In 'Het zilveren goud' ga ik doorgaans een kwart eeuw terug in de tijd aan de hand van de singles die ik in de desbetreffende periode heb gekocht. 'Het zilveren geheugen' gebruik ik voor de maanden waarin ik geen singles heb gekocht of als ik behoefte heb een extra verhaaltje te schrijven over de tijd van toen. Ik ben aanvankelijk van plan om 'Het zilveren goud' te doen. Ik heb uitgerekend dat ik iedere maand zes singles kan behandelen om het hele jaar uit te zingen. Alleen...? Er zijn een aantal maanden bij in 2001 dat ik geen enkele plaat koop. Het zou het idee zijn geweest om met de singles van maart te beginnen, maar dat heb ik bij gesteld. Ik ga volgende maand beginnen met de singles van maart en met vier of vijf singles per bericht kan ik het dan volhouden tot en met juni. In augustus 2001 heb ik twee singles gekocht en vervolgens haal ik in september, november en december de schade dubbel en dwars in. Ik ga dus in juli of augustus beginnen met de platen van september. In de huidige opzet zou ik daar al in juni mee beginnen. Ik zie net dat ik al eerder deze maand een aflevering heb gedaan van 'Het zilveren geheugen'. Dat gaat over de voorbereiding op wat gaat komen. In 2011 spendeer ik nog meerdere dagen aan de heenweg, nu ga ik binnen een bericht van Tuk naar Mossley.
Heb ik het onderschat? Dat weet ik niet. Ik weet wel dat ik iets groots ga ondernemen en weet dat er heel veel kilometers liggen tussen Tuk en Mossley. Het is meer een soort van droom welke moet uitkomen. Heb ik mezelf overschat? Nee. Allerminst. We hebben de tocht volbracht, ook al zal het ongetwijfeld mijn sterfdatum enkele jaren hebben vervroegd. Zou ik het weer kunnen doen? Ja, daar ben ik zeker van. Alleen is het niet bevorderlijk voor mijn gezondheid. Ik ga op reis en neem mee... Verhoudingsgewijs niet veel. Ik heb nieuwe dubbele fietstassen gekocht welke helemaal niet zo praktisch blijken te zijn. Het is nog de tijd dat ik spijkerbroeken draag en zelfs in opgerolde toestand neemt zo'n broek een halve tas in beslag. Nee, ik zal meer plezier hebben van de legerbroek. Mijn 'baas' in de kunstmest doneert zijn plunjezak en ik weet wel raad met de broeken, sokken en de t-shirts. Muziek? Ja, de minidisc-speler en de radio-cassette-walkman met een flinke vracht bandjes. Heb ik verder nog iets mee genomen? Niet dat ik weet. Ja, wellicht een voorraadje shag en vloeitjes. Ik geloof dat ik in 2011 nog weet te herinneren hoe laat ik ben vertrokken. Drie of vier uur in de vroege ochtend van 13 februari 2001. Bij een tankstation, later op de rit, word ik eraan herinnerd dat het morgen Valentijnsdag is.
Ik ga op reis en ik neem niet mee... Hebben jullie even? Iets dat ik tijdens de 'Monstertocht' ontbeer en ik pas in het najaar zal aanschaffen: Een wegenkaart. Hoewel ik altijd ruime voldoendes heb gehad op aardrijkskunde moet ik bekennen dat ik wel heel veel extra kilometers heb gemaakt. Als ik nu op de fiets zou stappen om naar Spijkenisse te gaan, zou ik al anders zijn gefietst. Ik ga hem in vogelvlucht doen: Tuk (Steenwijk), Blokzijl, Vollenhove, Ens, Kampen, Dronten, Biddinghuizen, Laren, Hilversum, Utrecht (tot aan de Oudegracht aan toe!), Nieuwegein, Vianen, Meerkerk, Gorinchem (waar ik bijna ben onthoofd door een dalende slagboom van een bewaakt industrieterrein, wat doe ik hier?), Hardinxveld-Giessendam en zo de 'rook' binnen fietsen van Rotterdam. In Rotjeknor ben ik zelfs tweemaal de Erasmusbrug over geweest, een slaapplek afgewimpeld en via polders naar Poortugaal. Nog even stuk gaan omdat ik niet weet welke kant Spijkenisse op is en dan pardoes in Spijkenisse uit komen. Ik bel aan bij mijn kameraad en ben dan precies vierentwintig uur en een kwartier op de pedalen geweest.
Kun je in 2001 nog telefonisch de boot boeken? Ik geloof van wel. De volgende twee dagen mag ik rust houden. Iedere dag verplicht even een stukje fietsen om te zorgen dat de boel niet op slot komt. Ik boek de overtocht naar Engeland voor vrijdag. Mijn vriend brengt me een heel eind op weg. De heenweg met de boot van Rotterdam naar Hull wil wel eens een drama zijn en dat is vanavond het geval. Het schip gaat op en neer als een gek en ik ben binnen de kortste keren zeeziek. Ik heb een slaapstoel en dan krijg je van P&O een blauw dekentje en een slap kussentje te leen. Ik ben zaterdagochtend helemaal alleen in het vertrek als ik kijk naar het dekentje. Ik kan het erg compact opvouwen en dan, hup, en het zit in mijn rugtas. Gelukkig wordt je in 2001 nog niet vanuit iedere kant bespied. Daar ga ik plezier van hebben! In het centrum van Hull fiets ik even tegen het verkeer in maar weet daarna mijn plek op de weg. Aan de verkeerde kant uiteraard! In Hull steek ik aan voor een 'greasy breakfast' en daarna heb ik het gemakkelijk. Ik hoef immers alleen maar naar York te fietsen want daar ga ik het eerste weekend doorbrengen. Tot mijn grote schrik is in York een vikingfestival aan de gang en zijn alle herbergen volgeboekt. Er zit niks anders op... Via Knavesmire naar Selby waar ik 'fish and chips' eet uit een krant. Man, er is zoveel veranderd in vijfentwintig jaar. Dan verder richting Leeds. Als ik arriveer in het centrum lopen de pubs net leeg. Ik word aangeschoten door een paar jongedames die ontzettend dronken zijn. Zij willen me wel helpen! De bed & breakfast-eigenaar heeft wel oog voor de dames, maar voor mij blijft de deur dicht. Even later krijg ik een portie 'chips' omdat ze, naar verluid, hun borsten hebben laten zien aan de uitbater van de vreettent. Ze sturen me naar Headingley maar inmiddels is het middernacht geweest en hoef ik niet te rekenen op een slaapplek. In Headingley probeer ik iets te slapen onder het P&O-dekentje, maar dat sta ik mezelf niet toe. Ik fiets richting Bradford en passeer een heuvel waar ik tegenop moet lopen. Op de top staat een bankje. Ik rook een Superking en dan vallen mijn ogen dicht. Als ik ze open wil ik ze meteen weer sluiten, maar sta ineens in de benen. Het vriest en als ik nu in slaap val, wordt dit mijn Waterloo.
Ik cross de heuvel naar beneden en even voor Bradford voel ik mijn zweet. Gelukkig! Ik ben weer op temperatuur. Ik fiets door Bradford en ga op weg naar Wakefield. Wat doe ik hier? Tja, het is de route van de National Express-busdienst maar dat is meer een onderdeel van de service dan dat het efficiënt is. In Wakefield is een 'carboot sale'. Ik heb geen plek voor de elpee van The Rutles maar wel ruimte in mijn buik voor thee en ontbijtjes. We gaan weer verder op weg naar Huddersfield. Daar geniet ik een lunch in de pub en hoor ik voor het eerst het nummer van Nelly Furtado. Ja, ook ik ben een vogel. Een hele rare! (Ik had eigenlijk het hoesje van 'Greatest Hits' van Lenny Kravitz gereserveerd voor dit verhaal, maar ach...). Nu zijn we er bijna. Oeps! Nu onderschat ik het wel. Ik geloof dat ik het eerder de Yorkshire Moors heb genoemd, maar ben onlangs door Engelsen gecorrigeerd. Het zijn The Saddleworth Moors. Een gigantische heuvelrug (een Nederlander noemt het een berg) waar je overheen moet als je geen trein bent. Het stijgingspercentage is dodelijk. Het is de aanloop naar een spoorwegovergang maar dan continu. Je komt niet vooruit. Nog één versnapering voor de moed en dan beuken! Bovenop de Moors heb ik een mooi uitzicht. Het gaat immers steil naar beneden met Uppermill aan de voet. Welke plaat gebruik ik ook alweer voor de afdaling? Dan moet ik terug bladeren naar 2011. 'Smells Like Teen Spirit' van Nirvana. Dat schrijf ik op 21 februari 2011 en ook dan heb ik Nelly bovenaan het bericht. Nu ben ik er bijna. Niet overmoedig worden... Het blijkt verder te zijn van Uppermill naar Mossley dan dat ik in mijn geheugen heb. Het is zondagavond als ik de Tollemache Arms binnen stap en mijn eerste biertje van 2001 drink. Later terug naar de Emmaus waar ik word begroet door Sadie en vervolgens de 'nieuwe' coördinator met wie ik dan al niet goed kan opschieten. In een volgende aflevering van 'Het zilveren geheugen' méér over mijn allerlaatste bezoek aan Mossley.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten