Is de titel van mijn Week Spot van afgelopen week uit gekomen? Ik hoor net op het nieuws dat het morgen 19 graden kan worden, ook al vermoed ik dat dit in Zuid-Limburg zal zijn. Desondanks zal het in het noorden omstreeks de 15 graden worden. Ik moet even iets opzoeken dat ik steeds vergeet. Kijk! Dus toch...? Vorig jaar heb ik op 21 februari voor het eerst mijn (dikkere) zomerjasje aan gehad tijdens een fietstocht over het Koekangerveld en het Dwingelerveld. Ik heb gistermiddag overigens voor het eerst in 2026 eens zonder een vast doel gefietst. Hoewel? Ik moet nog altijd mijn kerstpakket ophalen uit Meppel en fiets terug langs de Hoogeveense Vaart en over Rogat en Ruinerwold naar Havelte. Het kan niet lang meer duren of ik kan weer meerdere fietstochten in meer luchtige kledij maken. Dat het inmiddels ook steeds later donker wordt, is een ander gegeven dat me erg gelukkig stelt. Deze week vooral veel afleveringen van de 'Singles round-up'. Te beginnen met het derde deel van de singles van Mark. Daarna heb ik drie bestellingen van totaal zeventien singles en ik moet even kijken hoe ik deze ga verdelen over de berichten. Ik begin met de singles van Mark.
* Living Color- Thank The Lord For Love (US, Chicago Sounds, 1971, re: 1975?)
Hoewel Amerikanen vaak de 'u' weg laten uit 'colour' hanteert de band van Vernon Reid de Engelse spelling van 'colour'. Ik moet zijn naam Googlen en zie dan dat Corey Glover al eerder zanger is geweest van de band en hij heeft een vrij grote 'culthit' in de Northern Soul met zijn 'Little Girl' uit 1998. De Chicago-band uit de vroege jaren zeventig heeft deze status al langer en dit heet dus Living Color. Het plaatje lijkt vrij authentiek maar het kan nooit bestaan voor de prijs die ik bij Mark heb betaald. Hij vergist zich nooit! Ik heb dit altijd een fijn nummer gevonden, Bernice Watkins is één van de leden en het origineel is op het Madhatter-label. Het heeft oorspronkelijk ook een b-kant waar de flip in geval van Chicago Sounds de instrumentale versie is van Mystery ? Het heeft een fijn Northern crossover-geluid.
* Wilson Meadows- That's Still My Love (US, Ichiban, 1997)
Mark biedt de plaat aan met de b-kant en daar beginnen we maar mee. Het is een 'straight starter'. De productie is erg jaren negentig maar nog altijd wel met echte instrumenten. Ichiban is het toevluchtsoord van 'echte' soul- en blues-muzikanten waarvan de carrière grotendeels voorbij is. Wilson speelt samen met zijn broers Wallace en Eugene in The Zircons en The Meadows maar zullen nooit in de buurt komen van het grote succes. 'Memories Keep Hangin' On' is de eerste Ichiban-single voor Wilson en in het intro van de a-kant vraagt hij de dj's om zijn plaatje te draaien. Vaak is dat geen goed teken. Het ligt prettig in het gehoor maar 'That's Still My Love' heeft de meer rauwere soul verpakt in een eigentijds jasje van het model uit 1997. Zou je daarmee een aapfiguur slaan? Ik heb eind 1997 een bruin nappaleren jasje gekocht in een model zoals je dat nu niet meer ziet, maar of je nu echt voor lul loopt in zo'n jas? Hij is overigens al meer dan twintig jaar geleden de recycling in gegaan.
* Teddy Pendergrass- We Got Love (UK, Shotgun, 1967-69, re: 2020)
Ik heb al sinds 2016 een single van Rozetta Johnson op het Shotgun-label en in 2021 verkeer ik even in de omgeving van Selrec International met de singles op One World. Toch is deze release van Teddy Pendergrass me ontgaan. Het zijn twee niet eerder uitgebrachte opnames welke door een expert worden geschat op 1967, 1968 of 1969. 'We Got Love' zou in 2020 uitstekend in de koffers hebben gepast want het is lekkere upbeat sixties. Op de keerzijde gaat hij aan de haal met The Clash? Oh wacht, die titel is anders. 'Should I Go Or Should I Stay' is de prangende vraag van Teddy in de late jaren zestig. Het is iets meer een ballade. Net als bij de voorgenoemde single van Rozetta Johnson kun je je afvragen hoe deze opnames nooit zijn uitgebracht want qua kwaliteit (sonisch en artistiek) heb ik ze beslist minder gehoord. Zo loopt Epsilon me op dit moment te pushen met een nieuwe onuitgebrachte opname, maar ik haak af bij het minimalistische geluid.
* The Righteous Brothers- A Man Without A Dream (US, Verve, 1966)
De essentie van 'blue-eyed soul' is wel de combinatie van Bill Medley en Bobby Hatfield. 'A Man Without A Dream' is een 'big city'-productie en klinkt in de koortjes zelfs iets als The Impressions. Oh... ik hoor in de brug dat het iets uit het lood is. 'On This Side Of Goodbye' zal ongetwijfeld de a-kant zijn. Het is meer uitbundig en commercieel verantwoord maar de heren hebben zich los weten te maken van het juk van 'You've Lost That Lovin' Feeling'. Ik vind deze kant ook erg goed en het klinkt niet uit het lood. Het nadeel van styreen is dat de groef wil gaan 'liggen' als het te lang in de zon heeft gelegen. Dit klinkt als zo'n voorbeeld. Beetje jammer want ik vind 'A Man Without A Dream' ietsje beter.
* The Romeos- Precious Memories (US, Mark II, 1967)
Ik moet bekennen dat ik ze alleen van Youtube ken. Ze zijn er blijkbaar al een tijdje maar in 2020 krijgen ze opeens een naam: de romeo's. Er zullen weinig deelnemers aan coronaprotesten zijn die 'precious memories' hebben aan een optreden van de romeo's. Eigenlijk is er geen goed woord voor de daden van de romeo's en vandaar dat 'Precious Memories' dan ook instrumentaal is. Ik heb zaterdag 'Juicy Lucy' in de show gedraaid vanwege de titel. 'Precious Memories' is een sfeervol ding met een tinkelende klavecimbel (of een piano welke klinkt als een klavecimbel) en met een kleine versnelling waarna de gitaar het stokje overneemt. Het is 'oddball' en 'leftfield' als het kan maar ook obscuur en erg goedkoop. Ik kan me niet beheersen en moet ingrijpen. Deze single zal mijn arrestantenwagen in moeten. Ik bedoel mijn soulkoffers. 'Juicy Lucy' is meer een 'tittyshaker' met een overdaad aan orgel. Het is een novelty.
* The Seven Wonders Of The World- Just Once Chance To Say Goodbye (UK, Blackout, 2002)
Je moet ze credit geven. Ze hebben goed hun best gedaan op het label. Blackout lijkt een authentiek jaren zestig-label met een kantoor in Los Angeles. Toch blijkt het hele adres uit een dikke duim te zijn gezogen. Op de rand van het label wordt een poging gedaan door de copyright op 1968 te zetten. Op 45cat staat deze dan ook als 1968 en na mijn opmerking is dit aangepast naar 'UK' en 2002. De producenten op het label zijn dezelfde als van de single van The Sophisticates uit 1967, maar het riekt vooral naar Ian Levine. Het is zeer duidelijk geen sixties, maar voor 2002 opeens wel een heel erg fijne plaat met een retro-gevoel. Ook de andere kant heeft dezelfde credits als de single van The Sophisticates en zelfs iets van een gebruikte sample. 'Turning In Circles' klinkt desondanks minder overtuigend in mijn oren. Ik zie nu dat dit oorspronkelijk de a-kant is geweest. Eveneens een novelty.
* Percy Sledge- Rainbow Road (US, Atlantic, 1972)
Een 'double-sider' volgens Mark maar ik heb alleen 'Rainbow Road' geproefd tot nu toe. Het is één van de laatste originele Atlantic-opnames van Percy. 'Rainbow Road' is fraaie Southern Soul met een poppy afwerking. 'Standing On The Mountain' is zelfs iets meer upbeat en ik moet zeggen dat ik het lastig vind om een kant te kiezen. Het is inderdaad een 'double-sider'. Ik kan we zien dat Sledge met deze plaat de interesse heeft gewekt bij Capricorn voor een volgende platendeal.
De Week Spot stel ik nog even uit en ga direct verder met een volgende 'Singles round-up' met negen singles.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten