De nummers 4, 5 en 6 zijn de 22 singles die ik vorige week van Mark heb ontvangen. Gisteren heb ik het al gehad over nieuws. Welnu, er zijn een paar redenen voor mij om op Facebook te blijven en eentje daarvan is de handel van Mark. Hoe moet ik dat nu eens voortzetten? Ik probeer het email-adres dat aan zijn Paypal is gekoppeld, maar ja... wie gebruikt er anno 2026 nog Outlook? Geen respons. Dan besluit ik eens op zijn naam te googlen en in combinatie met zijn bodybuilding-activiteiten. Raak! Hij blijkt een LinkedIn-account te hebben. Die heb ik ooit opgezet en afgelopen zomer nog gesloten. In mum van tijd heb ik LinkedIn gereactiveerd en heb Mark meteen een verzoek gestuurd. Dezelfde dag nog antwoord. Het schijnt dat hij onlangs is begonnen met een lijst van 25 titels op de maandag in plaats van 5 per dag. Het kost hem geen moeite om de tekst te kopiëren en het via de email naar me toe te sturen. Ik heb gisteren de eerste twee op deze manier gereserveerd. Zo komt steeds minder de behoefte om terug te keren naar Facebook en Meta. Ik ga nu de eerste zeven uit het meest recente pakket aan jullie voorstellen. In de komende tweeëntwintig zit overigens de Week Spot, maar daar ga ik vrijdag een besluit over nemen.
* Anacostia- All I Need (UK, CBS, 1975)
Boterzacht. Anders kan ik deze plaat van Anacostia niet beschrijven. Een Philly-sound met een hoge 'feelgood'-factor. Tekstueel heeft het niet veel om het lijf. Die ene specifieke 'jij' is alles dat hij nodig is maar dan in de genoemde productie en fraaie samenzang. Ik lust hier wel soep van! Op de flip staat 'One Less Morning' en dat is een pure ballade met opnieuw een prachtige productie. Beide kanten mogen er zeker zijn!
* Bobby Bland- Come Fly With Me (US, ABC, 1978)
Bobby Bland is een zanger die zich altijd op het randje heeft begeven van soul en blues en in 1978 is hij definitief in de soul gevallen. Hoewel zijn hese bluesstem opvallend blijft, is het arrangement van 'Come Fly With Me' helemaal in de creatieve disco. Een Southern Soul-groove waarmee ze wel raad weten op de dansvloer en met échte blazers en strijkers in plaats van synthesizers. Een lekker nummer! Dan slaan we nu het liedboek open en gaan we de Here lofprijzen? Op de b-kant staat 'Ain't God Something?'. Het is goed op de Bobby Bland-manier maar verder niet heel erg overtuigend in mijn boek. Nee, ik hou het echt bij 'Come Fly With Me'.
* The Boogie Man Orchestra- Lady Lady Lady (UK, Contempo, 1976)
Het mag bekend zijn dat ik een liefde koester voor het Contempo-label. Dat begint al zo vroeg als in 1991 als ik mijn eerste 'onbekende' soulsingles koop in het muffe boekwinkeltje van Buster aan de Kruizebroederstraat in Sneek. Heeft Contempo's verzamelen nadelen? Weinig! Er zijn niet uitschieters die opeens honderden of duizenden euro's moeten opbrengen. Het enige nadeel is dat er in de jaren 1975 tot en met 1978 nogal wat 'reut' is uitgebracht op het label. Daar hoort Boogie Man Orchestra eigenlijk ook onder. Op de a-kant de instrumentale versie en op de flip een gezongen versie. Het is platte disco met een groots orkest. Instrumentaal houdt het mijn aandacht niet echt vast en dus ga ik de plaat maar eens omdraaien. De zanger heet Mel Hayes en hij zit in de lagere regionen van Barry White en Lou Rawls. Zelfs Blues & Soul-magazine heeft het moeilijk met de plaat en spreekt van een aanstekelijke 'ongebruikelijke productie'. Ik vind dit persoonlijk excelleren op de vocale kant. Hij is, god dank, beter dan 'Gotham City Boogie' van Ultrafunk. Dat heeft destijds echt pijn gedaan aan de portemonnee.
* Jesse Boone & The Astors- No Particular One (UK, Contempo, 1973)
Heel interessant. Dit is de b-kant van een single van Roshell Anderson welke ik nog niet heb. Hoewel Blues & Soul vooral de loftrompet blaast over Roshell Anderson ga ik meer voor de 'island soul' van Jesse Boone & The Astros. Astros? Ja, zo staat het op het Amerikaanse label. Het klinkt alsof het uit 1964 komt met doowop vocalen en een productie die doet denken aan Jamaica en Barbados. Oh wacht, dat blijkt correct te zijn! De opname is van 1965 en is in 1973 opnieuw uitgebracht door Sunburst dat weer wordt vertegenwoordigd door Contempo in Engeland. 'Know What You're Doing When You Leave' van Roshell Anderson dan. Dat is een pure ballade en zal vast fans hebben, maar zelf hoor ik Anderson liever in 'Snake Out Of Green Grass'. Hij gaat onder de B van Boone in mijn koffers.
* Chairmen Of The Board- Someone Just Like You (US, Invictus, 1976)
Als er één bestuurslid opstapt, hoeft dat nog niet de val van het hele bestuur te betekenen. Of de organisatie waarvoor deze in het bestuur zit. Chairmen Of The Board is jaren lang voor gezeten door General Johnson. In 1976 maakt de groep een korte tournee door Engeland en dan lijkt het voorbij te zijn? Wel voor General Johnson want deze tekent voor Arista en start een solocarrière. Net zoals Lamont Dozier inmiddels de gebroeders Holland is verlaten. Brian en Eddie Holland gaan echter verder met de firma en nu met Prince Harold op de boeg. Dat is dan weer Harold Beatty waarmee de Holland-broers ook tal van nummers zullen schrijven. Het resultaat is best wel een schot in de roos hoewel de prins geen generaal is. Het heeft heel in de verte iets van 'Danglin' On A String' maar dan in een eigentijdse disco-verpakking. De b-kant is eveneens disco en klinkt helaas iets minder authentiek dan 'Someone Just Like You'.
* Jimmy Delphs- Feels Like Summer's Coming On (US, Karen, 1968)
Was het maar waar, Jimmy! Het is me voorlopig té koud om aan de zomer te denken. Misschien wel een reden om jouw plaatje deze week uit te roepen tot Week Spot. Meer daarover later!
* Big Lee Dowell- Are You Ready (Italië, Cannonball, 2017)
In 2015 besluit de Italiaanse dj en platenverzamelaar Alberto Zanini het roer om te gooien. Hij heeft een aantal onuitgebrachte tapes bemachtigd en start zo zijn Cannonball-label. Hij is goed op weg met sub-label Tesla Groove als in 2020 de grote paniek uitbreekt. Opeens kan hij niet meer naar Amerika reizen op zoek naar talentvolle muzikanten. Hoewel Cannonball zich staande heeft weten te houden, is de koek flink op als de laatste lockdown is geweest. Ik betreur nog het meeste het verlies van de singles op het Stream-label. Daar had ik nog best een paar van gelust! Epsilon brengt nog wel platen uit maar ik ben kritisch geworden. De opnames zijn dermate 'lo-fi' dat ik ze niet eens wil draaien in mijn shows. Big Lee Dowell is in 2017 één van dé 'sterren' op Cannonball en daarvan is deze single een resultaat. Het is de funky Italiaanse sound van latere Cannonball-releases. Op de flip staat een interview met de beste man. Ik kan me de plaat herinneren uit 2017 maar vind hem dan niet interessant genoeg voor de investering.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten