Van het concert des levens: 2016

Of ik nog toe kom aan een tweede bericht? Dat valt te bezien. Feit is wel dat ik beide berichten al eindeloos heb uitgesteld. Het tweede bericht zou de 'Honderd achteruit' moeten worden en volgens mij heb ik het fotohoesje al ergens in mijn foto-archief zitten. Het verhaaltje komt er echter niet meer van in december en dus ga ik dit jaar verder met de nummer 69. En dan is er nog 'Van het concert des levens'. Een rubriek welke me veel plezier heeft gegeven in de afgelopen jaren maar dan nu het einde nadert. Bovendien is 2016 een 'magisch' jaar in mijn boek en is het her en der zelfs pijnlijk om er al teveel aan terug te denken. Toch ga ik het vanavond andermaal doen. Een jaar dat 'spannend' begint en financieel gezien ook 'spannend' eindigt. Daar tussenin is het genieten met een hoofdletter G en is 2016 een jaar dat voor mij praktisch geen gelijke kent, hoewel 2018 een goede poging is. Ik ga echter beginnen bij de erg spannende oud en nieuw.

In 'Van het concert des levens' over 2015 in november is het vast ter sprake gekomen en heb ik misschien de uitslag ook al gegeven. Het postbedrijf wil me eerst in dienst nemen maar als we de gemeente Meppel als belangrijkste klant kwijt raken, staat dat opeens op losse schroeven. Tussen kerst en oudejaarsdag gaat het postbedrijf nog eenmaal rond de tafel met de sociale dienst. Ik hou angstvallig de telefoon in de gaten want eigenlijk verwacht ik wel een belletje met de uitslag van dit gesprek. Helaas, het telefoontje blijft uit en op nieuwjaarsmorgen weet ik niet wat ik moet denken van 2016. Blijf ik aan het werk in de post of niet? Zo gaan de dagen voorbij totdat mijn baas in Meppel me feliciteert met het contract. De gast van de sociale dienst belt me pas twee weken later en zegt dat hij het als 'een verrassing' wilde laten komen. Ik heb hem voor verschillende categorieën oud vuil uitgemaakt en niet veel later stuurt de gemeente hem ook naar huis. Totaal ongeschikt voor zijn functie. De eerste week van 2016 heb ik ook nog een andere zorg. Het huis in Nijeveen is een gatenkaas en deze week gaat het zeer hard vriezen. Ik heb twee weken vrij en blijf 's nachts op om spulletjes te redden, mocht de boel in de hens vliegen. Overdag slaap ik. Gelukkig gebeurt er niets, ook al heb ik de gereorganiseerde singles-bakken te danken aan de vrieskou. Ik voltooi dat karwei in deze nachten.

Het werk is dus geregeld, nu het huisje nog. Een ding is voor mij zeker: Het maakt niet uit waar ik de volgende winter woon, maar ik wil weg zijn uit Nijeveen. Als ik nog niet de extra punten heb, zie ik een fraaie woning in De Wijk. De Wijk lijkt even een serieuze optie te worden maar in de daaropvolgende weken komt er niets vrij. Hoewel we in 2016 nog hele gewone gasprijzen hebben, let ik heel erg op het energielabel. Ik wil wel weer eens een warm huis hebben zonder dat ik mezelf het armenhuis moet stoken. Ruinerwold is té duur qua kale huur en Havelte heeft lage energielabels. Geen haar op mijn hoofd dat aan Uffelte heeft gedacht. Ik ben op een bepaald moment geïnteresseerd in een seniorenwoning in Koekange. Gelukkig is dat hem niet geworden. Dan zie ik de boerderij en kan mijn ogen niet geloven. De huur is lager dan in Nijeveen! Als ik heb gekeken op de locatie ben ik euforisch. Dit móet ik hebben. Toch weet ik dat ik tegen een probleem ga aanlopen. Ik heb de benodigde papieren op dat moment niet voor elkaar maar door een niet functionerende fax bij Actium krijg ik het huis alsnog toegewezen en heb ik de papieren een week later wel voor elkaar. Ik kan in april de sleutels in ontvangst nemen en krijg alvast een voorschot op de verhuispremie. Omdat ik veel (houten vloer en vloerbedekking plus gordijnen) kan overnemen van de oude bewoners heb ik opeens wat geld te besteden. Dan lees ik ergens dat de eerste zaterdag van april Nationale Ligfietsdag is.

Ik heb dikwijls voor de etalage gestaan van de Nazca. Verder 'droom' ik al jaren om eens het ligfietsen onder de knie te krijgen. Nu heb ik dan de kans! Het evenwicht houden valt niet mee aanvankelijk en ik val eens met de trapper op mijn linkerscheenbeen. Toch heb ik de fiets al gehuurd voor de volgende dag en nu wil ik ook doorzetten. Het opstappen en wegfietsen ben ik op zondagmorgen alweer verleerd, maar... als ik eenmaal fiets? De tocht gaat helemaal over Sleen. Ik kan wel janken als ik hem de volgende dag moet inleveren. Dan stel ik de brutale vraag en het antwoord is bevestigend. Ja, de fiets is te koop. Niet goedkoop maar wel te koop. De verhuispremie komt goed van pas en zo koop ik de Pioneer. Deze zal me gedurende 2016 vergezellen op praktisch iedere fietstocht. Of het nu naar het werk is of op een zondag ruim 150 kilometer rond crossen. Ik zal de Multicycle vanaf dat moment geloof ik nog twee of drie keer gebruiken.

Uffelte voelt echt als een nieuw begin. Ik wil 'rust in de tempel' en daarmee bedoel ik dat ik rust in mijn leven wil. Daar draagt Uffelte in zekere zin een steentje aan bij. Het is overigens pas sinds 2021 sinds de gewenste rust helemaal is gekomen. Anno 2024 sta ik nog steeds op en denk als ik door het raam kijk: 'Is die vakantie nu nog niet voorbij?'. De nachten zijn hier donker en stil buiten de bosuil die zijn rondje komt maken en de enkele ziekenauto met sirene welke onderweg is van Meppel naar Assen of andersom. Ik hoef praktisch gezien niet eens met vakantie maar natuurlijk ga ik weer naar Sleen. Eerst de Pioneer naar Sleen brengen, met openbaar vervoer terug naar Uffelte voor de tassen en dan weer terug naar Sleen. Het is een gereis. In 2018 zal ik het opnieuw op deze manier doen, maar in 2017 en 2019 neem ik bewust vrijaf van dit avontuur en huur ter plekke een fiets. Op de zaterdagavond van de vakantie maak ik een heftig onweer mee op de camping maar verder is de vakantie om door een ringetje te halen. De reis terug smeer ik uit over twee dagen. Op woensdag fiets ik naar Uffelte en ga terug met de bus voor een laatste nachtje op de camping. Donderdag gaat de boel mee in de bus naar Uffelte.

Na de vakantie lig ik in onmin met de woningstichting dat me opeens nog extra geld in rekening wil brengen vanwege onderhoud aan het huis in Nijeveen. Het is een gevecht op zichzelf maar uiteindelijk vinden we een middenweg. Ik hoef niks meer te betalen. Het huis zou tijdelijk verhuurd gaan worden voor antikraak maar volgens mij heeft daar niemand meer gewoond. Ik heb in 2016 royaal geleefd en tegen het einde van het jaar begint het geld op te raken. Dan is er ook nog de raadselachtige bijeenkomst op het gemeentehuis in Diever waar we opeens krijgen te horen dat we in dienst komen van de sociale werkvoorziening. Huh? Ik ben nét in dienst bij het postbedrijf. Het blijkt een terugkeergarantie te zijn waar ik in 2016 geen oren naar heb. In 2021 maak ik dan toch gebruik van de regeling, maar dat is een ander verhaal. Dat er minder geld is dan voorheen ligt hem ook een beetje aan mezelf. In Meppel vult de sociale dienst me aan, maar in Uffelte moet ik opnieuw het hele proces door en... daar heb ik geen zin in. Voor een paar tientjes per maand weer mijn hele boekhouding achterlaten bij de gemeente? Gedurende 2016, 2017 en een gedeelte van 2018 zit ik onder het sociale minimum en maak ik geen gebruik van extra voorzieningen. Het is soms zwaar, maar ik heb altijd Uffelte en de Pioneer om een lange fietstocht te maken.

Dan krijg ik het aan de stok met de NS en zie weer een aantal tientjes van mijn bankrekening verdwijnen. Ik heb rond de kerst ook even malheur met de Pioneer maar dat is wel weer snel en goedkoop te repareren. 2016 is ook het jaar van 'Be The One' van Dua Lipa. De plaat is nog niet in de buurt van een Top 40 of Tipparade als ik het 'ergens' ontdek. Het klinkt me als muziek in de oren en draai het eens in 'Floorfillers'. Daarna een keer in 'Tuesday Night Music Club' en een tweede maal in 'Floorfillers'. Er wordt dan al 'TUNE' geschreven als ik het draai. Kort daarna zal het nummer opgepikt worden door de overige radiostations en zal het een héle grote hit worden. Ik grap wel eens dat Dua waarschijnlijk nu vakkenvuller bij de Aldi was geweest als ik haar niet in de shows had gedraaid. Feit is dat ik nog altijd kippenvel krijg van het nummer en dat ik net zo enthousiast raak als bij de allereerste beluistering. 2016 zal voor altijd 'The One' blijven voor mij en zal niet meer geëvenaard worden. Soms kun je vrede hebben met zo'n constatering hoewel de recente jaren ook vrij 'lief' zijn voor mij.

Week Spot Kwartet: week 2

In het vorige bericht heb ik het al aangegeven: Ik laat jullie niet de binnenkant zien van mijn portemonnee. Hoe zit het dan deze maand met de aanschaf van platen. Welnu, vooralsnog is het vrij rustig. Ik heb vanavond een partij afgerekend bij Chris van Midas Touch en hij zal nog eens kijken of hij een ander exemplaar van The Herbs heeft liggen. Om het geheugen op te frissen: In juli biedt Chris deze single aan via Facebook en biedt gratis verzending aan binnen Engeland. Omdat ik binnenkort weer van Mark ga bestellen, stel ik voor de plaat naar hem te sturen zodat het bij mijn volgende bestelling kan. Ik kan beide mannen volledig vertrouwen. Chris heeft het uiteraard op het postkantoor gebracht. Mark zou nooit een plaat achterover drukken en bovendien denk ik dat hij hem al heeft. Toch zal mijn single van The Herbs nooit op zijn adres arriveren. De gratis verzending is uiteraard onverzekerd en zonder track-and-trace. Zijn vraagprijs is niet beroerd als je de prijzen op Discogs in ogenschouw neemt. Ik ben nog best bereid om de helft van de originele vraagprijs te doneren aan Chris. Dat een plaat binnen Engeland juist zoek moet raken? Of hij nu The Herbs heeft liggen of niet, er komen een stuk of tien singles mijn kant op. Dan heb ik het eerder deze week ook nog over 'iets' dat ik al heb maar waarbij ik in de verleiding sta een tweede te kopen. Welnu, gisteren ontdek ik dat er nog eentje in mijn maat is en die heb ik dus besteld. En dus heb ik niet één maar twee jasjes voor het voorjaar en de zomer. De tweede is echter een lichtere kleur blauw waar de andere tegen het zwart aan zit. Dat ze niet praktisch zijn, leg ik later nog wel eens uit. Nu eerst de Week Spots uit de afgelopen vier jaar.

2020: Real Love - Al Hudson & The Soul Partners (1977)
'Dingen die niet meer normaal zijn geworden sinds 2020'. Dat is een lijstje dat wordt gestart door een Facebook-vriend. Platenbeurzen kunnen inmiddels weer gewoon en er is geen limiet aan het aantal mensen dat in een gebouw mag zijn. Toch heb ik het gevoel dat dergelijke 'events' minder spontaan ontstaan als vóór 2020. Hieronder schaar ik ook graag de platenbeurs in het gebouw van de SLOS in Steenwijk. Een paar standhouders regelen en zien waar het schip strandt. Ik doe met name flink boodschappen bij een kennis uit Zwolle, maar kan ook een paar 'big wants' van mijn lijstje schrappen. Ik denk dan vooral aan 'This Wheel's On Fire' van Julie Driscoll & Brian Auger (hoewel mijn 'oude' heruitgave in Jutrijp blijkt te liggen) en 'Fox On The Run' van Manfred Mann (dankzij Albert inmiddels ook met Nederlandse fotohoes). Al Hudson mag ook vrijwel ongezien mee en het is pas thuis als ik me realiseer dat het de Jamaicaanse persing is. Inclusief zeer harde achtergrondruis.

2021: High Life - Amaj (2020)
Wat is 'Van harte beterschap' in het Italiaans? Ach, ik kan het ook net zo goed in het Engels schrijven want dat begrijpt hij ook wel. Hoewel hij geen Soul-xotica leest, wil ik vanaf deze plek toch heel veel sterkte wensen aan het adres van Alberto. Hij is op oudejaarsdag erg ziek geworden en heeft inmiddels twee zware operaties achter de rug. 'Er zitten meer nietjes in zijn lichaam dan een gemiddelde kantoorboekhandel', schrijft een goede vriendin. Alberto is ook verantwoordelijk voor de tweede Week Spot in 2021. Maurice Jackson gaat schuil achter het pseudoniem Amaj en maakt deze leuke single voor Tesla Groove. 'Our Love' is de eigenlijke a-kant maar ik vind 'High Life' ietsje aantrekkelijker. En dus mag dit een week lang de titel van Week Spot dragen.

2022: Never Had A Love Like This Before - Tavares (1978)
Tavares vertolkt in 1977 'More Than A Woman' in 'Saturday Night Fever' en dat is voor het grote publiek het slotakkoord na twee uiterst succesvolle jaren vol iconische disco-hits. Toch verdwijnt de groep niet helemaal van het toneel. Op de achtergrond maakt Tavares in de jaren 1978 tot en met de vroege jaren tachtig kwalitatief haar beste werk. Alleen is de de platenkoper dan niet meer geïnteresseerd in de uitkomst. 'Never Had A Love Like This Before' is een voorbeeld van een productie die méér zou hebben verdiend dan de cultstatus die het heeft in de Engelse soul-scene. De platenmaatschappij is ook teleurgesteld en recycled het nummer in 1980 als b-kant voor I Don't Want You Anymore'. Toch zet dit evenmin zoden aan de dijk en is de Week Spot de hoogste prijs die de plaat weet te behalen.

2023: I Don't Want Nobody - The Exotics (1970)
Van een Jamaicaanse persing van een Amerikaanse groep naar een groep Jamaicanen in Engeland op een Engels platenlabel. Het is inmiddels de tweede keer dat The Exotics dit nummer opneemt, de eerste is in 1968. In 1970 doen ze deze fraaie update voor het Pye-label. De groep zélf blijft een bron van mysterie en ook de Jamaicaanse roots van het merendeel van de band blijft ongedocumenteerd. Toch hoef je maar één keer naar de plaat te luisteren om te horen dat dit van Jamaica komt. De tongval en de productie is erg Jamaica. Hoewel het ver weg blijft van de reggae of de loungy crooners die je in de hotelclubs van Kingston kan treffen. Gewoon een erg puike plaat waar ik nog altijd veel plezier aan beleef.

Tien jaar na Watford

De turbo is gisteravond nog even aangewend om de 'Singles round-up' in orde te maken voor vanavond, zodat ik de platen in 'Do The 45' kan draaien. Vanmiddag begint het van een leien dakje. Okay, het weer is wederom hetzelfde als gisteren. Op de Buienradar staat om twee uur een bui ingetekend maar na drie uur zou het volgens de wet droog moeten worden. Welnu, het heeft weer de hele middag geregend. Vandaag merk ik ook dat mijn oude trouwe winterjas poreus wordt in de nabijheid van de ellebogen want daar voelt mijn trui een beetje klammig. Zoals gezegd begint het allemaal goed. Op de Oostercluft wil ik even té snel terwijl ik bij de elektrische fiets van de zaak altijd moet checken of die stabiel staat op de standaard. Fiets over de grond. Als ik wil weg fietsen blijkt dat het voorste spatbord op de band is geklemd. Ik heb het geluk dat mijn weekend vierende collega nog wel de telefoon opneemt want de fiets moet terug naar de zaak en ik maak de rest af met de Topper. Als ik thuis kom voel ik me al niet in de juiste stemming voor een show. Eerst maar even rusten en dan opnieuw bekijken? Bij het ontwaken heb ik het besluit snel genomen, we slaan vanavond even over. Dat mag dan weer ten goede komen aan Soul-xotica want jullie krijgen vandaag twee berichten van mij. Eerst gaan we tien jaar terug in de tijd naar een magisch weekend met een lange nasleep.

Vanuit Wolfman Radio ondersteunen we The Specialized Project, een charitatieve stichting welke door middel van muziekgerelateerde activiteiten geld wil inzamelen voor andere goede doelen. In het begin is het alleen Teenage Cancer Trust, dat het leven van kankerpatiënten in de tienerleeftijd iets aangenamer tracht te maken. De laatste jaren zijn daar een paar extra goede doelen bij gekomen. Specialized is genoemd naar The Specials, de legendarische 2Tone-band uit Engeland. Veel van de activiteiten draaien dan ook rond de ska en reggae. Moeilijk om mezelf dienstbaar te maken met een koffer soul-platen. Dan neemt een bevriende muzikant een single op voor Specialized en wil hij deze ten doop houden met een optreden in Watford. Dat is het moment dat ik mijn kans zie om 'iets' te doen voor Specialized. Hij zal een bed & breakfast organiseren waar ik tegen gereduceerd tarief kan verblijven. Zelf wil ik er een weekendje van maken. Ik stap vrijdag rond het middaguur op de trein in Meppel en ben om half negen 's avonds in Radlett. Euh, in werkelijkheid is het half tien maar onderweg moet ik de klok een uur terug zetten. Omdat ik de voorgaande nacht niet heb geslapen en de reis loodzwaar is, ben ik doodop als ik in Radlett arriveer. De pizza smaakt dan ook niet echt goed. In de B&B ga ik eerst een uurtje gestrekt en maak dan een klein wandelingetje door Radlett onder het genot van een sigaartje.

De volgende dag ga ik naar Borehamwood waar, volgens de muzikant, een straat vol 'charity shops' zit. Daar is geen woord Frans bij en bij Cancer Research koop ik een hoop oude Motown en singles van Elton John. 's Middags wil ik me in de omgeving van Radlett gaan vermaken en een wandeling maken over de 'public footpaths'. Het heeft in de weken ervoor flink geregend en zo loop ik al snel tegen een modderpoel aan. Daar ga ik niet doorheen maar de kistjes moeten desondanks worden gereinigd als ik terug kom in de B&B. Het etentje bij Billy gaat niet door en ik ben daar niet rouwig om. Ik heb mezelf al weken beloofd om zaterdagavond een curry te nuttigen in een Indiaas restaurant. Op zondag is dan het optreden maar eerst maak ik nog een wandeling. Al snel zit ik weer midden in de weilanden en zijn mijn schone kisten weer vuil. Het is het eerste dat Lee opvalt: De smerige kisten en rand van de broekspijpen. 's Middags ga ik met Billy naar Watford. Eerst Lee oppikken van de trein en daarna door naar de club waar het gaat gebeuren. Ik mag als eerste warm draaien en we spreken af dat ik een setje zal doen waarna Lee de show mag afmaken met reggae. Daar denkt het volk anders over want een half uur in Lee's set word ik al terug verwacht op het podium met soul. Op de zondagavond in de B&B heb ik eindelijk de tijd en ruimte om honderduit te praten met Lee. 'We always have Watford', is onze gezamenlijke lijfspreuk geworden. De volgende morgen breng ik Lee op de bus en neem even later de trein naar St. Pancras. Daar moet ik een uurtje overbruggen voordat de Eurostar vertrekt. Na de tunnel kan de klok weer een uur vooruit en ik ben die avond om half elf thuis.

Dinsdagmiddag fiets ik naar het werk maar kan het nog nauwelijks bevatten. Is het een droom geweest? Nou, er zijn foto's van mij in Watford en dus moet het echt zijn gebeurd. Het is een korte maar magische vakantie geweest. Het optreden zélf is nog het minst memorabel. Ik had meer drukte verwacht en ook een mooier bedrag voor Specialized. Mijn komst heeft het niet niet kunnen veranderen. Wat ook een vieze tegenvaller is.... In Nederland ben ik gewend dat het 'geld ophalen' vooral geldt voor de bezoekers. Als 'artiest' moet je er geen zuipfeest van maken, maar ik verwacht wel gratis consumpties. Niet in Engeland, zelfs de muzikanten moeten hun eigen drankjes bekostigen. Dat is een schadepost waarmee ik geen rekening heb gehouden. Ook blijkt de B&B gewoon het volledige bedrag te blieven en zorgt Billy alleen op vrijdag en zondag voor een avondmaal. Nee, ik ga jullie niet de binnenkant laten zien van mijn portemonnee, maar ik kan mededelen dat ik voor een groot gedeelte in 2014 heb moeten bloeden omwille van dit weekend. Als ik het achteraf had geweten? Dan was ik niet gegaan, ook al heb ik nog altijd warme herinneringen aan het weekend.

Het is niet alleen mijn laatste bezoek aan Engeland want anno 2024 is er niks in mij dat terug wil naar Engeland. Het blijkt ook het laatste optreden buiten de studio te zijn. Ik ben wel een paar keer gevraagd maar het 'algemene' dj-en heb ik al lang laten varen. Ik hoef niet zo nodig een jukebox te zijn maar wil iets creatiefs doen met mijn soulplaten. Ik heb zo nog lang een wens om nog eens in De Singel in Zwolle te draaien, maar deze tent sluit in 2021 definitief de deuren. Sindsdien beperk ik me tot de radio, als ik zin heb, en dat bevalt me wel zo goed. Ik mis niet de reizen naar optredens, de spit van het voorover hangen boven de draaitafels en de aanhoudende vraag naar Creedence Clearwater Revival, The Supremes of 'iets Hollands'. Op de foto houdt Lee de bar tegen terwijl ik de groeven tel van een single op de draaitafel.

Singles round-up: januari 5

Na een afwezigheid van ruim een maand heb ik net weer voor het eerst 'The Spirit Of The 70's' gedaan op de radio. Vanavond met de hits in Engeland uit januari 1977. Ik ga de show straks plaatsen op mijn eigen Mixcloud, gezien de Wolfman Radio-Mixcloud pagina een 'downgrade' heeft gehad en we deze langzaam laten inslapen. Enkele collega's zijn overgestapt naar een vrij obscure pagina waar ik niet al teveel vertrouwen in heb en dus ben ik mijn eigen Mixcloud-kanaaltje begonnen. In 2016 en 2020 publiceer ik op donderdag het 'Week Spot Kwartet' maar ik denk dat dit in 2024 wel eens vrijdag of zaterdag kan worden. Ik vervolg nu in ieder geval de 'Singles round-up' want ik wil de aanwinsten morgenavond draaien in 'Do The 45'. Als ik daarmee klaar ben, draai ik nog een aantal platen uit de collectie die ik mee had naar Watford en ik denk dat ik dit weekend op Soul-xotica ook nog wel even terug ga naar dat vreemde maar legendarische weekend. Nu de laatste acht singles uit de partij van Mark.

* Rufus- Brand New Day (US, Epic, 1970)
Chaka Khan heeft doorgaans niet zo mijn interesse als het komt tot de Blauwe Bak en ook bij Rufus bewaar ik afstand. Toch zit er reeds een vroege Rufus-single in de koffers: 'I Finally Found You' is een prachtige ballade op een b-kantje uit 1973. Nu heb ik dan de kans om de 'dj-copy' van de eerste Rufus-single in de wacht te slepen. Al Kooper tekent voor de compositie en het nummer maakt blijktbaar onderdeel uit van de soundtrack van de film 'The Landlord'. Sandy Linzer tekent voor de arrangementen en productie van beide kanten. Chaka doet mee op de achtergrond. Muzikaal is het solide Amerikaanse hippie-rock maar toch wel passend bij recente soulvolle rock-aanwinsten. De b-kant heet 'Read All About It' en dat is meer psychedelische rock met opnieuw Chaka in een bijrol. Het is niet onaardig op zichzelf maar ook niet heel geschikt voor de Blauwe Bak. Het gospelachtige refreintje in 'Brand New Day' redt de plaat in dat geval.

* Seven feat. Omar- Wish of A Fool (UK, Soul Togetherness, 2009)
'Seven is from Switzerland not Sweden', staat onderaan op het label. Geen idee wie ooit de vergissing heeft gemaakt maar dank aan Expansion om het voor eens en altijd duidelijk te maken. Omar is overigens een Engelsman. Omar Lye-Fook is zijn echte naam en hij heeft sinds de jaren negentig een karrenvracht aan platen afgeleverd. Seven is het pseudoniem van Jan Dettwyler uit, inderdaad, Zwitserland. 'Wish Of A Fool' is het soort plaat waarvan ik me afvraag hoe ik bijna vijftien jaar zonder heb kunnen leven. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het nummer me niet was opgevallen in 2009 want daarvoor zat ik té diep in de jaren zestig en zeventig op dat moment. Het nummer is echter helemaal klaar voor re-activatie en daar gaan we morgenavond eens mee beginnen. Op de keerzijde staat 'I Know' en dat is Jan Dettwyler in zijn eentje. Ook dat is een erg aantrekkelijk nummer met een fraaie productie. Ik denk dat ik van een 'double-sider' mag spreken.

* Ann Sexton- I Want To Be Loved (US, Monument, 1976)
De dame die ons in 1972 'You've Been Gone Too Long' heeft gegeven, maar die verder ook uitstekende platen heeft uitgebracht op het Seventy-Seven-label. In 1976 maakt ze een switch naar Monument en 'I Want To Be Loved' is de b-kant van een single. Het is een prachtige ballade. Een schril contrast met de a-kant. Met 'Sugar Daddy' tracht ze wel heel krampachtig om haar 'You've Been Gone Too Long'-geluid in de disco te passen. Het is niet heel slecht maar qua upbeat werk heeft ze spannendere dingen gedaan.

* Dee Dee Sharp- Baby I Love You (US, Atco, 1967)
'This Love Won't Run Out' is een paar jaar geleden een 'groeibriljant' in mijn verzameling. Nu is daar 'Baby I Love You' uit hetzelfde jaar. Officieel gezien de b-kant van de single. Het is wellicht één van de eerste composities van Gamble en Huff samen en dat levert een heerlijk swingend upbeat nummer op met duidelijk de hand van Leon Huff voor wat betreft het arrangement. In tegenstelling tot 'This Love Won't Run Out' hoeft deze niet te groeien, dit is gewoon liefde op het eerste gehoor. De a-kant is overigens ook van het duo en heet 'What Am I Gonna Do'. Het styreen is een beetje beschadigd aan deze kant, maar toch is dit een atmosferische midtempo in de 'This Love Won't Run Out'-traditie en zelfs psychedelisch bij vlagen. En dan heb ik het niet over de 'distortion' in de dynamische stukken.

* The Swordsmen- Here I Am (US, RCA, 1969)
Er is ooit een tijd.... lang geleden... Ik denk dat het eind 2019 moet zijn begonnen. Tot die tijd verzamel ik een aantal platen bij Mark, maak het gewenste bedrag over en begin weer bij nul. Ik denk dat het de eerste bijdrage is om Wolfman Radio in de lucht te houden en direct daarna de paniek van een virus.Vanaf dat moment wacht een héle grote partij singles bij Mark en verrast hij me iedere keer met een selectie hieruit. The Swordsmen heb ik eind 2019 gereserveerd en is al die tijd blijven liggen. Ik heb vorig jaar nog eens geïnformeerd of hij de plaat nog heeft. Ik heb in 2019 pas 'O My Soul' van de groep gekocht en deze klinkt ook wel interessant. Hoewel de stemmen fraai bij elkaar passen, hebben ze beide een zekere rauwheid welke maakt dat de soul ervan af druipt. Qua productie is de groep er fors op vooruit gegaan ten opzichte van 'O My Soul'. 'Gimme Some' klinkt iets meer gelikter maar is ook zeker niet beroerd. En weer de twee zangers die elkaar lijken uit te dagen.

* Talk Of The Town- If We Got The Will (US, TSOP, 1975)
En we zijn weer terug bij Gamble & Huff. Ditmaal in hun rol als producenten hoewel Leon Huff ook een credit krijgt in de composities. 'If We Got The Will' is het ultieme Phillysound-geluid. Huff bespeelt de elektrische piano en qua productie is het iets uitbundiger dan menig Philadelphia International-productie. Op de keerzijde staat 'I Apologize' en dat beduidend rustiger van aard maar klinkt ook niet onaardig. Hier wil ik best aan wennen.

* Emanuel Taylor- Remember Me Always (US, Bernard, 1976)
Opnieuw een b-kant als de reden van aanschaf. Taylor is afkomstig uit Detroit en is in zijn latere leven een gospelzanger totdat hij ons in maart 2016 ontvalt. 'Remember Me Always' heeft een prettige 'hook'. 'You're The One For Me' op de a-kant is niet slecht maar het het ontbeert de smoel die 'Remember' heeft.

* Ujima- Still Hooked On You (UK, Chelsea, 1976)
En we blijven op de b-kant en we gaan even tien jaar terug in de tijd. In maart is het tien jaar geleden dat ik 'I'm Not Ready' van Ujima aanschaf op vinyl. De heruitgave uit de 'Modern Soul'-serie van Outta Sight wel te verstaan want ik heb niet het geld voor een origineel. Wat je ziet bij Ann Sexton gebeurt ook bij Ujima: Eén plaat welke onbetaalbaar is en de rest gaat voor vriendelijke prijsjes. Zo ook deze Ujima-single uit 1976. 'Still Hooked On You' is een mooie dramatische ballade met een prachtig groots arrangement. De a-kant heet 'Keep On Rolling (Disco Train)' en je raadt het al... 'in your face'-disco. En buiten enkele fraaie overweggeluiden wordt het echt niet spannender.

Singles round-up: januari 4

Na twee dagen aan het werk kan ik een resumé houden? Ben ik weer de oude? Het is een geluk dat het droog koud winters weer is want, hoe gek het ook mag klinken, dat geeft me altijd frisse energie. Ik kan ook niet zeggen dat ik me vermoeid voel tijdens het werk. Toch heb ik gisteravond de behoefte om even een oogje dicht te doen voordat ik verder ga met Soul-xotica en dergelijke en... ik ontwaak twaalf uren later. Blijkbaar is het energie-level nog niet op de oude stand maar ik ga desondanks toch gewoon even door beuken. Thuis rond hangen betekent extra tijd voor Discogs, Bandcamp en wat dies meer zij. Buiten de platen om heb ik ook nog een andere verleiding waarvan ik reeds eentje heb. Ik blijf het uitstellen totdat het (hopelijk) uitverkocht is. Enfin, ik heb er al eentje en die zal ongetwijfeld voorbij komen in een foto als het voorjaar weer aanbreekt. Intussen is er ook een nieuwe plaat gearriveerd. De laatste in de vorige 'Singles round-up' is van Mathilda Jones, de eerste in deze aflevering zou Liz Lands zijn. Omdat MT Jones perfect past in het alfabetische overzicht heb ik nieuwe foto's gemaakt en krijgen jullie nog twee afleveringen van acht. Ik trap dus ook af met de hagelnieuwe single.

* MT Jones- I'd Be Lying (UK, Creative Soul, 2023)
Alex Subinas runt niet alleen de Soul4Real- en Jai Alai-labels maar zorgt her en der ook voor de distributie van andere platen. MT Jones is daar een voorbeeld van. Facebook laat me opeens een bericht zien van Alex van voor de kerst waarbij hij deze plaat aanbiedt. Hij heeft dan nog zeven exemplaren. Ik stuur hem een berichtje maar zie dan onderaan de reacties staan dat het is uitverkocht. Ik ga naar Discogs en vind een exemplaar bij een Spaanse dealer. Wat blijkt? Dat is Alex en hij heeft een nieuwe voorraad. Hij maakt de Discogs-bestelling ongedaan en we doen het gewoon de ouderwetse manier waardoor het mij zeven euro scheelt. Samen met Jalen N'gonda is MT Jones één van die namen die blijft gonzen in de soul-scene van 2023. 'I'd Be Lying' heeft een lekkere retro-soul gevoel en MT een opvallende stem waar de soul vanaf druipt. De hoestekst noemt 'I Caught You In A Lie' van Robert Parker en het schijnt dat het slagje op de gitaar geleend is van deze plaat. Het is eigenlijk ook het enige dat het 'retro' maakt want voor de rest is het een erg fijne en tijdloze soulvolle releas. 'In My Arms' moet ik ook even checken want dat wordt geroemd omdat het een 'builder' zou zijn en daar ga ik op af! Tja, de 'builders' waar ik de voorkeur aan geef, hebben al een solide basis en bouwen van daar verder uit tot een kasteel met torens en ornamenten. Dit begint klein en bouwt zo verder op. Ik vind het gewoon niet zo sterk als 'I'd Be Lying'.

* Liz Lands- Don't Shut Me Out (US, One-derful!, 1967)
Het is een beetje 'random' maar het schiet me ineens te binnen. Tien jaar geleden heb ik 'I Feel An Urge Coming On' van Jo Armstead als Week Spot. Hoe ik dat weet? Het is komend weekend tien jaar geleden dat ik in Watford heb opgetreden en bovendien de laatste keer dat ik buiten mijn huis heb gedraaid. Wellicht dat ik hier in het weekend nog een klein verhaaltje over ga schrijven. Jo Armstead heeft 'Don't Shut Me Out' geschreven met Eddie Silvers en dat maakt dat ik dit opeens voor de geest weet te halen. Een klassieke beat ballade met een 'big city sound' op het prachtige One-Derful!-label. Hoewel het klinkt alsof het een grote hit had moeten worden, staat het in werkelijkheid op de flip van 'One Man's Poison'. Liz' stem slaat wel een paar keer over maar het is rauw genoeg om het draaglijk te maken. Het piept niet in de hoogte zoals bij Judy Street. Ik denk dat de schoonmaker met een dweil door de studio kon gaan na deze take. 'One Man's Poison' is andere koek, meer jazzy en upbeat, maar ik ga voor het drama van 'Don't Shut Me Out'.

*McArthur- It's So Real (UK, Soul Junction, 1975, re: 2016)
Het regent heruitgaven en het is bijna een business apart om deze allemaal op de voet te volgen. Ik weet wel af van het bestaan van Soul Junction en volgens mij heb ik ooit ook eentje gekocht (The Mighty Lovers' 'I Ain't Gonna Run No More'), maar ik ben anno 2015 nog teveel gefocust op het oudere originele werk om mijn zakgeld te steken in heruitgaven. Nu heb ik opeens twee Soul Junction-releases in de partij zitten. De plaat van McArthur is met omgedraaide kanten in 1975 uitgebracht op het Brown Dog-label en volgens 45cat zou een origineel 840 euro moeten kosten. Beide kanten zijn in het sweet soul-crossover-idioom waarbij de uiteindelijke a-kant muzikaal ietsje rijker is, maar de soul in 'It's So Real' klinkt meer vloeibaar. Ik zal beide kanten nog even op me in moeten laten werken voordat ik een favoriet kan kiezen.

* Mighty Sam- Sweet Dreams (US, Amy, 1966)
Niet te verwarren met Magic Sam, zoals ik ongetwijfeld wel heb gedaan. Mighty Sam mag wellicht niet bij Hans Kazan in de leer zijn geweest, je hebt met hem wel méér Sam? Ik heb van Mighty Sam 'Mr. And Mrs. Untrue' dat eigenlijk van iemand anders blijkt te zijn. Ook staat me iets bij van een andere jaren zestig-plaat waar ik niet zoveel waarde aan hecht. 'Sweet Dreams' is bluesy deep soul en met name in het refrein laat hij zijn stem overslaan en dat is een moment waar ik tijdens de coupletten stiekem naar uit kijk. Oh, wat kan oude rhythm & blues toch héérlijk zijn!

* The Nu-Rons- All My Life (UK, Soul Junction, 1972, ,re: 2018)
Vorig jaar juni heb ik een 'pre-order' geplaatst voor een toekomstige release op Cannonball van The Nu-Rons. Als ik in september nog niets heb gehoord over een mogelijke release-datum, leg ik contact met de administratie. Helaas, deze release gaat niet door. De 'licensing' heeft toch meer voeten in de aarde. Wel levert het onder andere de release op van Carolynn Porter want dit alles is afkomstig uit dezelfde studio. De Cannonball zal ongetwijfeld een 'outtake' zijn geweest, hier hebben we de originele Nu-Rons-single uit 1972 welke zijn gewicht in goud waard is. Een essentieel stuk gereedschap voor crossover- en Modern Soul-dj's hoewel ik een Northern dansvloer ook niet zal zien protesteren. Wat moet ik zeggen over 'All My Life'. De klasse druipt ervan af en het is in onze minuscule crossover-soul-scene een 'musthave' maar origineel is die niet te betalen. Dit is dan de enige optie, ook al is de geluidskwaliteit een beetje summier. De b-kant heet 'Disco Hustle' maar die sla ik liever over.

* David Oliver- Ms. (US, Mercury, 1977)
Dit is een dj-promo met op het eerste gezicht het nummer in stereo op beide kanten. Ik kan me herinneren van een paar weken geleden dat één kant niet zo fris klinkt en ik hem dus omdraai. Het is pas deze week als ik me realiseer dat één kant een 'edited version' is en de ander over de vijf minuten in klokt. Afgaand van hoe ik de plaat in het hoesje heb gestopt, moet de lange versie het beste klinken? Het is fraaie midtempo met de nodige synthesizer-effecten want, hee, het is 1977. 'Star Wars' in de bioscoop en meer van dat. Het is een prachtig eerbetoon aan zijn lief die ongetwijfeld eens een 'Missus' gaat worden als ik het zo hoor. Het is inderdaad de 'edit' die het meest lijdt onder het styreen en deze kant heb ik helemaal niet nodig. Een geslaagde aankoop!

* The Paragons- Oh Lovin' You (US, Buddah, 1975)
Vervolgens weer een tradtionele promo met hetzelfde nummer in mono en stereo. Ook weer onvolprezen styreen ('said no one ever'). Styreen scheelt aanmerkelijk aan fossiele brandstoffen, dus niet aan Extinction Rebellion vertellen! 'Oh Lovin' You' maakt dat de zon spontaan gaat schijnen, ook al trapt de warmtebron er vandaag even niet in en blijft het grijs in Uffelte. Een écht lekker 'feelgood'-nummer, niets bijzonders, maar een goed gevoel gaat immers nooit vervelen?

* The Realistics- How Can I Forget You (US, Brunswick, 1973)
Als ik naar het label kijk, is de volgende gedachte de rode cassette walkman die ik in 1988 of 1989 heb gekocht. Wanneer is Ceaucescu vermoord? Oh, op 25 december 1989. Ja, dan heb ik mijn Realistic walkman in 1989 gekocht. Hij heeft het jaren gedaan! Niets mis met het huismerk van Tandy. 'How Can I Forget You' begint met hemelse acapella voordat de band losbarst. 'Gritty crossover' als het bestaat. Hoewel het duidelijk over een 'you' gaat, stopt de zin na 'forget'. Prachtige harmoniezang verpakt in een zeer aanstekelijke hybride van rock, funk en iets daar tussenin. Precies het soort van crossover waar ik warm voor loop.

Week Spot: Grace Jones

Het kan me nog altijd verbazen als ik eraan terug denk. In augustus 2008 is de werkmoraal al flink gedaald bij mij. De alcoholische hobby gaat steeds meer in de weg staan en geestelijk trek ik de combinatie ook niet lekker. Toch laat ik in deze periode een onvergetelijk concert aan me voorbij gaan omdat ik de volgende ochtend vroeg aan het werk moet in Steenwijk. De zomer van 2008. Helemaal vanuit huis naar België gefietst en hoewel de Lokerse Feesten in volle gang zijn, laat ik dit jaar mijn gezicht niet zien op De Kaai. Wel zit ik op vrijdagmiddag redelijk gezellig een paar uurtjes in het café waar ik in 2005 tijdens de Feesten kind aan huis ben. De volgende dag zal ik weer terug moeten naar Nederland want maandagochtend heb ik de vroege dienst op de Dyka. Ik zal me die zondagavond dan ook nooit vergeten. Ik zit op het terras van mijn toenmalige stamkroeg in Steenwijk en bedenk me dat in Lokeren Alanis Morissette en Grace Jones het podium beklimmen. Tegen de tijd dat Grace klaar is, lig ik al gestrekt want om half vijf gaat mijn wekker. Had ik nu echt niet een lulsmoes kunnen bedenken? Na het publiceren van de derde 'Singles round-up' kijk ik even op 45cat en zie dan dat 'Sorry' ook een Nederlandse release heeft gehad. Een foto van een Engels Polydor-label kan altijd nog en dus ga ik vandaag voor het fotohoesje.

Hoe legendarisch is het concert van Grace Jones in Lokeren geweest? Welnu, de media schrijft over een 'once in a lifetime' en ik krijg spontaan zere ogen als ik dat lees. Ruim een half jaar later verblijf ik tijdelijk op de Paaz en hebben we ter ontspanning een knutseluurtje. O ja, het is wel verplicht en het is de bedoeling dat het therapeutisch moet werken. Ik wil leren breien maar daar denkt de begeleidster anders over. Als ik meteen al de mist in ga met mijn 'eenvoudige' breiwerkje krijg ik als opdracht om een collage te maken met een hoop tijdschriften. Ik weet niet meer in welk blad het is, maar daar tref ik opeens een recensie van het optreden van Grace Jones in Lokeren. De bijbehorende foto komt centraal op het werkstuk. Helaas zal ik het toch moeten met de muziek. Nu moet ik bekennen dat Grace Jones me vooral intrigeert. Ik moet in de jaren tachtig niet zoveel van haar hebben en vind haar, dankzij de videoclips, eerder eng dan aantrekkelijk. Als je me had verteld dat ik ooit een Grace Jones-plaat zou toevoegen aan de Blauwe Bak en dat ze een Week Spot zou hebben, had ik je waarschijnlijk voor gek verklaard. Nu in de tweede week van 2024 heeft Grace Jones de Week Spot te pakken met 'Sorry'.

Grace Beverly Jones wordt geboren op 19 mei 1948 in Spanish Town in St. Catherine op Jamaica. Grace is het tweede kind van George en Marjorie als het echtpaar vertrekt naar Amerika. De kinderen worden groot gebracht bij de moeder van Marjorie en haar nieuwe echtgenoot. Grace groeit op in een strenge Apostolische omgeving waar huiselijk geweld aan de orde van de dag is. Intussen in Amerika onderneemt vader George een zelfmoordpoging welke hem een spirituele beleving zal opleveren waarna die zich laat inzegenen als predikant. Grace is inmiddels dertien als haar ouders de kinderen ophalen en het gezin neemt intrek in Lyncourt in de stad Salina in New York. Ze gaat al snel rebelleren tegenover haar religieuze familie. Ze gaat make-up dragen, alcohol nuttigen en samen met haar broer bezoekt ze de uitgaansgelegenheden voor homo's in New York. Op het hoogtepunt van de flower power verblijft ze in Philadelphia waar ze werkt als go-go danseres en waar ze haar eerste ervaring met LSD zal hebben. Na verloop van tijd gaat dit allemaal vervelen en keert ze terug naar New York. Hier krijgt ze een contract bij een agent en het is dankzij haar aparte 'looks' dat ze succes vindt op dat vlak. Ondanks haar vrouwelijke rondingen heeft ze mannelijke trekjes in haar gezicht en ook haar donkere huid zal bijdragen in haar stijl. Ze wordt al snel geboekt door Yves St.Lauren en prijkt niet veel later op de omslagen van Vogue en Elle. Billy Paul brengt in 1973 zijn elpee 'Ebony Woman' van drie jaar eerder opnieuw uit en geeft het een nieuwe omslag. Een jonge Grace Jones staat model voor de hoes van de nieuwe uitgave.

Volgens Wikipedia tekent Jones meteen een contract bij Island maar dat is niet helemaal waar. Haar eerste twee singles zijn op het Beam Junction-label dat geen vaste distributie heeft voor haar platen in Europa. In Engeland sluit het een deal met Polydor terwijl bij ons Dureco de plaat middels het Scramble-label aan de man mag brengen. Grace werkt meteen samen met Tom Moulton. Moulton is een begrip in Philadelphia dankzij zijn werk in de Sigma Studio's , maar zal ook de vraag naar 12"-singles doen stijgen dankzij zijn eigenzinnige remixen. In Amerika is 'Sorry' de a-kant van haar eerste single, in Europa wordt het op de b-kant gekwakt van 'That's The Trouble'. In Engeland geeft het 'Blues & Soul'-magazine haar ongezouten mening over de plaat. Het vergelijkt 'Trouble' met een soort van Gloria Gaynor, terwijl deze artieste niet hoog staat aangeschreven bij het tijdschrift. Nee, je zal de plaat toch moeten omdraaien om waar voor je geld te krijgen en dat is dus de track 'Sorry'. Anno 2024 zijn de meesten het daarover wel eens. 'I Need A Man' is in 1977 haar tweede en laatste single voor Beam Junction en tegen die tijd is de interesse gewekt bij Island. Ze debuteert op het label met haar eigenzinnige versie van 'La Vie En Rose' en... de rest is geschiedenis.

Aanvankelijk scoort ze als discozangeres maar in 1980 neemt ze afstand van de disco en komt de new wave om de hoek kijken. Ook gaat ze intensief samenwerken met het duo Sly & Robbie. Ik leer Grace vooral kennen in de periode dat ze een grote hit heeft met 'Slave To The Rhythm' en dankzij de 12"-single van mijn oudste broer een hele grote hit in huize Louwsma. Anno 1985 heb ik al geleerd dat een gedeelte van de wereldbevolking een donkere huid heeft, dus dat is niet meer het schrikeffect voor mij. Het is wel het hoekige gezicht, het korte kapsel en de opvallende make-up welke maakt dat ik onder de tafel wil kruipen als ik Grace op de televisie voorbij zie komen. Het zal ongetwijfeld erg 'sexy' zijn geweest voor mijn oudste broer (hij is dan 21), maar voor de jongste telg is het vooral 'eng'.

Haar meest recente studioalbum is van 2008, het jaar dat ze optreedt in Lokeren. Ze is echter nog altijd actief als live-act en heeft de vorige zomer op enkele grote Engelse festivals gespeeld.

Singles round-up: januari 3

Zonneschijn tussen negen en drie morgen. Dat is het vooruitzicht voor Steenwijk, Dat de gevoelstemperatuur om en nabij de min zeven ligt, is alleen maar een uitdaging. Laagjes kleding en uiteraard een warme winterjas met capuchon. Daarmee moet ik morgen het weer trotseren en hoewel het qua energie een uitdaging is, heb ik er zin in. Nu eerst het derde deel van de 'Singles round-up' en dat is een vrij eenvoudige editie. Het bevat namelijk een Engelse persing van een plaat welke ik al in de Amerikaanse uitvoering heb en een upgrade van een klassieker waarmee ik jaren geleden een ongelukje heb gehad. Toch gaan de draaitafels weer aan. Ik heb de plaatjes een paar weken geleden gedraaid maar alleen de kanten waarvoor ik de plaat heb gereserveerd. In de 'Singles round-up' beluisteren we uiteraard beide kanten. Hierbij de volgende acht uit de partij van Mark.

* The Four Tops- Still Water (UK, Tamla Motown, 1970)
Elpees doen niet mee in mijn verzameling. En tóch... als ik een favoriete soul-elpee moet uitzoeken dan staat het album 'Still Waters' van The Four Tops op de shortlist. Ik koop het album op de eerste 'vrije' woensdagmiddag in april 2009 als ik tijdelijk op de Paaz verblijf. Vooral de uitvoering van Bob Lind's 'Elusive Butterfly' alsook de psychedelische versie van 'Reflections' zijn allemaal favorieten van het album. Toch staat ook deze sinds jaar en dag op zolder te verstoffen. Nu heb ik dan beide versies van 'Still Water' op een single. Volgens mij is 'Peace' het intro op de elpee? Dat klopt en hoewel 'Love' de uiteindelijke single-versie is, ben ik vooral erg gelukkig om 'Peace' na al deze jaren weer eens te horen. Qua vinyl had ik wel een beter exemplaar kunnen treffen, maar ach... Toch maar weer eens de elpee opzoeken en integraal draaien!

* Free Spirit- Love You Just As Long As I Can (UK, Chess, 1974)
Verhip... zou ik die hebben? Nee, gewoon de single-versie met de instrumentale op de flip. Ik zie net dat in Amerika een promo is uitgebracht met een langere versie voor de discotheken. 'Disco mix' zegt het op de labels, maar ik heb een reguliere promo van de single. Ja, dit is dus de plaat die al heb in de Amerikaanse uitdossing maar voor een paar losse ponden kan ik deze Engelse niet laten liggen. Blijft een heerlijk nummer!

* Heartstoppers- Marching Out Of Your Life (US, All Platinum, 1972)
'Een twee in de maat, anders wordt de juffrouw kwaad'. 'Marching' is de keerzijde van 'Court In Mama' en de kant waarvoor ik de plaat heb gereserveerd. Dit klinkt als een Motown-hit uit de midden jaren zestig en Jerry Harris is dermate trots op zijn nummer dat hij het tweemaal heeft gebruikt. Drie jaar later staat exact dezelfde versie op de b-kant van Betty Baker & The Jaxsis' 'Love Show Some Pity On Me'. 'Court In Mama' is een lekkere 'gritty' kant en dus kunnen we hier spreken van een 'double-sider'.

* Phyllis Hyman- Loving You, Losing You (US, Buddah, 1977)
Ik weet nog helemaal precies te herinneren wanneer ik deze heb gekocht. Het is in de eerste weken van 2018 als ik een nieuw paspoort nodig ben. Dezelfde tijd als 'Looking Over My Shoulder' van Marva Hicks en 'It Ain't Hardly Over' van Gwen Owens. Toch heb ik sindsdien een ongelukje gehad dat een lelijke kras oplevert en waar de plaat genadeloos blijft hangen. De single is in de laatste zes jaar ietsje omhoog gegaan in prijs maar nog steeds een fraaie prijs hoewel dit styreen minder 'Mint' is dan mijn vorige exemplaar. De manier waarop het naar het refrein toe bouwt, is een proces dat me nooit gaat vervelen. Een onwerelds goed wereldnummer!

* Jessie James- I Gotta Little Girl (US, Shirley, 1963)
De Amerikaanse outlaw Jesse James komt vaker voor in de muziek. Jessie James is een blueszanger en 'I Gotta Little Girl' is een lekker beukende rhythm & blues-kant. 'I Wanna Full Time Love' is de officiële a-kant en dat heeft een uitnodigend intro maar is een pure blues. Wel lekker rauw maar voor de Blauwe Bak is 'I Gotta Little Girl' het meest geschikt, hoewel ik het gitaarwerk op 'Full Time Love' erg kan waarderen.

* Jeff Joffrion- I Got A Reason (US, Sound Stage 7, 1969)
In zes jaar is veel verbeterd aan de opnames maar ook zonder het rauwe geluid van Jessie James is Jeff Joffrion zacht als zijde. Een soulvolle crooner met een nummer waar ik spontaan een goede bui van krijg. Het zullen de crossover-elementen rondom het refrein zijn. 'I'll Find My Sunshine' op de keerzijde is ook zeer de moeite waard alleen moet ik hier nog even aan wennen. Tot die tijd beschouw ik 'Reason' als mijn favoriete kant.

* Grace Jones- Sorry (UK, Polydor, 1976)
Een jaar voor haar wereldwijde doorbraak met 'La Vie En Rose' maar interessant genoeg voor Tom Moulton om haar plaatje een remix te geven. 'Sorry' is overigens een b-kant maar een nummer dat vanaf de eerste noot klinkt als een klok en wanneer ze halverwege gaat praten, hoor je duidelijk dat het 'onze' Grace is. De a-kant heet 'That's The Trouble' en is, zoals je zou kunnen verwachten, pure disco maar ook beslist de moeite waard. Nooit gedacht dat ik eens een Grace Jones-single in de Blauwe Bak zou krijgen.

* Mathilda Jones- I Need Somebody (US, Justice, 1981)
Deze mevrouw Jones heeft al in 1972 een plaatje gemaakt als Matilda Jones op het Future Stars-label maar maakt in 1981 een comeback op Justice. 'I Need Somebody' is een nummer van de hand van Patti Austin en Jones' uitvoering spat bijna uit elkaar van de pure klasse. 'I'll Take You There' is een uitvoering van het nummer van The Staple Singers maar dat wordt niet veel interessanter. Wel ietsje sneller dan het origineel maar verder een 'carbon copy cover'. Ik moet bekennen dat ik Patti Austin's  origineel van 'I Need Somebody' niet ken. Als dat ook één brok soul en klasse is, dan heeft Mathilda altijd nog groots werk verricht om dit in haar cover te behouden.

Ik hervat woensdag de 'Singles round-up', morgen uiteraard de Week Spot!