Week Spot: Alice Clark

Als de dag van gisteren. Ik weet nog precies hoe ik naar muziek luister, welke cd's ik heb gedraaid en kan ook bijna herinneren wat ik die avond heb gegeten. Ik geloof dat ik een paar weken geleden nog eens een herinnering heb opgehaald aan 2011. Met name de periode van maart tot en met juli is een loodzware tijd. Geld maakt niet gelukkig, maar van een chronisch gebrek aan geld wordt je al helemaal niet gelukkig. In augustus 2011 lijkt het tenslotte allemaal nog goed te komen. Ik word voor een keuze gesteld: Officieel gezien mag ik nu aan het werk met behoud van de UWV-uitkering. Ik mag echter ook wachten tot november als de bijstandsuitkering in gaat. Ik kies voor het laatste. Zonder dat ik mezelf in een slachtofferrol wil plaatsen, ben ik van mening dat me genoeg leed is aan gedaan in de vorige maanden en dat ik nu wel recht heb op een beetje 'vakantie'. De fietsvakantie gaat ten eerste van de baan omdat de Tyros naar het oud ijzer is gegaan, maar ook het weer lokt niet aan om bepakt en bezakt te gaan fietsen. Eind augustus komt het geld van de afgelopen maanden met terugwerkende kracht binnen. Ik koop eerst een fiets en vind dat ik wel iets mag compenseren met platen. Ik doe in 2011 nog niet zoveel met de 'Singles round-up', maar anders zou ik het dan net zo druk hebben gehad als momenteel.

Ik heb het even moeten nazoeken en het klopt inderdaad: Michel Roelofs is eind vorig jaar overleden. Hij is de gitarist en gangmaker van de Utrechtse band The Driftin 5 (later D5). Een paar maanden eerder in 2011 kan ik de slaap niet vatten en ga fietsen als 'alternatief voor schaapjes tellen' (naar de titel van het corresponderende bericht). De kringloopwinkel van Rouveen ligt eveneens op de route en daar vind ik de enige single van Apollo's Wing. Het blijkt een aftakking te zijn van D5 met een nieuwe zanger. Ook bijzonder: De originele persfoto zit bij het hoesje in. Hoewel het een aardige single is, ben ik anno 2011 van mening dat deze beter tot zijn recht komt bij een echte verzamelaar. En zo kom ik op het spoor van Roelofs welke dan op het internet een soort van Driftin 5-museum heeft. De Apollo's Wing-single ontbreekt daar nog en ik vind het wel aardig om hem de plaat te schenken voor de collectie. Over versturen wordt niet gesproken, want ik wil het liever persoonlijk overhandigen. In de nacht van donderdag 8 op 9 september 2011 besluit ik dat het moet gaan gebeuren. Ik spreek af met Roelofs in de directe omgeving van het Centraal Station in Utrecht. Ik luister naar Utrecht eerst een paar maal naar 'The Night Before', de laatste plaat van Hooverphonic, maar ga me dan voorbereiden op de verdere dag. Een verzamel-cd van funk-rariteiten en ik kan dan nog niet vermoeden dat ik een paar uur later de eigenaar zal zijn van 'Funky Chick' van The Majestics, ook op de cd. De heruitgave moet ik er heel snel bij zeggen! Ik loop naar de Jaarbeurs en neem weer contact op met Roelofs. Deze is onderweg maar heeft moeite om de door de drukte te komen. We spreken uiteindelijk af bij de ingang van de parkeergarage. Ik had op zijn minst gehoopt op een gezamenlijke kop koffie met taart en een verhaaltje. Roelofs is echter gehaast en we wikkelen de zaak binnen een paar minuten af bij de ingang van de parkeergarage. Hij de single met de foto en ik een kleurenfoto van de 'nieuwe' Driftin 5. Ik vind het geheel zo onpersoonlijk dat ik lange tijd spijt heb gehad dat ik de plaat heb weg gedaan. Inmiddels heb ik daar vrede mee.

Een beetje doelloos loop ik naar de Oudegracht en probaar de platenzaakjes te vinden. Een paar weken eerder is de eigenaar van Da Capo overleden en deze winkel houdt nu een grootschalige opruiming. Ik laat me hier helemaal gaan en heb op het laatst voor ruim 150 euro aan singles bijeen gesprokkeld. Dan blijkt dat ik niet met de pin kan betalen in de winkel. Da Capo biedt nog aan dat ik het thuis overmaak en dat ze het verzenden, maar nee... ik hoop dat ik dit weekend nog een optreden kan fixen en wil dan deze plaatjes meenemen. Ik heb al een gastopname gedaan met de SNS-pas en dus moet ik naar een SNS Bank. Dat zit in de buurt van de Jaarbeurs en nu mag ik het stationsgebied door in spitstijd. Tegelijk is de klok genadeloos. Ik red het op het nippertje om het binnen een half uur te doen en zo kan ik de plaatjes mee naar huis nemen. Ik drink enkele frisjes in een café even verderop en haal een 'wok-to-go'-maaltijd op het station. Iets met witte mie, weet ik nog te herinneren. Vast en zeker in oestersaus.

Onder de singles bevindt zich ook een Engelse uitgave met op de ene kant een Warner Bros.-label en Atlantic op de andere. Het blijkt een promo te zijn voor de 'After Hours'-cd-serie met enkel kwalitatieve Northern Soul. Thuis raak ik helemaal in de ban van 'You Hit Me (Right Where It Hurts Me)' van Alice Clark. Ik heb vaker geschreven over de plaat en Alice Clark. In november 2016 is het nog een 'Classic Week Spot' geweest en daarbij ben ik diep in het verleden van Clark gaan wroeten. 'Don't You Care' is een track van haar laatste album. Dat is in 1972 uitgegeven door het Mainstream-label, maar door een slome promotie flopt 'Keep It Hid' als single en is ook weinig media-aandacht voor het album. In 2005 geeft Acid Jazz 'Don't You Care' voor het eerst uit als single en BGP doet dit in 2015 dunnetjes over. Het is de laatste die afgelopen vrijdag is binnengekomen. Precies tien jaar nadat 'You Hit Me' de eerste rondjes draait, raak ik opnieuw bevlogen door een Alice Clark-single. Dit moet deze week de Week Spot worden.

Van het dj-optreden is dat weekend niets meer terecht gekomen. Wel gaat de bak singles mee als ik een paar weken later voor de eerste maal naar Keulen ga. Dat verhaal kunnen jullie weer bij vorige maand vinden in 'Vakantiepret'.

Singles round-up: september 5

De tijd dat ik iedere honderd berichten vier, ligt alweer jaren achter me. Bovendien acht ik de kans groter dat ik over vijftig berichten mezelf op een stukje taart ga trakteren. Hoe dan ook: Deze 'Singles round-up' is het 4200e bericht, zo merk ik net op. Op naar de vijfduizend? Vijfenveertighonderd voelt eerst al aan als een mijlpaal. Vandaag zoals beloofd twee berichten. De Week Spot is vanavond een jantje van leiden. Ik beb opeens de neiging om een speciale dag in de herinnering te roepen, hoewel ik over zowel de zangeres als de dag zélf het nodige heb geschreven. Laten we stellen dat de Week Spot deze week voornamelijk om de onweerstaanbare plaat gaat en niet zo zeer voor het verhaaltje op Soul-xotica. Vandaag vervolg ik andermaal met de 'Singles round-up' want ik heb nog een paar afleveringen te gaan. Het is aannemelijk dat ik hier morgen mee verder ga en 'Het zilveren goud' dus even uitstel. De plaatjes in de laatste rubriek doen er immers niet echt toe en de verhaaltjes zijn 'tijdloos' genoeg om ze desnoods volgende maand alsnog te schrijven. Opnieuw negen singles welke ik op vrijdag 3 september in Emmeloord (E), maandag 6 september in Assen (A) en afgelopen vrijdag in Meppel (M) heb aangeschaft.

* Bill Haley & The Comets- Joey's Song (Duitsland, Brunswick, 1959) (A)
Het is een extra kaartje in de hoes dat maakt dat mijn nieuwsgierigheid wordt gewekt. Dit vermeldt het jaartal 1967 en eigenlijk ben ik best benieuwd naar wat Bill Haley zoal in 1967 uitbrengt. In werkelijkheid blijkt de plaat een stuk ouder te zijn. De single heeft een jukebox-verleden en dat is goed te horen. Desondanks wel een fraaie stereo-opname voor een plaat uit 1959. Het is instrumentaal en eigenlijk best te kauwen met een niet heel erg scheurende saxofoon en gitaren die dichter bij The Shadows dan The Ventures staan. De b-kant is wel vocaal, maar eigenlijk geef ik stiekem de voorkeur aan 'Joey's Song'. 45cat vermeldt het als de a-kant, maar het lijkt me een beetje vreemd dat Bill Haley een instrumentaal nummer op de a-kant duldt. In Amerika is 'Ooh! Look-A-There, Ain't She Pretty' wel de officiële a-kant.

* Daryl Hall & John Oates- Kiss On My List (NL, RCA, 1980) (M)
Hall & Oates heb ik altijd leuk behang gevonden voor op de radio en dus komt het plaatje op een goede plek terecht. Ik geloof dat we het nummer ook op onze mp3-jukebox hebben staan en loop ongemerkt mee te zingen als het voorbij komt. Klinkt toch een stuk fijner van vinyl!

* The Horseflies- Hush Little Baby (NL, Munich, 1988) (E)
Hoewel het nummer door menigeen zal zijn 'vergeten', heeft dit nog altijd een actieve herinnering bij mij. Het is in de voorjaarsvakantie (dan nog de 'krokusvakantie' en in februari/maart) van 1989 dat deze plaat één of andere 'schijf' is op Hilversum 3. Ik meen me nog een kort interview te herinneren met leden van The Horseflies en dat ze zich hebben vernoemd naar de vliegen die op een zomerse dag in de omgeving van een paard zwermen. 'Hush Little Baby' is het traditionele slaapliedje, hier gepresenteerd in een eigenzinnig folkrock-jasje met zowel traditionele snaarinstrumenten alsook een synthesizer. Naar de b-kant ben ik ook wel benieuwd want daar doen ze een cover van 'Human Fly' van The Cramps. En ja hoor, ook dat is eigenzinnige folkrock. Het moet een feestje zijn geweest in die tijd met The Horseflies op het podium.

* Hot Chocolate- No Doubt About It (NL, Rak, 1980) (E)
Op de zondagavond zit voor mij een gewaardeerde collega met een disco-show. Ofwel: Hij draait muziek uit de periode 1976 tot en met 1983 met een nadruk op disco. Hij is een redelijke fan van Hot Chocolate en heeft me het afgelopen jaar geholpen aan het enthousiasme voor dit plaatje. Nu kan ik het dan eindelijk ook in mijn shows draaien want voor 95 cent is het probleem opgelost.

* The Icicle Works- Love Is A Wonderful Colour (Duitsland, Virgin, 1983) (M)
Godsdienst, geloofsovertuiging, politiek... het is voor mij allemaal ondergeschikt. Ook in de muziek. Toch heb ik vorige week van mijn collega op de zondag geleerd dat Errol Brown van Hot Chocolate een fanatiek supporter is van de conservatieve partij in Engeland. Het maakt de overgang naar de volgende single erg stroef want Ian McNabb is tegenwoordig vooral commentator op sociale media vauit de socialistische hoek van de politiek. Zolang links rechts het licht niet in de ogen gunt, is allerminst sprake van een goede verstandhouding tussen beide kampen. Helaas zullen ze na vaoavond toch samen in een bak moeten staan. In Engeland heeft The Icicle Works een indrukwekkende lijst hits maar dit is het enige plaatje dat in Nederland een beetje in de buurt komt. Een zeer smakelijk plaatje is het zeker. Jammer dat in Nederland niet meer erin heeft gezeten voor The Icicle Works.

* Laid Back- Sunshine Reggae (NL, CNR, 1983) (M)
En we blijven voorlopig nog even in de jaren tachtig. Nu wel een plaatje dat het zelfs tot een tweede plek op de vaderlandse hitparade heeft geschopt. Ik zie nu dat 'White Horse' op de b-kant staat, maar dat is niet dezelfde als de hitversie. In 1984 wordt een Amerikaanse edit uitgebracht van het nummer en dit is een jaar na 'Sunshine Reggae' de hit. De a-kant is en blijft de winnaar van de twee en fijn om deze eindelijk eens op single te hebben.

* Latin Quarter- Radio Africa (NL, RCA, 1985) (M)
Toen ik in 2016 ben begonnen met 'Afterglow' heb ik in de eerste weken het volledige album van Latin Quarter te gast gehad. Ik ben voor die tijd nog vrijwel onbekend met de groep en heb alleen een herinnering aan deze single. Inmiddels mag ik stellen dat het één van mijn favoriete jaren tachtig-albums is geworden, hoewel ik het weer niet op vinyl heb (of de wens daartoe). De single is wat dat betreft al mooi genoeg.

* Level 42- Children Say (UK, Polydor, 1987) (M)
Een zeer vaste luisteraar en huisvriend van Wolfman Radio is een paar jaar geleden begonnen met 'World Cup Of Songs'. Hoewel hij ook een paar World Cups heeft lopen op sociale media, probeert hij deze altijd even te slijten bij ons als presentatoren. In geval van Level 42 heeft hij nog niemand gevraagd, maar ik ben vlug bereid. Vanavond heb ik de aftrap gegeven in 'Tuesday Night Music Club' voor de 'Level 42 World Cup Of Songs'. Zesendertig liedjes gaan strijden om de felbegeerde eerste plek. De eerste van vanavond is 'Something About You' en het zou me niets verbazen dat dit uiteindelijk ook gaat winnen. We zullen zien! 'Children Say' zit eveneens in de competitie maar in de show draai ik de albumversies. 'Children Say' wordt genoteerd als een 'remix'. 'Starchild' op de b-kant is dat eveneens en duurt zelfs langer dan de albumversie!

* Little Eva- Let's Turkey Trot (UK, London, 1963)
Eigenwijze Engelsen ook altijd. Je zou verwachten dat 'Old Smokey Locomotion' de gedoodverfde kandidaat zou zijn voor de a-kant, maar aan de overkant van de Noordzee besluiten ze 'Turkey' tot a-kant uit te roepen. Wilson Pickett is nog bescheiden als hij het heeft over de 'Land Of 1000 Dances'. Volgens mij zijn in 1963 alleen al duizend dansen waarneembaar. Je bent al hopeloos uit de mode als je drie weken later nog altijd de 'Turkey Trot' danst. De andere kant is een botsing tussen 'On Top Of Old Smokey' en de begeleiding van Eva's grote hit 'Locomotion'. Zo te horen heeft de vorige eigenaar (m/v) ook de voorkeur gegeven aan 'Smokey'. Maar okay Little Eva, eigenlijk geloof ik het wel. Gewoon een erg leuke 'nugget', meer niet.

Singles round-up: september 4

Laat me vanavond eerst eens beginnen over ons aller favoriete onderwerp: Geld. Nee, niks geen 'Gofundme' of iets dergelijks, maar laat me het eens hebben over teveel geld dat is uitgegeven door iemand anders? Veel van de singles van afgelopen vrijdag hebben een prijssticker van de tijd dat deze nieuw werden aangeboden. Ik kocht en betaalde mijn eerste single in 1985 ('Yesterday's Men' van Madness) en dat kostte me 6,50 gulden. Dezelfde prijs is in 1989 nog altijd actueel voor een nieuwe single. In 1991 of 1992, de tijd dat de cd-single de markt had overgenomen, wordt de prijs opeens verhoogd naar 6,95 gulden. Bij mijn weten heeft een 7"-single nooit meer dan zeven gulden gekost. Welnu, veel van de singles van afgelopen vrijdag komen van één adres: Foto-video-fono Fianen. Ik heb het op Google geprobeerd maar kan niet achterhalen waar de winkel heeft gezeten. De singles tonen echter allemaal dezelfde prijs: 7,45 gulden. Ah, nog eens gezocht en nu met resultaat: Fianen heeft winkels in Roelofarendsveen en Hazerswoude. In Sneek zijn ze dus een gulden goedkoper! Ik heb altijd gedacht dat platen voor een adviesprijs moesten worden verkocht, maar een gulden vind ik een erg groot verschil. Dan kan ik nu verder met een deel van deze singles plus anderen uit Assen en Emmeloord.

* Chicago- Just You 'N' Me (NL, CBS, 1973) (M)
Deze staat in het bakje op de toonbank. Tweeëneenhalve euro voor Chicago? Ach, waarom niet. De single is in een puike conditie maar vermoed toch dat de eigenaar heel stiekem een voorliefde heeft voor Chicago. Als je naar de inhoud van de euro-bak kijkt, is het onduidelijk waarom uitgerekend deze single meer moet kosten. Ik krijg altijd een goede bui als ik de stem hoor van Peter Cetera in combinatie met de uitgeklede drums en de dominante kopersectie. Enig manco aan de single is dat het 'hartje' is uitgebroken en het middengat dan altijd een beetje ruim is. Tijd om weer eens een paar 'spiraaltjes' op de kop te tikken. Of mijn eigen bakken doorgaan op zoek naar onnodige 'tri-centres'.

* The Crash Brothers- Hoo Doo Drums (NL, Pink Elephant, 1974) (A)
Ik heb vanmiddag nog de betekenis opgezocht van 'hoodoo' want ik weet dat dit woord vaak wordt verward met voodoo. Het komt erop neer dat voodoo de religie is en hoodoo de rituelen. Voor hoodoo hoeft de religie geen rol te spelen om ze nog steeds te kunnen uitvoeren. Dan gaan we meteen door naar het plaatje. Ik heb lange tijd gedacht dat 'Crash' zou slaan op het onderdeel van het drumstel, maar het blijkt dat er werkelijk minstens één lid is geweest met Crash als achternaam. Ginger Baker heeft zijn eigen drumkoor in de vroege jaren zeventig en er zijn meerdere bands met twee drummers. De Glitter Band bijvoorbeeld. Bij The Crash Brothers is het dan nog opvallend dat één van de drie drummers de mondharmonica bespeelt. De a-kant is duidelijk onder de invloed van Cozy Powell's 'Dance With The Devil' maar dan dynamischer. Op de b-kant staat 'Crash About' en dat is een eerbetoon aan het drumstel. Een beetje een sullig liedje maar gelukkig hebben we 'Hoo Doo Drums' op de keerzijde.

* Donovan- I Like You (US, Epic, 1973) (A)
Donovan begint als een soort van Don McLean,maar dan valt de band in en krijgt het een barok strijkersarrangement. Dan wordt het opeens weer rustig en klinkt hij weer als Don McLean en herhaalt zich het procedé nog een keer. Het levert best een eigenaardig plaatje op, best wel een beetje des Donovans. Helaas is het styreen wel flink versleten op een paar plekken, maar voor een euro hoor je mij niet zo snel klagen.

* Double- The Captain Of Her Heart (NL, Polydor, 1985) (M)
In Engeland wordt de naam uitgesproken als Doublé, maar ik zie nergens het leesteken voorbij komen. Iemand die weet hoe het zit? 'Captain' is typisch zo'n single die je in de jaren tachtig overal op de radio hoort, maar welke nimmer zal doordringen tot de Top 40. Ik geloof dat Sky Radio het later ook nog een hele tijd in de speellijst heeft gehad. Ik kijk nog eens goed naar het fotohoesje en ik zie 'double'. Kurt Maloo en Felix Haug hebben twee foto's van elkaar samengevoegd zodat er een kwartet ontstaat. Eentje heeft een zonnebril opgezet en een colbertjasje aangetrokken, terwijl de andere gewoon zijn leren jack heeft dicht geritst. De plaat is en blijft een echte klassieker waarbij ik me geen leven zonder zou kunnen voorstellen. Leuk om hem eens op een fysieke single te hebben.

* Stephen Tintin Duffy- Icing On The Cake (Duitsland, 10 Records, 1985) (M)
'Kiss Me' heb ik dankzij mijn radio-collega Lee leren waarderen. Tegelijk had ik al kennis gemaakt met de prachtige muziek van The Lilac Time zonder dat ik in de gaten had dat dit feitelijk Duffy met zijn oudere broer is. Hij heeft een ruime staat van dienst. Hij is onder andere de eerste zanger van Duran Duran en schrijft in de nieuwe eeuw enkele liedjes voor Robbie Williams. 'Icing' is in 1985 de opvolger van 'Kiss Me' en begint verrassend, maar zakt daarna heel snel in. Beduidend minder dan 'Kiss Me' welke nog wel op mijn verlanglijstje staat.

* Earth, Wind & Fire- Got To Get You Into My Life (NL, CBS, 1978) (M)
De gebroeders Gibb staan hoog in aanzien bij mij, maar eerlijk is eerlijk: In 1978 zijn ze even helemaal het spoor bijster. Ze hebben een jaar eerder 'Saturday Night Fever' voorzien van muziek en zo ontstaat het idee voor een volgende muziekfilm. Dat wordt 'Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band'. Het kost de Bee Gees bijna de kop en film en soundtrack wordt ontvangen met tomaten in plaats van gejuich. Earth, Wind & Fire draagt een cover aan van 'Got To Get You Into My Life' welke ze zelf hebben geproduceerd. Het zal dé grote hit worden van het album. Ik heb echter veel meer met de cover van Cliff Bennett & The Rebel Rousers, maar deze single zie je niet vaak en zeker niet voor een euro.

* Roberta Flack- Feelin' That Glow (Italië, Atlantic, 1975) (M)
Ik ben uiterst voorzichtig geworden met singles van Roberta Flack. Als ze goedkoop zijn, mogen ze altijd mee. En ja, dan kun je eens een mooie verrassing treffen. 'Feelin' That Glow' bevalt me nu al erg goed, ook al heeft de plaat her en der last van 'distortion'. Ik wil deze wel in de Blauwe Bak hebben. 'Feel Like Makin' Love' heeft daar ooit ook wel eens gestaan, maar dat is lichtjaren geleden. De b-kant is meer jazzy, maar ook niet onaardig. 'Glow' is echter de reden van toevoeging aan de Blauwe Bak, de b-kant kan wellicht nog wel eens als ik in een jazzy mood ben.

* The Four Seasons- Down The Hall (NL, Warner Bros., 1977) (M)
Ik heb hem nooit echt op een verzoeklijstje gehad, maar ongemerkt zoek ik al een tijdje naar deze plaat. Als er nog geen radio was uitgevonden, hadden ze dit in 1977 kunnen doen voor deze plaat. Echt zo'n plaat die je tegenwoordig veel te weinig meer hoort op de radio. Tijd om daar verandering in te brengen!

* Freur- Doot Doot (NL, CBS, 1983) (E)
Tien jaar voordat Prince zichzelf presenteert als 'The Love Sign' heeft onder andere Nederland al kennis gemaakt met Freur. Ofwel: Een raar teken dat door een Brits tijdschrift wordt beschreven als 'een slurf van een olifant welke een stok rabarber tot zich neemt'. Het staat echter synoniem aan de Welshe aynrhpopband Freur. 'Doot Doot' is alleen in Nederland en Duitsland een grote hit. In Engeland haalt het met pijn en moeite een 59e plek op de hitparade. Freur brengt in 1986 zelfs nog een tweede elpee uit speciaal voor de Nederlandse en Duitse markt. Het avontuur zou snel zijn vergeten, ware het niet dat Karl Hyde en Rick Smith Underworld zullen starten in de jaren negentig. Hun 'Born Slippy' wordt een evergreen dankzij de film 'Trainspotting'.

Singles round-up: september 3

Na de 'dubbele' singles en een aantal zekere Blauwe Bak-kandidaten kan ik nu aan het échte werk beginnen? Om maar met de deur in huis te vallen, het is per slot van rekening maandag, deze week gaat vooral erg in het teken staan van de 'Singles round-up'. Ten eerste lig ik een paar dagen achter op schema en dat betekent dat jullie vandaag maar liefst twee afleveringen krijgen. Morgen de Week Spot en nóg een aflevering van de singles. Ik vermoed dat ik 'Het zilveren goud' even uitstel en woensdag weer verder ga met de 'Singles round-up'. Dan zou ik rond het weekend klaar moeten zijn en zijn er nog wat andere 'zaken' waarover ik wil schrijven. Mijn ontbijt is schoon op en dat geldt ook voor het avondeten en dus zal ik straks even naar de winkel moeten. Gelukkig heb ik nog genoeg koffie voor een maand en kan ik dus eerst nog wel een aflevering doen. Wisten jullie trouwens dat ik vanmiddag nog héél even van plan ben geweest om JouwKraam in Assen met een bezoekje te verrassen? Ach, als morgen blijkt dat we zeer binnenkort af zijn van de mondkapjes in het openbaar vervoer kan ik wellicht ook net zo gemakkelijk een keer met de bus gaan. Komende zaterdag is 'Tafel In De Tuin' aan de noordkant van Meppel en daar heb ik een 'boodschapje': Een single die ik vorig jaar heb laten liggen bij een kraampje. Nu eerst maar eens 'opruiming' houden in de al geregistreerde singles.

* Alderman- Come In The Evening (NL, Polydor, 1971) (M)
Typisch zo'n plaatje dat ik al jaren 'ken' vanwege het Hitdossier, maar waar ik nog nooit een noot van heb gehoord. Het lijkt een duo te zijn van ene Aldershoff samen met Bob Dylan. Of zou Zimmerman niet Bob heten? Euh... het is wel Bob Zimmerman, maar deze is blijkbaar in 1948 in Amsterdam geboren. Aldershoff draagt de voornamen Willem Gert. Volgens NLDiscografie komt het stel uit de omgeving van Leiden en hebben ze na 'Evening' nog een tweede single gemaakt voor Polydor in 1972. Het is minder Greenfield & Cook dan ik zou verwachten. Een lekker eenvoudig liedje zonder al teveel opsmuk en eentje die wel blijft hangen, al zal dat wellicht anders zijn na twee afleveringen 'Singles round-up'.

* Amazing Rhythm Aces- Third Rate Romance (NL, ABC, 1975) (M)
Van een enigszins rauw geluid van Alderman zit ik opeens in het Amerika van de midden jaren zeventig. Een veel meer 'clean' geluid. Dit is countryrock en zelfs nog van het leukere soort als je het mij vraagt. Maar voordat ik nog de hoef van mijn hobbelpaard moet plakken, ga ik snel verder met de volgende plaat. Ik ben wel in de stemming voor een klein beetje reggae.

* Aswad- Next To You (Duitsland, Mango, 1990) (M)
Voordat ik de plaat ga starten: Ik moet al sinds vrijdag onbewust denken aan 'Close To You' van Maxi Priest. Een beetje gek ook omdat ik die single al heb en desondanks erg blij ben als ik deze van Aswad zie. Toch heeft de titel een prettige associatie en denk ik dat ik hem nog kan herinneren van 31 jaar geleden. Jaaa.... opeens ben ik aan de overdekte rommelmarkt aan de Gedempte Molenwijk in Heerenveen. Een echte zomerse herinnering dus. Uiteindelijk heb ik hem ook veel liever dan 'Close To You' van Maxi Priest, dus is het goed dat ik de plaat heb meegenomen.

* Baba & Roody- Doctor Doctor (NL, Ariola, 1979) (M)
Okay, eens en voor altijd, Roody is het meisje. Ik weet niet of de dame op de foto Roody is of dat het een model is, maar ook bij haar rijst het vermoeden dat het topje geen stand gaat houden bij gehuppel op het podium. Want ja, dat is de reden waarom het Franse duo één hit heeft gehad in Nederland: Het roemruchte optreden in TopPop. De eerste 'nipple-gate' van Nederland. Helaas is de betreffende video niet meer te vinden. 'Doctor Doctor' is de opvolger van 'Hacka Tacka Music'. Het heeft een lekkere 'groove' maar de vocalen zijn ook hier flink 'over the top' en dat is wel jammer. Het maakt het net teveel een 'novelty'.

* Brotherhood Of Man- Kiss Me Kiss Your Baby (Frankrijk, Pye, 1975) (E)
Een kameraad op Facebook biedt deze single recent nog aan, maar je moet erop reageren en het is de schaamte die het wint bij mij. Ach vooruit, dan koop ik hem wel in alle anonimiteit voor 95 cent in Emmeloord. Ook goed. Het is namelijk een erg 'cheesy' oorwurm, maar wel eentje die nog altijd in de verzameling ontbreekt. Eind goed, al goed en geen imagoschade op Facebook. Op Soul-xotica kan mijn imago al helemaal geen deuk oplopen?

* Jocelyn Brown- Somebody Else's Guy (Duitsland, Island, 1984) (M)
Ze is onlangs nog te gast geweest in de Week Spot, maar deze hit hou ik toch in eerste instantie voor de 'algemene' bakken. Het is de single-versie, maar nog altijd met het lange gezongen intro. Het duurt wel een minuut voordat de elektronische drums invallen. Ik heb hem gisteren namelijk in de lange versie gedraaid in een digitale show vóór 'The Vinyl Countdown' en dus heb ik dit vergelijkingsmateriaal. Een lekkere plaat, maar vooral op de zondagavond.

* The Dave Brubeck Quartet- Unsquare Dance (NL, CBS, 1961) (E)
Ik heb over het algemeen niet zoveel op met jazz, maar heb desondanks wel een paar favorieten. Met name de vroege opnames van Dave Brubeck zijn wel te verteren. Deze single biedt twee prijsnummers: Het klassieke 'Unsquare Dance', een bijna hypnotiserend samenspel tussen piano, bas en handklap. Net zoals Dave in 'Take Five' probeert zijn drummer van de wijs te krijgen, lijkt het ook hier alsof de klappen uit zijn verband zijn, maar aan het einde van de optelsom klopt het als een bus. Wel aardig om hem eens met de Nederlandse fotohoes te hebben.

* Gene Chandler- When You're #1 (NL, 20th Century Fox, 1979) (M)
Het kan alle kanten op met Gene Chandler. Zijn 'Tomorrow I May Not Feel The Same' uit 1978 is een echte Blauwe Bak-favoriet, maar 'Get Down' staat ook weer gewoon in de jaren zeventig. Ik denk dat deze hetzelfde lot is beschoren. De a-kant is inderdaad 'in your face'-disco. Het eerder genoemde 'Tomorrow' is ook een b-kant en dus moet ik deze wel even omdraaien? 'I'll Remember You' is een fraaie ballade en, weet je wat, deze brengt de single alsnog in de Blauwe Bak! Dit is hoe ik 'The Duke Of Earl' het liefste te werk hoor gaan.

* Chanter Sisters- Cuckoo Cuckoo (Duitsland, Polydor, 1975) (E)
De plaat wordt uiteindelijk steeds interessanter en nog altijd heb ik hem niet gedraaid. Chanter Sisters bestaat uit de zussen Doreen en Irene. Ik kom hun namen voor het eerst tegen op een elpee van Justin Hayward ('Night Flight'), maar net als Sunny & Sue zijn het veelgevraagde achtergrondzangeressen. Dan kijk ik nu naar het label van de a-kant en blijkt deze te zijn geschreven door Roger Cook (van Greenaway-Cook) en soul-zangeres Doris Troy. Het is typische disco uit 1975, nog redelijk funky, maar ook met hoge stemmetjes in het Tina Charles- en Linda Carr-register. Het is té direct voor de Blauwe Bak, maar op een zondagavond kan ik nog best eens plezier hebben van deze vondst.

Singles round-up: september 2

Omdat ik morgen in 'Do The 45' de aanwinsten uit augustus wil draaien, vind ik het eigenlijk wel van belang om ze vanavond eerst eens te beluisteren. Eentje heb ik namelijk al een week en daarbij heb ik het luistermoment aldoor uitgesteld. Waarom? Omdat deze dermate 'deep' is dat ik bang ben dat de plaat me kan gaan beheksen. Dat wil ik niet gedurende de vakantie hebben en ik ga er straks voor de eerste keer aan geloven vanaf het vinyl. Twee weken geleden heb ik drie besteld via een Discogs-contact in Engeland Deze zijn vandaag pas binnengekomen en gelukkig geen invoerkosten. Voor de rest heb ik totaal 68 singles die nog aan bod moeten komen. Als ik daarvan vijf neem en voeg ze samen met de vier andere singles, dan heb ik hier een aflevering van negen hou dan nog zeven afleveringen over. Ja, tel het maar naar, het klopt! Hoewel ik nu al wel een beetje duizelig word van de voorgaande zin. Ik trap dus af met vier uit Engeland (met een vreemde eend in de bijt) en vijf vermoedelijke Blauwe Bak-klanten van de afgelopen week. Veiligheidsriemen vast, platenspeler aan en de voet op het gaspedaal.

* Jaibi- It Was Like A Nightmare (UK, Diggin' Deep, 1967, re: 2019)
Ik ben helemaal betoverd geraakt door de stem van Joan Bates en de mysterieuze singles die ze in de jaren zestig heeft gemaakt. 'Nightmare' geldt als één van de ultieme favorieten van Dave Godin en hij weerhoudt alles en iedereen ervan om de niet eerder verschenen opname uit te brengen op vinyl. Als Godin in 2004 overlijdt, is Kent als eerste met een eerbetoon aan het baanbrekende werk van Godin. De originele Kent is inmiddels zijn gewicht in goud waard en dus heeft het Engelse Diggin' Deep een volgende gelimiteerde oplage uitgebracht. Deze is anno 2021 stijf uitverkocht en doet nu al handelaarsprijzen op Discogs en dergelijke. Deze vind ik bij een Spaanse dealer en dat blijkt de voordeligste optie te zijn. Toch is dit een single die je niet gauw beneden de dertig euro meer tegenkomt. Hij is het seconde voor seconde meer dan waard! Het is vooral de opbouw binnen het refrein dat het zo ongewoon maakt. Als ze de eerste keer zingt dat het een nachtmerrie is, verwacht je een andere toonhoogte dan degene op de plaat als de volgende zin komt. Neem daarbij het orgel (?) op de achtergrond dat voor een vreemd soort spanning zorgt en je mag met recht spreken over één van de meest ultieme 'deep soul'-platen. En Dave Godin is degene die de term heeft uitgevonden. Als dit het uitgangspunt is, zou je de plaat kunnen vergelijken met het brok steen dat een kilo vertegenwoordigd.

* Alice Clark- Don't You Care (UK, Mainstream/BGP, 1972, re: 2015)
Verhip, het is exact tien jaar geleden dat ik 'You Hit Me' heb gekocht. Of eigenlijk gisteren. Ik ben dan de wereld te rijk met de plaat en ben dat eigenlijk nog steeds. Intussen komt ook deze aan me voorbij, maar ik vergeet steeds hem te bestellen. Twee weken geleden ben ik er eigenlijk nog veel meer klaar voor, want deze plaat past naadloos in het rijtje van Jo Ann Garrett en Barbara Acklin. Alice gaat hier flink tekeer in een compositie van Bobby Hebb (van 'Sunny') en met een fraaie breakbeat in de brug. Het is moeilijk om het in de 'deep'-hoek te plaatsen, maar alles leeft en beweegt aan Alice' zang. Het is en blijft een knaller van een plaat!

* The Soul Stirrers- Don't You Worry (UK, Deptford Northern Soul Club, 1969, re: 2021)
Deptford is al jaren verantwoordelijk voor hele leuke heruitgaven van zeer moeilijk te vinden werk. Hun platen gaan echter ook in gelimiteerde oplagen waardoor oudere uitgaven al een fortuin waard zijn. Deze van The Soul Stirrers is pas uitgegeven en ik hoop nu wat beter op de hoogte te blijven van het label. Hier hebben we de bekende gospel-groep met ditmaal een meer maatschappijkritische uiting en verpakt in een stijlvol soul-jasje Tot zover ik kan nagaan, is het nog niet eerder uitgebracht als single. Op de keerzijde staat een nummer van The Spinners en dat is puur Motown. Ik zit nu te twijfelen of ik The Soul Stirrers in de gospelkoffer moet zetten of de Blauwe Bak-koffers. Daar slaap ik nog een nachtje over!

* Tina Turner- Way Of The World (US, Capitol CEMA Special Products, 1992)
Ook deze single wacht bij de Northern Soul-dealer te wachten op een nieuwe eigenaar. Ik ben niet bepaald een fan van het solo-werk van Tina maar als puntje bij paaltje komt, heb ik dit altijd wel een fijn nummer gevonden. In 1992 is al veel vinyl uit de winkels verdwenen en is de cd de toekomst. God mag weten wat er van dat zilveren schijfje is geworden? In de horeca staan echter nog altijd de vinyl-jukeboxen en om daaraan tegemoet te komen, start EMI in 1992 haar CEMA Special Products-afdeling dat singles perst exclusief voor jukebox-gebruik. De Engelse afdeling van Capitol wil 'Way Of The World' aanvankelijk niet uitgeven als single en dus gaan veel van deze jukebox-singles op de boot naar Engeland. Maar ja... hoe je het ook wendt of keert, Tina Turner is gewoon een mainstream popartiest in de jaren negentig en de begeleiding is iets teveel 'rock' voor de Blauwe Bak, maar toch blijft het knagen. Enfin, als het niet de Blauwe Bak haalt, is het nog altijd een fraai bezit in de Gele Bak en kan het wellicht hoge ogen gooien in de Top 100 van volgend jaar?

* Detroit Spinners- Games People Play (UK, Atlantic, 1975) (M)
Vanwaar die extra 'M'? Dat is een systeem dat ik voor de komende afleveringen ga gebruiken. M staat voor Meppel, A voor Assen en E voor Emmeloord. Bij 'Games People Play' denk ik als eerste aan Joe South, maar dit blijkt een ander liedje te zijn. Ik lees net even de recensie van 'Blues & Soul' uit het najaar van 1975 en ik kan me er wel in vinden. Het tijdschrift zegt dat Detroit Spinners of een 'hit' of een 'miss' afleveren en dat het voor hun in de laatste categorie valt. Niet dat het een slecht nummer is, maar het mist de magie van de grote hits. Het is niet vaak dat ik het eens ben met 'Blues & Soul'. Een ongelofelijk leuk en inventief nummer is het wel, maar meer iets voor 'erbij' dan een hoofdgerecht. Op de b-kant een pure ballade, maar nee... ik ga dan toch voor 'Games'.

* Facts Of Life- Sometimes (US, Kayvette, 1976) (M)
Het hoesje hoort niet helemaal bij de single maar is wel een mooi item op zichzelf: Een Engelse All Platinum-hoes. De single is op styreen en deze zit qua distortion al een beetje tegen de pijngrens. Kayvette is een onderdeel van het grotere TK Records en zangeres Millie Jackson doet de productie. Haar invloed is te horen in 'Sometimes', hoewel het oorspronkelijk een country-hit is geweest. Op de b-kant staat 'Love Is The Final Truth' en deze klinkt vrij 'schoon' van distortion en is eigenlijk ook de betere kant in mijn beleving.

* The Meters- Look-Ka-Py-Py (UK, Charly, 1969, re: 1980) (M)
Op de toonbank staat een bakje met 'duurdere' singles, hoewel de prijs op 2,50 euro blijft steken. Een paar Beatles-gerelateerd, een Stones-single (welke ik heb gekocht) en een rits Charly R&B-singles uit 1980. Ik twijfel nog even bij Betty Everett maar het gaat dan uiteindelijk alleen om haar versie van 'You're No Good'. The Meters mag in ieder geval mee, waarschijnlijk het meeste vanwege 'Cissy Strut'. 'Look-Ka-Py-Py' begint al goed met loodzwaar groovende funk. Ik heb aanvankelijk de reserve-Blauwe Bak in gedachten, maar dit mag van mij ook wel in de koffer. Lekker voor aan het einde van het tweede uur van 'Do The 45' of wellicht een funky uitsmijter. Mijn exemplaar heeft het label van de a-kant aan beide kanten. 'Tippi-Toes' is nog meer van datzelfde. Ik zie op 45cat dat de single in 2019 nog 22 dollar heeft opgebracht in een veiling. Je moet snel zijn want hij heeft nog een paar liggen. 'Cissy Strut' is de onbetwiste klassieker van het stel. Ik zet hem gewoon in de Blauwe Bak-koffers.

* Rose Royce- Love Me Right Now (UK, Streetwave, 1985) (E)
Ik kom de laatste tijd steeds vaker leuke dingen tegen op het Engelse Streetwave-label. Nu zou ik op voorhand niet veel verwachten van een Rose Royce-plaat uit de midden jaren tachtig, maar het Streetwave-label maakt me optimistisch. Geen spoor meer van Norman Whitfield en een keiharde New York Disco-beat vormt de inleiding. Het refrein is echter weer net zo prettig als de andere Streetwave-singles. Ja, deze mag in de Blauwe Bak-koffer. Goed gegokt! Laat me voorop stellen dat het commerciële jaren tachtig-disco is en niets meer van doen heeft met bijvoorbeeld 'Wishing On A Star' of 'Love Don't Live Here Anymore', maar prettig genoeg om een zaterdagavond op te fleuren.

* Joe Tex- You Better Believe It Baby (UK, Atlantic, 1966) (A)
Een beetje een gek ding ter afsluiting. Hoewel de Engelse Atlantic wel degelijk 'solid centres' heeft in 1966 kan ik deze niet vinden in de uitvoering van Joe Tex. Het label is wit met de informatie geschreven op het label waarbij 'Believe' wordt gespeld als 'Beleive' en het labelnummer niet geheel duidelijk lijkt. Werk van een amateur of werkelijk een authentieke demo? 'Believe' is de b-kant in Amerika, maar in Engeland vindt deze kant gretig aftrek. Ik vermoed dat het een demo is want het geluid is erg summier (en demo's waren niet gemaakt om lang plezier van te hebben). 'Believe' heeft al een fuzz-gitaar nog voordat Jimi Hendrix het effect een plek zal geven in de popmuziek. De b-kant is een heerlijke ballade en klinkt na het intro al een stukje beter, maar nog altijd is het een summier geluid. Nog maar eens rondkijken voor een Engelse 'stock copy'. Deze mag evenwel in de koffers voor de keerzijde.

Singles round-up: september 1

Gistermiddag nodigde het weer uit tot een fietstochtje. Ik heb mijn plan meteen al klaar want ik ben al tijden niet bij de kringloopwinkel in Dieverbrug geweest. Wellicht kan ik dan ook weer eens de kringloop in Dwingeloo bezoeken en dan doe ik daar eveneens boodschappen. Dat klinkt als een uitstekend idee. De fietstocht naar Dieverbrug vier ik een beetje met het fietspad dat ik sinds de vakantie echt ben gaan waarderen. Op de loods van de kringloopwinkel zijn de letters nog vaag aanwezig, maar in het pand zelf zit een tuincentrum. Helaas, deze kringloop is ermee gestopt. Ik fiets door naar Dwingeloo en besluit ook even bij de platenzaak te kijken. Daar zie ik dat de winkel op donderdag, vrijdag en zaterdag open hoort te zijn. Een briefje op de deur toont ons dat het deze donderdag is gesloten. Op zichzelf heb ik nog een plannetje voor morgen, maar dan opnieuw: Het wordt nu al razend druk met de 'Singles round-up'. Ik zie namelijk op hetzelfde perceel nog een kleinere kringloopwinkel en deze is op woensdag, vrijdag en zaterdag open. 'De Siepel' heeft maar een handjevol singles maar volgens de uitbater moet ik over een maand maar weer eens langskomen. Vanmiddag ben ik op tijd klaar met de post en heb me voorgenomen de winkel aan het Prinsenplein met een bezoekje te verrassen. De singles zijn in principe een euro per stuk en ik maak een hele grote stapel van vijftig singles. Aangevuld met vier 'duurdere' singles kan ik tot een akkoord komen met de verkoper. Dat betekent... dat ik nu ruim negentig singles kan aanbieden in de 'Singles round-up'. Ik begin echter met een aflevering met alle 'dubbele' singles.

De overige singles heb ik allemaal kriskras door elkaar gegooid. Ik heb het dan over de platen die ik vorige week vrijdag heb gekocht in Emmeloord, de platen van maandag uit Assen en de singles van vanmiddag. Uiteraard wel op alfabetische volgorde. Dat zijn totaal 68 singles. Ik ga maar uit van afleveringen met negen singles. Dat is een hoop, maar anders kan ik de rest van de maand reserveren voor de 'Singles round-up' en dat wil ik ook weer niet. Na de 'dubbele' singles volgt een Blauwe Bak-aflevering met vier singles die intussen zijn binnengekomen en vijf uit de afgelopen week die waarschijnlijk in de Blauwe Bak komen. Gaandeweg kan ik nog wel meer tegenkomen dat geschikt is voor de Blauwe Bak, maar de vijf meest 'logische' komen straks aan bod. Daarna kan ik mijn borst nat maken voor zeven afleveringen 'Singles round-up' met voornamelijk Gele Bak-aanwinsten. De 'dubbele' singles heb ik wel even gescheiden, dat zijn er feitelijk 23 en een leeg fotohoesje. Ik begin met de laatste want in Emmeloord spring ik even een gat in de lucht als ik 'Put A Little Love In Your Heart' van Dave Clark Five in mijn handen hou. Helaas is het alleen het hoesje, de single in het hoesje is 'Kasteleintje' van Dick Tames. Ik denk dat ik hem weg gooi, maar wil eerst wel iets meer weten over het plaatje. De volgende singles zijn de 'dubbele' uit Emmeloord.

* Jim Croce- Bad Bad Leroy Brown (NL, Vertigo, 1973)
* Flying Lizards- Money (UK, Old Gold, 1979, re: 1988)
* Gloria Gaynor- Let Me Know (UK, Polydor, 1979)
* Johnny Hallyday- Pour Moi La Vi Va Commencer (NL, Philips, 1964)
* Hollies- Stop Stop Stop (NL, Parlophone, 1966)
* Matchbox- Buzz Buzz A Diddle It (UK, Magnet, 1980)
* Sandie Shaw- You've Not Changed (NL, Pye, 1967)

Jim Croce en Johnny Hallyday heb ik nog niet met fotohoes en dat is nu fraai opgelost. Gloria Gaynor en Matchbox heb ik al in Nederlandse persingen en nu dus in de Engelse. The Hollies heb ik, geloof ik, in een afwijkende persing. Sandie Shaw heb ik vorig jaar augustus tijdens de vakantie op de Duitse RCA gekocht, maar blijf altijd een zwak houden voor Sandie en met name de fotohoesjes. De volgende singles komen uit Assen.

* Hank Mizell- Jungle Rock (NL, CNR, 1976)
* Iveys- Maybe Tomorrow (NL, Apple, 1969)
* Jefferson- Baby Take Me In Your Arms (Duitsland, Pye, 1969)
* Toys- A Lover's Concerto (UK, Stateside, 1965)

Als ik na uren zoeken eindelijk aankom bij 'Het Goed' in Assen ben ik lichtelijk teleurgesteld als ik zeven singles zie staan. Allemaal grote hits uit 1974-76. Ik heb 'Gigi L'Amoroso' nooit kunnen uitstaan en Johnny & Orquesta Rodrigues heb ik onlangs nog gekocht. Uiteindelijk is Hank Mizell de enige interessante. De Engelse Charly geeft weinig draaiplezier meer. De overige drie komen van 'JouwKraam'. The Iveys kan ik niet laten liggen voor twee euro. Jefferson zat in 2012 bij mijn eerste bestelling bij RareNorthernSoul, maar dan in de Amerikaanse uitdossing op het Janus-label. Het is een beetje pseudo-Northern Soul. The Toys is altijd welkom als Engelse persing en bovendien heeft mijn Nederlandse persing betere tijden gekend. De volgende singles zijn de 'dubbele' die ik vanmiddag heb gkocht in Meppel.

* B.Bumble & The Stingers- Nut Rocker (NL, Top Rank, 1962)
* Carpenters- Superstar (NL, A&M, 1972)
* Ray Charles- I Can't Stop Loving You (NL, ABC-Paramount, 1962)
* Crazy World Of Arthur Brown- Fire (Duitsland, Polydor, 1968)
* Ronnie Dyson- Why Can't I Touch You (NL, CBS, 1970)
* East Of Eden- Jig-A-Jig (UK, Deram, 1970)
* Philip Goodhand Tait- Oceans Away (NL, Chrysalis, 1976)
* George Harrison- Bangle-Desh (NL, Apple, 1971)
* Lobo- I'd Love You To Want Me (NL, Philips, 1972)
* Eddie Money- Baby Hold On (NL, CBS, 1978)
* Old Shatterhand- Chief Of The Apache (NL, NAP, 1972)
* Wigan's Chosen Few- Footsee (Frankrijk, Roulette, 1975)

Carpenters, Ra Charles, Ronnie Dyson, Lobo, Old Shatterhand en Wigan's Chosen Few zijn 'upgrades' met fotohoes. De laatste komt hiermee in de Blauwe Bak te staan (waar het overigens staat vanwege de b-kant: 'Seven Days Too Long' van Chuck Wood). Van B.Bumble kan ik nooit genoeg hebben en dit is opnieuw een labelvariatie. East Of Eden is vanwege de Engelse persing, ik heb hem al op de Amerikaanse Deram. Arthur Brown, Philip Goodhand-Tait en Eddie Money zijn niet heel dringend toe aan vervanging, maar voor een euro maak ik gebruik van de gelegenheid. George Harrison klinkt hopelijk beter dan de maxi-single. Tikfoutje? Nee, het label van de originele Nederlandse toont 'Bangle-Desh' in plaats van 'Bangla-Desh'.

Het zilveren goud: september 1996 deel I

De singles van deze maand dienen gewoon weer ter decoratie van de verhaaltjes. Ik kan me namelijk niet herinneren dat ik in september 1996 plaatjes heb gekocht. Hoewel het inmiddels alleen weer vinyl is, heb ik ook periodes gekend waarbij de singles puur hobby zijn en ik het meeste van mijn muzikale behoeftes verkrijg middels cd's. Het is over het algemeen slecht afgelopen met deze zilveren schijven. Ik stapel net zo lang door met cd's totdat het cd-mapje helemaal vol zit en uiteraard ontdoe ik deze van de hoesjes om het zo plat mogelijk te krijgen. Een krasje op een plaat geeft een vervelende tik, een kras op een cd en het schijfje wil niet meer afspelen. Het is, volgens mij, ook nog de tijd van vóór de reparatiekits voor cd's en dus gaan de meesten omstreeks 2005 in de container. Cd's hebben dus nooit mee mogen doen in mijn verzameling en blijven buiten beschouwing in 'Het zilveren goud'. Vanavond ga ik terug naar één van de meest memorabele concerten die ik heb mogen aanschouwen. Een theatraal multimedia-spektakel dat, voor Nederlandse begrippen, dan haar tijd ver vooruit is. Dan kan ik meteen ook schrijven over een Friese band waar ik, zeker in de eerste helft van de jaren negentig, een hele grote fan van ben: Reboelje.

Ik werk pas een paar weken als recensent voor het Sneeker Nieuwsblad als ik op het eerste 'Úteinrock'-festival ben in Het Bolwerk in Sneek. Op dit festival staan Europese minderheidstalen centraal. Naast een Friese delegatie zijn het bands en artiesten die in het Welsh en Baskisch zingen. Bij een latere editie komt daar nog Achterhoeks bij. In 1992 wordt de avond afgetrapt met Reboelje. 'Magysk Teater' is dan een jaar oud, maar nog altijd de meest recente cd, en hiervan worden de meeste nummers gespeeld. Hoewel er nog veel acts zullen volgen, ga ik meteen na Reboelje naar huis. Enerzijds omdat ik helemaal ondersteboven ben van deze band, anderzijds omdat we in 'T Hokje die avond ons openingsfeest hebben na de verbouwing. Dat laatste is dan weer onze 'zuipkeet'. Ik maak plannen om de band te interviewen en het is mijn enige missie op Aaipop in 1992. Ik doe drie maanden over het uitwerken van het interview (veelal tijdens mijn stage bij het waterschap) en het eindresultaat is meest Nederlands. Dat laatste stoort me toch wel. Ik wil dolgraag Fries leren schrijven en zal dat het komende jaar gaan bij spijkeren. Ik ontmoet bij een concert een oud-klasgenoot en deze helpt mee met het vermoorden van de platenindustrie door de Reboelje-plaat over te zetten naar cassette. Dit bandje draai ik vervolgens helemaal dol in de zomer van 1992. Ook heb ik een t-shirt gekocht dat ik, geloof ik, nog steeds ergens moet hebben liggen.

Eind 1992 krijg ik de cd 'Simmersnie' aangeboden ter recensie. Het probleem wil echter dat ik dan nog steeds geen cd-speler heb. Mijn broer zet het op cassette en van mijn eerste verdiende geld koop ik een ghettoblaster met cd-speler. 'De Fûgel Yn Dy' wordt gepromoot als een single als ik een paar weken voor de ziekenomroep werk en met name Henk Westbroek durft het zelfs aan om de plaat twee keer achtereen te draaien in zijn show op 3FM. Het mag allemaal niet baten voor de groep in Nederland. Wel mogen ze een sessie doen voor de BBC en zorgen ze uitverkochte zalen en dampende en stampende feesttenten. Hoewel het niet bepaald punk of heavy metal is kun je best een 'potsje stowe' in die tijd. Een soort van dronkemans-pogo. In 1994 verschijnt het album 'Medusa' en dat leer ik pas in 1997 waarderen. Het wordt muzikaal al iets minder opruiend en bij vlagen zelfs belegen. Dan kondigt de band aan om in 1996 een aantal speciale optredens te doen. Reboelje verzorgt namelijk de muziek voor 'De Brulloft', dat is Fries voor bruiloft. Ik ga in september 1996 in de hoedanigheid van Sneeker Nieuwsblad-recensent naar Balk voor het optreden.

Dat begint al bij de ingang van het zalencentrum. Figuranten lopen tussen de bezoekers door en eentje (blijkbaar een figurant) kijkt me een beetje sneu aan als blijkt dat ik niet een cadeau heb meegenomen voor het bruidspaar. In de zaal zit ik eveneens tussen figuranten in. Op het podium speelt een amateuristisch orkestje slechte meedeiners en dat blijkt Reboelje onder de schmink te zijn. Het ogenschijnlijk gelukkige bruidspaar, de ceremoniemeester, de oom en tante met hun 'A-B-C' en een dronken oom met slechte moppen... In alles is het nét een echte bruiloft. Totdat het donker wordt in de zaal en achter het podium een videoscherm blijkt te hangen. Op het scherm en in de liedjes van Reboelje wordt vooral het levensverhaal van de bruid uitgebeeld. Na een jeugd vol misbruik sluit ze zich aan bij een sm-genootschap en wordt gebrandmerkt. Ze weet na jaren te ontsnappen en valt meteen voor de charmes van de stoere ijshockey-speler. Vandaag hebben ze elkaar het jawoord gegeven zonder dat ze elkaar echt goed kennen. Dat is de strekking van het verhaal. Er gebeuren allemaal rare dingen in de zaal. Een 'familielid' dat onwel raakt en uit de zaal wordt gedragen, maar ook de leden van het genootschap zijn naar binnen gekomen om de bruid te ontvoeren. De vaak ongedwongen sfeer in de feestzaal, de dreigende muziek en beelden en dan opeens deze opstootjes maken dat je oren en ogen tekort komt. Het optreden gaat bij mij de boeken in als één van de meest bijzondere concerten uit mijn leven. Ik heb de dvd later ook nog eens gezien, maar deze kan niet de impact overbrengen van de aanwezigheid in de zaal. Reboelje zal in december 1998 nog in de Mega Top 100 komen met een Friestalige kerstsingle en dan is het de BZN van Friesland geworden. Ik zie de band nog eenmaal tijdens een festival in 2000 en daarna hoeft het voor mij niet meer.

2571 Oh Babe! - Lionel Hampton (US, Decca, 1950)

Hoewel ik vandaag negen platen te gast heb en niet teveel kwijt wil over de titels, moet ik nu wel even pauzeren. Ik wist dat deze single oud moest zijn maar ontdek nu dat deze in november 1950 is uitgegeven. 'Unbreakable record' staat op het label en dat is natuurlijk om het 78 toeren-formaat verder uit de markt te prijzen. Het is dus met stip de oudste single uit mijn collectie, ook al heb ik lange tijd gedacht dat het uit 1955 of 1956 moest stammen.

2572 Mama - Heintje (NL, CNR, donkerblauwe labels, 1967)
2573 Scheiden Tut So Weh - Heintje (Duitsland, Ariola, 1969)
2574 Du Oder Keine - Michael Heymann (Duitsland, Columbia, 1969)

'Der Superhit aus England' staat op het hoesje van Heymann, maar dit slaat uiteraard op het origineel van 'Du Oder Keine'. Het is namelijk 'Make Me An Island' van Joe Dolan. De single van Heintje heb ik ook nog met de latere lichtblauwe labels en wellicht dat we die over een jaar weer tegenkomen in 'Het zilveren goud'.

2575 Och Was Ik Maar - Johnny Hoes (NL, Philips, 1961)
2576 Zonder Bier Geen Plezier - Johnny Hoes (NL, Phonogram Special Products, 1962)
2577 Daar Bij Die Molen - Johnny & Mary (NL, Telstar, 1965)
2578 Venus - Lloyd Jones (US, Bell, 1959)
2579 Helgolân - Peter De Jong (NL, Philips, 1960)

Van Lloyd Jones weet ik zeker dat ik het in de zomer van 1995 heb gekocht op de rommelmarkt in Oudega. De Peter De Jong-single heb ik in 1993 van een buurjongen gekregen. De tweede van Heintje en de single van Michael Heymann heb ik ooit op mijn kraam gehad in de tijd dat ik nog wel eens op een vlooienmarkt sta. De oranje stickers ('afgeprijsd 2,99' en 'afgeprijsd nu 5,99') zijn overbodig geworden stickers van Schwarzkopf. Het getuigt van lef om zes gulden te vragen voor een Heintje-single, maar vooruit maar! Volgende week opnieuw negen singles en wellicht dat ik het dan over bananen ga hebben.