Hashtag dinsdag selfie

Het is niet vaak dat ik wederzijdse promotie maak. Sterker nog: Ik maak helemaal geen promotie voor Soul-xotica en dat bevalt me al tien jaar erg goed. Vanavond wil ik toch even stil staan bij een radioshow omdat het dinsdag vijf jaar is geleden dat 'Tuesday Night Music Club' aan een tweede leven is begonnen. Het eerste leven heeft menigeen gemist. Ik treed in november 2012 toe tot het team van Wolfman Radio met aanvankelijk één show van een uur op zaterdagmiddag: 'Do The 45'. Hoewel Wolfman Radio dan al promoot dat het honderd procent live-shows aanbiedt, is 'Do The 45' de eerste zeven maanden van tevoren opgenomen. Sommige collega's, die mijn Soul-x-rated kennen, beginnen eraan te twijfelen of ik wel geschikt ben om live-shows te doen en bij mezelf slaan de zenuwen ook toe. In juni 2013 ga ik tenslotte toch 'live' en dan is al snel het hek van de dam. Op de eerste dag 'live' heb ik ook al meteen aangeboden een show voor iemand anders waar te nemen en dat zal uiteindelijk de basis vormen voor 'The Vinyl Countdown'. Ik ben in de eerste plek een vinyl-verzamelaar die het liefste de plaatjes uit zijn collectie op de radio draait. Het blijkt toch niet genoeg te zijn...

Tijdens een 'Do The 45' op de zaterdagmiddag komt de wens voor een pure disco-show ter sprake. Als een Amerikaanse collega een tijdje vrijaf wil nemen, zet ik mijn zinnen op haar 'slot' op de late zaterdagavond of zeer vroege zondagmorgen. De show gaat 'Floor Fillers' heten en het zal in eerste instantie pure jaren zeventig-disco zijn. Totdat een (niet zo'n goede) collega het idee kaapt voor een tijdelijke show. Ik ben dan al aan het zoeken voor alternatieven voor 'Floor Fillers' en vind naast recente hits ook diverse leuke dansbare jaren negentig en nieuwe eeuw die ik graag in de show wil stoppen. 'Floorfillers' maakt in oktober 2013 een doorstart en ontwikkelt zich, met name in 2014 en 2015, tot een show met een 'uniek' geluid. Eind 2013 stoft Wolfman Radio de 'Lucky Dip' af. Daar doe ik op een zaterdagavond een pure digitale pop show. Dat smaakt naar meer en als mijn collega Emz een keer haar 'Mixed Bag' niet op vrijdag kan doen, spring ik maar al te graag in. De allereerste 'Tuesday Night Music Club' ontstaat heel 'last minute'. Ik geloof dat het ergens in begin 2014 moet zijn geweest. Collega Bear heeft een indie-rockshow op de dinsdagavond en kan onverhoopt zijn show niet doen. Ik spring in met voornamelijk tracks van de Nokia N95 en noem deze show 'Tuesday Night Music Club'. In de zomer van 2014 is 'Do The 43' een show van twee uren op zaterdagmiddag geworden, 'The Vinyl Countdown' een 'weekend journey' op zaterdag- en zondagavond van elf tot één en 'Floorfillers' op de zeer vroege vrijdagochtend. Ik doe 'Mixed Bag' wanneer mogelijk, ook al betekent het soms dat ik de computer al moet aanzetten zodat ik direct uit het werk de stream kan pakken. Op het laatst verhuist deze show naar de maandag en is het iets eenvoudiger voor mij.

In het begin werk ik vier dagen per week en achttien uur in totaal. Ik mag in Meppel een vrije dag uitzoeken en dat is niet moeilijk: Doe mij maar de woensdag! Het zaagt de week mooi door midden en er is doorgaans meer te doen op woensdag dan op maandag of dinsdag. Toch blijkt begin 2015 dat mijn aanwezigheid op de woensdag steeds meer gewenst is. Woensdag is een drukke dag, maandag en dinsdag daarentegen niet. Toch wil ik de maandag niet kwijt omdat dit mijn vaste dag is met mijn favoriete (inmiddels ex-) collega. Opeens is de dinsdag een logische keuze...

Een paar weken eerder zijn er een paar verschuivingen geweest in ons schema. Tot die tijd doet iemand op de vroege dinsdagavond een 'moeilijke' show met elektronica. Omdat hij zijn shows goed promoot wordt besloten hem op de zaterdagavond te zetten tussen negen en elf. Toch willen we graag iedere dag om zeven uur beginnen met radioshows en dat is nu een probleem op dinsdagavond. Of ik een show wil doen 'for the time being'? Ach ja, waarom ook niet? Het is doorgaans niet heel druk op dinsdag en dus kan ik om zeven uur wel aanschuiven en wat mp3's de wereld in slingeren. Het is immers toch maar totdat een nieuwe show op deze plek komt. Na een paar weken blijkt echter dat 'Tuesday Night Music Club' net dat beetje extra geeft aan mijn overige shows. Ik wil niet geassocieerd worden als iemand die alleen maar dance en vinyl draait. 'Tuesday Night Music Club' stelt me in staat ook melodieuze pop, shoegaze en folk te draaien (om een paar favorieten te noemen). 'Listen Carefully', dat jullie als de 'Eretitel' kennen, ontstaat omdat ik denk dat de show hooguit drie maanden bestaat. Vijf jaar later loopt de rubriek nog immer. Uiteindelijk zal 'Floorfillers' worden omgedoopt tot 'Afterglow' en daarmee het iets meer experimentele zusje worden van 'Tuesday Night Music Club'. Vanwaar de kop boven het verhaal? Ik promoot deze show op Twitter met een aantal hashtags en één suggestie die immer wordt gegeven is '#TuesdaySelfies'. Deze gebruik ik dan ook regelmatig en wissel het soms af met '#TuesdayShoesday' of '#TuesdayMotivation'. Kom het vanaf zeven uur op dinsdagavond gezellig meevieren of luister later terug via Mixcloud! Dat is wel weer genoeg reclame voorlopig...

Elektrisch zeven letters: Zondag 15 maart

Het begint nu echt weer te kriebelen voor wat betreft de Pioneer. Deze staat al bijna een jaar in de schuur omdat de reparatie aldoor wordt uitgesteld. Nu het voorjaar aanbreekt heb ik weer een stok achter de deur. Ik moet zo nu en dan weer een zondag achterover leunen en de kilometers onder mijn voeten zien door glippen. Ik wissel de laatste maanden tussen een bijna antieke elektrische fiets en de gewone postfiets en heb gisteren, een beetje ondeugend, mijn 'oude' elektrische fiets meegenomen. Die is inmiddels helemaal toegeëigend door een collega, maar zij heeft de fiets voor dinsdag toch niet nodig. Omdat ik weet dat het geen onaardig weer zal worden, heb ik zin om er even op uit te gaan met een betrouwbare elektrische fiets. De hele oude staat op het punt om uit elkaar te vallen en krijg ik met pijn en moeite op een snelheid van achttien kilometer per uur. Let wel: Dat is ook mijn normale fietssnelheid maar op een elektrische fiets kost het alleen maar meer moeite. Het is pas na vijf uur als ik op de fiets stap voor een equivalent van een 'bochtje om'. Het verbaast me opnieuw hoe snel je in een andere omgeving kan zijn...

Eerst is het plan om richting Dwingeloo te gaan, maar ik merk al snel dat ik dan alleen maar wind in de rug heb. Stel je nou voor dat de batterij het dan al bekeken, dan moet ik wel een heel eind terug met tegenwind trappen. Ik buig af naar Ansen en ben binnen de kortste keren in Ruinen. En dan...? De polders in! Ik ben in de buurt van Oldenhave (waar de foto is genomen, alleen niet door mij en niet vanmiddag) als ik drie van de vijf steentjes over heb op de fiets. De weg buigt wel ernstig in zuidwestelijke richting. Op de ligriets zou de tocht dan net zijn begonnen, maar nee... ik wilde een klein blokje om en dit gaat té ver worden. Middels een klein boerenweggetje kom ik weer in een bekende omgeving: Het fietsknooppunt tussen Oosteinde en Ruinen. Daar steek ik de weg over en kom opnieuw in Ansen. De accu heeft nog altijd twee steentjes en dus heb ik nog zowel energie op de fiets als in mijn lichaam over en steek nog even verder door om Rheebruggen heen. Een anderhalf uur later ben ik terug. Dan begint het al een beetje te schemeren en de wind is stevig en koud. Het is mooi geweest. Ik heb geen idee qua kilometers maar ik schat twintig tot vijfentwintig. Het moest immers een 'blokje om' blijven.

Singles round-up: maart 1

Zijn echte naam zullen we nooit komen te weten en dat is misschien ook wel niet interessant. Baz staat bekend om zijn feilloze kennis van Britse komedie waarbij hij moeiteloos volledige sketches kan na spelen omdat hij ze woord voor woord weet te herinneren. Je hoeft hem maar een suggestie te geven voor een onderwerp of hij weet meteen een sketch op te voeren dat enigszins met dat heeft te maken. Stemmetjes nadoen werkt helaas niet in een chatroom en dat is hoe ik Baz heb leren kennen. De naam heeft hij te danken aan zijn maten van jaren geleden. Zijn imitatie van Fawlty Towers-personage Basil is zó treffend dat zijn vrienden hem 'Baz' zijn gaan noemen. 'Baz Skadj', dat is zoals ik hem ken. Hij is meer van de 'boss reggae' dan van de ska, maar het schijnt dat Skadj een Zweedse achternaam moet zijn en dat hij zodoende al jaren ermee weg komt op Facebook. Baz is al jaren een groot supporter van Wolfman Radio en een vaste chatroom-gast tijdens mijn shows. ,,Jij stopt tenminste voorbereiding in je shows", is zijn vaste argument om in het holst van de nacht nog 'live' naar mijn programma's te luisteren. Baz leeft voor een deel van de platenhandel op Ebay en biedt me eens in de zoveel tijd een pakketje platen aan. Vanmiddag is een envelop met tien singles gearriveerd in Uffelte en deze ga ik nu behandelen.

Het verhaal begint met Kenneth McKellar omdat Baz weet dat ik dol ben op rare en gekke platen. Op een bepaald ogenblik toont hij ons een foto van platen die hij heeft gevonden in een lokale kringloopwinkel en daarbij zit ook George McCrae. Vorige week hebben we nog even gesproken en dan biedt hij me 'Rat Race' van The Specials aan. Altijd welkom! ,,Gooi er maar wat leuke jaren zestig in zoals de laatste keer". Ik krijg een opgestoken duim terug. En dat valt ditmaal toch wel een beetje tegen, ook al horen jullie me natuurlijk niet klagen over iets dat ik heb gekregen. De platen zouden volgens hem een goede poetsbeurt verdienen, maar ik betwijfel of dat in veel gevallen nog iets gaat uithalen.

* Cilla Black- Surround Yourself With Sorrow (UK, Parlophone, 1969)
Deze heb ik onlangs nog gekocht op de platenbeurs in Steenwijk. Gisteren is trouwens bekend gemaakt dat de tweede editie, die op 5 april zou plaats hebben, in verband met het virus is afgelast. Dat exemplaar is in een redelijk goede staat en er bestaat geen directe wens om deze te vervangen. Eentje van de twee mag dus eventueel weg naar een liefhebber.

* Manfred Mann- If You Gotta Go, Go Now (UK, HMV, 1965)
Deze moest ik even na kijken en dat heb ik zojuist gedaan. Inderdaad, ik heb de single in Denemarken gekocht maar wist niet meer of dit een Engelse persing was of niet. Niet dus. Ik blijk de Deense persing in de jaren zestig-bak te hebben en deze Engelse persing mag erbij. Ik heb Baz' advies opgevolgd en hem zojuist gereinigd, maar het is nog altijd onder mijn maatstaven.

* George McCrae- It's Been So Long (UK, Jay Boy, 1975)
Die is goed uit de wasbeurt gekomen en klinkt fantastisch, maar... niet zo mooi stereo als de TK en dus denk ik dat deze alsnog in de jaren zeventig-bak gaat. Misschien is het een kwestie van gewenning want ik moet erkennen dat de hoge gilletjes beter klinken in deze dan op de TK. Ik ben ook wel benieuwd naar de b-kant waar Blues & Soul Magazine in 1975 de mond van vol heeft. O, dat geeft de single een goede kans om toch in de Blauwe Bak te komen want dat is opnieuw een McCrae-geluid dat ik nog niet kende en wat me erg goed bevalt.

* Kenneth McKellar- EP The Road To The Isles (UK, Decca, 1959)
* Kenneth McKellar- The Tartan (UK, Decca, 1960)
Baz en ik hebben het al een paar maal over Kenneth McKellar gehad omdat ik in 1994 een Engelse Decca-demo heb gekocht van McKellar. Het levert me een 'gesigneerde' EP op en een single die dienst heeft gedaan als karton. Baz schijnt een complete voorraad te hebben van de EP en er mag getwijfeld worden aan de echtheid van de handtekening. Het heeft ook nog een persoonlijke boodschap aan de ontvanger en deze is in de meeste gevallen gelijk. 'Good luck Gerrit, Kenneth McKellar' staat op de mijne. Naar het schijnt heeft Jerry Dammers, toetsenist van The Specials, ook een EP in zijn platenkoffer gekregen bij een optreden in Edinburgh. Baz heeft ze ook al met andere bestellingen verzonden en krijgt het in één geval retour. Moet ik de platen echt draaien? Ja natuurlijk ga ik ze veel draaien in de shows want daar ontkom ik nu niet meer aan, maar verder zie ik het niet zitten om nu een oordeel te vellen over de platen. Op papier leuker dan in werkelijkheid, dat is mijn algemene ervaring met McKellar.

* Frank Sinatra- EP Sinatra! (UK, Capitol, 1958)
'The Lady Is A Tramp', 'Witchcfaft'en 'Come Fly With Me'. We krijgen 'Tell Her You Love Her' op de koop toe. Ofwel: Een Frank Sinatra-EP met vier van zijn meest klassieke opnames uit de jaren vijftig. Ik moet zelf niet zoveel hebben van de 'Rat Pack' maar als het dan toch moet, dan misstaat zo'n EP niet in de jaren zestig-bakken.

* The Specials- Rat Race (UK, Two-Tone, 1980)
Een klassieke single van The Specials die ik nog niet heb en dat is altijd welkom. Ik ben door het werk bij Wolfman Radio en Specialized zo vertrouwd geraakt met de muziek van The Specials dat ik dit een 'double-sider' durf te noemen met 'Rude Boys Outa Jail' op de keerzijde. Het klinkt alsof 'Rat Race' nog wel even moet worden gewassen want daar zit een ernstig bijgeluid in. Anders kan ik er nog steeds wel mee leven.

* St. Joseph's Maori Girls College- Maori Love Songs (Nieuw Zeeland, Viking, 1972)
Kijk, dit zijn de dingen waar we het voor doen! 'including Now Is The Hour' staat op het hoesje en dat blijkt het laatste nummer op de EP te zijn. Het heet eigenlijk 'Po Ata Rau'. Baz concludeerde al dat het teruggedraaid klinkt als een politiesirene. De juiste kant op gedraaid, horen we een klassiek geschoold meisjeskoor en de genoemde 'hit' is wel een beetje 'eerie' zoals de Engelsen dat zeggen.

* The Universal International Orchestra- EP The Glenn Miller Story (UK, Brunswick, 1954, re: 1961)
'Music from the soundtrack'. De verfilming van Miller's leven is razend populair in deze tijd en zeven jaar later is nog altijd een grote vraag naar de EP. Dit is de EP met de 'four prong centre' waar het origineel een driehoekig middenstuk heeft. Ook hier zie ik het niet zitten om ten bate van het verhaal de naald in de groef te zetten. Ik geloof het wel!

* Andy Williams- Stranger On The Shore (UK, CBS, 1962)
Misschien weet Baz mijn reactie nog bij The New Christy Minstrels. Op een ene of andere manier heb ik een zwak voor Engelse CBS-persingen. Misschien dat ik hem nog eens moet vragen naar 'Music To Watch Girls By' of ik moet zelf eens op zoek gaan naar het plaatje. Ik ken het deuntje alleen maar instrumeentaal, ontdek ik nu. Dan vooral de uitvoering van Mr. Acker Bilk. Andy heeft een koor van distortion achter zich, maar leuk genoeg voor een zondagavond.

Week Spot Kwartet week 11

Gegeven paarden niet in de mond kijken, zeker nu niet zeker of paarden vrij zijn gebleven van het virus. De singles uit Schotland zijn vanmiddag binnengekomen en op het eerste gezicht... niet echt bruikbaar (op eentje na). Zelfs George McCrae oogt niet alsof ik de TK-heruitgave uit de koffer ga halen om hem te vervangen. Wellicht dat ik ze straks aan jullie ga voorstellen in de eerste 'Singles round-up' van deze maand. De overige Nederlandse singles zijn nog altijd niet binnen en ik krijg evenmin respons van de verkoper. Ja, je weet het niet, het virus kan hier natuurlijk ook iets mee te maken hebben, maar een beetje communicatie zou welkom zijn. Dus vervolg ik vanavond eerst met het 'Week Spot Kwartet' van deze week. De Week Spots uit 2017, 2018 en 2019 zijn morgenavond weer te beluisteren in 'Do The 45' en/of vanaf zondag via Mixcloud.

2016: I Wanna Be By Your Side-Sheree Brown (1981)
Het is vandaag precies vier jaar geleden dat ik voor het eerst het huis in Uffelte heb bekeken. De volgende dag is mijn zwager jarig en... raadt u eens... dat is morgen wederom het geval. De Week Spot van 2016 werd gisteren opnieuw aangeboden door Mark en kon het niet laten een extra aanbeveling te doen bij de plaat. Of het heeft geholpen? Gisteravond heeft zich toch een koper gemeld voor de single. Het is een 'Five A Day'-klassieker voor wat mij betreft. Eigenlijk een b-kant van een zijde die ik nog nooit heb geprobeerd omdat 'I Wanna Be By Your Side' precies al datgene bevat dat ik in een soul-plaat uit de vroege jaren tachtig wil horen. Het is zelfs een beetje 'ondergeproduceerd' en ik verwacht op voorhand dat 'Get Down, I'm Bad' een gelikte discostamper is. Eerlijkheid duurt het langst en dat blijkt wel uit deze liefde die nooit voorbij zal gaan!

2017: Sunshine-Jackson Southernairs (1980)
Aldus de officiële spelling op het label. Ik heb ook een single van de formatie op het Songbird-label en daar heet het Jackson SouthernairEs. In 1980 staat de gospelgroep onder contract bij Malaco en brengt ons 'I Needed Him', een veel te traag gebed. Dan geef ik al snel de voorkeur aan de meer upbeat b-kant. Het blijft echter gospel en dus is de zonneschijn in de titel niet louter een teken van het aanbreken van een lange hete zomer, maar gaat de komst van Jezus gepaard met een verblindende zonneschijn. Enerzijds authentiek zoals we dat van Malaco zijn gewend, maar tegelijk ook weer 'modern' genoeg. Toch kan ik best begrijpen dat het nummer nooit iets heeft betekend in de soul-kringen. Daarvoor is het de structuur té 'moeilijk'.

2018: When There's No Such Thing As Love-Lenny Welch (1974)
Er zijn plaatjes waar je op slag helemaal verliefd op ben, er zijn ook groeibriljantjes. Deze van Lenny Welch behoort tot de laatste categorie. Ik heb al jaren 'Such A Night' van de beste man in de koffers staan (en een jaren zestig-single in de algemene bakken), ik word echt over de streep getrokken door de lage prijs en de vermelding dat het een Engelse persing is. Waaruit doet blijken dat het Engelse Pye in de jaren zeventig ook het Mainstream-label onder haar hoede heeft. De reden dat het alsnog Week Spot is geworden, ligt hem aan de 'Vakantiemixen'. Ik ben ontzettend van deze plaat gaan houden en draai hem ook vaker dan 'Such A Night'.

2019: Tell It Like It Is-Aaron Neville (1967)
We sluiten vanavond af met een hit. Zelfs is ons land bereikt de plaat een 36e plek in de Top 40 maar zullen veel jaren zestig-liefhebbers het vooral kennen van de talrijke 'greatest hits'-cd's. Hoewel... vaak wordt daar een latere opname gebruikt en het is bijna een verademing om het origineel weer eens te horen. Waarna je ook meteen mag concluderen dat het eigenlijk best een heel bijzonder nummer is en dat ik me er niet voor schaam om dit tot Week Spot te bombarderen. De b-kant, 'Why Worry', zou acht jaar geleden de grote hit zijn geweest in huize Louwsma.

Week Spot: George McCrae

Zullen we maar op 'safe' spelen? De singles uit Schotland zijn in ieder geval onderweg en kunnen elk moment arriveren. Het pakket bevat ook de originele Jay Boy-persing van de Week Spot van deze week. Mocht dit toch vertraging opleveren, dan kan ik het immers nog altijd van de TK-heruitgave draaien die ik een paar weken geleden in Emmen heb gekocht. Ik krijg geen antwoord van de Discogs-handelaar maar zijn feedback spreekt boekdelen. Ik bestel eigenlijk ook alleen maar bij hem omdat het Duitse HHV momenteel geen gecombineerde bestellingen doet en de verzendkosten voor één single buitenproportioneel zijn. De Duitsers zijn berucht omdat ze de verpakkingen opvullen met allerhande flyers en folders waardoor deze net in de duurdere categorie vallen. Ik heb de zoekfunctie niet gebruikt maar ik ben zeker dat we George al eens te gast hebben gehad. Wellicht met 'Take It All Off' als Week Spot in 2015? 'It's Been So Long' is voor Nederlandse begrippen een vreemd verhaal. 'Rock Your Baby' is zijn grootste hit en 'I Can't Leave You Alone' volgt in het kielzog. De opvolgers die in Nederland op de markt worden gebracht zijn veelal kopieën van 'Rock Your Baby' en 'It's Been So Long' had zomaar een grote hit kunnen worden zoals in Engeland. Toch besluit men in 1975 deze single niet in Nederland uit te brengen. Doordat het recent is gebruikt voor een remix hoor je deze Engelse top tien-hit opeens weer overal en dat maakt det mijn voelsprieten uitgaan. Hoewel het een splinternieuwe single moet vervangen, is het allerminst tweederangs en verdient dit de titel van Week Spot. Het is niet één van de platen waar ik aan denk als ik 'Het zilveren goud' publiceer maar als de plaat me te binnen schiet, is het zo klaar als een klontje: 'It's Been So Long' van George McCrae (1975) mag de Week Spot heten!

Het zilveren goud: maart 1995 deel II

Laten we maar weer beginnen over de Week Spot. Op Discogs is nog niet aangegeven dat de twee bestellingen zijn verzonden en ze zijn evenmin vanmiddag binnengekomen. Ik heb de verkoper een vraag gestuurd en hoop heel stiekem dat de platen nog steeds vóór zaterdag in Uffelte liggen. Toch gaat het me té ver om zaterdag een mp3 te draaien in 'Do The 45' en heb ik besloten tot vrijdag te wachten met de Week Spot. Als die dan nog niet binnen is, pak ik waarschijnlijk een plaatje van een artiest of band die ik al eens eerder als Week Spot heb gehad. Ook op dat vlak twijfel ik tussen een paar kandidaten. Ik blijf dus een bericht achter lopen tot vrijdag. Dan mag ik mezelf nu weer onderdompelen in de 'sterke verhalen' en die van vanavond is daar zeker een goed voorbeeld van. Heel erg typisch een Gerrit-avontuur uit 1995. Na de bedevaartstocht per Solex naar Tuk in december 1994 ben ik de daaropvolgende twee weken steeds weer terug geweest. De volgende keer is voor een knipbeurt en een kortstondig bezoek aan 'De Karre' en op kerstavond samen met een groep vrienden naar het concert van Altar in Steenwijk. In 1995 krijg ik de smaak goed te pakken! Ik mag eens 'overnachten' in het café. Op de vloer van de bovenetage met oude tafelkleden als dekbed. Natuurlijk heet dat een uitzondering te zijn, maar ja... het is tekenend voor mezelf in die jaren en iets waarover ik me nu kan schamen: Eens een uitzondering, altijd een regel. En dus stap ik op een bepaald ogenblik maandelijks (en soms vaker) op de Solex of trein naar Steenwijk voor een woest weekend. Ten tijde van het verhaal van vanavond heb ik al eens gebruik kunnen maken van de uitzondering en werk ik op deze vroege zondagmorgen er naar toe om opnieuw voor de uitzondering in aanmerking te komen.

De rit per Solex gaat erg voortvarend. Ik kan me de middag nog goed herinneren. Het is een beetje grijs maar op zichzelf geen onaardig weer. Voor de variatie steek ik eens niet aan bij het café in Langelille maar geniet een maaltijdje halverwege de middag op Driewegsluis. Ik maak dan al een paar weken gebruik van een onbekend paadje tussen Driewegsluis en Oldemarkt dat tegenwoordig zelfs een officieel fietspad is geworden. Ik ben 'tegen melkerstijd' in Tuk en natuurlijk mag de Solex weer naast de kapstok en de stamtafel in het café staan. Onwennig aan het eerste flesje Hertog Jan. Ik heb het altijd lastige pils gevonden. Het is té 'vol' van smaak om flink door te drinken en dat laatste leer ik aan de bar van 'De Karre'. De aanwezigen hebben het flesje binnen vijf minuten leeg en binnen de kortste keren lig ik drie volle flesjes Hertog Jan achter op schema. Als deze zijn weg gewerkt, proef je de volle smaak niet meer en kan de sluisdeur open. Steevast met een kater vanjewelste. Ik ben geen mietje en heb heel wat liters bier weg gezet in mijn leven, maar een Hertog Jan-kater is 'mean business'. Bij Heineken of Grolsch werkt 'hair of the dog' nog wel, bij Hertog Jan voel je je zeker nog een paar uren ontzettend brak.

Tuk heeft afscheid genomen van de authentieke singles-jukeboxen (er staan op een zeker moment drie in de zaak) en dat is vervangen door een cd-jukebox. Best wel uniek in de horeca anno 1995, alle muziek wordt rechtstreeks aangevraagd door de bezoekers zelf. Het levert een bonte slamix op van muziek en jullie kunnen meteen begrijpen waarom ik graag een paar uren op de Solex naar Tuk hobbel. Steenwijk heeft dan nog geen vastgestelde sluitingstijden voor de horeca en van een paar jaar later weet ik nog goed dat ik wel op zondagmorgen om half tien uit 'De Karre' ben komen rollen. Er zit ook nog flink wat verloop in zo'n avond. De echte hangploeg op zaterdagavond vertrekt rond een uur of drie richting bed en dat wordt dan afgewisseld door lieden die in de stad zijn geweest. Deze avond is het opvallend rustig want... er is iets te beleven in Steenwijk: De allereerste houseparty op de schouwburg annex sporthal. Er gaat rond een uurtje of twee een peloton vanuit het café naar 'De Meenthe' om 'even goed te lachen'. Het zal rond een uurtje of vijf zijn dat ik de barman begin te smeken of ik alsjeblieft boven onder de tafellakens mag 'crashen'. Zijn antwoord is en blijft nee. ,,Maar waar moet ik dan slapen?", vraag ik met de nodige drama. ,,Ga maar eens bij De Meenthe kijken", luidt zijn advies. En zo scharrel ik het café uit richting de stad. De houseparty is nog in volle gang en het plein voor de schouwburg is redelijk druk. Ik heb geen intentie om naar binnen te gaan maar dwaal rond in de hoop dat ik een bekende tref. Dan een stem achter me. ,,Wil jij een appel?".

De appel is zuur na bijna (of helemaal) een krat Hertog Jan. De vrucht wordt me aangeboden door 'Naar House', een christelijke vereniging die zichzelf heeft opgeworpen om jongeren te waarschuwen voor de invloed van de duivelse housemuziek. ,,Je ziet er moe uit", wordt dan gezegd. ,,Heb je wel een slaapplek?". Nee maar...? Nu moet ik het spelletje even gaan mee spelen. Ik ben nog nimmer binnen geweest bij een houseparty maar heb wel genoeg erover gelezen om te kunnen pronken met ervaringen in de Engelse clubscene. Het was een machtig feestje daarbinnen en ja... ik ben erg moe en heb geen slaapplek geregeld. Even later zit ik met een stel in een auto en wordt ik ondergebracht in een kleuterschool aan de Oostwijkstraat. Ik kom er nog geregeld om post te bezorgen. Ze laten me drie uren flink slapen en met een slap kopje thee volgt nog een kort verhaaltje en krijg ik als aandenken een bijbels stripboek mee. Ik word voor de deur van De Karre weer afgezet. In 'De Karre' kunnen ze het verhaal nauwelijks bevatten en, zoals gewoonlijk, blijf ik ook nu weer een paar nachten extra plakken. Op maandag kopt de Steenwijker Courant 'Dansen op de hartslag van een nieuwe generatie' en heeft het een klein berichtje over 'Naar House'. Het had één vermoeide housepartyganger opgevangen. Namens 'De Karre' is dezelfde week een ingezonden stuk bij de krant gekomen om te verklaren dat de vermoeide houseparty-ganger in werkelijkheid een doorgezakte Karre-stamgast was.

2111 Refugee-Tom Petty & The Heartbreakers (US, Backstreet, 1979)
2112 The Waiting-Tom Petty & The Heartbreakers (US, Backstreet, 1981)
2113 Mama's Boy-Suzi Quatro (NL, RAK, 1980)
2114 Maybe-The Three Degrees (Frankrijk, Roulette, 1970)
Dit zijn het restant singles welke ik mogelijk op de dinsdag ná de houseparty heb gekocht in Steenwijk. Het is de periode van tussen de basisschool en de reiniging van de openbare toiletten. Daar zitten een paar ruime weken tussen dat ik me kan veroorloven om thuis te zitten en dat probeer ik zoveel mogelijk te doen in Tuk en directe omgeving. Ik werk zelfs in deze tijd er naar toe om een kamer te krijgen in Tuk en gelukkig is dat toen niet door gegaan. Het is in 2000 hetzelfde adres dat ik opnieuw probeer als ik het wel een beetje heb gehad in De Bilt. Ik mag in deze aflevering van 'Het zilveren goud' ook nog een beetje 'Blauwe Bak Veteranen' spelen: The Three Degrees zit in de reserve-Blauwe Bak. Of ik nu eerst de Duitse Vogue of de Franse Roulette heb gekocht, dat weet ik niet precies meer. Feit is dat ze erg snel op elkaar volgen. De Vogue staat in de jaren zeventig-bak.

2115 The Beatles-Forbes (NL, Omega International, 1977)
2116 Getting Off-Hot Butter (US, Dynamo, 1975)
2117 I'm Coming Home-Tommy James (US, Roulette, 1971)
2118 Rock 'N Me-Steve Miller (US, Capitol, 1976)
2119 Helplessly-The Moment Of Truth (US, Roulette, 1975)
2120 Bye Bye-Hurricane Smith (NL, EMI, 1973)
2121 He-Today's People (Italië, Derby, 1973)
Het jaar 1995 is één grote janboel en bij deze singles twijfel ik of het in 1994 of deze weken in 1995 is geweest. 'Het Bolwerk' organiseert op een zaterdagmiddag een platenbeurs met een popquiz. Natuurlijk ben ik ook vertegenwoordigd met mijn standje en dus moet het vóór de platenbeurs in 'De Karre' zijn geweest. Daarover volgende week meer. Ik spendeer mijn geld vooral bij een handelaar die ik al drie jaar 'volg' middels vlooienmarkten en braderieën. in mei 1992 doe ik voor het eerst flink boodschappen bij hem en dit zal de laatste keer zijn geweest? Forbes is in 1977 de inzending voor Zweden op het songfestival en het liedje is een opsomming van titels van de bietels. Lekker origineel, een goed jaar na Barclay James Harvest. Hot Butter staat in de reserve-Blauwe Bak en Moment Of Truth in de koffer zélf.

2122 Jesus Is Just Alright-The Byrds (NL, CBS, 1970)
2123 The Heart Of A Woman-Casey & The Pressure Group (NL, Philps, 1971)
2124 Never Ending Song Of Love-Delaneey & Bonnie & Friends (UK, Atlantic, 1971)
Dit zijn de eerste drie van de platenbeurs waar ik het volgende week uitgebreid over ga hebben. The Byrds koop ik origineel in een neutraal hoesje, deze met fotohoes heb ik sinds 1997 in de bakken staan.

Blauwe Bak Veteranen deel 35

Hoewel ik nog steeds een bericht achterop schema lig en ik dus eerst een volgende aflevering van de 'Veteranen' ga doen, twijfel ik ook nog steeds of ik vandaag de Week Spot aan jullie ga voorstellen. Het is duidelijk: Het moet die ene single worden die ik vrijdag in de bestelling heb gedaan op Discogs. De feedback van de verkoper heeft een paar negatief en neutraal waaruit blijkt dat hij niet heel snel is met versturen en ik hoop dat ik een uitzondering ben. Maar dan nog steeds... het móet de Week Spot worden en desnoods draai ik hem zaterdag in de digitale vorm in de show. Het wordt dus een beetje gokken, maar ik zal nooit helemaal akkoord ermee gaan als het weken gaat duren. Maar nu eerst de tweede aflevering van de 'Blauwe Bak Veteranen' van deze nieuwe week. Morgen gaan we terug naar 1995 in 'Het zilveren goud' en hoop ik vrijdag met de 'Singles round-up' te komen. Maar dan opnieuw: Het schrijven over de 'Blauwe Bak Veteranen' brengt me terug naar fijne momenten en vanavond is daar andermaal een voorbeeld van. We beginnen op 29 april 2013, de dag voor de laatste Koninginnedag, en eindigen op 12 juni van dat jaar.

Heuveltje op, heuveltje naar beneden. Nee, ik ben niet met vakantie in Limburg maar probeer deze weken in 2013 te beschrijven. Met name in de maand mei ben ik even flink platzak en zie kans om even gebruik te maken van de dienstverlening van Paypal. Begin juni gloort er weer hoop aan de toekomst en kunnen de sluisdeuren weer worden opengezet. Juli 2013 kost me veel geld en relatief weinig platen en in september 2013 gaat het weer langzaam aan beter. Niet dat ik erg lijd onder het feit dat ik geen platen kan kopen of gewoon erg weinig heb te besteden. Hoewel de winter een lange adem heeft in 2013 (op Pinkstermaandag moet zelfs de kachel aan!) geeft het ons desondanks een paar fraaie dagen in mei 2013 en een aantal uit de komende zestien zijn verbonden aan fietstochten. Eentje gaat zelfs over een fietstocht naar Dwingeloo waarbij ik de Markgenotenweg leer kennen. Ik kom er tegenwoordig dagelijks langs fietsen, de weg zelf is me té hoobelig.

376. If It Feels Good, Do It-Della Reese (NL, H&L, 1972)
377. Love Makes A Woman-Barbara Acklin (US, Brunswick, 1968)
378. I Got You Babe-Etta James (US, Cadet, 1968)
379. You Didn't Say A Word-Yvonne Baker (UK, Parkway/Outta Sight, 1967, re: 2012)
Heb ik het laatst niet over de zondagse fietstocht gehad waarbij ik Gloria Edwards voor het eerst hoor in mp3-vorm op de 'Northern Soul Jukebox'-speler? Welnu, de eerste van vandaag is van een later stuk van dezelfde tocht. De plaat valt me op als ik de Zwarte Dennen in fiets tussen IJhorst en Nieuwleusen. Ik ken de titel uit het 'Hitdossier' en ga dus ook meteen zoeken op Marktplaats. Daar vind ik na verloop van tijd een aantrekkelijk exemplaar voor weinig meer dan een euro plus verzendkosten. Ik reken hem op 29 april 2013 af en dan is het stil gedurende vier weken. Het is dan Ebay-tijd en ik koop eerst twee van een Franse dealer die we later in deze aflevering opnieuw tegenkomen. Tevens koop ik twee recente heruitgaven en een Engelse 'original' op Ebay. Ik reken de platen af op 27 mei 2013. Barbara Acklin en Etta James komen beide uit Frankrijk. Marseille, als ik me niet vergis. De handelaar is gespecialiseerd in Mod in al haar vormen: Van soul en jazz via psychedelica naar garagerock. Etta James doet hier een cover van de Sonny & Cher-hit en dat is een openbaring voor mij in de eerste maanden van 2013. Tegenwoordig draai ik liever weer 'Security' als het echt moet. Yvonne Baker is de vroegere Sensations-zangeres met een plaatje dat klinkt alsof het een James Bond-film zou verdienen. Della en Barbara staan anno 2020 nog altijd in de koffers, Etta in de reserve en Yvonne Baker in de Ere-Blauwe Bak.

380. Kiss My Love Goodbye-Bettye Swann (UK, Go Ahead, 1974, re: 2012)
381. B-A-B-Y-Carla Thomas (UK, Atlantic, 1966)
382. Ride Your Pony-Lee Dorsey (UK, Old Gold, 1965, re: 1981)
383. Bumble Bee-Lavern Baker (US, Atlantic, 1960)
We hebben in de zomer van 2013 geen enkele politicus op televisie gehoord over een stikstofcrisis en evenmin waarschuwt de weerboer voor opwarming van de aarde. Toch heeft 2013 een uiterst merkwaardige zomertijd. Enerzijds zet ik de kachel hoger op Pinkstermaandag maar als ik naar de singles van vanavond kijk, krijg ik het spontaan warm en begin ik leuke fietstochten te herinneren. Bettye Swann en Carla Thomas zijn nog van 27 mei 2013. Bij Bettye is 'I Want Sunday Back Again' de officiële a-kant maar 'Kiss My Love Goodbye' is gewoon dé favoriet van de twee, hoewel ik regelmatig met enige weemoed 'Sunday' draai op maandagmorgen en dan zit na te genieten van het voorbije radioweekend. Lee Dorsey koop ik op 30 mei via Marktplaats voor de genoemde kant. 'Workin' In A Coalmine' heb ik immers ook in de Engelse persing. Lavern is de eerste uit een veiling van 'mijn maat in Chicago'. Op vrijdagmiddag fiets ik vanuit het werk over Havelte waar ik boodschappen doe. Op zondagmiddag ga ik opnieuw fietsenen deze middag ontdek ik onder andere The Tiffanies middels de mp3-speler. Ik ben nog net op tijd voor de veiling in Chicago en haal daarmee een zeldzaam origineel binnen. Lavern Baker is de eerste uit deze veiling. De fietstocht leidt dus onder andere over de Markgenotenweg en voert me ook de terugweg door Uffelte. Het is een soort sprookjeswereld voor mij. Voor mijn gevoel fiets ik nu aan de andere kant van de wereld terwijl het slechts twaalf kilometer van Nijeveen is. Ik verdwaal hier ook geregeld voordat ik er kom wonen. Ieder paadje en iedere hoek heeft wel een associatie met een fietstocht in de tijd dat ik in Steenwijk en Nijeveen woon. Ik verbaas me nog steeds over de tocht die ik op '20092009' heb gefietst: Ik moet van Uffelte naar Wittelte zijn gefietst en toen (per ongeluk) weer terug naar Uffelte voordat ik verder naar Dwingeloo ga... Terug naar de singles. Bettye en Carla staan in de koffers, Lavern in de reserve en Lee Dorsey in de Ere-Blauwe Bak.

384. From Head To Toe-Chris Clark (US, Motown, 1967)
385. It's Got To Be A Great Song-The Tiffanies (US, KR, 1967)
386. Take Me Home-Donna King (bootleg, Hot-Line, 1966, re: 1974?)
387. Day Tripper-The Vontastics (US, St.Lawrence, 1966)
Chris Clark en The Tiffanies komen van de Ebay-veiling en reken ik op 3 juni af. Donna King volgt op 7 juni en is de eerste plaat die ik van Facebook koop. De eerlijke verkoper laat op voorhand al weten dat het een bootleg is en dus behoeft dat geen misverstanden. The Vontastics neem ik op 12 juni 2013 als kassakoopje mee als ik 'Behave Yourself' van Miss Madeline bestel bij een Engelse dealer (die ik eveneens via Facebook heb leren kennen). Hij komt dan net terug van een Northern Soul-weekend en bemerkt dan dat hij Miss Madeline heeft verkocht. ,,Maar ik heb wel de Young Folk-single voor je", laat hij me weten. Ik moet het aanbod afslaan want het gaat mij om 'Behave Yourself' en niet 'Lonely Girl' dat door dezelfde platenmaatschappij is uitgebracht als Young Folk. The Vontastics is tot nu toe de enige single die ik bij Chris heb gekocht. The Tiffanies en Donna King staan in de koffers, The Vontastics in de reserve en Chris Clark in de Ere-Blauwe Bak.

388. You Don't Know-The Devastating Affair (Frankrijk, Tamla Motown, 1974)
389. The Bigger They Are-The Fabulettes (bootleg, Monument, 1965, re: 1977)
390. Rising Higher-Marva Holiday (UK, Kent, 1968, re: 2012)
391. It's A Cryin' Shame-Gayle McCormick (US, Dunhill, 1971)
Niet iedere aankoop komt voorgoed in de soul-bakken te staan. Ik betwijfel ten sterkste of ik The Devastating Affair alleen heb besteld bij de man in Marseille. Ik denk dat de andere plaat (of platen) nu waarschijnlijk in de algemene jaren zestig en zeventig staaan. Het is nog steeds 12 juni (sinds The Vontastics) en ik doe deze dag ook flink boodschappen bij Rarenorthernsoul en Buydiscorecords. The Fabulettes is een bootleg waarvan bekend is dat het eind 1977 werd verkocht in de clubs. Marva is eigenlijk de keerzijde van 'Raith And Understanding' van The Magicians en zijn twee onuitgebrachte opnames. Daarbij gebruikt The Magicians de instrumentale track die we kennen als 'Double Cookin' van The Checkerboard Squares, een populair nummer in de Northern Soul. Ik ga echter voor het meer crossover-achtige kantje van Marva Holiday. Gayle McCormick komt uit de collectie van Buydiscorecords en mag mee voor drie pond. Devastating Affair en Marva Holiday staan in de koffers. Fabulettes in de Ere-Blauwe Bak en Gayle in de reserve. In de volgende aflevering gaan we van 12 juni naar 3 september in 2013.