20 Years Ago Today: 288 + 289

Twee voor de prijs van één? Nee, het was me wel wat waard om de monstertocht in een week te voltooien en daardoor bleven twee aankopen van twintig jaar geleden liggen. Omdat er over 288 niet bar veel valt te vertellen en een fotohoesje vast teveel gevraagd is (ik heb niet eens gezocht!), koppel ik deze aan 289. En het gaat de komende tijd vaker gebeuren dat meerdere singles in een bericht worden behandeld. In 1991 zouden nu nog driehonderd volgen!

Toen The Beatles werd afgewezen door Decca, had de medewerker wellicht net de verkoopcijfers van 'Long Long Ago' van The Explosions gezien. Zijn opmerking dat 'gitaargroepen uit de mode waren', sneed geen hout. Okay, met The Shadows ging het iets minder, maar in de Verenigde Staten had het in The Ventures een waardige troonopvolger. In tegenstelling tot de iets té keurige dansmuziek van The Shads, was die van The Ventures stuwend, dynamischer. The Shadows kon niet anders dan volgen en kon in 1964-65 pas wedijveren met de Amerikanen.

De Nederlandse groep The Explosions zat stilistisch tussen beide in. Ze gebruikten immers dezelfde gimmicks als The Ventures. 'Long Long Ago' is een bekend deuntje, voor de meesten onder ons inderdaad héél lang geleden: Het is 'Roodborstje Tikt Tegen Het Raam'. Anders had ik de single uit 1962 in mijn set gestopt, ware het niet dat er een hoek uit ligt. Als ik nog eens een beter exemplaar vind?

Nummer 289 uit de collectie heeft in Engeland lang te boek gestaan als de nummer 1 met de langste speelduur. In 1968 werd 'Nights In White Satin' met vier minuten al te lang gevonden, de BBC draaide hem aanvankelijk niet, maar Richard Harris ging daar dubbel en dwars over heen. De plaat liet zich niet knippen tot een handzame portie, maar was tevens te opvallend om te negeren.

Richard Harris was een gevierd acteur, Jimmy Webb kwam net aan de oppervlakte met klassieke liederen als 'By The Time I Get To Phoenix', 'Do What You Gotta Do', 'Wichita Lineman' en het radiodrama 'Mac Arthur Park'. Een vage tekst, maar gecomponeerd op klank. Richard was qua zang geen hoogvlieger, maar een Tom Jones had er wellicht kitsch van gemaakt.

Nu ben ik vergeten nog even op Wikipedia te kijken, maar speelde Harris nog in 'Lord Of The Rings'? Overleed hij niet vlak daarna? Of ben ik in de war met een andere zanger en acteur?

Nog een vraag, maar nu voor de lol. Half maart 1991 kocht ik 297, een hagelnieuwe single die toen in de Top 40 stond. Jullie mogen raden...

Volgende week woensdag maar liefst drie vliegen in één klap!

Schijf van 5: de monstertocht

Het laatste woord is er nog niet over gesproken! Daags na thuiskomst heb ik vast een 'soundtrack' samengesteld, maar niet bewaard. Ik denk dat er bovenal veel sixties heeft opgestaan. In december kocht ik een portable minidisc-recorder. Een deel van de totale collectie stond al in Tuk en ik nam van iedere artiest uit de jaren zestig een single op. In mono en de geluidskwaliteit van een slechte mp3, maar die muziek heeft zeker bijgedragen om de tocht tot een succes te maken!

Allereerst: Waarom geen dood? Peter (singlehoesjes) heeft tientallen suggesties gedaan. Dat leverde al op dat ik thema in drieën wilde splitsen. Een schijf moord- en doodslag, eentje zelfmoord en tenslotte ongeluk en ziekte. Nogmaals, Peter kwam met heel veel liedjes, waarvoor dank, maar om tot een afgewogen Schijf te komen, heb ik nog 2 weken nodig. Aansluitend op een week monstertocht, nu een beknopte soundtrack.

Op vijf zet ik The Who. Ik had in december 'Tommy' op cd gekocht en speciaal voor de monstertocht gekopieerd naar minidisc. Eigenwijs als ik ben, kies ik niet een hit uit, maar ga dan voor 'The Hawker (Eyesight To The Blind)' van dit klassieke album uit 1969.

Op vier vinden we de cd 'The Best Of M People'. In juli, vlak voor de vakantie, in 'Uberpositiviteitsfietsmuziek' al in de schijnwerpers gezet. Ik kocht deze cd voor weinig in januari 2001 en de positieve inspiratie doet tijdens de monstertocht voor het eerst van zich spreken. In maart komt 'Itchycoo Park' nog aan bod, ik kies vandaag voor 'One Night In Heaven' (1993).

Led Zeppelin kwam de laatste week meer dan eens voorbij. Voortreffelijke fietsmuziek! Het is moeilijk een keuze te maken, 'Stairway To Heaven' of 'Whole Lotta Love' zijn té afgezaagd. Omdat ik ook de vierde van Led Zep uit 1971 op cassette bij me had, moest die maar van dat album komen en dus doe ik 'The Battle Of Evermore'.

Het was een rare hutspot, die minidiscs met jaren zestig. Niet heel af en toe volslagen onbekende liedjes. Het moment weet ik nog goed, halverwege Ledham en Leeds loos ik de frisdrank die ik in de pub heb gedronken. Intussen hoor ik een liedje dat ik niet ken, maar me wel ontroerd. Het is 'Traces' van The Classics IV uit 1969. Hun 'Spooky' was een jaar ervoor een grote Amerikaanse hit geweest. Een zeldzame schoonheid!

Bij Lenny geldt hetzelfde als bij M People en The Who, kort ervoor op cd gekocht en dus als minidisc mee naar Engeland. Maar voor hem geldt dat hij me na die tijd nimmer meer zo heeft kunnen bekoren als tijdens de rit. Ik kies voor 'Fly Away' (1998) als ultieme soundtrack van de monstertocht!

Over vijf weken, zondag 3 april, is het wéér feest. Ik ben dan twee jaar en een dag alcoholvrij! Daar moet op gedronken worden... Jullie mogen mij trakteren op vijf drankjes! Natuurlijk verschillende drankjes om me katsbezopen te krijgen. Wordt het 'Rum And Coca Cola'? Wellicht 'Red Red Wine'? Als jullie 'Whisky In The Jar' hebben, ben ik blij, want ik ben een 'man who is Lovin' Whiskey' en kan ik na afloop de 'Gin House Blues' zingen. Of wordt het 'Bier Bier Bier', 'One Scotch One Bourbon One Appelsap' of een 'Pikketanussie', want die gaat er altijd in? Jullie betalen de rondjes voor die Schijf!

de monstertocht 9: Spijkenisse-Tuk

Rusteloos. Zo voel ik me vooral. Nou ja, buiten de wolk om. Bij Kees doe ik een dutje, douche me en doe boodschappen. Best te begrijpen, maar Kees ziet het niet zitten om me tussen drie en vier 's nachts uit te laten. Zes uur is dan het compromis, maar iets staat me tegen. Om elf uur krabbel ik uit bed en een uur later fiets ik Spijkenisse uit. De duister in.

Ik heb wel even georiënteerd op een autokaart voor de route tot Utrecht. Nu dus niet richting Rotterdam, maar naar Zwijndrecht en Heerjansdam. 'Nachtfietsen' heeft iets speciaals. Niet alleen een zonderlinge hobby, maar door het duister wordt je niet afgeleid en vliegen de kilometers onder de banden door. Eigenlijk zou ik deze vrijdag in een alinea kunnen vatten. Ik ben gaar van het onderweg zijn. Deze etappe is een plichtpleging. Hoe eerder ik thuis ben, hoe beter...

In Schoonhoven heb ik mazzel. De pont was niet ingetekend op de kaart. Wat nu als deze pas om zeven uur in de vaart gaat? Omfietsen via Gorinchem is geen optie meer. Gelukkig is het niet nodig. Het is vijf uur en maakt zijn eerste rit. Ik ben een passagier. In de buurt van Lopik wordt het licht. Aanvankelijk een winters zonnetje, maar na natte sneeuw in Laren blijft het grijs.

In Utrecht word ik opnieuw in de tang genomen door grapjurken die wijzers hebben omgedraaid. In een bos bij Hilversum, deels afgezet met roodwitte linten, stop ik smerige t-shirts in mijn broek. Mijn fietsbroek is overleden en voor het eerst sinds Muggebeet heb ik last van zadelpijn. In Laren schuil ik voor de natte sneeuw in een tankstation. Een uur later de Stichtsebrug over en de polder in. Ik ga onderweg door de gladheid nog eens onderuit. Kan er ook nog bij. Ik ben het zat!

Ik had op de heenweg in een tankstation bij Biddinghuizen beloofd nog even aan te gaan, dan via Dronten naar Kampen. Even voor Ens bereid ik me voor op koffie en eten. Dan doemt een zwaan op, midden op het fietspad. Geen ontwijken aan! Ik keer om en fiets om, waardoor ik Ens mis. Na Kraggenburg is Vollenhove de eerste koffie-mogelijkheid. Dan Blokzijl en Steenwijk en om half negen ben ik in Tuk. Bijna vier uur winst ten opzichte van de heenreis!

Ik kan tevreden terug kijken en mag ook best trots op mezelf zijn! Het 'zweven' is ook nog een tijd gebleven, maar werd ruw verstoord door huiselijke problemen in Tuk. De ambitie om gedurende de zomer dwars door Europa te fietsen, ging van de baan. Wel hing ik Swiebertje uit in West-Brabant en maakte in september nog een tocht vol rampspoed naar Maastricht en terug.

Morgen, in 2011, ga ik definitief afkicken met een Schijf van 5 met de soundtrack van de monstertocht. De dood wordt nog even uitgesteld...

de monstertocht 8: York-Spijkenisse

Hoewel in fietskilometers geen uitschieter, is deze etappe wel het meest wonderlijke. Het is woensdag 7 maart 2001. Het is gestopt met regenen. Bij het verlaten van York schijnt eventjes de zon. Het gaat prachtig! Okay, er zijn mooiere wegen dan Hull Road en de plaatsen Donnington, Wilberfoss en Fangfoss zullen nimmer vereeuwigd worden op een schilderij. Althans niet zo grijs en saai als het nu is. Wind in de rug, muziek in de oren en gaan met de banaan! Even voor Shiptonthorpe eet ik de broodjes ham, dik besmeerd met Branston pickle. Het is twaalf uur, nog 30 mijl voor de boeg en vier uur voordat ik aan boord ga. Met een tevreden gevoel bestijg ik de fiets, maar dan...

Lekke achterband! Geen bandenplakset. Ik prijs me gelukkig dat Shiptonthorpe slechts een mijl verderop is. Misschien kunnen ze me helpen bij de Rovergarage? Ik leg het uit aan de receptie in de showroom. Ook de geldkwestie. Ik kan dan niet in het buitenland pinnen, maar ik heb nog elf pond. De fiets gaat naar de werkplaats, de twee receptionistes vragen me in ruil voor thee het hemd van het lijf. Als ik nog niet wist dat het een bijzondere prestatie was, hadden zij het wel verteld. Eén van hen kijkt even in de werkplaats. Ze komt terug en presenteert me de rekening: Vier pond! Hou de rest maar voor het eten en een voorspoedige reis.

Het is inmiddels wel twee uur geweest. Ruim veertig kilometer in krap twee uren, dat wordt flink doortrappen! Ik wil opstappen, maar word geroepen. Of ik naar Hull moet? Ja... Ze hebben net een telefoontje van een klant gekregen, die gestrand is in Hull. Of ik een lift wil? De Tyros met sjorbanden op de bergingsauto en even na drieën ben ik in het centrum van Hull. Ik koop melkbroodjes en een grote fles cola. P&O verdient wederom niets aan mij! Om vier uur ben ik op de terminal. Een medewerker wenkt mij en ik fiets een lange stoet auto's voorbij en ga aan boord.

De stewards vinden me knap vervelend met de Pot Noodles waarvoor ik kokend water blief. Verder vertoef ik in en om de 'stille ruimte' met oordoppen en puzzelboekje. Zo nu en dan naar het dek voor een rokertje. Ik zit 's avonds in de gang, als opeens een man me herkent.
,,Hey, you are the fella with the pushbike". Hij heeft me vanmiddag gezien.
,,Waar slaap je?". Lieve help! Heb ik zo'n appeal?
,,Een slaapstoel, hier om de hoek".
,,Zou je niet liever in een bed slapen?". Ik kijk hem verwonderd aan. ,,Hier. Het is een kamer met een stapelbed. Je wordt gewekt met thee". Hij heeft me een sleutel gegeven. ,,Lekker slapen" en hij vertrekt weer.

Een beetje ongemakkelijk ga ik in het onderste bed liggen. Ik verwacht ieder moment degene die in het andere bed gaat slapen. Maar er komt niemand tot de steward die me inderdaad wekt en een beker thee brengt. Als ik van boord wil gaan, hoor ik achter mij:
,,Heb je goed geslapen?". Daar is de man opnieuw en legt hij uit hoe het is gekomen.

Hij had een tweepersoonskamer. In het casino aan boord was hij een leuke dame tegengekomen. Zij sliep ook in haar eentje op een tweepersoonskamer. Eén plus één maakt twee en zijn hut bleef over. Hij moest meteen denken aan die lange fietser met de paardestaart. Hij was overal geweest en vond me op de gang...

In Rotterdam krijgen de auto's een douche ter preventie van de gekke koeienziekte. Ik gun mijn ros geen nat pak, maar ik ben daadwerkelijk in de buurt van vee geweest. Ook moeten alle etenswaren worden ingeleverd. Ik vrees voor mijn potten Branston Pickle, maar krijg geen controle. In het eerste de beste dorp wil ik pinnen. Weet iemand mijn pincode nog? Ik ben hem vergeten! Gelukkig helpt Kees me met een kortlopende lening. Ik ben om elf uur 's ochtends in Spijkenisse.

de monstertocht 7: de rose wolk

Na een paar uren op het stapelbed te hebben geslapen, word ik wakker van de eerste backpackers. Het is half drie in de middag en de zon trakteert York op een vroeg voorjaarsgevoel. Via High Ousegate, langs Burger King waar ik eens werd aangenomen, loop ik de stad in. Enerzijds voelt het als thuis komen, maar toch voel ik me ook een beetje toerist. In tegenstelling tot drie jaar geleden kan ik nu oprecht genieten van The Shambles en York Minster. Op Goodramgate koop ik bij 'Help The Aged' 'Nellie The Elephant' van Toy Dolls op 45 toeren. Later op de avond ben ik opnieuw in die straat. In de Snickleway Inn om precies te zijn.

,,Hello Sarah". Ze reageert koeltjes. Blader maar even terug naar 'kleur bekennen: geel'. Nog steeds bloedmooi, strontverwaand en achter de bar van de Snickleway. Ikzelf voel me vanavond als de hoofdpersoon van een bak stroop waaraan ik ben begonnen te schrijven. Maar waar zij de liefde vindt, ga ik in mijn 2CV (eentje) naar Bishophill. Ik verslaap me zondagochtend lichtelijk, maar ben desondanks op tijd voor de Methodist Church in Clifton. Volgens plan lunch ik bij Jim Begley en kan mijn fiets bij hem stallen. De middag breng ik door op het plein voor het gerechtsgebouw, lezend in de zon en luisterend naar Led Zep.

Onder 'melkerstijd' loop ik naar The Groves om een vriend op te zoeken. Hij heeft visite, maar ik mag aanschuiven. Huisgenoot Ian is een gezellige nicht, dat wist ik al. Van John (niet z'n echte naam) leerde ik dat in opleiding tot monnik de wederzijdse dienstverlening onder studenten de normaalste zaak was. Seb, een van de twee gasten, is een luidruchtige relnicht. Tim is een intens lieve, maar verbitterde man. Eerst had hij veel maatjes verloren aan Aids en nu sloopt de kanker zijn lichaam. Ik wist al dat mijn liefde grenzeloos was, zoals ik vorige week maandag schreef een aaneenschakeling van karaktertrekken, maar deze avond gebeurt er iets vreemds.

John kust me welterusten en puur intuïtief hap ik toe. Het duurt even en dan laat hij los.
,,You are tired. You must sleep", zegt hij en stopt me in. Maar de volgende ochtend is de 'funny feeling' nog niet in kracht afgenomen. Het is een machtig vuur dat ik nog nooit zo heb gevoeld. We gebruiken lunch in zijn favoriete pub. Eenmaal thuis gaat het los. 'Je weet wel' zit niet in ons repertoire, maar we genieten vooral van elkaars lichaam.

Dinsdagmiddag vindt min of meer een herhaling van het voorgaande plaats. Ik zweef de hele dag. Tegen de avond zoek ik Chrissy op. Chrissy zette zich in voor de daklozen in York en in die hoedanigheid had ik haar leren kennen. Hoewel ze met haar doorrookte stem professioneel afstandelijk was, voelde je een warme liefde door haar werk stromen. Nu bezoek ik haar om afscheid te nemen, want ze is ernstig ziek. Zowel Tim als Chrissy halen 2002 niet meer...

John moet weg voor zijn werk en ik moet met Ian eten. Ik kijk er tegenop, maar dat is nergens goed voor. Het is beregezellig. Ian leert me Haircut 100 kennen. De volgende ochtend regent het.
,,Heaven is crying, Gerrit is leaving", zegt Ian onder het ontbijt. Met John heb ik nog een worsteling in de badkamer en om tien uur loop ik naar Jim Begley om mijn fiets te halen.

Een naschrift: Ik zoek John in november weer op. De opmerking 'ik moest iedere keer aan je denken' schiet bij mij in het verkeerde keelsgat en we zijn terug bij af, 'just friends' en blijven dat ook. In de ranglijst zijn de dames nog in de meerderheid, maar sinds ik weet hoe mijn seksualiteit in elkaar steekt, doet het er niet meer toe. Ik blijf toch vrijgezel...

de monstertocht 6: Mossley-York

Twee weken vakantie? Welnee! Ik heb net zo hard meegewerkt als de anderen. Zelfs op zaterdagmiddag nog in de winkel gestaan! Daar staat een halve dag voor. Die wil ik op vrijdagmiddag 2 maart innen, maar krijg geen toestemming van de coördinator. ,,This is no holiday camp", is zijn reactie. Nee! Ik heb het ook niet gebruikt als recreatiekamp! Ik had gisteravond gewoon minder moeten zuipen. Ik had vrijdagochtend nog als 'werktijd' kunnen reserveren met inpakken. De coördinator verwachtte dat ik nog even een plafond ging sauzen, maar de kater werd zo hardnekkig dat ik hals-over-kop ben vertrokken. Bestemming: Tollemache Arms.

Om een beetje schot in het verhaal te brengen: Ik heb daar vier á vijf uurtjes de roes uitgeslapen in de 'games room'. Het afscheid werd vluchtig. Het is tegen negen uur en over een uur sluit de Coöp in Uppermill. Ik spurt weg en ben keurig op tijd. Een grote plastic fles vruchtensap en 'chocolate chippies'. Dan ga ik lopen. Via Diggle de weg schuin omhoog naar de top van de Moors. Het vriest en het is her en der glad. Kan ik rekening mee houden? Of niet? Op de top vriest het zeven graden. Ik geniet nog even van het panorama op Saddleworth en bestijg dan de Tyros.

Reken zelf maar even uit. Ik fiets continu en ben in twintig minuten in Huddersfield. Afstand: kleine 25 kilometer... In een bocht bemerk ik dat mijn achterwiel ietsje weg glijdt. Ik word er geregeld wakker van! Ik hou mezelf staande. Er ligt ijs op mijn broek en mijn knie doet pijn als ik die na vijf minuten wil bewegen. In Huddersfield geeft een wijzer Leeds aan. Op de hoek een pub met 'all day food'. Het is kwart voor twaalf, een pot thee kan nog net, eten niet meer. Led Zeppelin gaat me verpozen. De cassette-walkman heeft 'auto-reverse'. God mag weten hoe vaak die is omgedraaid tot Tadcaster. Deze weg naar Leeds is nieuw voor mij. Ik laat Wakefield en Bradford links liggen. Het is rond half één als ik door een stadje fiets. Een fata morgana? Een 'curry take away' die nog open is???

Ik bestel een korma met rijst en vraag of er een park in de buurt is, waar ik het kan eten. Als de dame mijn verhaal heeft gehoord, haalt ze servies en bestek. Ik mag daar eten en zoveel thee drinken als ik maar wil! Ook sla ik nog twee aanbiedingen voor slaapplek af... Nu kan ik er tegenaan!

In een vloek en een zucht ben ik in hartje Leeds. Vreemd? Als fietser word ik naar de ring gedirigeerd. Gelukkig is daar het politiebureau. Ja! Dat is de bedoeling! Maar pas wel op! Een goede raad... Het nachtleven loopt teneinde en het is een drukte op de ring. Ik word uitgescholden en een paar maal afgesneden. Bovendien merk ik tot mijn ergernis dat ik een halve cirkel OM Leeds maak. Op de snelweg naar Tadcaster is het uitgestorven. Bij de afrit staat een zwerfkei in de vangrail. Kont erop, past precies!

De vruchtensap is een klont ijs. Slokje, fles onder de jas, weer een slokje. Ik dommel iets, hoewel een veegauto mij wakker houd. Ik aanvaard de dag bibberend, maar dan... komt de zon op en verwarmt mijn rug. Tijdens 'Watching The Wheels' van John Lennon besef ik dat dit Het Leven is. Met de fiets en weinig bagage 'in the middle of nowhere', een bevroren klomp vruchtensap, de morgenzon. Het inspireert tot meer. De plannen zijn er volop, 2001 was een typische buitenzomer, maar levert geen boeiend verhaal op...

Rond negen uur fiets ik Clifton binnen, maar krijg bij de jeugdherberg het advies om vooral eens Bishophill Senior te proberen. Jakkes. Ik boek mezelf in op naam van Jan-Ben Ubels, een huisgenoot in Tuk. Ondanks blikken van herkenning, word ik geloofd!

de monstertocht 5: Sadie

,,Hi Sadie". Je kijkt om. Zonder te kwispelen, snuffel je even en likt me over de hand. Gedurende deze twee weken lijk je afwezig. Okay, we hebben wel intieme momenten, samen op de bank, stijf tegen elkaar aan. ,,Mossley did change and not for better", concludeert Emmaus-veteraan Rob. Als dit uit één ding blijkt, ben jij het wel. 'Hond uitlaten' staat gelijk aan 'toilet schoonmaken'. Ooit vochten we erom wie je mocht uitlaten!

Lady? Dankzij muziekfreak en coördinator Bob werd het Sexy Sadie. Eén jaar oud en opgegroeid aan een ketting in een vervuild huis. Je zocht zelf je eten uit de vuilniszakken. De Emmaus kon geen betere gemeenschapshond wensen, de 'companions' waren allemaal ex-dakloos. Arme Sadie, een labrador-kop en poten met de bouw en spierkracht van een greyhound. Alsof je de marathon op hoge hakken loopt en wint van Ethiopiërs op loopschoenen...

Ik zou een boek over je kunnen schrijven. Misschien moet ik dat doen! Zomaar een moment. September 1998. Ik zit in een langdurige depressie en slaap 18 uren per dag. Daglicht ken ik niet. Maandagmorgen haal ik thee in de keuken. Je bent net uit geweest, maar staat verwachtingsvol bij de deur. Je lichaamstaal zegt iets. ,,Kom Gerrit, ik wil je iets laten zien". Je likt mijn hand en loopt weer naar de deur. Ik open hem en word verblind door een nazomerzon. Je steekt je snuit in de lucht en kijkt me aan. ,,Mooi hé?".

Je kon jezelf niet schoon houden, heb ik zelf ook last van gehad. Na een paar weken noemden we je 'Smelly'. Jacky, een Fransman, zei in gebrekkig Engels: ,,You best undress, you get most of shower'. Hij had gelijk! Mijn overhemd en broek doorweekt en jij drie spatten. Je haatte douchen. Na afloop die zwarte ogen. ,,Hoe kun je me dit aandoen? Nee, je maakt het niet goed met een koekje. Ik eet hem niet!". En dat deed je ook niet, terwijl je anders ons de koekjes tussen de vingers wegvrat!

In februari 2001 word ik uitgelachen als ik je in kimono ophaal. Ik word erg verdrietig wanneer je vrijwillig zonder tegenspartelen onder de douche stapt. Je moet in dat jaar flink zijn toegetakeld!

Op een ochtend in 2003 word ik wakker. Ik heb je gezien, mijn ogen zijn nat en volgens de buurman heb ik je naam hard geschreeuwd. Navraag leert me dat je die ochtend het leven hebt verlaten.

Een zaterdagavond in de herfst van 1998. Ik ben thuis gebleven temidden van computer en muziek. Zuidafrikaanse John (we hadden meerdere John's) was op stap geweest en liet je uit. Omdat je 's nachts uit jezelf wel binnenkwam, liet hij de voordeur open. Maar hij vergat je en ging naar zijn kamer. Een andere 'companion' sloot de deur. Twee uur 's nachts. Ik wil slapen en hoor je blaffen. Daar sta je, verregend en bibberend van de kou. Je mag in mijn kamer bij de kachel. Ik droog je af en leg een deken over je. Ik heb nimmer zulke dankbare ogen gezien. Dit is in 2003 vóór je laatste adem een herinnering aan mij. Je hebt afscheid genomen...

Liefste Sadie, ik hoop dat je in de hondenhemel nog steeds de snelste bent en dat ze voor jou een replica van het Huddersfield Canal hebben aangelegd. Je was voor mij een hele speciale vriendin, een zusje, een dochter, een moeder en een engel. Ik zal altijd van je houden!