Week Spot: New York City

Door een klein foutje van mijn kant heb ik slechts de halve show van afgelopen zaterdag kunnen beluisteren. Ik heb New York City net niet gehaald, maar tijdens het schrijven van de 'Singles round-up' is dit meteen een hele grote favoriet. Het is bovendien een band die nog niet eerder voorbij is gekomen in twaalf jaar Soul-xotica. Ik zou voor een Jantje Van Leiden kunnen gaan met The Charisma Band want daar heb ik al eerder eens iets over geschreven. Jullie krijgen de genoemde radioshow als link bij de volgende 'Singles round-up'. Ik zit een anderhalf uur in de show als ik even stop voor een kop koffie. Bij het aanzetten en terugplaatsen van de mp3-speler kom ik tegen een knopje aan en gaat het over in een andere mix. Erg jammer want ik had specifiek uitgekeken naar het moment met New York City. 'Happiness Is' van New York City (1974) mag deze week de Week Spot zijn.

Zou het een gimmick zijn? Ik associeer de band New York City vooral met Philadelphia. Plaatsen als bandnamen zijn dan mateloos populair in de popmuziek. Denk aan Chicago en Kansas. Toch heeft de groep haar oorsprong in New York City. De groep wordt opgericht in 1972 door een aantal doorgewinterde zangers. Tim McQueen is de leadzanger. John Brown heeft het meeste succes genoten met populaire doowop-groepen als The Five Satins, The Cadillacs en The Moonglows. Claude Johnson heeft gezongen bij The Genies en Don & Juan. Als vierde is daar Edward Schell. Hij is de enige die niet oorspronkelijk uit New York komt want zijn wieg staat in Savannah in Georgia. Voor de muzikale begeleiding schakelt het The Big Apple Band in. Op dat moment heeft dat twee leden die later een prominente rol zullen gaan spelen in de popmuziek: Nile Rodgers en Bernard Edwards van Chic. De groep staat in Amerika onder contract bij Chelsea dat, zeker in het begin, nog geen vaste distributiekanalen heeft in Europa. Zo gebeurt het dat in Engeland drie singles uit komen: Eentje op RCA, een tweede op Polydor en de derde op Chelsea. In 1973 brengt de groep ons 'I'm Doing Fine Now' en dat is een knaller van een hit. Het doet nummer 17 op de Billboard, 14 in de R&B en nummer 8 in de Adult Contemporary. In Engeland schopt de single het tot een twintigste plek en in Nederland bereikt het de Tipparade. Een album met de titel 'I'm Doing Fine Now' is slechts een matig succes in Amerika.

De opvolger heet 'Make Me Twice The Man' maar dat is alleen een bescheiden succes in Amerika. 'Quick, Fast, In A Hurry' heb ik bijna een jaar in huis en dat schopt het ietsje verder. Toch is het niet zo goed in het gehoor liggend als het fluweelzachte 'I'm Doing Fine Now'. Dan gaan er een fiks aantal maanden overheen voordat we weer horen van New York City. Dan is het de beurt aan 'Happiness Is'. Niet alleen werkt de groep opnieuw met Thom Bell uit Philadelphia, maar is de plaat ook in deze stad opgenomen. De recensent van Blues & Soul-magazine in Engeland prijst de nieuwe single de hemel in maar is tegelijk realistisch: Is dit sterk genoeg voor een plek op de hitparade? Het antwoord is.... nee! De plaat piekt op 20 in de Amerikaanse R&B en verder valt de plaat niet op. Achtenveertig jaar later is het de Week Spot en verder zal het niet een hit worden. New York City maakt nog een tweede album maar dat flopt genadeloos en ook volgende singles zullen geen aftrek meer vinden. In 1975 gaat de groep uiteen en zullen we pas in 1977-78 weer gaan horen van Rodgers en Edwards.

Het verhaal van New York City is kort en bondig en dat maakt dit bericht ook een stuk korter dan de gemiddelde Week Spot. Het zij zo.

Knuffeltje zonder haakjes

We gaan weer beginnen! Het is nog maar een paar dagen in mei en ik wil, kost wat het kost, de maand eindigen met 31 berichten. Dat betekent dat ik even flink aan de bak mag en dat is geen bezwaar. Ik sla vanavond het nieuws over en ga me richten op het blog. Ik heb woensdag een besluit genomen voor de Week Spot en dat gaat het volgende bericht worden. 'Het zilveren goud' bewaar ik even voor het weekend en in plaats daarvan hebben jullie nog een laatste 'Singles round-up' met de platen van Mark tegoed. Dan heb ik nog een paar 'Singles round-up'-afleveringen in petto maar daarvoor wil ik eerst tot morgen wachten om te zien of er nog meer binnen komt. Ik heb vandaag in ieder geval meer dan twintig gekocht. Dan waarschijnlijk een verhaaltje over het etmaal in Jutrijp (met nóg meer singles!) en het fietstochtje van vanmiddag. Ja, ik denk dat ik een eind in de buurt kom. Vanavond wil ik zien om driemaal te publiceren maar... allereerste een knuffeltje! Zonder haakjes of andere lastige leestekens.

Toen ik in Uffelte ben komen wonen is de zolder in mijn ouderlijk huis als eerste het gebied dat ontruimd moet worden. Er staan voornamelijk bananendozen vol elpees bij mijn ouders, de singles zijn druppelsgewijs mijn kant op gekomen en zijn zo goed als compleet. Hoewel ik al wel een doosje met enkele autootjes heb mee gekregen, weet ik dat ik véél meer moet hebben. En dan zijn er ook nog een aantal zaken waarvoor ik steeds moet waken of mijn moeder ze niet zomaar weggooit, omdat het spul van enige waarde is. Meer daarover in een later bericht plus een stapel singles die ik heb gevonden in een kast. Ik doorzoek een kast waar een 'waardevolle' jas hangt en kom ook veel speelgoed tegen. Dat mag, wat mij betreft, naar een liefhebber toe. Ik zal geen kinderen meer voortbrengen en evenmin het plezier mee maken van kleinkinderen, zoveel is op mijn 47e wel duidelijk. En zelf hoef ik niet meer zo nodig met Lego of autootjes te spelen. Dan zie ik een houten kist waar ik eerder autootjes in vervoerde. Ik maak hem open en sta dan oog in oog met een oude bekende. Ik raak het niet meer aan want ik weet zelf het beste hoeveel overtollig speeksel deze vriend heeft geabsorbeerd in mijn kindertijd. Terwijl de vroegere bedgenoot van mijn zus nog altijd op een krukje in haar woonkamer zit, voel ik totaal geen affectie met mijn steun en toeverlaat uit vroegere jaren en hij is vandaag aan een nieuw leven begonnen. Ofwel... hup in de grijze container die vandaag is geleegd. Ik ben nu dan helemaal officieel vrijgezel en zal vanavond proberen om alleen in slaap te komen...

Singles round-up: mei 5

Het is nog vroeg genoeg! Ik zit momenteel te genieten van verse koffie en kan net zo goed meteen nog een deel 'Singles round-up' doen. Als ik hiermee klaar ben, ga ik me eerst scheren. De baard en snor zijn al bijna een maand oud en dus is het wel weer tijd voor een scheerbeurt. Er zijn twee dingen waar ik een enorme hekel aan heb: Scheren en het hebben van een baard. In Steenwijk hou ik meerdere malen per week een scheermesje vast en in Nijeveen is het een ritueel op zondagavond. Sinds ik in Uffelte woon is het helemaal in de war en zijn de scheermomenten soms tweemaandelijks. Op de kin en in de hals is het een en al grijs en dat blijf ik vermakelijk vinden. Over een half uurtje of zo kan ik mijn lol niet op, maar eerst maar eens de volgende zeven singles uit de partij van Mark. De apparatuur staat immers nog altijd aan om de keerzijden te checken.

* Joy Lovejoy- In Orbit (Canada, Soul Tribe, 1967, re: 2013)
Jazzman... Ik heb al een tijd niets meer vernomen van de winkel. Zou hij nog bestaan? Ik denk dat ik lange tijd Juno heb verward met Jazzman. Beide zijn Londense dealers die veelal aan postorder doen. Het grote verschil tussen beide is echter dat Jazzman alleen maar platen deed waar Juno naast de platen ook nog doet in dj-apparatuur. Een soort van Bax met platen. Ik bestel enkele aardige titels via Jazzman omstreeks 2013 en het heeft ook een dealerschap in Soul Tribe. In 2013 koop ik bijvoorbeeld 'Let Your Heart And Soul Be Free' van Tan Geers op dit Soul Tribe-label. Joy Lovejoy stamt uit dezelfde tijd maar kan aanvankelijk niet rekenen op mijn enthousiasme. Waarom niet? Geen flauw idee want dit is het soort van plaatje dat ik in 2013 helemaal het einde had gevonden. Anno 2022 is het gewoon 'leuk' om te hebben. 'In Orbit' krijgt in 1972 al een release in Engeland omdat het dan al populair is in de Northern Soul. Op de b-kant staat Ramsey Lewis' 'Wade In The Water' dat al sinds de release een 'hit' is in de cirkel van de Engelse Mods.

* Curtis Mayfield- Suffer (US, Curtom, 1974)
Mayfield schrijft het nummer reeds in de jaren zestig. Ik heb het nummer op een single van Holly Maxwell en daar wordt het toegeschreven aan Curtis Mayfield. Hij is ook de producent van het plaatje. Intussen lijkt Mayfield omstreeks 1971 een versie op de band te hebben gezet welke een paar jaar geleden op de jubileum-uitgave van 'Curtis' is terecht gekomen. In 1974 draagt het nummer opeens ook de credit van Donny Hathaway. Heeft dat wellicht te maken met het arrangement? Het is de uitvoering zoals deze op de elpee 'Sweet Exorcist' staat en in geval van deze single is de titeltrack van het album de a-kant. Het iets meer de experimentele kant van Curtis. Ik ga dan ook helemaal voor de prachtige uitvoering van 'Suffer' als de favoriet van de single.

* Marilyn McCoo & Billy Davis Jr.: Shine On Silver Moon (UK, CBS, 1978)
Twee voormalige leden van 5th Dimension die een paar hits hebben in de late jaren zeventig. 'Shine On Silver Moon' is zo'n plaatje dat té leuk is om te laten liggen maar dat heel erg op het randje balanceert. Het is poppy disco met latin-invloeden. Het klinkt helemaal geknipt voor een hoge positie op de hitparade. De b-kant is eenzelfde laken een pak maar nu met een meer funky groove. Eigenlijk wel de meer interessante kant hoewel deze maar liefst vijf minuten door borduurt op hetzelfde stramien. Ik ga hem zaterdag eens helemaal proberen in de show.

* Melba Moore- I Love Making Love To You (US, Mercury, 1970)
Melba neemt in 1967 'The Magic Touch' op dat negentien jaar onontdekt blijft. In 1976 heeft ze een disco-hit met 'This Is It', maar wat doet ze in de tussentijd? Welnu, Melba wordt in de markt gezet als een meer soulvolle kandidaat voor de middle-of-the-road popmuziek. In geval van deze b-kant levert dat weer eens een interessante kant op, hoewel het op het randje zit van de pop. Op de a-kant doet ze 'I Got Love' en dat heeft in mijn boek meer met toneel te maken dan met soul.

* The New Censation- I've Got Nothin' But Time (US, Pride, 1974)
'Glorious styrene' en dus last van enige steenslag maar nog altijd zeer te genieten.  Het is blue-eyed soul  van een formatie welke nooit verder is gekomen dan een elpee en een handvol singles. 'I've Got Nothin' But Time' is prettige funky soulpop. 'Come Down To Earth' klinkt dreigend in het intro en draait uit op iets waar The Temptations een paar jaar eerder succes mee zou hebben gehad. Beide nummers zijn geschreven én geproduceerd door Van McCoy en dus komen ze beide met ingebouwde 'magie' voor mijn oren.

* New York City- Happiness Is (UK, Chelsea, 1974)
Van dit nummer word ik oprecht even stil. Een prachtig intro met zoete strijkers en vervolgens een heerlijke mannenstem en al snel bijgevallen door de rest van de groep. Dan het refrein.... Lieve mensen, dit is muziek van fluweel! Ik heb tot nu toe nog niet zo'n hele hoge pet op van New York City maar oef... ze kunnen het dus wel! 'Sanity' op de keerzijde is iets meer uptempo en nu met opvallend gitaarriedeltje en de meest zoete violen die je kan voorstellen. Het is meer avontuurlijk dan 'Happiness' maar dan ook minder een rustpunt en meer geschikt voor de dansvloer. Uitzonderlijk fraaie single en natuurlijk klinkt dat nooit beter dan op een dergelijke Engelse persing!

* The Originals- Desperate Young Man (US, Soul, 1970)
Ik koop niet vaak Motown-platen van Mark, maar vooral in het laatste deel gaan we het label een paar keer tegenkomen. Ik denk dat 'Young Train' heeft bijgedragen in mijn interesse voor deze single want het is weer typisch zo'n Motown-ding van omstreeks 1970. Sorry als dat negatief klinkt maar Motown is de Stock-Aitken-Waterman van haar tijd en dit past weer naadloos tussen de andere puzzelstukjes van het label. Het is evenwel de b-kant. De a-kant biedt ons 'God Bless Whoever Sent You'. Dat is een pure ballade. Minder Motown dan 'Desperate Young Man' maar dan opnieuw... ik had niet de portemonnee getrokken voor 'God Bless' en dus hou ik het bij de b-kant.

Singles round-up: mei 4

Het zou oorspronkelijk de bedoeling zijn geweest om gisteren dubbel te publiceren en vandaag eveneens. Hoe het er dan tóch niet van is gekomen? Ach, dat maakt ook niet uit. Op zichzelf heb ik de zaken nog wel onder controle en weet ik zeker dat ik volgende week op 31 berichten kom. Ik heb vandaag al goed geslapen en net wakker van een hazenslaapje. De spanning om naar 'mem' te gaan is inmiddels vergelijkbaar met dat van op vakantie gaan. Hoe dichterbij het komt, hoe lastiger het is om te ontspannen in bed. Vanavond heb ik nog enige werkzaamheden uit te voeren. Ik wil alvast de show van donderdag een beetje voorbereiden en er zijn snoeiwerkzaamheden onder de neus en op mijn kin. Intussen kan ik wellicht meer dan één aflevering van de 'Singles round-up' publiceren? Ik ga een voorschotje geven met de volgende zeven singles uit de partij van Mark. De foto's heb ik gisteren al genomen waardoor ik daar geen omkijken naar heb.

* James Day- Don't Waste The Pretty (UK, Crazy Beat, 2005)
Leuk is dat! Ik denk dat ik me dit nooit heb bedacht en puur op het nummer ben afgegaan. James Day is J.D. uit J.D.'s Time Machine waarvan ik inmiddels een paar hagelnieuwe singles heb. Bij deze single staat vraagtekens bij de jaartallen maar dit is de tweede en laatste release op Crazy Beat en de eerste stamt uit 2005. Het lijkt me stug dat ze tien jaar hebben gewacht met een tweede release en denk dus dat de single uit 2005 of 2006 moet komen. 'A tribute to pre hip-hop, 80s r&b' is de subtitel van de 'forthcoming recording'. Ook deze is in 2005 uitgebracht als cd-ep en dus zit ik goed met mijn inschatting. De omschrijving bereid me voor op harde New York-disco, synthesizer-beats en meer van dat alles uit de late jaren tachtig. Het blijkt echter de 'betere' jaren negentig-r&b te zijn. Precies dat goedje dat we onlangs hebben aangeschaft in de vorm van Raja-Neé. James maakt op de a-kant gebruik van zanger Jeff Ramsey. De b-kant is het titelnummer van de EP en bevat Mikelyn Roderick als gast. Het klinkt dus als dat wat volgde op Boyz II Men in de jaren negentig. Ik ben even op de vlakte als ik schrijf over Mikelyn, maar ja... het is een 'ze'. Dit is een pianoballade in de traditie van Vanessa Williams' 'Save The Best For Last' ook al kun je in Mikelyn's stem horen dat ze vermoedelijk haar roots in de jazz heeft liggen. Het is bloedmooi maar persoonlijk word ik hier erg week van. Jeff wint het dan met 'Don't Waste The Pretty'!

* Tony Fox- Why Did You Lie To Me (US, Tri-Spin, 1972)
Bekende naam? Ik moet meteen denken aan een plaatje dat ik vorig jaar heb gekocht: 'Give It All Up Tonight' uit 1980. Het blijkt dezelfde artiest te zijn. Volgens 45cat hebben verschillende verzamelaars hun hoofd gebroken over 'Why Did You Lie To Me'. Het catalogusnummer klopt niet met het jaartal of is onlogisch. Feit is dat de plaat in juli 1972 als een nieuwe release is aangekondigd op een Amerikaans radiostation en dat is de enige leidraad. Het is funky southern soul met een lekkere luie groove. Op de keerzijde staat 'I've Been Searchin' dat op mijn exemplaar terecht wordt toegeschreven aan Tony Fox. Jerry Coombs is hier de liedjesschrijver en producent en sommige exemplaren doen alsof Jerry op de b-kant is te horen. Het is geen onaardig nummer maar ik word net even enthousiaster van 'Why Did You Lie To Me'. Een eervolle vermelding voor 'Searchin' is echter wel op zijn plek.

* The Otis Funkmeyer Band- You Hit The Spot Baby (US, Allcity, 2007)
Met de vriendelijke groeten van Tom! Tom wie? Ik bedoel ons aller vriend Tom als je omstreeks 2006 een account opende op MySpace. Direct na aanmelding had je dan al een vriendschapsverzoek van Tom. MySpace. Het is inmiddels net zo nostalgisch als MSN en Hyves. MySpace bestaat nog wel, maar... laat me maar meteen een waarschuwing afgeven. Het staat bomvol schaars geklede dames en is een broeinest voor computervirussen. Tom heeft inmiddels miljoenen vrienden op Facebook. In 2007 ben je vooral erg hip als je je muziek van MySpace haalt en het is de tijd van onder andere 'Crazy' van Gnarls Barkley dat een grote hit is geworden dankzij de site. Van The Otis Funkmeyer Band is weinig anders bekend dan dat het een MySpace-account heeft en vanuit daar deze single aan de man/vrouw heeft gebracht. 'You Hit The Spot Baby' is de b-kant van het plaatje. Het is een zeer smakelijk retro-soul-plaatje in de traditie van Sharon Jones en Frank Popp Ensemble. De a-kant is iets meer het funky zusje van de b-kant en klinkt ook niet verkeerd op het eerste gehoor. Ik zou de plaat ook hiervoor hebben aangeschaft maar begrijp wel waarom Mark de b-kant heeft gebruikt voor zijn soul-pagina.

* Dobie Gray- Find 'Em, Fool 'Em & Forget 'Em (UK, Capricorn, 1976)
Inmiddels heb ik niet meer zoveel op met uiterlijk vertoon, maar omstreeks 2005-2006 wens ik voor mezelf altijd nog een soul-pak. Het liefste kanariegeel met een strakke broek met uitlopende broekspijpen en een overhemd met kraag waarvoor je een gemeentelijke vergunning moet aanvragen en een bijpassend jasje. Op een bepaald moment kijk ik in de kledingkast van Dobie Gray want deze staat online. Dobie wil geld inzamelen voor een goed doel en verkoopt daarvoor zijn podiumkledij van door de jaren heen. Ik vermoed dat onze maten niet overeen komen, maar ik heb een tijdje 'mijn kostuum' op het oog. Dobie heeft het gedragen tijdens een tv-optreden in 1973 en het bevat ook de videoband van de betreffende show. Het zijn uiteraard ook geen Leger Des Heils-prijzen! Dobie vindt in de vroege jaren zeventig een crossover tussen soul en country. Met deze single is hij weer helemaal terug in de soul. Het is een heerlijk gelikt disco-plaatje met een aanstekelijk refrein. Op de keerzijde staat 'Mellow Man' en dat klinkt een beetje reggae in de stijl van Paul Simon. Totaal niet interessant voor de Blauwe Bak en dus hou ik het bij 'Find 'Em'.

* Bobby Harris- We Can't Believe You're Gone (NL, Atlantic, 1965, re: 1976)
Omstreeks 1976 is de Nederlandse tak van Atlantic druk met het zoeken naar nummers die populair zijn geworden in de Surinaamse soul-scene. Ik heb inmiddels een aardige verzameling van deze singles die desondanks niet op de Top 40 of Tipparade komen. In 1965 wordt de soulwereld geschokt door het overlijden van Sam Cooke, voor velen de meest ultieme soulzanger uit zijn tijd. Twee jaar later pakken anderen weer de zakdoek bij het overlijden van Otis Redding. 'We Can't Believe You're Gone' is typisch zo'n soulvolle 'tearjerker' die het enorm goed doet in de Carib -soul. Op de b-kant staat 'More Of The Jerk' en dat is, zoals verwacht, een uptempo danser want ja... de jerk is op dat moment dé dans van het moment. Het is zeker geen onaardig nummer maar geen aanleiding voor mij om naar de portemonnee te grijpen.

* Leroy Hutson- Positive Forces (UK, Acid Jazz, 1976, re: 2017)
Een paar jaar geleden heb ik 'Lucky Fellow' gekocht dat is uitgegroeid tot een enorme hit. 'Positive Forces' heb ik vaker voorbij zien komen maar ik ben behoedzaam. Ik wil geen 'overkill' creëren met een winnaar en een verliezer. Nu is het zover dat ik 'Positive Forces' wel aan durf. De baas van Acid Jazz is hardcore-fan van Leroy Hutson en heeft zijn leven en label ingericht om alles van hem uit te brengen dat ontbreekt in de discografie. 'Positive Forces' bijvoorbeeld... Een uitstekend nummer dat Hutson in 1976 heeft opgenomen tijdens zijn sessies voor 'Hutson II' maar dat dan het licht niet ziet. Het is méér rechttoe rechtaan disco dan 'Lucky Fellow' maar nog steeds niet te versmaden. De b-kant is eveneens niet eerder uitgebracht en is een instrumentale versie van een nummer met de titel 'All Because Of You'. Deze past naar mijn smaak heel mooi bij Pat Stallworth en Tommy Stewart en dus kan ik ook deze kant gebruiken!

* Tamiko Jones- Please Return Your Love To Me (US, A&M, 1969)
Arme Solomon. Hij krijgt helemaal geen credit op het label en toch horen we ook hem op deze plaat. Tamiko Jones en Solomon Burke vormen een liefdespaar in 1969 en hier doen ze een prachtige cover van een oud Motown-nummer. Op de b-kant wenst Tamiko ons een goede nachtrust toe in 'Goodnight My Love' en dat is eveneens erg sfeervol. Het is een promo op styreen dat eerder aanvoelt als glas en de a-kant klinkt niet overal even zuiver. 'Goodnight' is onaangetast. Voor de soul én de fun ga ik echter meer voor 'Please'.

Singles round-up: mei 3

En we kunnen beginnen! De achterstand inhalen en intussen jullie voorstellen aan 28 nieuwe aanwinsten. Of eigenlijk 29 want eentje is per ongeluk mee gegaan in het pakket. Bovendien heb ik een paar dagen rust gehouden voor wat betreft Soul-xotica. Wat is er allemaal gebeurd in die tussentijd? Nou, eigenlijk niet zo heel erg veel. Ik heb me vrijdag ziek gemeld van het werk en vanmiddag weer beter gemeld. Ik heb vorige week ergens in het begin van de week een oncomfortabele draai met mijn nek gemaakt en voel het woensdag voor het eerst. Donderdag heeft dat zijn weerslag op mijn rechterschouder en het blijkt verstandig om dat een dag rust te geven. Automatisch zit daar de zaterdag bij inbegrepen. Vrijdagmiddag ben ik door het hondenweer naar Havelte gefietst voor één single. 's Avonds nog een blokje om gelopen. Zaterdagmiddag zal ik opnieuw naar Havelte naar het postkantoor maar zie dan dat de postbode het pakket van Mark heeft bezorgd. De rest komt later wel! Gisteren heb ik veelal geslapen maar ik moet nog wel naar de winkel. Ik ben te laat voor Havelte en fiets dus naar Steenwijk en weer terug. Ik heb me vandaag dus beter gemeld maar... ik heb een week vakantie! Ik ga woensdag en donderdag bij moeder kijken en wegens het enorme succes van augustus vorig jaar heb ik de elektrische fiets een dag extra gehuurd. Maar even kijken wat ik vrijdag ga doen?  Nu ga ik beginnen met het eerste deel van de 'Singles round-up' met meteen acht singles. Ik begin met de plaat die per ongeluk is meegegaan.

* Clarence Mann- You Met Your Match (UK, Izipho Soul, 2017)
Hoewel ik Mark op de hoogte heb gebracht van het 'extraatje' in het pakket heb ik nog geen instructies gekregen. Als hij de plaat terug wil hebben, mag dat van mij. Het is een plaatje dat al lang geleden uit de catalogus van Izipho Soul is verdwenen en ik gun de plaat graag aan een andere dj. Vooralsnog staat hij hier te staan want ik vind het geen voer voor de algemene jaren tachtig-bakken. Ik heb het pakket in ieder geval weer met korting gekregen. Qua geld heb ik hem 'gratis' met een andere single die een beetje kapot is.

* Kim Tibbs- Where Would I Be Without You (UK, Izipho Soul, 2022)
Bij Izipho is het zo dat ik een nummer helemaal niet hoef te horen voordat ik over ga tot een bestelling. Patrick promoot deze single al maanden hoewel dan nog geen fysieke exemplaren in omloop zijn of het beschikbaar is als 'pre-order'. Hij stuurt mp3's rond van het nummer, maar... ik wil mezelf eigenlijk wel eens verrassen. Hierdoor ontstaat een kleine hype binnen de Modern Soul en hij stelt de plaat beschikbaar als 'pre-order' op een dag dat ik even niet op Facebook ben. Als ik op de website kijk, zie ik dat die is uitverkocht. Ik leg contact met Patrick en 'bless him'... Hij heeft een paar exemplaren apart gehouden voor vaste klanten en daar val ik eveneens onder. Hoewel de plaat veel is gedraaid bij radio-collega's op andere stations heb ik mezelf voorgenomen niet te luisteren voordat de plaat in huis is. Is dit het wachten waard? Een volmondig JA! Het is niet vreemd om te zien dat dit voor een kleine blikseminslag heeft gezorgd in de soul-wereld. Ik heb bijna alle platen gedraaid in 'Do The 45' van afgelopen zaterdag (en zal de Mixcloud-link in het vierde bericht plaatsen) en daarbij heb ik de 'radio edit' gedraaid. Op 45 toeren en omstreeks vier minuten. De lange versie staat op de b-kant en die ga ik nu draaien. Vijf minuten en eenenveertig seconden. Helaas moet dat op 33 toeren. De productie doet enigszins denken aan die van Willie Mitchell uit de vroege jaren zeventig. Toch maar even omdraaien naar de a-kant want hoe hoger het aantal omwentelingen, hoe beter het geluid. Dit is een 'instant classic', eentje in de traditie van 'Higher' van Grace Love en 'This Is What Love Looks Like' van Carlton Jumel Smith. Ik kom superlatieven tekort. Ik denk dat dit vroeg of laat wel een Week Spot gaat opleveren.

* The Rance Allen Group- Smile (US, Stax, 1979)
Rance Allen is een gospelzanger en maakt in de vroege jaren zeventig een klassieker in het genre met 'There's Gonna Be A Showdown' maar weet zich tegelijk ook te bedienen van 'seculiere' songs die je ook eenvoudig kan ombuigen naar een gospel en vice versa. 'Ain't No Need Of Crying' is daarvan een voorbeeld. Aanvankelijk zit hij op The Gospel Truth en Truth maar omstreeks 1975 moet Stax een flinke opruiming toepassen om het hoofd boven water te houden. Zo hebben we hier Rance Allen op één van de laatste originele Stax-labels. 'Smile' garandeert een glimlach op het gezicht. Een fijne disco-groove en Rance' elastische vocalen maken dit wederom tot een feestje. Net zoals bij 'Ain't No Need Of Crying' ligt hier de gospel-boodschap er niet duimendik bovenop en dat geeft de plaat een kans in de soul-dj-wereld waar men allergisch blijkt voor 'name dropping'. Het is een promo met hetzelfde nummer op de keerzijde maar dan in mono.

* Ashford & Simpson- Couldn't Get Enough (US, Warner Bros., 1977)
Ik noem de platen bij de kanten waarvoor ik ze heb gereserveerd en het zijn ook de kanten die ik in 'Do The 45' heb gedraaid. Tijdens een aflevering van de 'Singles round-up' kan altijd blijken dat ik meer de voorkeur geef aan de andere kant. 'Couldn't Get Enough' is al bij het intro pure klasse en dan komt Nicholas Ashford's stem de koptelefoon binnen rollen. Val zorgt aanvankelijk voor wat accenten op de achtergrond en in het refrein horen we het echtpaar samen zingen. Heerlijk nummer! Op de keerzijde staat 'Send It' en dat is een pure ballade en hoewel Ashford en Simpson daarmee ook prima uit de voeten kunnen, blijf ik het houden bij de meer uptempo kant.

* Baltimore First Class- Me & My Gemini (UK, All Platinum, 1977)
In de midden jaren zestig is in Liverpool een folkband actief met de naam The Spinners. Deze zijn dermate populair in Engeland dat de Amerikaanse Spinners niet hun oorspronkelijke naam kunnen gebruiken. Vandaar dat deze Spinners bekend staan als de Detroit Spinners. Hetzelfde is aan de hand met First Class. In 1974 heeft een studioformatie een grote hit met 'Beach Baby' en om naamsverwarring te voorkomen, wordt de Amerikaanse First Class verplicht zich Baltimore First Class te noemen. Ik heb reeds 'Filled With Desire' van de groep in de originele Amerikaanse persing en daar heet het gewoon First Class. 'Me & My Gemini' is in Engeland de b-kant en dat begint goed, alleen... het gaat té lang door. 'This Is It' is meer 'in your face' disco maar zeker niet slecht. Geen van de kanten haalt het bij 'Filled With Desire' maar wel aardig om deze als Engelse persing in de bakken te hebben.

* Tom Brock- Have A Nice Weekend (US, Collectors Series, 1974, re: ??)
Vraagtekens in de 'Singles round-up'... Dat bevalt me helemaal niets! Ik heb Discogs ondersteboven gehouden en kan niets geen informatie vinden over dit specifieke label. Opvallend is ook dat dit geen catalogusnummer heeft en het label een beetje slordig is geplakt. Het riekt een beetje naar een bootleg-persing voor de Jamaicaanse scene in Amerika. De single zelf is een 'collectable'. 'Have A Nice Weekend Baby' is mede geschreven door Barry White en staat oorspronkelijk op een elpee van Brock. Deze elpee wordt dermate gezocht dat Mr. Bongo inmiddels een heruitgave op de markt heeft gegooid. 'Have A Nice Weekend' (zoals het label vermeldt) is een wat melancholiek nummer en qua arrangement kun je de hand van White horen. Op de keerzijde staat een oudje van Major Lance. Hij brengt 'You'll Want Me Back' voor de eerste maal uit in 1969. Major heeft nog nooit een slechte plaat opgenomen en hier horen we hem in een Curtis Mayfield-nummer dat qua sfeer een stukje ouder aan doet. Tom Brock is hier toch écht de reden om iets dieper in de buidel te tasten dan dat ik gewend ben bij Mark.

* Gene Chandler- You're A Lady (US, Mercury, 1971)
Opnieuw een artiest die weinig heeft gedaan in zijn carrière dat me niet bevalt. Waar het eind jaren zeventig heel erg disco wordt met Gene, daar zijn de b-kanten opeens weer erg interessant. 'You're A Lady' opent zoals we dat gewend zijn van Chandler. Mooi gearrangeerd en een herkenbare productie, dit is een kenmerk van klasse. Vervolgens een liedje dat een ordinaire pop-hit zou worden als je het helemaal zou uitkleden. 'Stone Cold Feeling' op de andere kant is meer een ballade maar opnieuw weer met dezelfde warme productie. Ik geef een lichte voorkeur aan de opgewekte boodschap van 'You're A Lady'. Het is niet geschreven door Curtis Mayfield maar klinkt wel zo. In 1971 lopen vrouwen nog niet rond in vormeloze joggingpakken maar van Gene mag zijn lief gerust rondfladderen in dergelijke kledij want ze blijft een 'lady' voor hem.

* The Charisma Band- Charisma Road (US, Buddah, 1975)
'Is het de issue?'. Nee, natuurlijk niet! Ten eerste had Mark dan ook de andere kant aangeprezen. Ten tweede is de prijs van deze plaat redelijk hoog maar het is pinda's als het de 'issue' is. Nee, het mag duidelijk zijn... het is de promo van de keerzijde van 'Ain't Nothing Like Your Love'. Ik ben het plaatje in 2015-16 geregeld tegengekomen maar ik meen dan dat het volledig instrumentaal is. Als ik dit van tevoren had geweten? De plaat zit dan nog rond de tien dollar op de Amerikaanse Ebay. De laatste paar jaar is de plaat flink in prijs omhoog gegaan en terecht! Het begint met een feestelijk intro waarin ook 'Ain't Nothing Like Your Love' valt te herkennen. Het is echter meer funky en her en der een beetje jazzy qua zang. Wat een voortreffelijk nummer! Minder 'hitgevoelig' dan de a-kant maar het toont wel aan waartoe The Charisma Band in staat is. Het is de duurste van deze maand maar iedere stuiver dubbel en dwars waard!

Rare kostgangers

Laat me voorop stellen dat ik nooit echt politiek verwantschap heb gevoeld bij de persoon en toch komt het nieuws als een bom binnen. Waar was je toen...? De vraag heb ik twee weken geleden heel vaak gehoord maar niemand die hetzelfde antwoord geeft als mij. Sinds eind 2017 ben ik geregeld twintig jaar terug in de tijd gegaan. Het begint met de kraakavonturen in Amsterdam en breidt zich uit via de tijd in Engeland en dan...? Dan is het op een bepaald moment wel afgelopen? Er breken in de eerste jaren van de nieuwe eeuw enkele jaren aan waar ik niet veel affectie voor voel. Ik zou als een blok er tegenop kijken om daar een onderhoudend verhaaltje over te schrijven, zonder dat het zwaar op de hand is. Vorig jaar zomer heb ik een bericht gedeeld over de zwerftochten in Brabant en in december ga ik terug naar de bizarre vakantie in York. Twee weken geleden staat opeens iedereen stil bij de moord op Pim Fortuyn en sinds die dag ben ik van plan geweest om een berichtje te schrijven over deze tijd in 2002. Gezien ik in blijde verwachting ben van singles (anno 2022) en vandaag slechts één nieuwe aanwinst heb, besluit ik dan evengoed een berichtje te spenderen aan 2002. Het is niet de meest verheffende periode uit mijn leven.

In januari 2002 kondigt Harrie doodleuk aan dat hij de huur van het huis in Tuk heeft opgezegd per 1 april. Hij gaat samenwonen met zijn vriendin. Het treft me midden in een warrige periode waarin ik hulp probeer te zoeken bij verschillende instanties. Dit kan ik er duidelijk niet bij hebben. Ik sta niet ingeschreven bij de woningstichting en moet dus maar iets zien te rooien, wil ik op 1 april niet met koffers en tassen op de stoep staan. Ik probeer zelfs nog om terug te kunnen naar De Bilt, maar daar word ik herinnerd aan een 'actie' die ik in 2000 heb uitgevoerd in Tuk. Daardoor is terugkeer niet meer mogelijk. Ik bezoek op dat moment, als laatste deel in het relishop-avontuur, de diensten van het Leger Des Heils. Daar ontmoet ik iemand die ervaring heeft met kostgangers en biedt me een kamer aan. Hoewel het meteen niet goed voelt, heb ik even geen andere keuze. Het blijkt een enorme fout te zijn! Het huis in Tuk was ideaal voor kostgangers. Ik kon vanuit mijn kamer naar de wc, de douche, de keuken en via het hok naar buiten zonder dat ik in de woonkamer van Harrie hoefde te komen. Op dit nieuwe adres moet ik voor alles door zijn kamer en ik voel al snel dat de spanningen groeien.

Via het Leger Des Heils heb ik ook de Alpha-cursus gevolgd. Doel hiervan is om een 'beter' christelijk persoon te worden en actiever binnen de kerkgemeenschap. Hoewel ik in zekere zin heb genoten van de eerste weken, heeft de cursus bij mij een tegengestelde uitwerking. We verblijven een nacht in Dalfsen met de groep en daar word het me opeens helemaal duidelijk: Ik kan leven zonder een kerk. Ik kan zonder opgelegde geloofsprincipes. Op zichzelf is dat natuurlijk helemaal prima. Het wordt alleen lastig als je bij de organist in huis woont die je ook via de kerk hebt leren kennen. Intussen lonkt de rock & roll. Ik kom dan al veel en vaak in De Buze en enkele vrienden hebben een erg leuk bandje: Da Skoda's. Ik zou aanvankelijk daar nog heel veel over hebben geschreven maar op 24 oktober 2012 heb ik maar liefst twee berichten gewijd aan de band. Ik word een beetje half-om-half roadie van met name de toetsenist. Opnieuw komt de euforie omhoog uit de Horrible Dying-tijd. Dan wil ik namelijk ontzettend graag bij een band spelen, nu vind ik het al prima om met een band mee te kunnen naar optredens. Da Skoda's kleurt deze periode muzikaal mijn leven. Ik weet dat ik het laatst heb genoemd: Ik heb een paar weken geleden nog eens het journaal gezien van 30 april 2002. Op deze Koninginnedag bezoekt Beatrix en haar gevolg Hoogeveen en Meppel en ik aanschouw die middag Da Skoda's op het Beat-Trix-festival.

Voordat het zover is, moet ik eerst nog verjaren. In 2002 word ik 27 jaar en om een vreemde reden wil ik de leeftijd niet vieren. De huisbaas denkt grappig te zijn en me wc-papier te moeten geven met het getal 27 erop. Ik heb de complete rol in het Steenwijkerdiep gegooid. Toch is het een schaarse verjaardag die ik wel vier met de familie. Jan is die dag niet thuis en ik nodig mijn ouders, zus en haar gezin uit. 's Avonds eten we met zijn allen patat en volgens mij is Jan dan ook al thuis gekomen. Met één van zijn dochters want daar ben ik 's avonds nog mee naar De Buze geweest. Ik denk dat ik aan het einde van de avond wel terug kan kijken op een geslaagde verjaardag.

In de tijd dat Harrie niet in het werk is, gaat de televisie 's ochtends om elf uur al aan. Ik herinner me nog 'Puzzeltijd' of iets dergelijks. Door de dag heen kijkt hij naar diverse soapseries en 's avonds een spectaculaire actiefilm. Intussen komt het RTL-nieuws wel eens voorbij of 'Hart Van Nederland', maar meer diepgang is er niet qua actualiteit. Jan heeft daarentegen de traditie geschapen om het half zes-journaal te zien. Op maandag 6 mei is hij niet thuis, maar het is zo'n vast ritueel geworden dat ik ga zitten voor de televisie. Pim is in 2002 een dermate spraakmakend persoon dat hij in iedere nieuwsuitzending voorbij komt. Het valt me op dat in dit journaal totaal geen woord over Fortuyn wordt gerept. Alleen dat is al een unicum! Pas na het weerbericht zie ik de nieuwslezer extra lang in beeld en vermoed ik meteen dat er iets aan de hand moet zijn. Dan zijn woorden...  'Ik krijg door dat de heer Fortuyn zojuist op het Mediapark is gestoken'. En meteen wordt het journaal met een paar uur uitgebreid. Nogmaals, ik heb dan helemaal niets met Fortuyn en schaar mezelf dan onder 'links' zonder dat ik een heel vast stempatroon heb. Ik geloof dat ik een paar maal op Rosenmöller heb gestemd omdat ik wel een fijne gozer vond... Toch is dit zó onwerkelijk dat het in Nederland kan plaats hebben. Een jaar eerder ben ik rond deze tijd gaan zwerven in Brabant en gezien de situatie bij Jan na een maand al zwaar begint te worden, denk ik om hetzelfde te doen in de zomer van 2002. Het weekend dat volgt op de dood van Fortuyn trek ik naar Brabant, maar... de magie is weg! Ik heb al snel politie en crisisdienst aan de voet van mijn slaapzak staan en op de dag van de begrafenis van Pim keer ik weer terug naar Steenwijk. Toch zal ik over een paar weken even écht 'thuisloos' worden, maar daarover een andere keer meer. Als ik tenminste genoeg moed heb verzameld voor dat verhaal...

Voor een foto heb ik even geen inspiratie en besluit eerst het verhaal te schrijven. Het nieuwe kostadres is vlak om de hoek van Rams Woerthe in Steenwijk en dat geeft wel een fraai plaatje. Ik kom in 2002 vrijwel nooit in het park, anno 2022 meerdere malen per week. Het is een van mijn favoriete plekjes voor een lunchstop tijdens het bezorgen.

Het zilveren goud: mei 1997 deel III

Normaal gesproken doe ik op donderdagavond 'Afterglow'. Ik krijg echter altijd keurig op tijd bericht wanneer ze aan het werk gaan met de internetverbinding. Een paar maanden geleden was ik het vergeten en was ik verbaasd hoe ik halverwege een bericht opeens alles op slot ging. Een maand geleden had ik het wel onthouden en, volgens mij, is het er toen niet lang af geweest. En vanavond? De mail heeft het over werkzaamheden tussen 1 en 6 in de ochtend en ik heb niet zoveel zin om in de problemen te komen tijdens een radioshow. Ik heb 'Afterglow' dus afgeblazen. De foto voor 'Het zilveren goud' is al genomen en dus ga ik daar nu eerst eens mee aan de slag. Hopelijk neemt het minder dan een uur in beslag om mijn tanden eens te zetten in de gebeurtenissen van mei 1997. Vanavond ben ik een beetje kies-keurig.

Alles staat en valt met goed onderhoud. We hebben al niet de sterkste gebitten in de familie maar ik heb er ook bijzonder weinig aan gedaan. Als jong kind poetst moeder mijn tanden maar zodra ik dat alleen moet doen, komt er niet veel van terecht. Een beetje kauwen op de borstels en drie streken over de voortanden en vervolgens gorgelen met water. Dat is lange tijd mijn tandenpoetsritueel. Natuurlijk komt dat op kritiek te staan als we naar de tandarts moeten voor de controle, maar ach... we hebben geen sterke gebitten in de familie. Op het voortgezet onderwijs ga ik ook nog eens enorm snoepen en dan zet het verval al snel in. In 1994 knal ik met de fiets tegen een betonpaaltje aan en verlies zo een voortand op de Waterpoort in Sneek. Dat wordt mijn eerste kunsttand aan een plaatje. In 1996 is het dermate slecht gesteld met mijn bovengebit dat dit helemaal moet worden vervangen. Onder is het ook niet veel soeps meer maar desondanks weet ik me te redden met plastic bovengebit en en natuurlijk rampgebied onder.

Dat wil zeggen... van tijd tot tijd heb ik een enorme kiespijn. Vooral beneden. In Engeland doe ik nog eens een poging om de kies te trekken maar de tandarts in Mossley dient me zoveel verdoving toe dat ik een paar uur later even helemaal geen gevoel meer heb in mijn lijf. Het is dan nog altijd niet gelukt om de kies te verwijderen. Ik zal pas eind 2002 een nieuw kunstgebit krijgen en dan worden ook de kiezen (compleet met abcessen) verwijderd. 'You don't know what you got til it's gone', om met Joni Mitchell te spreken. Gek dat ik het grootste deel van de tijd weinig last heb van de maalstenen, maar van tijd tot tijd verga ik van de pijn. Er is ook zo'n korte periode in mei 1997.

Qua kerkbezoek heb ik al snel genoeg van het reli-shoppen en besteed de zondagmorgen weer aan uitslapen na een lange nacht stappen. Of ik ben nog volop aan het stappen als de kerkdienst begint. Dat is iets voor volgende maand! Ik breng nog wel veel van mijn vrije tijd door in Het Pakhuis, het clubgebouw van de Sneker Youth For Christ-afdeling. Vooral om mijn oud-klasgenootje te ontmoeten en voor het poolbiljart. In de competitie wil ik maar niet voorbij de nummers 1 en 2 komen, maar voor de rest kan ik bijna iedereen van het laken vegen. Ik ga het wellicht volgende week over Martin hebben. Wij zijn erg aan elkaar gewaagd op de pooltafel en kunnen bovendien fijne gesprekken hebben. Het zijn echter een aantal andere Pakhuis-vrienden, waaronder ook het klasgenootje, dat besluiten dat ze me wel eens thuis willen ontmoeten. De afspraak staat voor een woensdagavond. Natuurlijk hadden ze begrip getoond als ik het had afgezegd, maar nee... ik wil me niet laten kennen.

Als ze binnenstappen en vragen hoe het met me gaat komt het 'wel goed' niet erg levendig uit mijn mond. Ik moet me dan verontschuldigen dat ik niet té hard kan en mag lachen omdat ik anders verga van de pijn. 'Zo kunnen we niet bij je op bezoek, Gerrit', zegt een van mijn kameraden. 'Bel de tandarts en we gaan er met je naar toe'. De tandarts heeft gelukkig dienst en ik mag meteen langskomen. Ik weet niet meer precies wat de behandeling is geweest. De kies kan niet worden getrokken, dat is een tijdrovende klus. Het is ook nog de tijd van vóór de abcessen. Hoe dan ook: Met zijn allen in de auto naar de tandarts, een behandeling ondergaan en daarna weer terug naar mijn huis voor een laatste uurtje. Het is zonder meer het meest legendarische bezoek dat ik ooit van vrienden heb gehad!

2768 La Poupée Qui Fait Non - Michel Polnareff (NL, Palette, 1966)
2769 Black Veeils Of Melancholy - The Status Quo (Duitsland, Pye, 1968)
2770 Behind Blue Eyes - The Who (US, Decca, 1972)
2771 If - Bread (UK, Elektra, 1971, re: 1976)
2772 Empty Words - Monica & The Voices Of Freedom (NL, Imperial, 1971)
2773 Sukiyaki - Billy Vaughn (NL, London Dot, 1963)

De eerste drie zijn de resterende singles die ik van kameraad Jan heb overgenomen. De overige drie komen weer uit de lijst van platen waarvan ik niet zeker weet wanneer ik ze heb gekocht. Billy Vaughn is de laatste uit de lijst en vermoed eerder dat ik deze omstreeks 2006 heb gekocht. Het is wel goed zo! Bread heb ik in de zomer van 1994 gekocht. Ik heb geen idee waarom die toen niet is genoemd. Van Monica weet ik de oorsprong ook niet helemaal goed te herinneren. Volgende week krijgen we maar liefst zes singles van Vader Abraham als behang voor het berichtje over 1997.