Singles round-up:: januari 8

Als het nu mei of juni was geweest, had ik vast gedacht dat ik hooikoorts zou hebben. Het is opvallend dat het verre is van voorjaar of zomer. Misschien dat het donderdag al is begonnen, maar sinds vrijdag heb ik er echt last van. Ik kom vrijdagmiddag uit het werk en dan heb ik al last van geïrriteerde ogen. Natuurlijk moet je niet gaan wrijven maar onherroepelijk betrap je jezelf op deze activiteit. Ik heb vanmiddag in de spiegel gekeken en, oef, dat ziet er lelijk uit! Ik heb hele kleine oogjes op dit moment. Via een website van een apotheek heb ik een oefening gekregen die ik maar eens moet toepassen en, warempel, het voelt meteen al een stuk beter. Het is vast een allergische reactie op iets, maar ik kan niet ontdekken wat dat iets is. Verder voel ik me goed fit en het slapen is ook wel eens minder gegaan. Ik ben zaterdag bijtijds uit bed en bereid voor een fietstochtje naar Meppel. Boodschappen: Dampvloeistof, singles en nog wat kleine dingen van Xenos en Action. Bij de laatste ben ik niet geweest, wel bij de Xenos en daar ben ik geslaagd. Qua vloeistof kan ik ook meer dan een week vooruit. 'Last but not least' de singles. Tot mijn grote tevredenheid blijkt het winkeltje open te zijn. Ik heb contanten meegenomen en verwacht hiervoor ongeveer twintig platen te hebben. Het worden er maar liefst 39. Deze ga ik uitsmeren over vijf afleveringen. Omdat ik de platen van de jaren tachtig en negentig vanavond al nodig ben, begin ik nu met het eerste deel.

* Anarchic System- Cherie Sha La La (NL, AZ, 1973)
'Een winkel die nooit af is'. Dat lijkt het credo te zijn van de platenzaak. Hoewel de kassa nog wel op dezelfde plek staat als de laatste keer (hoewel die zeven keer is verhuisd sinds de zomer) wordt het achterste deel gescheiden door een gordijn. Niet toegankelijk voor bezoekers. De eerdere categorieën zijn min of meer opgeheven en dat is ook best jammer. Sommige 'afdelingen' staan nog wel een beetje bij elkaar, maar de bananendozen zijn verbannen. De singles zijn nog altijd een euro per stuk en bij afname van meer wordt een korting berekend. Omdat de uitbater een sjekkie gaat roken, heb ik ook wel even zin in een filtersigaartje. Buiten zie ik dan een bak staan met singles: Vijf voor een euro. Daar komt de helft van deze serie 'Singles round-up' vandaan. Ik trap dan af met Anarchic System. Het is één van de vele uitvoerenden van 'Popcorn' met het verschil dat hun 'Popcorn' wordt gezongen. 'Cherie Sha La La' gaat, zoals verwacht, over de diepere betekenis van het leven. Nee, tuurlijk niet! Het is wel beregezellige bubblegum. Waar Chicory Tip na 'Son Of My Father' de Moog nog altijd een prominente plek gaf, daar doet Anarchic System het zonder dit typerende instrument. Het zingt lekker weg maar het verbaast me ook niets dat dit niet boven het maaiveld heeft uitgestoken in 1973.

* Aphrodite's Child- It's Five O'Clock (België, Mercury, 1970)
Ik heb deze al een keer eerder in de handen gehouden, maar 'vijf voor een euro' is de prijs om me over de streep te helpen. Ik heb deze al in de Nederlandse persing (met fotohoes) en ik ben blij dat ik niet méér heb betaald voor deze. Hij kraakt namelijk stevig maar als je daarvoor immuun bent geworden, blijft het kicken. Een potentiële plaat voor de Top G-duizend besef ik me nu weer. Als schijfje is het gewoon een aanvulling op de collectie en ik zal vaker de Nederlandse persing draaien.

* Bay City Rollers- Shang-A-Lang (Duitsland, Bell, 1974)
De doorbraak voor The Rollers in 1974 en het zet meteen de toon. Ook hier wordt een voorproefje gegeven van de diepgaande theorieën waarmee de Schotse band ons later in de loopbaan zal verblijden. Omdat ik meen dat er 'iets' is met de titel (een cover of iets dergelijks), zoek ik het op op Wikipedia. Daar blijkt de plaat een toevallige ontmoeting te zijn van 'Da Doo Ron Ron' en de de geluiden van de havenstad waar één van de songschrijvers is opgegroeid. Het resultaat is een erg fijne stamper en ideaal voor op de zondagavond.

* Oscar Benton- Woolly Boolly Boogie (NL, Negram, 1976)
Hoewel Benton vooral beroemd wil worden als blueszanger en leider van een band, zit hij in 1976 nog onder het plak van de commercie. Hij schrijft de nummers op de single samen met Dries 'Andres' Holten en de productie is in handen van Jack De Nijs (beter bekend als Jack Jersey). 'Woolly Boolly Boogie' is gewoon platvloerse glamrock zonder dat het ergens leuk wordt. De b-kant heet 'Stop What You're Doing' en dit klinkt al iets meer bluesy met een fraai 'antwoord' van een gitaar, maar ook dit heeft het sausje mee gekregen van zijn eerdere platen op Imperial. Het is uiteindelijk wel de betere kant, maar het zou zoveel beter zijn geweest zonder Jack en Andres.

* Alpha Blondy- Sweet Fanta Diallo (Frankrijk, EMI-Pathé, 1987)
Iedereen met een kleurtje komt automatisch in de soul te staan en dat betekent dus ook dat de reggae meteen op het pad komt. In de partij van gisteren zitten twee reggae-singles die op het eerste gezicht best interessant zijn. Alpha Blondy ken ik overigens niet van mijn radio-collega's maar dit neemt me terug naar de tijd van het kraakpand in Steenwijk. Ik weet niet of dit nummer voorbij is gekomen, maar Alpha Blondy is daar wel de favoriete muziek voor bij een blowtje. Er zit een duidelijke discobeat in om het ook in de discotheken te laten werken en het is bovenal een heerlijk onbezonnen deuntje met een lekkere groove. Mijn vingers beginnen te jeuken en ik zou nu graag iets willen draaien met vloeipapiertjes. Die tijd heb ik echter al lang achter me gelaten en ik ga door naar de volgende single.

* Gary Byrd & The G.B. Experience- The Crown (Frankrijk, Motown, 1983)
Deze van Gary Byrd alsook de andere singles uit de jaren tachtig en negentig zullen vanavond meteen aan bod komen in 'The Vinyl Countdown'. Ik doe vanavond een show met de eerste drie bakken jaren tachtig. Ik ga niet hoog op doen over mijn collectie 12"-singles. Zeker in vergelijking met mijn broer valt mijn verzameling helemaal in het niet. Toch kan ik zeggen dat ik 'The Crown' ook op 12" heb en dat is dik over de tien minuten. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het na drie of vier minuten wel geloof en wat dat betreft brengt deze single uitkomst.

* The Chimes- I Still Haven't Found What I'm Looking For (NL, CBS, 1990)
'Slechte' muziek bestaat in mijn oordeel niet. Het is een kwestie van smaak en hoewel ik me soms niet kan vinden in iemands muzieksmaak blijft het wel een kwestie van smaak. Je zal mij niet horen zeggen dat U2 slecht is. Allesbehalve zelfs! Tegelijk vind ik de muziek van de Ieren doodsaai en dat maakt dat ik U2 met enige voorzichtigheid benader. De originele uitvoering van 'I Still Haven't Found What I'm Looking For' kan ermee door voor mij, maar in 1990 gaat mijn voorkeur vooral uit naar The Chimes. Hoewel ik dan nauwelijks bewust ben van de hits die op dat moment spelen, zorgt deze ervoor dat het door de barrière breekt van obscure jaren zestig- en zeventig-muziek. En het smaakt ruim dertig jaar later nog als vanouds. Ik ben erg blij met deze aanvulling.

* Phil Collins- Thru' These Walls (UK, Virgin, 1982)
Deze heb ik al in de Duitse persing zoals die in 1982 in de Nederlandse platenwinkels heeft gelegen. De single heeft echter zijn beste tijd gehad en dat komt mede omdat het hoesje is gescheurd. Het is één van de opvolgers van 'In The Air Tonight' en volgens hetzelfde principe gemaakt: Een ritme dat me meteen doet denken aan een Philicorda-orgeltje en het klinkt opnieuw als een demo voor een komende Genesis-plaat. De drumroffel uit 'In The Air Tonight' zit prominent in het refrein verwerkt. Ik moet bekennen dat ik deze kant pas laat ontdekt want omstreeks 1992 draai ik de single vooral vanwege de b-kant. Sire heeft op dat moment een reclame op televisie met het motto 'Alcohol maakt meer kapot dan je lief is' en hier is op de achtergrond 'Do You Know, Do You Care' te horen wat hier de b-kant is. Nu gaat mijn interesse vooral uit naar het sterke 'Thru These Walls'.

Een leven met Meat Loaf

Hoewel dit het eerste nieuws is dat ik vanochtend hoor, ben ik het vanavond in eerste instantie alweer vergeten. O ja, dat is waar ook... Meat Loaf is overleden. Ik hoor het op het nieuws, maar het volgende moment heb ik al iemand van het werk aan de telefoon en tegelijk ben ik me aan het omkleden en klaar te maken voor het werk. In Steenwijk is het vandaag zo gepiept en ik zou wensen dat ik het woensdag zo eenvoudig had gehad. Bij thuiskomst zie ik dat de schoenen zijn bezorgd bij de buurvrouw en een minuut later staat ze aan mijn deur. Ze zitten nog ingepakt want het wordt niet eerder dan zondag voordat ik ze ga inlopen. Voor morgenmiddag heb ik het plan om naar Meppel te fietsen. In de eerste plek voor dampvloeistof maar ik ga dan ook even bij het platenzaakje kijken en de boodschapjes doen bij de Action en de Xenos. Maar... Meat Loaf... Ik zou een foto kunnen zoeken van de man maar zie dan de bovenstaande foto. De grootste cheeseburger van de wereld. Ik neem aan dat Meat Loaf deze voor zijn ontbijt zou nemen en er is in zekere zin ook sprake van een 'meat loaf' en dus keur ik het helemaal goed. Niet de standaard biografie van de man want dat hebben jullie vandaag in elke krant kunnen lezen, maar vooral het effect dat Meat Loaf in mijn leven heeft gehad.

Ik ben van bouwjaar 1975 en ben dus drie jaar oud als opeens die sensationele plaat uit komt. Ik kan me nog wel herinneren dat het hele gezin voor de televisie zit als Meat Loaf in TopPop wordt gedraaid. Het is sensationeel omdat het meer van een toneelstuk weg heeft dan van een popliedje. Hoewel de single een 'edit' is van de albumversie is deze als single ook nog steeds van een ongekende lengte. Ik denk dat de vertoonde videoclip zo mogelijk nog meer potentiële platenkopers over de streep heeft getrokken. De opvolger, 'You Took The Words Right Out Of My Mouth', gooit eveneens hoge ogen en van deze plaat weet ik in ieder geval te herinneren dat mijn oudste broer hem op vinyl heeft. In de jaren tachtig zit ik in de schoolbanken als 'Paradise By The Dashboard Light' in de 'Arbeidsvitaminen' wordt gedraaid en verder is dit één van de platen die synoniem staat met Goede Vrijdag: De Top 100 Aller Tijden van Veronica. Ik weet er anno 2022 geen vinger meer op te leggen. Hoe voel ik me als ik in de jaren tachtig 'Dashboard Light' hoor? De plaat komt in 1988 opnieuw in de hitparade maar ik zit dan vooral op een afrastering (om een Engels gezegde te verhaspelen). In 1993 ben ik op een rommelmarkt als ik 'Bat Out Of Hell' tref. Ik neem de plaat mee, maar kan me eigenlijk niet heugen dat ik de plaat zélf integraal heb gedraaid. Het is vooral 'gereedschap' voor kroegoptredens waar je zonder 'Dashboard Light' gewoon niet goed bent uitgerust.

Eind 1993 komt Meat Loaf met een nieuwe plaat welke een enorme hit wordt: 'I'd Do Anything For Love'. Als mijn broer twee jaar later naar Denemarken verhuist, neem ik een tas met cd-singles van hem over. Waaronder deze van Meat Loaf. Ik zet het op een cassettebandje dat ik helemaal dol draai, maar niet vanwege dit nummer. Ik denk dat Meat Loaf 'wel oké' is voor mij anno 1995. Behalve natuurlijk het plat gedraaide 'Dashboard Light', hoewel dat ook weer zijn charmes heeft. Ik kan me niet een dorpsfeest voorstellen zonder dit nummer van Meat Loaf. Of het nu tijdens een playbackshow voor volwassenen is, een Top 100-band op een podium of een feest-dj... dit nummer komt standaard voorbij op een feestavond. Iedereen die nog een beetje fatsoenlijk op zijn benen kan staan, staat dan ook mee te hossen.

Je kan niet om Meat Loaf en dit nummer heen en het getuigt voor mij al snel van een 'slechte' muzieksmaak. Dat komt vooral door onze chauffeur in De Bilt. Iemand die alleen muziek 'mee pakt' van de radio en die dan meent opeens ergens 'fan' van te moeten zijn. In plaats van dat de autoradio wordt aangezet, worden wij (als bijrijders) dagelijks getrakteerd op zijn erg minimalistische muziekverzameling. Dat is 'Bat Out Of Hell' van Meat Loaf en een bandje met aan één kant de grootste hits van Elton John en Billy Joel aan de andere kant. Meat Loaf wordt een dagelijkse routine en dat is teveel van het goede. Als de chauffeur hals over de kop vertrekt en ik met een andere chauffeur op de bus zit, open ik het raam en gooi de bandjes over de vangrail in de berm. Ik ga nooit meer Meat Loaf horen! Althans, dat neem ik mezelf voor...

Een paar jaar later heb ik een tijdelijke residentie in 'Classics'. Ik zag afgelopen week dat de tent alweer een andere naam heeft gekregen. Ik ben de 'rock-dj' en mag op zondagavond van alles draaien, zo lang het maar rockt en bekend is. Als er dames het etablissement binnen stappen, moet ik meteen switchen naar Tina Turner of Bryan Adams. Als deze dames binnen blijven en een flinke slok op hebben, moet ik verplicht 'Paradise By The Dashboard Light' draaien. Ik ben altijd weer blij als de dames na een borreltje richting de deur waggelen, maar toch ontkom ik er een paar keer niet aan en gebruik dan de albumversie om aan toiletbehoeften te voldoen.

Voor 'Paradise By The Dashboard Light' hoeft u me niet lastig te vallen, maar... is het allemaal kommer en kwel? Welnee! 'You Took The Words Right Out Of My Mouth' heb ik minstens zo vaak gehoord als 'Dashboard Light', maar deze gaat me nimmer vervelen. Het is dus de enige single van Meat Loaf welke ik nog geregeld draai. Buiten dat mag zijn oeuvre wat mij betreft achter de vangrail van de weg tussen De Bilt en Zeist.

Niet voor de poes

Het is dit jaar vijf jaar geleden dat ik ben begonnen aan een onregelmatige serie van het leven van twintig jaar ervoor. Zeker het laatste jaar is het zeer onregelmatig geworden en ik ben bang dat ik voor 2022 niet veel beterschap kan beloven. Hooguit een enkel 'zwervers'-verhaaltje in de zomer, maar verder is 2002 niet zo'n heel boeiend jaar geweest. Ik lig het grootste deel van het jaar in de knoop met mezelf en dat is ook nog eens het jaar dat ik zevenentwintig word. Mijn huisbaas heeft een leuk presentje gevonden: Wc-papier met daarop iets met 27 jaar. Hoewel het erg symbolisch zijn geweest om het door de wc te spoelen, gaat het hele pak het Steenwijkerdiep in. Het is een goede maand geleden dat ik voor het laatst twintig jaar terug in de tijd ben gegaan en dan staat de korte vakantie in Engeland centraal. Nu herinner ik me opeens dat het twintig jaar geleden is dat vreemde metalen voorwerpen in de portemonnee hadden. Hoewel ik het niet ga 'vieren', wil ik vanavond de euro een plekje op het podium gunnen.

In de jaren negentig ben ik met van alles bezig behalve politiek. Ik ga wel trouw iedere keer stemmen maar ik heb geen flauw idee wat de partijen voor me in petto hebben en vul maar een willekeurig hokje in. Natuurlijk... ik ben links want ik ben vooral een hippie in de jaren negentig. Een wereld zonder grenzen klinkt wel lekker rond een kampvuurtje, maar toch bekruipt me in de jaren negentig al een beklemmend gevoel bij de gedachte. Ik heb laatst nog eens nieuwsoverzichten gezien van de verschillende decennia en, ja, ik kan me de Europese top in Maastricht nog wel herinneren. Daar wordt het fundament gelegd voor de Europese munt welke dan nog toekomstmuziek is. Nog geen tien jaar later zit het kreng in de portemonnee van de mensen. In 1998 vindt in York een Europese top plaats voor de financiële ministers uit de verschillende landen. Het is de tijd dat ik in de YWCA in Clifton verblijf en 's ochtends mijn ontbijtjes geniet in een kerkelijk centrum in de binnenstad van York. Als ik de nodige kommen cornflakes, sneetjes toast en koffie, thee en melk heb gehad, loop ik uit verveling even de stad in. Daar komt ik midden in een protest terecht tegen de Europese Muntunie. Ik heb ook al snel een bordje in mijn handen en het zal later op mijn kamer in de YWCA prijken: 'Even more unemployment'. De eerste letters vormen dan weer de afkorting van de European Monetary Union. Heeft de actie geholpen? Engeland is in ieder geval nooit mee gegaan in de euro.

De euro blijkt voor Nederland minder extreem toekomstmuziek te zijn. Vanaf januari 2002 kunnen we de nieuwe munt gaan gebruiken. Ik ben faliekant tegen de euro en tracht om zolang mogelijk zonder de euro te blijven. We kunnen ook een gratis setje euro's ophalen en daar heb ik ook geen gebruik van gemaakt. Beetje zonde want ik had de bijna vier euro ook kunnen doneren aan een goed doel? Oud en nieuw vier ik dat jaar in Hotel Gelderingen waar onder andere Armand optreedt. Het is het moment dat ik Armand vertel dat ik degene was die door zijn concert in Ruigoord zat te snurken, nadat ik in 1999 had gelezen dat Armand dat herinnerde als het meest vervelende moment uit meer dan dertig jaar van optredens. De volgende avond, nieuwjaarsdag, ben ik in De Karre en vergaap me aan de gewijzigde prijslijst in de snackbar. Kale kroketten en frikandellen hebben weer een nul-komma in de prijs gekregen. Dat is lang geleden want een frikandel is dan ook al anderhalve gulden. Ik kom niet zo vaak in de snackbar maar ik vermoed dat zo'n snack nu wel eens twee euro of meer zal moeten kosten? Het is echter halverwege de avond dat het geld in de portemonnee op is en er niets anders op zit om te gaan pinnen. En ja hoor, daar komen de eerste euro's uit de flappentapper. Omdat het ook niet handig blijkt om euro's en guldens in de portemonnee te hebben, maak ik de guldens maar op en ga langzaam wennen aan de euro's. Aan de muntstukken ga ik komende zomer helemaal wennen, daar komt vast nog wel een verhaaltje over. De waarde van de munten is dan weer een ander verhaal.

In Tuk zit dan een loodgieter en deze heeft badkamers en sanitair in de etalage. Als deze de prijs heeft aangepast naar euro's heeft die op een avond een briefje op de ruit: Eindelijk normale prijzen. De eurobedragen lijken goedkoop en het zal later de boeken in gaan als 'de ziekte van Duisenberg'. Het is in februari of maart 2002 dat ik door de Woldpromenade loop en een nieuwe schoenenzaak zie. Er is een tijd geweest dat Steenwijk om de drie winkels een shoarmaboer of een schoenenwinkel had. Het belooft hoge kortingen en ik stap binnen. De enige maat 48 die ze hebben is een paar van het merk Caterpillar. Ik ken het merk vooral van de graafmachines maar het heeft dus ook casual schoenen in haar assortiment. Eigenlijk ging ik met schoenen nooit veel hoger dan zeventig gulden. Ach vooruit, dit is een écht merk en ze passen me goed en dus tast ik eens wat dieper in de buidel. Honderdtwintig gulden is immers ook geen verkeerde prijs... Totdat het later die maand gaat opbreken, het lijkt wel alsof ik een flink bedrag ben kwijtgeraakt. Dan realiseer ik me opeens dat de betaalde 120 voor de schoenen geen 120 gulden is geweest, maar 120 euro. En dat ik dus voor ruim 260 gulden aan mijn voeten heb. Ik heb er niet lang plezier van gehad want het leer is al flink uitgedroogd als ik ze aanschaf. Een jaar later liggen ze in de kliko.

Ik verbaas me eind 2002 over de 'funky' prijs, maar het is liefde op het eerste gezicht en ik zit nog steeds met de guldens in mijn hoofd. Het blijkt een regelrechte miskoop. Het is een zilveren overhemd met een kraag waarvoor je een gemeentelijke vergunning moet aanvragen. De knopen vallen er bij het minste of geringste vanaf en tot overmaat van ramp blijkt de stof een soort 'mixed fibres' te zijn die je heel voorzichtig moet wassen. De prijs is 67,95. Voor achtenzestig gulden wil ik wel de blits maken in zo'n opzichtig overhemd, voor 150 gulden zou ik hem laten hangen. Enfin, jullie raden het al... opnieuw slaat de ziekte van Duisenberg toe en net als de Caterpillars is ook dit attribuut niet lang aanwezig in mijn garderobe.

Stuivers, dubbeltjes en kwartjes... Deze vind ik regelmatig tussen mijn spullen. Vooral op de bodem van mijn bakken singles ligt een klein fortuin aan oud geld. Iedere keer als ik weer zo'n tijdscapsule in mijn handen heb, kan ik er niet genoeg van krijgen. Eigenlijk zou ik het nu moeten weg gooien, maar hee... het is geld! En uiteindelijk gooi ik het weer terug waar ik het heb gevonden...

Week Spot: Percy Sledge

Je zult mij niet horen klagen want ik vind het wel fijn dat ik niet helemaal voor niets naar Steenwijk of Meppel hoef te fietsen. Omdat het met name afgelopen vrijdag erg weinig post is waardoor ik al heel vroeg op de middag klaar ben, durf ik het wel aan om plannen te maken voor de woensdagavond. Het zou rock'n'roll zijn geworden. Eerst naar Steenwijk fietsen voor werk, dan terug naar Uffelte om te verkleden en dan weer op de fiets naar Staphorst en 's avonds weer terug. Ik denk dat ik er niet zo fris bij had gezeten als nu. Op het eerste oog is het niet veel in Steenwijk. Wel een mailing voor een paar wijken. Op een gegeven moment kijk ik niet meer op de klok en blijf door beuken. Als ik dan toch eens op de klok kijk, schrik ik me een hoedje. Ik weet niet waar de uren zijn gebleven, maar ze zijn voorbij gevlogen. Om een lang verhaal kort te maken, ben ik pas na half zes thuis en dan kan ik Staphorst wel op mijn buik schrijven. Ik heb gisteravond een heerlijke ontspannen avond gehad en dat betekent ook een avond rust voor Soul-xotica. Ik moet nog altijd een Week Spot kiezen en opeens weet ik het. Ik heb de afgelopen maanden verschillende singles gekocht van Percy Sledge, maar met name 'Sudden Stop' is een schot in de roos. Dat moest dus maar de Week Spot worden deze week.

Ik kan het me dus veroorloven om mezelf met een Jantje van Leiden ermee af te maken want Percy heeft jaren geleden al eens de Week Spot gehad. In dat verhaal vertel ik ongetwijfeld over hoe ik aanvankelijk niet veel moet hebben van de zanger en dat de originele 1966-persing van 'When A Man Loves A Woman' me opeens doet in zien dat ik het al jaren bij het verkeerde eind heb. Misschien moet ik dan de schuld geven aan 'My Special Prayer' want die plaat kan ik niet kauwen. Neemt niet weg dat Percy een zeer karakteristieke stem heeft welke in veel nummers zeer overtuigend overkomt. Sinds 2017 heb ik mijn schroom voorgoed aan de kant gezet en koop alles wat los en vast zit van de man. Ik ga straks nog even fietsen en heb de keuze tussen Meppel of Dwingeloo. Ik denk de laatste omdat de uitbater van de kringloop me in september heeft beloofd 'binnenkort nieuwe singles toe te voegen'. Het schiet er lange tijd bij in en dan hebben we opeens weer de lockdown. Ook heb ik even gespeeld met Meppel, maar daar heb ik op dit moment gewoon geen zin in. Nee, een uitstapje naar Dwingeloo zie ik wel zitten.

'Sudden Stop' is één van de vele singles die ik bij mijn mannetje in Meppel heb gekocht. Ik heb geen idee of die de sluiting van de afgelopen weken heeft overleefd of niet. Dat zou ik aanvankelijk vanmiddag willen checken plus boodschapjes bij buren Xenos en Action. Dat moet maar een andere keer plaats hebben. Morgen ben ik weer in Steenwijk te bezorgen. Ik zal straks even in de groene brievenbus kijken of de single uit Amerika reeds is gearriveerd, maar het maakt niet uit voor de Week Spot. Ik ga deze week helemaal voor 'Sudden Stop' van Percy Sledge uit 1968.

Singles round-up: januari 7

Omdat het zo lekker gaat, gooi ik ook meteen de tweede aflevering er achteraan. Dan kan ik het nu wellicht even hebben over de blijde verwachtingen? Er is natuurlijk een vracht van Mark onderweg maar het zou me niets verbazen als die pas in februari binnen komen. Ali van Cannonball heeft onderzoek gedaan naar het ontbrekende pakket en heeft besloten het opnieuw te verzenden. Ik kan niet ontdekken of het is geretourneerd of zoek is geraakt. Waarbij dus ook nog een kans bestaat dat ik binnenkort twee exemplaren van iedere single heb. Dan kunnen we even vooruit! Verder zou de Amerikaanse single morgen of donderdag moeten arriveren. Ik heb prompt de extra invoerkosten betaald en dat moest voor gisteren plaatsvinden. Wel een beetje bizar omdat ik bij Discogs al flink veel invoerkosten heb betaald, maar vooruit maar... Als de plaat morgen arriveert en ik het héél gemakkelijk wil hebben, maak ik deze plaat tot Week Spot want ik heb de groep onlangs nog als Week Spot gehad. Dan vervolg ik nu de reis door de twaalf platen van Discogs en hierbij wordt het niet later dan 1973!

* Cliff Richard & The Shadows- Visions (UK, Columbia, 1966)
Onder het mom van 'plaatjes die ik altijd nog eens moest hebben', heb ik recent interesse gekregen voor 'In The Country' van Cliff Richard. Dat hoeft me de kop niet te kosten. Ik zoek ook bij René even op Cliff en tref dan zijn erg leuke verzameling. Naar verluid is de eerste eigenaar een vader die met zijn dochter regelmatig naar fanclubdagen van The Shadows gaat. Als de hoesjes van de singles teveel slijten, maakt hij ze zelf. Stevige gelamineerde kartonnen hoezen met de voorkant van het oorspronkelijke hoesjes. 'Visions' verschijnt namelijk met twee verschillende hoesjes in ons land. De ene is zwartwit terwijl de andere een rode gloed heeft over de foto van Cliff. In het hoesje zit dan weer de Engelse persing en dat is ook wel fijn. Eigenlijk zijn The Shadows alleen van de partij op de b-kant. Ik moet bekennen dat ik nog nooit van B. Ebinghouse heb gehoord die hier het orkest leidt.

* The Searchers- He's Got No Love (NL, Pye, 1965)
Een 'thuisbrenger'. Ook zo'n plaatje dat al een tijd op mijn verlanglijstje staat. Deze mag zonder hoes voor een euro. Ik heb trouwens wel mindere exemplaren getroffen voor een euro, het is zeer acceptabel in mijn oren maar dan opnieuw... ik ben immuun geworden voor krasjes. Het hoort erbij met een plaat van bijna 57 jaar oud. De envelop-hoes mag nog altijd eens als deze voordelig op mijn pad komt.

* Dusty Springfield- Don't Forget About Me (NL, Philips, 1969)
Eigenlijk zou ik willen wachten totdat ik hem eens met fotohoesje zou treffen, maar ik vind dat ik lang genoeg heb gewacht. Het is acht jaar en een paar dagen geleden dat ik het optreden in Watford heb gedaan en ik heb in de weken ervoor het plan om de set te besluiten met 'Don't Forget About Me' van Barbara Lewis. Dat ben ik helemaal vergeten als ik sta te draaien en het is vooral uit novelty-overwegingen dat 'Do I Love You' van Frank Wilson de afsluiter is. Qua zang is Dusty een serieuze concurrent van Barbara, het is het Memphis-arrangement dat dit anders doet klinken dan Lewis en het nummer past ook deze jas. Er is echter nóg een reden om deze plaat aan te schaffen: De b-kant. 'Breakfast In Bed' is zonder meer mijn favoriet van 'Dusty In Memphis' en nu heb ik het eens op single. Dat klinkt zó fijn dat het met stip in de Blauwe Bak-koffers mag staan.

* The Ventures- Instant Mashed (NL, Liberty, 1962)
Als ik het van tevoren had geweten? Afgelopen zondag heb ik de jaren zestig-bak met The Ventures in 'The Vinyl Countdown' gehad en heb in de 'New additions' 'Walk Don't Run' gedraaid. Dat had achteraf gezien een 'Trouble shot' kunnen zijn als ik deze bak even had uitgesteld. Ik kan moeiteloos een uur luisteren naar The Ventures. Als ik bij een vroegere kameraad in Steenwijk op bezoek ga, komt er altijd wel een elpee van de gitaargroep voorbij. 'Instant Mashed' komt uit de weken dat de 'Mashed Potatoes' de laatste dansrage is. Dat is The Ventures ten voeten uit: Een zeer professionele groep dat heel snel kan inspelen op een nieuwe trend of rage.

* The Ventures- Theme From 'A Summer Place' (NL, Liberty, 1969)
Opvallend: Terwijl 'Instant Mashed' van 1962 is en in stereo, daar is deze ongelofelijk mono. Terwijl het nummer oorspronkelijk nóg ouder is. Het verschijnt voor het eerst in 1960 maar The Ventures maakt deze uitvoering in 1969. We hebben jaren geleden op een forum eens een top-zoveel van instrumentale nummers gedaan en ik geloof dat 'Summer Place' dan de nummer 1 is. Het is en blijft een prachtige melodie en in het origineel komt het van zoete violen. Bij The Ventures is dit vanzelfsprekend vervangen door gitaren terwijl het wel de ritmische piano als basis heeft.

* Wizzard- See My Baby Jive (UK, Harvest, 1973)
Deze heb ik al in de Nederlandse uitdossing met fotohoes en normaal gesproken zou ik deze hebben overgeslagen. Ware het niet dat ik een paar jaar geleden nog 'Angel Fingers' en 'Ball Park Incident' in de Engelse persingen heb gekocht en dus mag deze ook mee. Het klinkt ook meer solide dan de Nederlandse persing.

Singles round-up: januari 6

Je kan het in Uffelte en omgeving zo bont maken als je wilt met bochtjes om. Tussen de Dorpsstraat in Uffelte en de Weg Achter De Es tegen het bos aan loopt wegenstelsel dat het meest doet denken aan ruilverkaveling. Ik heb vanmiddag wel behoefte aan een wandelingetje en loop dan onder andere een pad dat ik verschillende malen heb gezien maar nooit gelopen. Het is weinig spannend want het is een verbindingsweggetje tussen de Postweg en de Winkelsteeg. Ik heb nu gezien dat langs het weiland een fraaie grasstrook ligt. Voor de rest is het mul zand en dat wordt na enige regenval al snel een blubberzooi. Al met al is het een fraai blokje om en iets dat voor herhaling vatbaar is. Nee, niet vanavond. Het lijkt een drukke dag te worden morgen. Ik ben overdag in Steenwijk en wil 's avonds voor een lichtjestocht naar Staphorst. Dan wil ik uiteraard niet de fietstassen van de post aan de fiets hebben en ook geen bedrijfskleding dragen. Het ziet er naar uit dat ik vroeg in Steenwijk aan de slag ga en dan terug naar Uffelte fiets. Na een verkleedpartijtje zonder tassen naar Staphorst fietsen en 's avonds weer terug. Ik kom wel aan mijn kilometers op deze manier. Nu begin ik dan eerst maar met het eerste deel van de singles die ik gisteren heb binnengekregen. Het zijn er twaalf en dus zijn twee afleveringen van elk zes singles ideaal. Over een Week Spot heb ik nog niet nagedacht en dus blijf ik een beetje achterop schema lopen. Nu dan de eerste zes singles van gisteren met best een bijzondere als uitsmijter!

* The Beatles- Love Me Do (NL, Odeon, 1963)
Het is al een paar jaar geleden dat ik mezelf voor een opdracht zet: Ik wil nog eens een paar 'big wants' uit de jaren zestig zien binnen te halen. Toch moet ik bekennen dat ik bij soul nog wel bereid ben om de portemonnee te trekken waar ik bij de 'algemene' singles graag de kat uit de boom kijk in de hoop dat ik nog eens eentje voor vijftig cent of een euro tref. Dan is het maart van het vorige jaar. Er zijn een paar 'big wants' waar ik nu al té lang tevergeefs op wacht totdat ik ze spotgoedkoop tref. Tijd om eens door te pakken met deze titels? Eerst bestel ik 'Back Home' van Cuby + Blizzards in de eerste oplage met het oranje fotohoesje. De jaren zeventig-heruitgave van 'Rainbow Chaser' van Nirvana is al een tijd zoek en ik laat me verleiden tot een Scandinavische met fotohoes. En dan is er nog 'See Emily Play' van Pink Floyd. Een top tien-hit in Engeland maar desondanks vrij prijzig. Dan zie ik deze staan op Discogs en ik besluit even verder te kijken in zijn handel. Dat levert tweemaal een fraai pakket singles op gedurende 2021. Ik heb al sinds de zomer een goedgevulde winkelmand bij René maar vergeet steeds om af te rekenen. Er zijn intussen heel veel plaatjes verkocht aan anderen en het is met name één plaatje dat ik niet wil missen. Ik ga nog eens door zijn handel en zie dan onder andere deze van The Beatles. Ik zweer jullie: Ik heb nog niet eerder een originele Nederlandse 'Love Me Do' gezien. De plaat is in Engeland in 1962 uitgebracht en de Nederlandse is van februari 1963. Het betekent dat de 1982-persing binnenkort naar de jaren tachtig-bak kan verhuizen. Op de andere kant staat overigens 'Please Please Me'.

* F.R. David- Words (Frankrijk, Carrere, 1982)
Het zijn voornamelijk singles uit de jaren zestig en zeventig die ik in de twee vorige vrachten van René heb gekocht. 'Wat is het verhaal hierachter?', is zijn vraag. Welnu, ik koop bijna nooit één plaat op Discogs. Doorgaans zoek ik bij een dealer bij de goedkoopste platen. Omdat ik zijn handel goed in de gaten hou, zoek ik hier echter op 'meest recent toegevoegd'. Er zijn dan altijd een paar platen waarvan ik weet te herinneren dat ik ze eerder heb gezien. Bij de 'goedkope' platen maakt het eigenlijk niet zoveel uit. Voor vijftig cent of een euro mag bij mij heel veel. Een upgrade bijvoorbeeld. Als ik de bestelling eerder had geplaatst had ik mijn gare exemplaar van 'With A Little Luck' van Wings kunnen vervangen. Voor deze prijzen mag ik ook ongegeneerd gokken of gewoon toegeven aan jeugdsentiment. F.R. David is in de laatste categorie. Mijn zus draait de plaat helemaal gaar in 1982 en ik ben steeds vergeten om hem te kopen. Beter dan dit zal ik hem waarschijnlijk niet tegenkomen want hij is écht in een nieuwstaat!

* Jimmy Jackson- I'd Love You To Want Me (NL, Buddah, 1974)
Ik heb geen idee of ik bij deze single heb gegokt of dat ik het heb opgezocht op Youtube. Gene Page verzorgt het arrangement op de plaat. Enerzijds heb ik een goed gevoel bij Page maar aan de andere kant heb ik ook een plaat van Page zelf welke oneerbiedig in de jaren zeventig-bak staat. Dan tellen we erbij op dat Jackson twee covers doet. Ja, deze heb ik opgezocht. Jimmy doet een heerlijke funky uitvoering van het nummer van Lobo en dit gaat dan ook rechtstreeks in de Blauwe Bak. Het swingt echt de pan uit! Op de keerzijde staat een cover van 'Without You'. In de handen van Page en Jackson wordt dat een heel ander nummer. Twee zeer eigenzinnige covers en lastig om daar op dit moment een favoriet van uit te zoeken. Het is voor de Blauwe Bak, zoveel is wel duidelijk!

* Level 42- Leaving Me Now (NL, Polydor, 1985)
En zo komen we vanzelf bij de 'actualiteit'. Ik ben een paar maanden geleden begonnen met het wereldbekertoernooi van Level 42-liedjes en heb eind vorig jaar nog eens 'Een leven met Level 42' gedaan. Welnu, vanavond heb ik de twee finalisten gedraaid en de poll staat al online en laat een weinig spannende wedstrijd zien. Het gevecht gaat tussen 'Hot Water' en 'Something About You' en de laatste loopt al een eind uit op 'Hot Water'. Dankzij de wereldbeker hoor ik op een gegeven ogenblik ook weer eens 'Leaving Me Now' en dat bevalt erg goed. Toch sneuvelt 'Leaving' al tijdens de eerste ronde. Op de keerzijde staat 'I Sleep On My Heart' dat het nog tot de kwartfinales heeft geschopt. Evenals F.R. David geldt hier dat de plaatjes in een uitzonderlijk fraaie staat zijn.

* The Moody Blues- I Don't Want To Go On Without You (NL, Decca, 1965)
Een gokje waar ik niet bij kan verliezen. De plaat wordt omschreven als met 'het originele oranje Decca-hoesje' en dit zou kunnen wijzen op de Engelse persing. Het blijkt dan toch de Nederlandse te zijn die ik al heb, maar dan in een veel mindere staat. De single bevat twee succesnummers voor anderen uit 1965. 'I Don't Want To Go On Without You' komt oorspronkelijk van The Drifters maar is in 1965 een grote hit voor The Searchers. Op de keerzijde staat een uitvoering van 'Time Is On My Side'. Niets ten nadele van The Searchers maar The Moodies brengen de rhythm & blues terug in het nummer. De plaat is niet in de beste staat maar zeker beter dan dan de oude!

* The Moody Blues- Life's Not Life (NL, Decca, 1967)
Eigenlijk ben ik wel klaar met The Moody Blues. Dat klinkt negatiever dan het is bedoeld. Het heeft dan vooral met het verzamelen van doen. Ik heb de meeste platen van de groep nu wel compleet en de paar die ontbreken, zijn doorgaans niet te betalen. Als ik deze zie, ben ik echter meteen enthousiast. Je komt de plaat niet iedere dag tegen en zeker niet met het fotohoesje intact! 'Life's Not Life' is zonder medeweten van de groep uitgebracht als single. Het is namelijk een oudere opname met Denny Laine op leadzang en met Clint Warwick op de basgitaar. Deze zijn lang en breed vertrokken en met Justin Hayward en John Lodge wordt gewerkt aan een nieuw groepsgeluid. Dan brengt Decca dit opeens uit. Het hoesje toont ook nog de oude bezetting. 'Love And Beauty' kondigt al iets van een nieuwe stijl aan, met 'Fly Me High' is het duidelijk dat de groep de r&b-roots heeft verlaten. Hij is een beetje duurder dan wat ik normaal gesproken voor een single uit de 'algemene' bakken betaal, maar dan opnieuw: Het is regelmatig dat ik een dergelijk bedrag (of meer) uitgeef om een zeldzame soul-single aan de koffers toe te voegen.

Singles round-up: Tony Blackburn

'Uw pakket is onderweg'. Dat is het eerste als ik mijn Gmail open. Vervolgens kijk ik welk pakket want ik heb gisteren ook nieuwe schoenen besteld. Ik zou de oude nog altijd eens laten oplappen maar voorlopig gebruik ik weer de oude motorlaarzen/legerkisten. Hoge schoenen bevallen me beter in de winter en dus heb ik weer een paar legerkisten besteld, met dien verschil dat ook deze nimmer zijn ontwikkeld voor militaire doeleinden. Het heeft het model en de stalen neuzen van legerkisten en verder worden ze vooral aangeprezen als wandelschoenen. Maar nee... het zijn niet de schoenen die onderweg zijn. Het is het pakket dat ik vrijdagavond heb afgerekend op Discogs! En dus heb ik opeens ideeën voor Soul-xotica want met de 'Singles round-up' zou ik de schade kunnen inlopen zonder dat ik weer aanspraak hoef te maken op mijn foto-archief. Om even terug te komen op gisteren, ik ben nog wel een klein blokje om gelopen maar het is geen bericht waard. Ook is het weer té troosteloos om een verse foto te maken. Er ontbreken nog drie singles uit de bestelling van afgelopen week en hierbij heb ik meteen gedacht om een 'special' te doen. Bij deze presenteer ik jullie niet alleen de drie singles van Tony Blackburn, maar duik ook even in de geschiedenis van deze roemruchte Engelse dj.

Anthony Kenneth Blackburn is de naam. Op 29 januari staan er maar liefst 79 kaarsjes op zijn taart. Het gezin Blackburn verdient de kost in de medische wereld. Vader Blackburn is huisarts terwijl zijn moeder verpleegster is. De familie verhuist meerdere malen gedurende zijn jeugd. Anders dan dat je zou verwachten, begint hij zijn loopbaan als zanger. In 1965 maakt hij een drietal niet bijster succesvolle singles voor het Fontana-label. Al Stewart, bekend van 'Year Of The Cat', is op een zeker ogenblik lid van zijn band The Rovers. Hij fietst een beetje creatief door zijn opleidingen heen en pikt her en daar 'O'-levels mee en heeft altijd genoeg bagage om aan een volgende opleiding te beginnen. Het is eveneens de tijd van de Engelse zeezenders en Blackburn gaat aan de slag bij Radio Caroline en Radio London. Als in augustus 1967 de zenders van zee worden gehaald, is het aan de BBC om met een passend alternatief te komen. Op 30 september 1967 knalt BBC Radio One de ether in en de eerste woorden op de zender worden uitgesproken door Tony Blackburn. 'Ik ben aangenomen om flauwe mopjes te vertellen en de mensen te onderhouden. Mijn persoonlijke mening of politieke voorkeuren moest ik achterwege houden', vertelt Blackburn jaren later in een interview. Ook merkt hij op dat er alles aan gelegen is bij de BBC om de presentatoren zó te promoten dat het eventueel grotere sterren worden dan de zangers en musici op de gedraaide plaatjes. In januari 1968 verschijnt de single 'So Much Love' bij MGM, maar de maatschappij heeft op dat moment niet de capaciteit  om de plaat in overvloed te persen en dat zou ervoor hebben gezorgd dat het slechts tot een 31e plek komt. In 1969 herhaalt hij het succes met 'It's Only Love' dat een 42e plek op de Top 50 behaalt. Hij zal in 2007 nog eenmaal in de hitparade komen met The Wurzels en hun update van 'I Am A Cider Drinker' dat feitelijk dan weer 'Una Paloma Blanca' met een andere tekst is.

In 1969 is Blackburn dé belangrijkste promotor op Radio One geworden van de zwarte Amerikaanse muziek en met name Motown. In 1969 maakt hij een elpee waarop hij ook een uitvoering brengt 'I'll Do Anything'. Een vroeg nummer van de heren Kenny Gamble en Leon Huff en op de plaat gezet door Doris Troy. Het album blijft voor negen jaar onopgemerkt. Intussen is Blackburn één van de grote sterren van de BBC Radio One. De vroege jaren zeventig is daarin een roemruchte periode. Hoewel Jimmy Saville nog als een 'held' wordt begraven in 2011, iets meer dan een jaar later wordt de naam (terecht) besmeurd. Er verschijnen tientallen aanklachten van jongeren die aanwezig zijn geweest op seksfeestjes van Saville in de vroege jaren zeventig. De BBC lijkt hiervan af te weten, maar doet er niets aan. Naast Saville worden ook radio-collega's en popmuzikanten in verband gebracht met het schandaal. Natuurlijk valt ook de naam van Blackburn maar die heeft een stalen alibi. Het zorgt er echter wel voor dat de BBC hem in 2014 de laan uit stuurt. Daar heeft Blackburn wel ervaring mee want reeds in de vroege jaren zeventig haalt hij de woede van BBC en luisteraars op de hals om tijdens een stroomstoring te roepen dat 'de mijnwerkers hoognodig weer aan het werk moesten gaan'.

Dan is het opeens 1978. De Northern Soul is 'booming business' geworden en platenmaatschappijen keren alle vaten ondersteboven om te zien of ze een Northern Soul-'hit' hebben verborgen. In dat jaar verschijnt een single op het Casino Classics-label met op de a-kant een opname van The Flirtations. 'Little Darling' is oorspronkelijk in 1971 opgenomen voor Polydor. Op de b-kant staat een andere Engelse productie: 'I'll Do Anything' van Lenny Gamble. Hoewel deze kant meteen wordt gekraakt in de pers, weet de plaat de dansvloer vol te krijgen in The Casino in Wigan. De platenmaatschappij heeft al aangekondigd dat Gamble ook zelf zal gaan optreden. Naar verluid heeft het label een donkere meneer klaar staan die het nummer zal playbacken. Het publiek in 'The Casino' wacht vol spanning op Gamble als Tony Blackburn het podium op stapt en 'I'll Do Anything' begint te zingen. De plaat verdwijnt van de lijsten en de hitparade en ook Blackburn erkent dat het een afschuwelijke versie is. Het is in feite de albumversie uit 1969 met waarschijnlijk wat 'distortion' om het authentieker te doen klinken.

Blackburn blijft onverminderd actief in de radio en heeft sinds 2020 een erg leuke podcast samen met Kaiser Chiefs-zanger Ricky Wilson waarin het duo op zoek gaat naar de waarheid achter de mythes in de popmuziek. In 1971 maakt hij een album voor RCA en dat levert twee singles op welke niet succesvol zijn. Naar het schijnt wordt 'Chop Chop' wel plat gedraaid op Radio Luxemburg.

* Tony Blackburn & The Majority- It's Only Love (België, MGM, 1969)
Blackburn heeft als voordeel dat hij hoog staat aangeschreven bij de professionele muzikanten en dus keuze zat heeft om te werken met wie hij wil. Het is dezelfde periode waarin Barry Ryan een knaller van een hit heeft met 'Eloise'. Omdat Blackburn eveneens bij MGM zit, ligt het binnen zijn handbereik om de band van Ryan te gebruiken alsook de schrijfkunsten van Paul Ryan. De broer van Barry schrijft 'Open Your Eyes', hoewel de Engelse uitdossing van de single een andere b-kant heeft gekregen. Ik heb 'It's Only Love' afgelopen zaterdag gedraaid in 'Do The 45', maar ben er niet zo zeker van. Het zit heel erg op het randje van de popmuziek en het is wellicht nog het meest de persoonlijke bewondering van Blackburn dat ik de plaat toe laat in de contreien van de Blauwe Bak. The Majority zal in de jaren zeventig overigens naar Italië verhuizen en Majority One worden, maar dat is een ander verhaal.

* Tony Blackburn- Is It Me, Is It You (Duitsland, RCA Victor, 1971)
Een weinig verheffende productie van Blackburn. Het is aangename pop maar ook niet meer dan dat. Een beetje té kleurloos.

* Tony Blackburn- Chop Chop (NL, RCA Victor, 1971)
Deze plaat heeft meteen mijn interesse. Niet dat Blackburn's versie beter is dan het origineel. The Sweet zet in 1971 'Chop Chop' op haar album 'Funny How Sweet Coco Can Be' en een paar jaar later heeft de band genoeg hits om een compilatie te vullen. Dan besluit RCA om hun versie van 'Chop Chop' toe te voegen op 'Biggest Hits', feitelijk de enige non-hit op het album. Een nummer van de heren Chinn en Chapman over een houthakker met een aanstekelijk refrein. In geval van The Sweet werkt het nog wel, maar Blackburn is niet bepaald overtuigend op deze platen.