Het zilveren goud: januari 1997 deel II

Het is maar goed dat ik weer twee dagen in de week een verplichting heb ten aanzien van werk. Anders zou mijn slaapritme weer helemaal zijn verstoord. Het heeft momenteel als voordeel dat ik al aardig vroeg wakker ben, maar van een 'normale' nachtrust is nog altijd geen sprake. Een actieve dag betekent dan ook dat ik de volgende dag als een lijk ben en ook dat probeer ik te voorkomen. Vandaag is het niet veel anders. Het is ruim voor het middaguur als ik wakker ben en ik heb nog een hele middag voor mij. Eindje wandelen of fietsen? Misschien, maar eigenlijk voel ik geen behoefte tot een activiteit. Intussen lig ik nog een paar berichten achter op Soul-xotica en zou wellicht alvast een beginnetje kunnen maken? Ik heb het maken van een foto voor 'Het zilveren goud' al een paar dagen uitgesteld en dus pak ik tot tweemaal toe de trappen naar zolder. De tweede keer omdat ik de telefoon boven heb laten liggen. De singles zijn opnieuw ter decoratie want het zijn stuk voor stuk schijfjes waarvan ik niet meer precies weet te herinneren wanneer ik ze heb gekocht. Met het verhaaltje ben ik al een paar weken bezig en het zou in eerste instantie een apart verhaal zijn geworden. Ik begin op maandag 6 januari 1997 aan de volgende en laatste stap in mijn traject van het Jeugdwerkgarantieplan. Gedurende 1997 ga ik het beest uithangen in de Popkelder. Dit bericht is een soort van introductie naar het fenomeen.

In de late jaren zestig heeft Sneek 'Ons Gebouw' dat met regelmaat popconcerten organiseert. Dat gaat dicht vanwege de onveilige situatie ten aanzien van de brandveiligheid. 'Het Bolwerk' opent vervolgens pas in 1975 haar deuren en zal pas in de jaren tachtig een podium worden waarvoor muziekliefhebbers gerust een paar uur voor in de auto gaan zitten. Tegelijk heeft Sneek ook 'De Meerpaal'. De laatste is meer een jongerencentrum en biedt eveneens oefenruimtes voor beginnende bands. 'De Meerpaal' wordt echter het centrum van controverse in de jaren tachtig en het is vooral drugsoverlast welke het einde inluidt van het centrum. Ook Het Bolwerk wordt voortdurend met sluiting bedreigd totdat dit in de jaren negentig haar draai zal vinden en eindeloos mag groeien tot het zelfstandige poppodium dat het tegenwoordig is. In 1990 is er een nijpend gebrek aan oefenruimte. Een paar muzikanten verbazen zich over het gebouw naast de watertoren dat in onbruik is geraakt. Voorheen heeft het onder water gestaan en is het water een soort van reserve voor als er ooit een tekort mocht komen. Het is letterlijk een bunker en doordat het enigszins is ingegraven in de grond en volledig geïsoleerd, is het ideaal voor een muziekoefenruimte. De gemeente stemt in met het plan en in 1990 wordt het in gebruik genomen. Ik ben in februari 1992 nog maar pas aan de slag bij het Sneeker Nieuwsblad als een collega van de redactie me min of meer naar de Popkelder stuurt. Het is een dinsdagavond en ik val met de neus in de boter. Het is de oefenavond van Time Exposure, één van de langstlopende bands van Sneek. Ik geloof dat ze ooit voor het zilveren jubileum zijn gegaan. Het levert niet alleen een stukje op voor de krant maar ook een vriendschap met de mannen van Time Exposure welke zal voortduren tot eind 1997.

Ik geloof vast dat ik in de jaren erna nog wel eens in de Popkelder ben geweest voor een interview of om aanwezig te zijn voor de foto. Ik denk zomaar aan post-grungeband Hideous Sun Demons. De muzikanten ken ik dan van het borrelen op de zaterdagmiddag bij 'Peanuts' en van Het Bolwerk. Ik leer Jan kennen als helft van het 'moeilijke' duo Megakronkel. Een experimenteel gezelschap dat zich niet in een hokje laat plaatsen. Muzikaal heb ik in de midden jaren negentig niet veel op met Megakronkel hoewel ik het eerste album nog wel ter recensie aangeboden heb gekregen. Ik doe een poging tot een interview met Jan en Robin na afloop van een concert in Het Bolwerk. 'Lust jij spruitjes?', antwoordt Robin op mijn eerste cliché-vraag en ook uit Jan weet ik geen zinnig antwoord te krijgen. Van Jan lees ik rond dezelfde tijd een citaat in een Fries popmagazine: 'Als ik al een rockplaat in huis zou hebben, zou ik hem vandaag nog weggooien'. Het komt wel overeen met de 'moeilijke' muziek die ik maar niet kan inschatten. Is het pure improvisatie? Is het noise? Of zit er een diepere betekenis in de aanpak? Hoe dan ook... eind 1996 komt mijn JWG-baantje bij het Sneeker Nieuwsblad ten einde en gaat mijn consulent op zoek naar iets nieuws. Ik heb mezelf het afgelopen jaar bewezen dat ik best wil en kan werken zolang het op een gebied is waarvoor ik interesse heb. Iets anders in de journalistiek gaat hem niet worden en dus kijkt ze naar 'iets in de muziek'. Zo komt de Popkelder in het vizier.

Mijn functieomschrijving luidt 'assistent-beheerder'. Het beheer van het pand is dan in handen van de stichting Profiel dat het cultureel werk in Sneek coördineert. Het Bolwerk is daarvan eveneens een onderdeel alsook het jongerenwerk. Frits is officieel gezien de beheerder, maar het is een neventaak voor de jongerenwerker die meest zitting houdt in Het Bolwerk. Jan is dagelijks aanwezig in Het Bolwerk maar heeft dan via de Banenpool een functie gekregen in de techniek. Zo wordt hij verantwoordelijk voor de lichttechniek tijdens concerten in Het Bolwerk en gaat hij de studio in de Popkelder verder uitbreiden. Er blijft dus steeds minder tijd over voor hem om de Popkelder open te houden, voor gastheer te spelen en de inkoop te doen. Dat wordt mijn functie in 1997 en nog wat lichte schoonmaakwerkzaamheden alsook het indelen van de roosters. Ik ken Jan dus van de 'moeilijke' band Megakronkel en ons eerste contact is stroef. Het leert me dat je nimmer op een eerste indruk mag af gaan, want we zullen dikke maten worden. En... hij blijkt ook gewoon rockplaten in zijn collectie te hebben welke hij niet van plan is om weg te gooien!

2666 Rags To Riches - Tony Bennett (NL, CBS, 1963)
2667 Endlessly - Brook Benton (NL, Mercury, 1959)
2668 On And On - Stephen Bishop (NL, ABC, 1976)
2669 Daddy Cool - Boney M (Duitsland, Hansa, 1976)
2670 Don't Look Back - Boston (US, Epic, 1978)
2671 :Uberall Auf Der Welt - Freddy Brecck (NL, Basf, 1972)

Van Boston weet ik in ieder geval dat ik hem in 1997 heb gekocht, maar waar en wanneer precies? Het zit verpakt in het hoesje van 'Making Up Again' van Goldie welke ik nog steeds niet heb gevonden. Voor de rest zijn de platen echt ter decoratie. In de volgende aflevering ga ik meteen een uitje maken met de vrijwilligers van de Popkelder.

Singles round-up: januari 5

Ik heb de 'andere' René al genoemd bij Daddy's Act en ook het boodschappenmandje. Dat heb ik zojuist afgerekend omdat ook daar een 'big want' bij zit die ik niet wil mis lopen. Volgende week dus in ieder geval nog twaalf singles in het vooruitzicht. Ik mag tot de conclusie komen dat handelaren op Discogs met René als voornaam gezellige mensen zijn waar ik mijn hart kan ophalen bij mooie plaatjes. Bovendien denk ik dat de ene net zo gepassioneerd is qua jazz als de ander met Nederbeat. Na de eerste order gaat het mes in de prijzen van de overige singles waarvoor ik belangstelling heb en zo heb ik voor weinig erg veel moois. Het topstuk is echter de laatste in deze tweede aflevering. Dat is de reden waarom ik de order in eerste instantie heb geplaatst. Misschien denk ik al een beetje in 'Single round-ups' maar eentje is nooit genoeg en bij de order van tien minuten geleden zoek ik expres nog eentje uit om tot twaalf te komen. Voor Soul-xotica ga ik jullie nu voorstellen aan de laatste zeven singles van afgelopen week. Dan rest alleen nog het trio van de ene artiest en ik weet niet of ik daar vanavond nog aan toe kom. De vermoeidheid gaat weer toe slaan.

* Lieutenant Pigeon- Mouldy Old Dough (UK, Decca, 1972)
Ik probeer me te herinneren hoe het is begonnen? Baz heeft het afgelopen zomer al over het gegeven dat ik een 'upgrade' verdien van 'Mouldy Old Dough'. Bij mijn weten is mijn meest recente exemplaar niet erg slecht maar vooruit maar! Op vrijdagavond hebben we de punkshow en dat gaat geheel in stijl. De schuttingtaal is niet van de lucht en we mogen elkaar in deze twee uren de meest ernstige verwensingen naar het hoofd slingeren. Ik heb net de vroegere radiobaas en presentator eens flink uitgescholden als deze mij een 'mouldy old fuckstick' noemt. Dat zet vervolgens de discussie over de 'upgrade' weer in volle gang en een week later meldt Baz dat hij eentje heeft gevonden. Ik heb de single al eens in de Engelse uitdossing gehad in de tijd dat ik in Mossley woon. Dat is, in mijn herinnering, een Engelse Decca met lichtblauwe labels. De single van Baz is net zo donkerblauw als Nederlandse Decca's uit de jaren zestig. Het blijft een geweldige plaat en schiet iedere keer weer in de lach als ik op Youtube naar 'banger racing' kijk en dit in het stadion wordt gedraaid.

* Kenny Lynch- What Am I To You (UK, HMV, 1964)
Of ik belang heb bij Kenny Lynch? Ja, natuurlijk! Ik ga niet eens meer 'Movin' Away' noemen want de kans dat je die voor 50 pence in een kringloop tegenkomt, is nihil. De plaat is zéér gezocht en doet grif 500 pond. 'What Am I To You' gaat in de Blauwe Bak, het is een 'beat ballad' welke zomaar van de hand van Bacharach en David zou kunnen zijn, maar het past prima bij enkele andere ballades in de bak. Ik weet nog niet of het de reserve-Blauwe Bak gaat worden of de koffers, wellicht moet ik het ook even laten groeien. De b-kant is dan weer pure pop en niet interessant.

* Mott The Hoople- Honaloochee Boogie (UK, CBS, 1973)
Ik weet niet of ik deze bewust heb uitgezocht, maar het is een schot in de roos. Ik heb wel enkele Mott-singles, maar deze ontbreekt nog altijd in de verzameling. Helaas blijft die steken bij het eerste refrein. Er zit een 'deep crack' en precies in één groef. Even de naald helpen en weer door. Verder is het weer een geweldig nummer zoals we dat van Mott gewend zijn, maar een beetje jammer van de kras.

* Roy Orbison- Borne On The Wind (UK, London Monument, 1964)
Iets zegt me dat ik deze plaat in Mossley heb gehad. Ik heb in ieder geval de database na gezocht maar de plaat anno 2021 daar niet meer kunnen vinden. Als ik eind 1999 terug ga naar Nederland kan ik onmogelijk alle verzamelde platen meenemen en laat een flinke hoeveelheid achter. Enkele daarvan neem ik alsnog mee als ik in 2001 de 'monstertocht' af leg. Roy kan helemaal niets verkeerd doen bij mij en ook 'Borne On The Wind' is een pareltje. Blij om deze weer in de jaren zestig-bak te hebben.

* Country Music's Golden Hit Parade (UK, Reader's Digest, 1976)
Hij heeft mij al gedreigd deze toe te sturen en ja hoor... daar is-ie dan. Het is een sentimenteel weerzien want ik heb mijn oude in Mossley aan de muur laten hangen. Ik zou de flexi-disc gaan opnemen voor toekomstige uitzendingen maar zie nu dat hij compleet op Youtube staat. Kijk! Dat bespaart weer een set naalden. Dan mag deze straks mooi gaan schitteren aan de muur. 'Country Music's Golden Hit Parade' is oorspronkelijk een doos met zeven elpees met, vrij opvallend, kwalitatief goede opnames. Zo beslaat bijvoorbeeld Jim Reeves een plaatkant. Het bevat ook verschillende nummers van George Hamilton IV en hij is de man die ons op sleeptouw neemt tijdens de speelduur van deze flexi. Zoals jullie door de flits waarschijnlijk niet op de foto kunnen zien: Het is een gouden flexidisc. Zó goud dat het meer goud lijkt dan menig gouden plaat welke wordt uitgereikt aan artiesten (en in werkelijkheid ook een gewone elpee is met een goudkleurig fineerlaagje). Afgezien van de muziek is het dus best een klein kunstwerkje!

* Sam & Dave- We Can Work It Out (UK, Contempo, 1978)
'Blues & Soul' geeft in maart 1978 vijf sterren aan dit plaatje, maar dan opnieuw... Het heeft een zeker aandeel in Contempo en dus hoeft dat nog niets te betekenen. Ik neem de single in eerste instantie mee vanwege het Contempo-label en heb intussen al eens een stukje gehoord van 'We Can Work It Out' en dat klinkt op zichzelf niet verkeerd. Van de covers hoor ik het allerliefst Stevie Wonder's vlammende uitvoering, maar deze downtenpo versie smaakt ook naar meer. Ik gun het best een plekje in de reserve-Blauwe Bak naast enkele Stax-platen van Sam & Dave. Het komt Sam Moore wel lekker uit de tenen, dat mag wel gezegd worden.

* The Skope- Be Mine Again (NL, Fontana, 1967)
Forumvriend Jan is sinds een paar jaar weer helemaal op de vinyltoer en post regelmatig op Facebook over zijn laatste aanwinsten en welke platen op de draaitafel liggen. Hij bericht dat hij luistert naar 'Beat & Branie Vol. 3', een verzamelalbum met obscure Nederbeat uit de jaren zestig. Ik kijk de tracklisting na en zie dan 'Be Mine Again' van The Skope. Mijn herinnering dwaalt af naar de vroege jaren negentig. Dan is dit nummer een 'zwart gat'. Ofwel, een plaatje dat niet op cd verkrijgbaar is. Het is bovendien jaren vóór Youtube en Spotify. Als je de collectie Top 40-hits compleet wil hebben, zal je de single moeten hebben. Dat kost je omstreeks 1993 al snel vijfenzeventig gulden. Wat zou de plaat anno 2022 doen? Zo kijk ik op Discogs en zie enkele exemplaren die me niet tegenvallen qua prijs. Dit lijkt de beste aankoop te zijn. Een knaller van een nummer, meer kan ik er niet over zeggen. En weer eentje verdwenen van de eindeloze lijst 'zoekplaatjes'.

Singles round-up: januari 4

Sinds vanavond weten we dat de niet-essentiële winkels weer open kunnen. Ik ben in het bijzonder erg blij voor 'mijn' platenzaakje in Meppel. Ik zit stiekem eraan te denken om morgenmiddag al een kijkje te gaan nemen en anders zou het volgende week woensdag of vrijdag gaan gebeuren. Tenminste... als hij de klap heeft overleefd. Is het kou kleumen van vorige week zaterdag toch nog ergens goed voor geweest? Vanavond mag ik dubbel en dwars aan de bak. Ten eerste heb ik dinsdag een aantal singles gekocht op Discogs. Deze zijn vanmiddag binnengekomen. Mijn Schotse maat Baz verrast me minstens eens per jaar met een pakketje singles en deze lagen gistermiddag in de brievenbus. In totaal zijn het zeventien singles waarvan drie van één artiest. Dat ga ik uitsmeren over drie afleveringen met de artiest-met-drie-singles als bonus. Ik trap af met de eerste zeven singles van vanavond. Dat zijn zes van Discogs-gebruiker vinyl_buyer en eentje van Baz. Ik heb de platen nog niet geluisterd en dus ga ik het wederom 'live' doen met koptelefoon en draaitafels.

* Madeline Bell- Picture Me Gone (Duitsland, Philips, 1967)
Ik moet altijd even denken aan Paul Simon als ik een Duits fotohoesje uit de jaren zestig zie. In 'Kodachrome' zingt hij over 'the bright nice colours' en kleurrijker dan een Duits hoesje wordt het niet. In de advertentie wordt reeds vermeld dat het fotohoesje niet aanwezig is en daar is de prijs ook naar. Ik heb uit dezelfde serie 'What's It Gonna Be' van Dusty Springfield waar de kleuren zó echt zijn dat Dusty bijna vanaf het hoesje je woonkamer kan binnen springen. Maar goed, ik ga het nu hebben over Madeline Bell. De toekomstige Blue Mink-zangeres heeft eind 1966 andere activiteiten waardoor ze langere tijd niet in haar appartement kan wonen. Als Jimi Hendrix onderdak nodig heeft, verblijft hij zo lang in haar huis. Verder tracht Madeline aan de bak te komen als zangeres maar ze zal nimmer een indruk achterlaten zoals Dusty of Marianne Faithfull. 'Picture Me Gone' is echter omarmd door de Mods en later ook de Northern Soul-scene. Ik heb het nummer reeds in de fijne uitvoering van Dave Berry, maar Madeline's versie heeft nét ietsje meer vuur in zich. Ik zou kunnen zeggen dat de plaat acht jaar té laat komt, maar dat zou flauw zijn. Ik ga dit weekend de Blauwe Bak-koffers herinrichten en gun deze op zich best een plekje in de koffers. Op de b-kant staat overigens een nummer dat Madeline samen met Dusty heeft geschreven.en, warempel, 'Go Ahead On' is een erg lekker jaren zestig-ding. Mijn favoriet van de twee!

* The Big Spenders- Cum-Ba-Ye (NL, Ariola, 1970)
De Discogs-aankopen gaan eigenlijk in drie transacties. Ik heb de eerste order geplaatst als ik krijg te horen dat ik een korting kan krijgen op volgende items. Ik maak kenbaar geïnteresseerd te zijn in één en reken die ook meteen af. Dan besluit ik dinsdagavond nog een keer te kijken en kom ik nog een paar leuke singles tegen. Bijvoorbeeld deze van The Big Spenders. Op Youtube is alleen een video te vinden van de b-kant (of ik heb niet goed genoeg gekeken, het was laat...) en hoor dan de eigenwijze versie van Johnnie Taylor's 'Who's Making Love'. Dat acht ik interessant genoeg voor de koffers. The Big Spenders opereert vanuit Engeland alwaar de single op het Gemini-label is verschenen. Hetzelfde Gemini dat 'The Seduction Song' van Linda Van Dyck een Engelse release geeft. Voorts ken ik het label van de elpee 'When You're Dead - One Second' van The Ghost. De a-kant is erg drukke latin, maar 'Who's Making Love' is hier de betere kant. De band geeft het nummer een onweerstaanbare groove en dat is waar ik voor ga bij deze single. The Big Spenders heeft nóg een plaat gemaakt voor Gemini en deze maakt me nu al nieuwsgierig.

* Crown Heights Affair- Galaxy Of Love (UK, Mercury, 1978)
'Picture Show' staat al sinds 2018 in de koffers, maar voor de rest ben ik niet zo zeker met Crown Heights Affair om eerlijk te zijn. Afgelopen zondag hoor ik dit 'Galaxy Of Love' in de disco-show van mijn Wolfman-collega en opeens zit in de stoel te dansen. Bijna een week later ligt schuin voor mij de Engelse persing zijn rondjes te draaien. Het is een beetje té 'straightforward' disco voor de Blauwe Bak, maar ook hier ga ik de b-kant even proeven. 'Cherry' heeft dezelfde charme als 'Picture Show', een heel contrast met de a-kant waarbij de leden nog beter uit de verf komen met hun harmonieën. Ik ga de plaat morgen vast even draaien in 'Do The 45', maar denk dat het hooguit de reserve-Blauwe Bak wordt als onderkomen.

* Daddy's Act- Eight Days A Week (NL, CNR, 1967)
In 1982 verschijnt dé Nederpop-bijbel. In de begin jaren negentig is het boek in de bibliotheek van Sneek voortdurend uitgeleend aan ene heer Louwsma. Op een bepaald moment is het boek (samen met enkele cd's) terug gegaan en heb ik een forse boete moeten betalen. In 2001 breng ik een koele maandagmiddag door in de bieb van Ulvenhout en daar ligt het boek ter inzage. Het wordt niet meer uitgeleend en dat is goed te begrijpen. Het naslagwerk is inmiddels evenveel waard als een gemiddelde obscure single welke in het boek wordt genoemd. Dankzij dit boek ben ik onder andere op het spoor van Mayfly gekomen. De bladzijde met Daddy's Act is eveneens favoriet. Een band op het weinig verheffende CNR-label dat beide kanten van een Beatles-single als afzonderlijke singles heeft gemaakt. De andere René van Discogs heeft hem ook in zijn handel en zo ligt de plaat al een tijdje in mijn boodschappenmandje. Binnenkort dat handeltje ook maar eens afrekenen! Daddy's Act is erin geslaagd het nummer even onherkenbaar te maken als Joe Cocker met 'With A Little Help From My Friends'. Het is een compleet nieuw nummer geworden. Verder is het vooral Engelse rhythm & blues in de stijl van The Animals en de oude Moody Blues. 'Gonna Get You' wordt de andere a-kant genoemd op het hoesje en dit is een stuk venijniger van aard. Het haalt het echter niet bij 'Eight Days A Week'.

* The G-Clefs- I Understand (UK, London, 1961)
Baz doet op een zekere avond een 'live'-recensie in onze chatroom van plaatjes die hij eerder die dag op de kop heeft getikt. Intussen laat hij mij de titels weten en als ik belangstelling heb, kan ik ze van hem hebben. 'Oei, dit klinkt afschuwelijk', schrijft hij. 'Oude doowop in de stijl van de jaren vijftig'. Als ik hoor dat hij het over The G-Clefs heeft, ben ik een en al oor. Ik heb reeds 'A Girl Has To Know' van de groep uit 1962 en ook dat is mierzoete doowop. 'I Understand' is het mopje dat een paar jaar later is gedaan door Freddie & The Dreamers. Met weer opnieuw de mierzoete violen van 'A Girl Has To Know'. Het heeft zo zijn charmes maar toch ben ik eigenlijk wel blij dat een jaar later The Beatles voor wat verandering heeft gezorgd.

* JoBoxers- Boxerbeat (Duitsland, RCA, 1983)
* JoBoxers- Just Got Lucky (NL, RCA, 1983)
Hoewel de band meer dan één single heeft gemaakt, wordt tegenwoordig nogal gekscherend gedaan over JoBoxers. Alsof de groep alleen 'Boxerbeat' zou hebben gedaan. Ik heb aanvankelijk alleen 'Boxerbeat' besteld en zie dan tot mijn grote verrassing een tweede single in het pakketje. Ik kan de link voor 'The Vinyl Countdown' nu al gaan voorbereiden! 'Boxerbeat' is erg in de stijl van Dexy's Midnight Runners en dus met een flinke knipoog naar Geno Washington en de Mod-scene. Oh... 'Just Got Lucky' ken ik achteraf gezien ook wel en ik moet bekennen dat ik deze eigenlijk leuker vind dan 'Boxerbeat'. . Foto plaatsen, bericht publiceren en door naar de volgende 'Singles round-up'.

Week Spot: Tavares

De 'spanningen' van gisteravond doen me geen goed. Ik merk het al tijdens het schrijven van het fotobericht en bovendien heb ik nog niet een keuze gemaakt voor wat betreft de Week Spot. Ik speel met eentje die ik de afgelopen weken een paar maal heb gehoord dankzij de Blauwe Bak Top 100 maar daar is bedroevend weinig informatie over te vinden. Na een dergelijk bericht als gisteren wil ik dan graag wel uitpakken met een meer uitgebreide Week Spot en dan kijk ik even bij de recente aanwinsten. Ik heb bij een aantal geschreven dat het potentiële Week Spots zijn en hoewel ik dit weer niet bij Tavares heb genoemd, is het stiekem toch wel een kandidaat voor de Week Spot. Bij het zoeken van het fotomodel ontdek ik dan dat mijn single eigenlijk twee jaar jonger is. Op de foto staat de originele Engelse persing uit 1978, de mijne is van 1980. Buiten een notering om in de Amerikaanse R&B heeft de plaat nimmer iets gedaan en zodanig is het geknipt voor de Week Spot. In navolging van Eddie Money weer een mainstream popartiest met een minder bekend nummer. De Week Spot gaat deze week naar 'Never Had A Love Like This Before' van Tavares uit 1978.

Ik heb het meteen even gecontroleerd, maar dit nummer heeft niets te maken met de gelijknamige titel van Massada. Nog eentje erbij en ik heb weer een 'Listen Carefully' voor 'Tuesday Night Music Club' en een 'Eretitel' als die rubriek ooit weer eens terug komt. Hoewel de rubriek nog jaren zal doorgaan, worden de lijstjes voor een bericht steeds minder interessant. Er zit ook wel eens een titel bij waar ik in geen van de drie gevallen uit mijn stoel spring en welke enkel dient om de rubriek voort te zetten. Terug naar Tavares want dan gaan we meteen terug naar de vroegste jaren van mijn platenverzameling. Met name de rondweg van Sneek is de afgelopen jaren enorm op de schop gegaan en bijna niet meer te herkennen als je langere tijd afwezig bent geweest. Ik schat dat van Jutrijp naar school in Sneek je het wellicht in een half uur kon doen als je stevig door fietste en een paar stoplichten mee had. Vooral op de terugweg doe ik er soms wel een uur over. De gedachten zijn dan bij iets anders dan het verkeer want ik mag graag dagdromen. Vooral op vrijdagmiddag droom ik van de drive-in show waar ik de sessie steevast begin met 'Heaven Must Be Missing An Angel'. Een paar maanden later vind ik de single en veel verder zal het ook niet komen met de droom.

Tijd om een sprongetje in de toekomst te maken. Vijfentwintig jaar later luister ik op een dagelijkse basis naar de inhoud van iemands harde schijf bomvol Youtube-rips en slechts een paar eigen opnames en cd-kwaliteit: 'The Northern Soul Jukebox'. Wie al langer Soul-xotica volgt, zal weten dat de cd-r van 2011 tot en met 2014 geldt als een soort van bijbel. Ik dank een goed deel van de inhoud van de Blauwe Bak aan dit schijfje, maar het zal me eveneens op het spoor brengen van Modern Soul en crossover. In 2015 heb ik reeds een flink aantal titels van de mp3-speler gehaald en nieuwe toegevoegd. Daar ontstaan meteen een paar nieuwe favorieten eentje daarvan is 'I Know The Inside Story' (als 'I Didn't Know The Inside Story' getagd en een fout die vaker is gemaakt) van Chubby & The Turnpikes. Beduidend rustiger van aard dan de '100mph-stompers' waar ik rond 2012 naar op zoek ben. Als ik informatie in win over de plaat blijkt dat ik niet de enige ben die hem hoog op het verlanglijstje heeft. Ten tweede ontdek ik dat Chubby & The Turnpikes de voorloper is van Tavares. Ik heb even vlug gekeken op Discogs maar helaas... het is nog steeds niet betaalbaar. John Manship heeft in Engeland een VG+ in de aanbieding voor 300 euro...

Chubby & The Turnpikes heeft haar oorsprong in 1959. De leden zijn de gebroeders Tavares. Hun ouders hebben de roots in Kaapverdië en de familie reist tussen Providence, Rhode Island en New Bedford in Massachusetts. Tiny is nog maar negen jaar oud als Chubby & The Turnpikes wordt opgericht. Ralph is de oudste van het stel en is dan zeventien jaar. Alleen Ralph gebruikt zijn echte naam als artiestennaam, de rest heeft allemaal een bijnaam: Ralph (1941), Arthur Paul aka Pooch (1942), Antone Lee aka Chubby (1944), Feliciano Vierra Tavares Jr. aka Butch (1948) en Perry Lee aka Tiny (1949). De naam van Feliciano is voluit geschreven omdat deze de naam draagt van hun vader. De zoon is uiteraard de 'junior'. In 1967 krijgt de groep een contract bij Capitol waar ze vervolgens dertien jaar zullen verblijven. Het begin is derhalve niet al te best want de twee singles van Chubby & The Turnpikes floppen genadeloos. Intussen biedt de groep wel onderdak aan toetsenist Bernie Worrell voordat deze met George Clinton vorm zal geven aan de P-Funk. In 1969-70 werkt de groep als The Turnpikes en wordt onder andere bijgestaan door drummer Joey Kramer. Deze zal even later opduiken in de bezetting van Aerosmith.

In 1973 wordt besloten verder te gaan onder de familienaam en 'Check It Out' is meteen al een grote R&B-hit. Dit wordt nog eens extra versterkt dankzij 'It Only Takes A Minute' in 1975 en een flitsende cover van 'Free Ride', oorspronkelijk van The Edgar Winter Group (en geschreven door Dan Hartman). Onder aanleiding van onder andere Freddie Perren is Tavares in 1976 één van de meest ultieme disco-sensaties dankzij de singles 'Heaven Must Be Missing An Angel', 'Whodunit' en 'Don't Take Away The Music' en vertolkt de groep een jaar later 'More Than A Woman' in 'Saturday Night Fever'. Je zou bijna vergeten dat de groep dan al zeventien jaar onderweg is en dat de broers kunnen bouwen op zorgvuldig gestructureerde harmonieën en een ruime ervaring in vakmanschap. Dit wordt enigszins te niet gedaan door de commerciële producties, maar hee... eindelijk wordt er eens geld verdiend! Dat de producties té eenzijdig zijn, blijkt wel uit het feit dat het concept in 1978 is uitgewerkt. 'Never Had A Love Like This Before' is een stuk minder uitbundig dan de voorgaande hits en dit is niet wat het publiek wil hebben. In 1981 verlaat de groep het Capitol-label en tekent bij RCA. 'A Penny For Your Thoughts' is het laatste wat we van de groep vernemen. Het maakt nog wel een album in 1983 maar deze wordt compleet genegeerd.

Ralph zou op 10 december zijn tachtigste verjaardag hebben gevierd, maar twee dagen ervoor wordt het lijden van zijn ziekte té zwaar. De overige broers zijn allemaal nog in leven. Enkele leden zijn nog altijd actief maar in 2013 hebben ze voor het laatst samen op een podium gestaan.

Winters (kn)Uffelt(j)e uit den ouden doosch

Inmiddels lig ik alweer een bericht achterop schema als ik de Week Spot en 'Het zilveren goud' even niet mee reken. Voor morgen zou ik in principe een plaat hebben voor de Top G-duizend en vrijdag de volgende 'Singles round-up'. Daar zit ook nog een extra verhaaltje in omdat ik drie singles heb gekocht van één 'artiest' die beter bekend is in een andere rol. Daar kan ik best een afzonderlijk bericht over schrijven. Vandaag heb ik in Meppel bezorgd en vrijdag ben ik weer van de partij in Steenwijk. Vanavond opeens ook nog een nieuwe ontwikkeling in het Pama International-verhaal: Een mail van Bandcamp dat de plaat eindelijk is verzonden of op het punt staat om verzonden te worden. Opnieuw een bericht gestuurd en zelfs eentje via Instagram. De plaat gaat, hoe dan ook, ongeopend retour. Die hoef ik niet meer na een jaar. Verder ga ik de komende dagen ontdekken waar de Cannonball-singles zijn, dat heeft al beloofd een vervangend pakket te sturen als blijkt dat het 'zoek' is. Tot slot heb ik vanavond de inklaringskosten betaald voor de Amerikaanse bestelling, hoewel ik dit al had gedaan via Discogs. Het was maar een paar euro en dus ga ik me er niet heel druk over maken, maar het is wel weer bizar. En dan vergeet ik bijna te vermelden dat ik geld heb overgemaakt naar Mark voor een volgend pakket, maar met de huidige stand van zaken met de Engelse posterijen durf ik daar ook wel een maand voor uit te trekken. Voor de foto ga ik terug naar 7 januari 2018. Het is een bitter koude zondag ondanks de zonneschijn. Ik heb wel zin in een klein bochtje om en ga langs het strandje van Uffelte naar Rheebruggen. Als ik bijna thuis ben, pak ik nog eenmaal de camera en maak deze foto. Door de kale takken heen, zien jullie rechts de eigenlijke voorkant van de boerderij. Ik woon in het achterste gedeelte in de voormalige wagenloods. Voor de brand in 1994 kun je bij mijn keukenraam nog de vorm van de boogdeuren zien. Dit hebben ze bij de herbouw weggelaten.

Van het concert des levens: 1986

Het is morgen op de kop af een maand nadat ik de aflevering over 1985 heb gepubliceerd en dit ligt wel in de planning. Tweemaal per maand een tripje terug in de tijd is wel acceptabel voor mij en natuurlijk heb ik in december nog andere drukte in het weekend. Ook dit weekend in januari 2022 heb ik het 'druk', maar het is alleen maar gezellige drukte. Gistermiddag heb ik met W. gewandeld in Steenwijk. Ze wil steeds naar het bos, maar dat is nogal een flinke wandeling vanaf Steenwijk. De ervaring leert me dat als we eenmaal in het bos zijn ze vaak alweer terug wil. Tja, dan loop ik liever in een omgeving die ik meteen mooi vind. Ik heb haar vorige week voorgesteld om een wandelingetje te maken in de Oostermeenthe waar ik sinds jaar en dag ieder paadje en steegje ken. Op de Parallelweg stel ik nog een bochtje voor, maar dan heeft zij wel weer genoeg van het wandelen. We zijn een goede twee uur onderweg geweest inclusief een koffiestop van mijn zijde op een bankje achter de Achterslagen. Ik ben eerst van plan om in Steenwijk een paar boodschapjes te doen, maar ik fiets om vijf uur alweer uit Steenwijk en besluit het in Havelte te doen. Nu lijkt het opnieuw het mooiste weer van de wereld en ik heb wel een klein boodschapje. Ik weet alleen niet of het een wandeltochtje naar Havelte wordt of op de fiets naar Dwingeloo? Ik heb tijden tegen bijvoorbeeld 1984 en 1985 aan gehikt, maar 1986 is een stuk sneller klaar. Een heel klein lichtpuntje in mijn lagereschooltijd.

Het 'verval' zet mijns inziens al in de midden jaren tachtig in. Dat gebeurt als de eerste twee jaren kleuterschool reeds als 'groepen' worden aangeduid. In mijn tijd heb je gewoon twee jaar de tijd om jezelf klaar te stomen voor het echte onderwijs en in de nieuwe situatie moet je na een jaar al aan bepaalde criteria voldoen om over te gaan naar groep 2. In 1985 ga ik over van de vierde klas naar groep zeven. Hoe zit het ook alweer precies? Er staat me iets van bij dat we in deze tijd afscheid op school hebben gehad van de juf van de eerste klas. Ze is een paar maanden later alweer terug en, nee, het heeft niets met zwangerschap of iets dergelijks van doen. Doordat een aantal klassen en/of groepen in elkaar schuiven, is daar opeens een vacature voor een nieuwe leerkracht. Zo kan het gebeuren dat ik twee jaar een meester Van Der Veer heb, maar dan twee totaal verschillende mensen. Ik ben in 1986 uiteraard nog maar elf en iedereen met een beetje gezag oogt meteen drie keer ouder. Pas toen mijn nichtje vrijwel direct van school zelf voor de klas ging staan, begon ik me te realiseren dat ik in mijn eerste schooljaren ook twee in dezelfde situatie heb gehad. Juf Hennie van de kleuterschool is zelfs nog getrouwd in dat jaar. In 1985 maken we kennis met de 'nieuwe' meester Van Der Veer, die we meteen 'meester Jan' mogen noemen. En dat is al erg opzienbarend!

Meester Jan moet van de leeftijd van mijn oudste broer zijn en goed beschouwd, hebben ze wel overeenkomsten. Ze zijn beide namelijk jong in de jaren tachtig. Meester Jan heeft een weekendbaantje op een camping. Ik geloof dat de Landrover ook van de camping is, maar meester Jan gebruikt het als dagelijks vervoermiddel. Daarnaast heeft hij een héle oude Saab 96. Meester Jan luistert naar popmuziek en met name naar oudgedienden als Johnny Nash en Solomon Burke, maar ook bij 'I Save The Day' van Roberto Jacketti & The Scooters gaat de radio hard. Bij meester Jan mag nét een beetje meer als bij de overige leerkrachten. Geen kwaad woord over hen, maar hier is toch al een nieuwe generatie aan het werk. Meester Jan moedigt vooral de creativiteit aan en met het oog op op Vaderdag en Moederdag worden hele lesblokken opgegeven ten behoeve van handvaardigheid. Het vak kan mij gestolen worden want ik hou niet van vieze handen en gepriegel met schaar en lijm. Als we eens een auto moeten maken uit geribbeld karton ben ik binnen een half uur klaar. Natuurlijk is het een prul en meester Jan zet me bij een paar creatieve kinderen neer. Zij helpen me vervolgens een prachtige replica van een Kever te bouwen. Bij een andere meester of juf zou ik een onvoldoende hebben gekregen, maar meester Jan steekt net ietsje meer energie erin. Hij nodigt ons ook eens uit om bij hem langs te komen. Dat is iets dat je in 2022 niet meer kan voorstellen en wat bij de overige meesters en juffen ook ondenkbaar zou zijn, hoewel deze dan weer gewoon in het dorp wonen. Meester Jan laat ons de camping zien waar hij werkt. Ik weet niet wat de andere kinderen die avond hebben gedaan maar meester Jan weet mij meteen te vermaken door me de meest recente editie van het Friese molenboek te geven. Aan deze herinnering is een plaat verbonden, maar niet degene die boven dit bericht staat. Ik ben ergens van plan om binnenkort weer een aflevering van de Top G-duizend te doen en daarbij zal ook deze plaat ter sprake komen. Het onderwerp wordt niet zomaar een 'all time favourite'.

In 1986 wordt in Hommerts een rommelmarkt gehouden ten bate van de voetbalclub. Daar vind ik één single en een cassettebandje. De laatste is een jaren zestig-compilatie maar dan met nagespeelde hits door onbekende artiesten. Ik maak zo kennis met een hoop liedjes waarvan ik pas later de originelen zal leren kennen. 'Yellow River' van Christie staat me nog goed bij van het bandje. De single is 'Yesterday' van The Beatles. De vorige eigenaar (m/v) is creatief geweest met het hoesje, maar de plaat is in een uitmuntende staat. Ook deze staat niet boven het bericht. Waarom dan Het Goede Doel? Na een tweetal zomers met vooral dagtripjes gaat het gezin Louwsma een weekje met vakantie. Dat is dan overigens alleen mijn broer en ik samen met onze ouders. Mijn oudste broer is dan al naar Denemarken vertrokken en mijn zus gaat naar Vlieland met haar vriendje en zullen kort daarna verloven. 'Vriendje' is inmiddels een bonus-broer geworden en al bijna veertig jaar in de familie. Mijn ouders zijn een weekend naar een hotel geweest in Slenaken en dat inspireert deze vakantie. We huren een appartement op de Schilberg dat ik in 2014 niet meer terug kan vinden. Er zijn verschillende platen uit deze tijd die me meteen terugnemen. Dan denk ik bijvoorbeeld aan 'Ti Sento' van Matia Bazar, maar de uitschieter is deze van Het Goede Doel. Ook omdat mijn broer een 'fan' van de groep is, is het meteen muisstil in de auto als deze plaat voorbij komt. Opvallend aan het nummer is het lange outro dat volgens mij even lang is als het liedje zelf. En ik herinner me altijd weer de meligheid van mijn broer die dan zestien is. Hoe koud het ook is, hij draait altijd het raampje van de auto naar beneden als Henk 'ik had alleen behoefte aan wat frisse lucht' zingt.

De juf is alweer binnen een jaar terug en dan is meester Jan overbodig geworden. Ik heb eens begrepen dat het ermee te maken heeft dat we té weinig leren bij meester Jan buiten de creatieve vakken om. Het voelt, hoe dan ook, als een korte vakantie in de verdere saaie schooltijd. Meester Jan vindt werk op een basisschool in het zuidoosten van de provincie en verdwijnt van het toneel. Groep 7 komt dan samen met groep 8 bij de hoofdonderwijzer. Dat is een schril contrast hoewel ik er altijd van overtuigd ben geweest dat deze meester het beste met ons voor heeft gehad en dat zijn driftbuien hem wel eens in de weg hebben gestaan. In de volgende aflevering ga ik tweemaal feestvieren, pennenblikjes ontwijken in de schoolbanken en maak ik de overstap naar het voortgezet onderwijs.

Het zilveren goud: januari 1997 deel I

Het dagje met de wappies maakt dat ik vanavond verstek heb moeten laten gaan op de radio. Het is een kwestie van teveel hooi op de vork nemen. De activiteit is in Oldeberkoop en dat is vijfentwintig kilometer vanaf Uffelte. De heenweg heb ik zelfs een klein bochtje om gemaakt. Toen ben ik gedeeltelijk gefietst wat ik op de zondag van de vakantie met de e-bike heb gedaan. Het doel van de actie is een onderneemster steunen die het welletjes vindt en vanmiddag de deuren van haar winkel wilde openen. Crowdfunding had ervoor gezorgd dat de dwangsommen al klaar liggen, het doel is om de agenten buiten de winkel te houden. Dat is tamelijk eenvoudig want het zijn slechts drie handhavers die na tien minuten alweer afdruipen. Vervolgens is er sprake dat er ME aan te pas zal komen, maar dat is niet gebeurd. Het is vooral kou kleumen voor de winkel, koffie drinken en ons verweren tegen de lokale jeugd die ons bekogeld met eieren. Het begint op de middag al te regenen en ik heb een fijn vooruitzicht: Vijfentwintig kilometer tegenwind. Om vier uur is de actie afgelopen en heb, met een kleine onderbreking in de Jumbo van Noordwolde, de tocht in een kleine twee uren afgelegd. Dan ben ik helemaal 'op' en wil een schoonheidsslaapje nemen voordat ik met 'Do The 45' aan de slag ga. Dan word ik om vijf voor elf wakker en besluit de show maar eens over te slaan. Morgen staat de uitgestelde wandeling met W. op de proppen en dus schrijf ik nu nog even 'Het zilveren goud' en ga daarna weer het bedje opzoeken. Er is voelbaar nog genoeg slaap over!

Ik heb doelbewust het verhaal niet opgezocht, maar het eerste bericht over 1997 heb ik vijf jaar geleden al eens behandeld. Het is dan twintig jaar na de laatste Elfstedentocht en volgens mij is daar meer ruchtbaarheid aan gegeven  dan met het zilveren jubileum. Verder ben ik er zeker van dat 2021 een Tocht Der Tochten zou hebben gehad als we niet te maken hadden met de maatregelen. Ik heb in mijn leven driemaal een Elfstedentocht mee gemaakt en dat is een 'happening' als je in Friesland woont. In 1985 ben ik ziek, zwak en misselijk als ik me goed herinner. Van 1986 weet ik te herinneren dat ik 's middags nog via het ijs naar IJlst ben gelopen. Beide keren zie ik het meeste van de tocht via de televisie. Mijn zus gaat in alle vroegte naar IJlst om de eerste schaatsers te verwelkomen, maar dat is niet aan mij besteed. Let wel: Ik ben dan immers nog maar een jaar of tien oud. In 1997 ben ik bijna 22 jaar en dan is het allemaal anders. Ik zie Henk Angenent over de streep komen op de Bonkevaart en, tegen de adviezen van mijn ouders in, dan ben ik al bereid om een eindje met de bus te reizen om het spektakel van dichtbij mee te maken. Het is zaterdag 4 januari 1997 Siberisch koud en het procedé van 'laagjes kleding' moet ik dan nog ontdekken. Het reisdoel staat meteen wel vast: In Franeker is het altijd gezellig zoals we kunnen zien op televisie. De busmaatschappij heeft deze dag een aanbieding waarbij je, geloof ik, een gulden per opstap betaald. Jutrijp naar Sneek, Sneek naar Bolsward, Bolsward naar Kop Afsluitdijk en daarna binnendoor naar Franeker. Het is een behoorlijk ritje. In Franeker merk ik dat ik té weinig kleren aan heb. De wind snijdt dwars door de stof van mijn zwarte stretch-spijkerbroek heen. Ja, dat is mijn handelsmerk in deze jaren. Broeken die zó strak zijn dat het de eerste keer een legging is die je liggend op bed moet aantrekken. Een week dragen en een wasbeurtje en het is meer van een 'normale' broek maar nog altijd wel erg strak over de benen.

Tot mijn grote ergernis koop ik meteen een 'souvenir'. Ik denk dat ik in 2017 nog weet wat het is geweest, dus jullie mogen zelf terug bladeren. Het commerciële circus met stomdronken Hollanders in combinatie met de snijdende wind maakt dat ik aan de waterkant geen vertier kan vinden. Ik sta twintig minuten in de rij bij een kroeg voor een Jägermeister en krijg vervolgens Sonnema. Dan maar naar een ander café want op Sonnema heb ik het nooit zo gehad. Daar is de sfeer gemoedelijker en ik zal later in 1997 nog eens terug gaan naar dit café. In de bus terug naar Bolsward en Sneek zit een Hollander ontzettend te pochen terwijl hij bij Harlingen van het ijs is gestapt. Opeens ben ik het zat en laat met stemverheffing weten wat ik van de zaak vind. De conclusie is dan al gemaakt: Ik ga voortaan weer voor de tv zitten als de Elfstedentocht wordt verreden.

Het is nét op tijd in 1997 want de volgende dag valt de dooi heel snel in. Ik herinner me dat ik de volgende ochtend op de brommer naar de kerk ben geweest en ook dat ik die avond nog bij een bijeenkomst ben geweest. Iets van een jongerenavond als ik me niet vergis en dit wordt gehouden in het interkerkelijk centrum aan de Nauwe Noorderhorne. Mocht het nog niet duidelijk zijn: In december is het aarzelende begin, maar in januari 1997 zit ik volop in den Here. Dat zou ook de eerste single van vanavond kunnen hebben verklaard, maar feit is dat ik de plaat vooral heb meegenomen omdat het 'oud' is en ik de nummers niet ken. In de komende aflevering ga ik aan het werk in de Popkelder, hierbij de eerste zes singles van 1997 zoals ik die vorige week heb genoteerd.

2660 I Hear The Voice Of Jesus - The Edwin Hawkins Singers (NL, Pavilion, 1969)
2661 Who Pays The Ferryman - Yannos Markopoulos (NL, Philips, 1978)
2662 Loaded - Rikki And The Last Days Of Earth (UK, DJM, 1978)
2663 Stoont Als Een Garnaal - Simplisties Verbond (NL, Simpelpee, 1975)
2664 Wild Bird - George Baker Selection (Duitsland, Warner Bros., 1976)
2665 Cold Cold Heart - Percy Faith (US, Columbia Hall Of Fame, 1951, re: 1954)

Ik heb het vandaag in de inleiding gehad over wappies. Over een paar weken ga ik wellicht hebben over wippen. Nee, niet dat ik mijn liefdesleven (of het gebrek daaraan) open en bloot op Soul-xotica ga delen. In 1997 word ik voor een jaar lid van De Karrewippers, de carnavalsvereniging van café De Karre. De keuze is niet zo moeilijk. De entree voor Jovink & De Voederbietels is vijftien gulden, maar voor een tientje wordt je lid van de vereniging en heb je gratis toegang. Het is dan ook de 'grootste' carnavalsvereniging in de wijde regio. Die middag koop ik bij de kringloop in Steenwijk in ieder geval Edwin Hawkins en Yannis Markopoulos. Rikki & The Last Days Of Earth komt wel van dezelfde kringloop, maar weet niet meer precies te herinneren op welk moment. Ook Simplisties Verbond komt hier vandaan. Ik heb 'Loaded' overigens vorig jaar pas leren kennen en dat is een erg leuk plaatje! De Duitse Warner Bros.  van George Baker heb ik al sinds 1990 en heb ik in eerste instantie 'te koop' met fotohoes. De laatste is verdwenen maar is identiek aan de Nederlandse (die ik ook heb) maar met verschillen in catalogusnummers en logo's. George Baker trapt hier weer de opsomming af van platen waar ik niet meer van weet te herinneren wanneer ik ze precies heb gekocht. De opnames van Percy Faith zijn van 1951 en de combinatie verschijnt in 1954 voor het eerst als een Hall Of Fame. Deze specifieke persing is van later, maar het design is zowel in de late jaren zestig, jaren zeventig als jaren tachtig gebruikt. In de volgende aflevering maak ik trouwens de collectie van Percy Faith verder af.