Singles round-up: oktober 10

Een paar weken geleden zit de lucht aan de verkeerde kant van de band bij de elektrische fiets. Deze moet dus naar de centrale werkplaats voor een nieuwe band, want we mogen dat zelf niet meer doen. Sindsdien heb ik weer de 'oude' postfiets mee en ben inmiddels weer zo verknocht geraakt aan het scheurijzer dat ik de elektrische in Meppel laat staan. Ik fiets vanmiddag zelfs nog een klein blokje om. Niets bijzonders. Het viaduct over en iets richting Ruinerwold. Dan het rustige Boerpad op tot aan Ruinerwold en de Arendsweg naar Veendijk en Havelte. Ik heb vandaag de buien keurig ontweken. Een klein spatje regen tijdens mijn bezorgronde kan mijn humeur niet bederven. Als ik net op de zaak ben, is het even bar en boos maar ik schenk nog een extra kopje koffie in en dan is het droog. De afspraak met W. van morgenmiddag is wederom uitgesteld en dus ben ik 'vrij' dit weekend. Buiten de radioshows om hoop ik morgen of zondag nog een eindje te kunnen fietsen of wandelen, want ook aan dat laatste heb ik wel weer eens zin. Nu ga ik de volgende tien van woensdag aan jullie voorstellen. Het laatste deel stel ik wellicht uit tot morgen. In deze aflevering hebben de Gele Bak-aanwinsten de overhand en toch ga ik met deze singles beginnen.

* Monie Love- It's A Shame (EEG, Cooltempo, 1990)
Ik koop in de vroege jaren negentig eens een Motown-elpee bij Cees Buster in Sneek. Het is één van de 'Tamla Motown Is Hot'-albums en dit bevat ook 'It's A Shame' van The Spinners. Ik ken het nummer dan alleen in deze cover van Monie Love. Ik heb anno 1990 een hekel aan de plaat maar dat heb ik eenendertig jaar later bijgesteld. Overigens zit ook de Amerikaanse Soul-persing van 'It's A Shame' van The Spinners in het krat, maar deze laat ik liggen. Waarom? Ik heb al een exotische persing van 'It's A Shame' in de Blauwe Bak staan. Ik had hem toch moeten meenemen voor de jaren zeventig-bak, maar ja... om weer het krat door te gaan?

* Bob Luman & Sue Thompson- I Like Your Kind Of Love (US, Hickory, 1963)
Op de keerzijde is het dezelfde combinatie maar dan wordt Sue Thompson als eerste genoemd. Dit is echter de a-kant en daardoor komt hij op naam van Bob Luman. Bob en Sue hebben contrasterende stemmen die toch op een fraaie manier bij elkaar passen, zeker in een vraag- en antwoordspelletje. Best een gezellig plaatje voor op de zondagavond. Op 'Too Hot To Dance' neemt Sue de lead en antwoordt Bob en dat verklaart waarom de namen zijn omgedraaid op het label.

* The Les Reed Orchestra- Man Of Action (UK, Decca, 1970, re: 1978)
In ons land vooral bekend als het thema van Radio Noordzee en daardoor in 1974 nog een top tien-hit. In Engeland verschijnt 'Man Of Action' als b-kant van 'Lest We Forget' in 1973 op een single op Chapter One. In 1978 worden de kanten omgedraaid en verschijnt het als een Decca-persing. Dat is dus deze single, hoewel het label-design gelijk is aan de Chapter One-persing. 'Lest We Forget' is niet te pruimen en van 'Man Of Action' kan ik nooit genoeg afwijkende persingen hebben.

* Santana- Samba Pa Ti (NL, CBS, 1973)
Ik ben geen grote fan van Carlos Santana en diens' gitaarwerk maar heb altijd een zwak gehouden voor 'Samba Pa Ti'. De vinylkwaliteit is ook paasbest en eigenlijk wil ik maar een klein stukje van de plaat draaien, maar hij is al bijna halverwege. Ik ga nog even zitten voor de rest...

* Bob Seger System- Ramblin' Gamblin' Man (US, Capitol, 1968)
De allereerste hit van Bob Seger. Iemand op 45cat merkt op dat hij aanvankelijk dacht dat de zanger zwart moest zijn en daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Glen Frey van The Eagles zingt mee in het refrein en dat is een tweede feitje dat ik heb geleerd over dit plaatje. 'Ramblin' Gamblin' Man' is een lekkere stamper maar ondanks het 'zwarte' stemgeluid ontbreekt de 'soul' en is het meer bubblegum in mijn oren. Desondanks een fraaie aanwinst. Het is de eerste persing met 'Tales Of Lucy Blue' op de keerzijde en dat iets meer psychedelisch.

* Silver Convention- Get Up And Boogie (NL, Papillon, 1976)
'Get up and boogie'. 'That's right'. 'Boogieeee!!!'. Dat en een onweerstaanbaar disco-deuntje met een set violen. Meer heeft Silver Convention niet nodig op dit plaatje.

* Soulful Dynamics- Coconuts From Congoville (Duitsland, Decca, 1972)
Deze single heb ik vijf jaar geleden al eens gekocht maar kan hem niet laten liggen, vooral omdat deze een fotohoesje heeft.

Dat brengt me tot de platen uit deze greep voor de Blauwe Bak.

* Gary Lewis & The Playboys- My Heart's Symphony (NL, Liberty, 1966)
In 'The Casino' in Wigan kunnen ze op een zeker moment op alles dansen en zo glipt ook deze single van Gary Lewis & The Playboys er doorheen. Het zal rond dezelfde tijd zijn dat ook 'Interplay' van Derek & Ray wordt geaccepteerd in de Northern Soul. Als ik dit niet zou weten, zou de plaat gewoon in de jaren zestig-bak komen. Maar... ik heb ook nog een reserve-Blauwe Bak en daar mag dit kleinood stof gaan happen. Voordat ik weer eens een pure Northern-set mag doen.

* Curtis Mayfield- Hey Baby (US, Boardwalk, 1982)
Dit stamt uit dezelfde tijd als 'She Don't Let Nobody' en 'People Never Give Up'. Het is de periode als Curtom bankroet is gegaan en Curtis weer moet schikken aan de eisen van een externe platenmaatschappij. 'Hey Baby' heeft niets te maken met de geniale dingen die hij in de jaren zeventig heeft gedaan, maar het is zeker niet onaardig en goed genoeg voor de koffers. Hij doet zijn best om de oude tijden te doen herleven, maar de synthesizer en het poppy ritme maakt het allemaal een beetje knullig.

* Stephanie Mills- I Have Learned To Respect The Power Of Love (Duitsland, MCA, 1985)
Ik heb onlangs 'Angel' van Angela Winbush in de verzameling gekregen en nu duikt haar naam opnieuw op. De a-kant van deze single van Stephanie Mills heet 'Stand Back' en is me té disco en 'mainstream' voor de Blauwe Bak, maar dan gaan we de b-kant proberen. Het is een indrukwekkende ballade met een stevige bassdrum om het helemaal 1985 te maken. Ik denk dat de reserve-Blauwe Bak toch de aangewezen plek is voor de single.

Singles round-up: oktober 9

In eerste instantie heb ik deze vrijdagavond gereserveerd om de schade in te halen op Soul-xotica. Als ik thuis kom uit het werk zie ik echter dat mijn collega vanavond niet zijn seventies-show kan doen. Het is pas in de loop van de avond dat ik méér zin krijg om eens twee uren lekker jaren zeventig-muziek te knallen en dat heb ik dus tussen 11 en 1 (onze tijd) gedaan. Dan ga ik nu vervolgen met de singles van afgelopen woensdag. In de nacht van woensdag op donderdag heb ik de meeste platen al gedraaid, vooral om Blauwe Bak-kandidaten eruit te vissen. Ik ga ze straks opnieuw draaien voor het eindoordeel, maar feit is dat het veel heeft opgeleverd voor de Blauwe Bak. Niet allemaal even essentieel maar té leuk om te laten liggen voor een euro. Dit zou de aflevering van woensdag zijn geweest en voor deze avond heb ik elf singles geselecteerd. De overige twee afleveringen hebben dan weer tien platen elk. Omdat ik al wat voorbereidend werk heb gedaan kan ik dus meteen de platen splitten. Ik ga beginnen met de Gele Bak-singles.

* Hal Frazier- Didn't We (US, VMC, 1969)
Ik heb jaren geleden eens 'I Ain't No School Boy' van Duke Baxter gekocht op dit VMC-label en deze plaat heeft in het begin nog in de Blauwe Bak gestaan. Dat is té hoog gegrepen voor meneer Frazier. Hoewel hij een fraai orkest heeft dat hem begeleidt, is dit toch ietsje teveel het crooners-werk met té weinig soul. Op de a-kant doet hij een uitvoering van Jimmy Webb's 'Didn't We' en op de keerzijde staat een lekker dramatische versie van 'Walk On By'. Het is echter pure pop en niets meer dan dat en zal dus plaats nemen in de jaren zestig.

* Lonnie Gordon- Gonna Catch You (NL, Bite, 1991)
Een jaar geleden heb ik in 'The Vinyl Countdown' de jaren tachtig-bakken dubbel gedaan vanwege veel aanwinsten uit de jaren negentig. Dat heb ik te danken aan de partij singles die ik van Albert heb overgenomen. Dit jaar doe ik alleen de jaren tachtig-bakken tweemaal waarvan ik een jaren negentig-single heb. Tevens kijk ik of ik intussen alweer een aanwinst uit de jaren tachtig erbij kan rekenen. Er mogen woensdag dus ook platen uit de jaren negentig mee. Ik heb een andere single van Lonnie Gordon en die bevalt me wel en dus durf ik 'Gonna Catch You' wel aan. Het klinkt alsof het geknipt is voor de hitparade en het zou me niets verbazen dat het in Engeland in de top tien heeft gestaan. Té elektronisch voor de Blauwe Bak.

* Hollywood Beyond- What's The Colour Of Money (Duitsland, WEA, 1986)
Dit zeer feestelijke plaatje uit de jaren tachtig ontbreekt ook nog altijd in de verzameling en dat is voor een euro maar mooi weer opgelost.

* Jan & Dean- The Little Old Lady From Pasadena (UK, Liberty, 1964)
Het is gisteren uitstekend weer geweest om te surfen, maar ik had de plank niet weer op zolder gebracht. En dus zit ik hier op vrijdagavond te 'stoelsurfen' terwijl dit plaatje zijn rondjes draait. Hij is ondanks zijn leeftijd goed uit de verf gekomen, want met 57 jaar mag deze single ook al een 'Little Old Lady' worden genoemd. Op de keerzijde staat 'The Mighty G.T.O.' en dat is eveneens een eerbetoon aan een auto.

De Blauwe Bak-singles zijn in deze aflevering in de meerderheid. Het zijn de volgende acht singles.

* The Exciters- A Little Bit Of Soap (NL, Stateside, 1966)
The Exciters wordt helaas alleen herinnerd voor 'Tell Him', hun monsterhit uit 1963. Toch wordt dit 'A Little Bit Of Soap', geloof ik, nog wel een hit, maar de rek is er nog niet uit bij Herb Rooney en zijn gevolg. Van 1968 tot 1975 zal de groep een paar singles opnemen welke erg groot zullen worden in de Engelse Northern Soul. Dit 'Soap' is wellicht niet erg geschikt om de Northern dansroutines op uit te voeren, maar ik vind het fijn genoeg voor de Blauwe Bak. Eerst in de koffer maar wellicht later in de reserve-Blauwe Bak hoewel dat pijn gaat doen. De keerzijde is meer het traditionele 'girl group'-geluid met een knipoog naar Motown maar het ontbeert de klasse van 'Soap'.

* Roberta Flack & Donny Hathaway- Where Is The Love (NL, Atlantic, 1972)
Deze plaat staat onbewust al jaren op mijn verlanglijstje. Ik heb er nooit echt naar gezocht, maar als het voor me haar rondjes draait, weet ik opeens weer waarom ik ontzettend veel van dit plaatje hou. Hij is zo lekker loom met een fraai orkest en Roberta en Donny zingen het vol overgave in hun mooiste stemmen. Het is niet smetteloos en de fotohoes zou ook zeer welkom zijn, maar voorlopig red ik me wel met deze single. Hij mag met stip in de koffers.

* Freedom- At The Party (US, Malaco, 1981)
Opvallend veel singles op het Malaco-label in Meppel. Hoewel Malaco vooral een blues-label is, oogt deze meteen al geschikt voor de dansvloer. 'At The Party' is dan ook een dijenkletser, maar mijn voorkeur gaat uit naar het meer ingetogen 'I Give You Love' op de keerzijde. Dat is werk voor in de koffers. De zanger heeft een heerlijk 'sweet' stemgeluid en muzikaal is het lekker midtempo. Deze mag eveneens in de koffers.

* Millie Jackson- If You're Not Back In Love By Monday (NL, Polydor, 1977)
Deze heb ik al in de reserve-bak staan maar dan een ietwat beduimelde Amerikaanse persing. 'Monday' is dan de b-kant van 'Loving Arms' en maakt deel uit van de 'Spring Band Of Gold'-serie. Deze Nederlandse persing klinkt dan zo'n stuk fijner dat die best in de koffers mag. Ik kan me herinneren dat ik de plaat in 2013 geregeld draaide in combinatie met 'I Want Sunday Back Again' van Bettye Swann om de zin compleet te maken: 'If you're not back in love by Monday, I want Sunday back again'. Dat ga ik binnenkort weer eens doen!

* Billy Jones- We Want Peace (NL, Imperial, 1972)
Ik ben meteen helemaal geïnteresseerd in dit plaatje en het maakt ook dat ik de platen in de nacht van woensdag op donderdag heb beluisterd. Van Billy Jones heb ik al 'Funky Monkey Monkey' in de reserve-Blauwe Bak staan. Hoewel ik niet kapot ben van Jones' versie zoek ik intussen nog wel naar 'Keep Holding On' want dit plaatje is erg gewild in het soul-circuit. Dan vind ik nu opeens nog een hele andere Billy Jones-single welke volslagen onbekend is voor mij. 'We Want Peace' is op zichzelf lekker funky op de Billy Jones-manier maar het wil me maar niet overtuigen. 'Send Me A Lover' op de keerzijde is meer jazzy met akoestische gitaar en een fluit en dat vind ik op dit moment de meest interessante kant. Het is 'Ordinary Joe' van Terry Callier maar dan nóg luier. Ik vrees dat de single naast 'Funky' in de reserve-Blauwe Bak komt te staan, maar vooralsnog gaat die in de koffer.

* Gladys Knight & The Pips- Save The Overtime (US, Columbia, 1983)
Gladys Knight kan weinig verkeerd doen bij mij, maar met name haar CBS/Columbia-periode heeft wel een speciale interesse. 'Save The Overtime' klinkt al perfect maar wellicht ook het meest hitgevoelig van de twee. 'Ain't No Greater Love' is iets eenvoudiger en daardoor wellicht ook wat kleurloos, maar het 'past' wel in mijn huidige jaren tachtig-collectie. Niet voor in de koffers maar voor de reserve-Blauwe Bak.

* Latimore- Let The Doorknob Hit'cha (US, Malaco, 1982)
De titel van de a-kant oogt erg funky en dan valt de plaat niet tegen. Het is ontspannen post-disco met weer die bijzondere stem van Benny Latimore. Een stem waarvan ik erg veel van gaan houden. De b-kant heb ik nog niet gedraaid en daar ben ik wel nieuwsgierig naar. Het is een cover van 'Do That To Me One More Time' en ik wil wel weten wat Latimore hiermee doet. Jammer, hij doet het erg traditioneel en hoewel hij een zwoele stem heeft, komt hij niet in de buurt van Toni Tenille. 'Doorknob' is de winnaar van de twee en de single mag in de koffer naast de overige Latimore-singles.

Week Spot: Angie Stone

Ik heb wederom zitten rekenen om een plaat te vinden die halverwege de show uitkomt. Echter heb ik nog geen rekening gehouden met bijgekomen 'nieuwe' platen van vandaag, maar zeker is wel dat ik deze zaterdag binnen de show van drie uren ga houden. Nadat ik onder andere Johnny Bristol op Hansa heb behandeld, trap ik zaterdag af met het Mercury-label en eindig ik hopelijk bij Polydor. Volgende week zaterdag ga ik terug kijken op de oktobermaanden van 2012 tot en met 2020 en in november ga ik ook nog een show missen in verband met 'The Big One'. Ik ga desondanks keurig netjes uitkomen vóór de eerste december als ik me schrap mag zetten voor de Blauwe Bak Top 40. Ik heb de afgelopen week de eerste show beluisterd en kan nu alvast enkele favorieten aanstippen voor de Top 100, maar het gaat wel pijnlijk worden. Vandaag presenteer ik jullie een Week Spot welke in 2002 is gemaakt. Het nummer gaat echter pas in 2008 voor mij 'spelen'. Een hele bizarre tijd waar ik dertien jaar later met afstand naar kan kijken. In 2015 is Outta Sight erin geslaagd om toestemming te krijgen van Sony om het nummer als vinylsingle uit te brengen en dat maakt dat het nu de Week Spot is: 'Wish I Din't Miss You' van Angie Stone.

Hoewel ik nooit bedank voor een bak singles heb ik wel enkele cd-periodes. Eind 2007 koop ik zelfs nog nieuwe elpees, maar geniet 'onderweg' vooral van de discman. Het is ook de tijd dat ik net weer aan het werk ben gegaan. Op de fiets is het vijf minuten van mijn huis naar de fabriekshal van de Dyka. Als ik door het park loop en over het Steenwijkerdiep ga, ben ik iets langer onderweg. Dan kan ik echter wel naar hartenlust roken en dus ga ik vaak met de benenwagen. Voordat ik mijn oren ga pijnigen met een mix van RadioNL, QMusic, Radio 3 en de lokale omroep wil ik uiteraard eerst goede muziek horen. En dus gaat een mapje met cd's mee en eentje in de discman om me muzikaal op te peppen voor een dag op de fabriek. Het is in deze tijd dat ik bij boekhandel Groenendijk deze cd van Angie Stone tegenkom. Eenmaal thuis blijkt het een kopie te zijn, maar dat doet er niet toe. Ik val als een blok voor 'Wish I Didn't Miss You' dat ik wel eens moet hebben gehoord in 2002, maar wat niet is blijven 'hangen' in 2008. Angie is dan één van de oppeppers voordat ik onder de stoomfluit ga. Rond 2012 duikt het nummer ook weer vrij geregeld op en tenslotte verschijnt in 2015 deze single. Ik heb het dan even te druk met het kopen van 'originals' en deze heruitgave heb ik pas een paar weken geleden gekocht. Het maakt deel uit van de singles die ik hopelijk volgende week tot een 'Singles round-up' kan smeden.

Haar volledige naam is Angela Laverne Brown en ze aanvaardt het leven op 18 december 1961. Hoewel ze van een meer moderne snit is dan menig zanger of zangeres met een Week Spot, begint ook haar loopbaan in de kerk. Haar vader neemt haar mee naar optredens van gospelgroepen en Angela kan dat omzetten in haar performances met het lokale kerkkoor. Haar carrière neemt pas vormen aan als ze het vrouwelijke hiphop-trio The Sequence formeert. Het weet Sylvia Robinson te overtuigen en na Sugarhill Gang is The Sequence de tweede hiphop-act in de stal van Robinson. 'Funk You Up' is nog een flinke hit in 1980. The Sequence werkt daarna vooral samen met andere artiesten en als de 'party-rap' zijn grip begint te verliezen, besluiten de dames dat het welletjes is. In 1985 gaat de groep uiteen. Angie Stone gaat vervolgens aan de slag met Mantronix en maakt begin jaren negentig deel uit van de groep Vertical Hold. In de late jaren negentig besluit ze solistisch verder te gaan en start tevens een loopbaan als actrice.

Ik zal me uiteraard beperken tot de muziek. 'Wish I Didn't Miss You' is in 2002 het prijsnummer op haar album 'Mahogany Soul'. Tot mijn grote verbazing zie ik dat de plaat erg weinig heeft gedaan in ons land. Het is niet verder gekomen dan de Tipparade. Op de a-kant van de Outta Sight-uitgave staat het origineel, de Hex Hector-remix staat op de keerzijde. De laatste is dan vooral een favoriet in het circuit van de gay clubs. Op 3 oktober 2016 draait dj Carl Cox het nummer als afsluiter van zijn set in de Space op Ibiza. Daarmee valt ook het doek voor de club. Is het louter toeval dat hij het nummer heeft uitgekozen? Nee, ik denk dat hij deze heel bewust als afsluiter heeft gekozen.

Het nummer is gebouwd rondom 'Back Stabbers' van The O'Jays (Huff, McFadden en Whitehead hebben ook een credit in de compositie). Het begint met het intro en vervolgens leent Angie het ritme van The O'Jays. Er is eind jaren negentig en begin nieuwe eeuw een hoop klatergoud in de R&B en dus bitter weinig platen waar de soul vanaf druipt. Angie zingt het ook alsof ze net haar lief aan de kant heeft gezet en je voelt de pijn, onmacht en verdriet. Een nummer over afscheid en dus ideaal om een tijdperk in een nachtclub mee af te sluiten. Maar ook uitermate geschikt voor de meer progressieve soul-dj waar ik mezelf dan gemakshalve maar weer bij reken, hoewel ik mezelf nooit echt als een 'dj' heb beschouwd.

Singles round-up: oktober 8

Een vrij bijzondere dag. Anders kan ik deze afgelopen woensdag niet omschrijven. Het begint allemaal met een tegenwind tot Meppel maar daarom wel het vooruitzicht om wind in de rug naar huis te hebben. Het bezorgen verloopt vlot en ik besluit weer een kijkje te nemen bij de platenwinkel. Dat levert deze week 41 singles op. Feitelijk lig ik nog wat achterop schema, maar wil toch wel meteen beginnen met deze singles. Ik ga deze in vier afleveringen doen. Qua Blauwe Bak-aanwinsten wacht ik nog een weekje zodat hopelijk meerdere titels zijn binnen gekomen. Afgezien van de Blauwe Bak-singles van vandaag natuurlijk. Ik ben rond een uur of vijf terug op de zaak. Koptelefoon op en ik heb meteen zin om 'iets anders' te fietsen. Ik ga via Blijdenstein naar Weerwille en dan verder rechtdoor totdat ik halverwege Westeinde en Ruinen uit kom. Daar ga ik binnendoor naar Ansen. Boven het bos van Rheebruggen lijkt een bui te hangen en ik voel ook een paar drupjes. Aan de andere kant van het landgoed is het droog en rook ik nog een sigaartje. Dan de laatste loodjes naar huis. Ik ben nog maar net binnen of er spoken twee onweersbuien om Uffelte heen. Ik heb vanaf Meppel continu met muziek gefietst en heb wellicht het bulderen niet gehoord? Vanavond ga ik dus letterlijk beginnen met schatgraven middels de eerste tien singles van vandaag.

* Kim Appleby- G.L.A.D. (EEG, Parlophone, 1991)
Ik ben twee weken geleden door twee bakken gegaan met singles in neutrale hoesjes welke voor een euro per stuk weg mogen. Hij zegt dan dat hij nóg twee kratten vol heeft, maar dat doe ik me dan niet aan tijd. Hier ben ik vanmiddag wel voor gaan zitten. Bovendien heeft hij ook een doos vol 'nieuwe' soul zoals hij het noemt en deze mogen eveneens voor een euro. Aan het einde van de rit moet ik kracht zetten om er een mooie prijs van te maken en dat lukt! Er zitten best 'bijzondere' platen tussen maar ook heel veel gokwerk. Dat geldt niet voor Kim Appleby. Ik heb 'Don't Worry' afgelopen zondag nog gedraaid en daar krijg ik altijd een goede bui van. De opvolger kan ik niet direct fluiten, maar vertelt me dat het wel goed moet komen. Stock, Aitken & Waterman hebben andere drukte aan hun hoofd maar hebben de technici geleerd hoe de speciale mix te maken. Stock, Aitken & Waterman en jaren negentig... wat meer kan je zeggen over deze plaat? Gewoon erg gezellig voor op een zondagavond!

* The Beach Boys- The Little Girl I Once Knew (NL, Capitol, 1965)
Dat tussen de singles in neutrale hoesjes soms ook een plaat zonder hoes zit, valt te verwachten. Ik neem een aantal mee en maak geen opmerkingen. Ik heb thuis immers genoeg verse hoesjes liggen en bovendien geeft hij vaak van deze plastic hoesjes uit de jaren tachtig mee. De beruchte 'gas-hoesjes' waarbij het gas dwars door de fotohoes dringt en een grijze gloed achterlaat op het vinyl. Hier heb ik zo opeens een Beach Boys-single uit lang vervlogen tijden. Ik heb wel eens mindere platen gehoord van 56 jaar oud en zonder een hoesje. Met het Nederlandse fotohoesje is het overigens nog een klein fortuintje waard, maar dat geldt voor meer platen uit deze partij.

* Black Uhuru- The Great Train Robbery (NL, Munich, 1986)
Zijn definitie van 'soul' is breed en eigenlijk mag ik daar wel over. Zo kom je ook nog eens wat reggae tegen. En opeens deze knaller van Black Uhuru. Op de achterkant van het hoesje staat de levensloop van het nummer. Het begint allemaal op Jamaica met een 'rhythm' van Sly & Robbie, vervolgens zijn er overdubs in een studio in New York City waaraan ook Arthur Baker zijn medewerking verleent. Tot slot neemt Baker de opnames nogmaals onder handen en zorgt voor het eindresultaat. Drukke dubreggae welke bij vlagen tegen de moderne disco van 1986 aan leunt. Fijn plaatje!

* Joe Bourne- Groovin' (NL, Tawana, 1987)
Hier begint voor mij het schatgraven. Ik weet dat latere singles van ome Joe nauwelijks de moeite waard moeten zijn, maar het is de b-kant die me hier intrigeert. Op de a-kant doet hij een versie van 'Groovin' van The Young Rascals. Verhip, hij doet iets dat ik niet zou hebben verwacht. De sfeer is opeens erg 1987 en dat past het nummer als een maatpak. Zeker niet slecht! Her en der een beetje 'underproduced' maar dat past wel in mijn jaren tachtig-set. Dan de b-kant... een ballad getiteld 'I'm Lifting You'. Geschreven door Bourne met ene L. Kuhr. Ding dong. Krijgen we visite van de troubadour? Nee, ik kan het niet vinden op het internet. Maakt ook niet uit want het nummer is 'bout'. Met 'Groovin' zit ik toch even te twijfelen... Toch maar een plekje in de reserve-Blauwe Bak geven?

* Johnny Bristol- Take Me Down (Duitsland, Hansa International, 1981)
Mark biedt deze plaat regelmatig aan en ze vliegen de winkel uit. Ik neem aan dat het net zoals bij Fruitcake om de b-kant moet gaan en daar kan ik me iets bij voorstellen. Niets mis met 'Take Me Down', maar 'Rosebud' is net een tikkeltje 'soulvoller. Hij gaat in de koffers voor 'Rosebud'.

* The Byrds- All I Really Want To Do (NL, CBS, 1965)
In 2019 zet ik voor mezelf de uitdaging om Byrds-singles bijeen te sprokkelen. 'All I Really Want To Do' staat hoog op mijn lijstje, maar ik kom hem niet tegen. Nu heb ik een 'thuisbrenger' welke me moet herinneren om eens door te pakken en een fraai exemplaar met fotohoes op de kop te tikken. Hij klinkt niet heel erg versleten en dus ben ik eerst wel even gelukkig met dit exemplaar.

* The Cover Girls- Wishing On A Star (NL, Epic, 1992)
Als dit nummer in 1992 aan de opmars in de Top 40 begint, vind ik de single van Rose Royce. Ik heb dus nooit heel veel op gehad met deze uitvoering, vooral omdat hij vocaal als twee druppels water is. Muzikaal maakt Rose Royce het net iets interessanter voor mij, maar vooruit... voor een euro en met de herinnering aan 1992 in de achterzak mag deze dan toch mee naar Uffelte.

* Dave Edmunds- Need A Shot Of Rhythm & Blues (Duitsland, RCA Victor, 1974)
Dit plaatje staat in 1991-92 in de vijf gulden-bak bij Sunshine, maar dat vormt dan geen verleiding voor mij. Ik leer het nummer aanvankelijk kennen door een vroege incarnatie van The Guess Who en naarmate de tijd vordert, krijg ik steeds meer zin in deze plaat. Resultaat: Voor een euro (of eigenlijk minder) een fraai exemplaar voor in de jaren zeventig-bak.

* Elephant's Memory- Power Boogie (NL, Apple, 1972)
Geen verkeerd woord over de uitbater! Ik help hem zelfs nog even door een beduimelde Beatles-single uit de euro-bak te overhandigen. Hij vraagt 2,50 euro voor alle Beatles- en Stones-platen. Van The Stones hoop ik binnenkort een plaatje te kunnen toevoegen, de aanwezige Beatles is totaal niet interessant. Als hij zou hebben geweten dat deze van Elephant's Memory in de euro-bak had gezeten? Dan had hij vast 2,50 euro gevraagd en had ik het wellicht ook nog steeds betaald. De plaat is vrijwel smetteloos op het ontbreken van een Apple-hoesje na. Het is een leuke Apple-nugget met, als ik me niet vergis, John Lennon in het intro van 'Power Boogie'. Ook opvallend: De single heeft aan beide kanten de appel en dus geen klokhuis op de b-kant. Ik noem het een leuk koopje!

* England Dan & John Ford Coley- I'd Really Love To See You Tonight (UK, Atlantic, 1976)
Tot slot van deze aflevering van de 'Singles round-up' een echte radio-klassieker. Dit smaakt me op ieder moment van de dag.

Het zilveren goud: oktober 1996 deel II

Het weekend is weer achter de rug. Ik heb aanvankelijk afgesproken om W. zaterdagmiddag te ontmoeten in Steenwijk, maar ben eerlijk gezegd niet heel rouwig als ik zie dat ze me een sms heeft gestuurd. Zij is een beetje snotterig en wil erger voorkomen en blijft in Leiden. Komende zaterdag hebben we een nieuwe kans. Ik geloof dat ik het vrijdag al heb genoemd: Mijn rug speelt op na het bezorgen van de 'zware' post en dat heeft me het afgelopen weekend geplaagd. Gisteren ben ik evenwel nog op de fiets naar Steenwijk geweest maar vandaag heb ik het vooral erg rustig aan gedaan. Het wordt alweer beter. Klaar om woensdag wederom aan de slag te gaan en hopelijk hebben we de sinterklaasboekjes nu wel gehad. Het is precies vijfentwintig jaar geleden dat ik de eerste journalistieke cursus heb gevolgd en de leerstof is actueler dan ooit tevoren. Ik heb afgelopen weekend een interview gelezen met de voormalige hoofdredacteur van Brandpunt en hij komt met exact dezelfde conclusies als het aankomt op het verschil tussen journalistiek in de vorige en deze eeuw. Ik zie niets van de lesstof terug in de huidige verslaggeving. Vandaag sla ik de Ierse pub even over en ga eens nuchter in de schoolbanken zitten voor een volgende les.

Eigenlijk is de eerste cursus grotendeels gesneden koek voor mij. Het papiertje dat wacht aan het einde van de cursus is niets meer dan een bevestiging van wat ik in de voorgaande jaren in de praktijk heb geleerd. Het enige waarmee ik niet goed uit de voeten kom, is het schrijven van een analyse. Dat is immers een onderdeel dat vrijwel niet voorbij komt bij 'het sufferdje' van Sneek. Wij doen enkel berichtgeving over zaken die direct met Sneek hebben te maken. We hebben genoeg kopij voor een krant zonder dat we een landelijke actualiteit moeten ombuigen naar een lokaal onderwerp. Het is het enige onderdeel waarop ik geen voldoende scoor. Wél worden we uitgenodigd om een reisverhaal te schrijven of een reportage over een bijzondere plek. Natuurlijk levert dat een bloemlezing op van de meest actieve vakanties. Bergbeklimmen, safari's en meer van dat soort onderwerpen welke je moeilijk in ons kikkerland kan uitvoeren. Ik besluit het echter dichtbij huis te houden en eens een liefdesverklaring te schrijven over Steenwijk en omgeving. Dat valt in goede aarde bij de docent!

Hij heeft altijd en overal een grote mond, maar hij is bijzonder stil als wij het lokaal binnenstappen. 'Ik sta bekend als een pietlut', begint hij de les. Hij vertelt hoe jaren lang als redacteur heeft gewerkt en bij ieder ingeleverd artikel op zijn minst één correctie wist aan te brengen. Soms niet eens een fout, maar iets dat beter zou kunnen zijn als het werd vervangen door een ander woord. Hij heeft met plezier ons huiswerk gelezen en er is iets bijzonders gebeurd. Er is namelijk één verhaal ingeleverd waar hij geen correcties op kan aanbrengen omdat het simpelweg perfect is. En dat verhaal is geschreven door...? Ik zie mijn collega-studenten hoopvol kijken. Daarna kijken ze allemaal mijn richting op. Euh... ja.... ik heb de oude rot in het vak tot verlegenheid gedreven.

Bij een latere recensie heeft hij wel een opmerking waar ik anno 1996 niet zoveel van snap. Immers, de recensie is ook 'as is' gepubliceerd in de Sneeker. Omdat ik 'artiest', 'zanger', 'gitarist', 'bluesmuzikant' plus zijn voor- en achternaam al eens heb gebruikt in de recensie besluit ik het 'N-woord' te noemen. Iets dat in 1996 nog wel algemeen geaccepteerd is, maar anno 2021 durf ik het hier niet te noemen om een stroom van kritiek en 'cancellen' te voorkomen. Bij het uitreiken van het certificaat geeft de docent toe hij zich in eerste instantie heeft vergist. Hij had gedacht dat ik een 'dropout' zou zijn die veel liever met een biertje en een jointje naar harde muziek zou gaan luisteren.

Ik doe weliswaar al bijna vijfentwintig jaar geen interviews meer, maar toch weet ik de lessen nog goed te herinneren. Hij vertelt honderduit over hoe hij mensen bezocht met wijlen Ischa Meijer. Hoe de laatste de geïnterviewde op de zenuwen ging werken zodat deze het 'geheim' wel los liet om van dit heerschap af te zijn. De belangrijkste les voor een interview: 'Je bent niet de spreekbuis van de geïnterviewde, maar je bent de vragensteller namens de kritische burger'. Iets dat al lang geleden bij het grof vuil is gezet. Eind jaren negentig zet het verval al in. Lokale bladen worden opgekocht door grote uitgevers en in sommige gevallen gaan drie redactieleden vier kranten vol schrijven. Aan de andere kant studeren ieder jaar nog wel tientallen mensen af in de journalistiek en deze kunnen niet aan werk komen. In 2004 is het al zó ver dat journalisten aanbieden de auto te wassen of een maaltijd te koken voor de redacteur om een artikel geplaatst te krijgen. Gevolg is dat een journalist tegenwoordig al blij is met een inkomen en dus ook kritiekloos de lijn van de krant volgt. Dóórvragen hoort niet meer bij de journalistieke taak.

Rond dezelfde periode in oktober 1996 zal ik nog wel eens de adviezen ter harte nemen, iets wat me bijna duur komt te staan. Dat is een verhaaltje voor de volgende aflevering!

2586 Diggi Loo Diggi Ley - Herrey's (NL, Dureco, 1984)
2587 La Lontananza - James Iotti (NL, Polydor, 1973)
2588 Als Ze Lacht Dan Lacht Ze Echt - Ferdi Lancee (NL, CBS, 1982)
2589 Trojan Horse - Luv' (NL, Philips, 1978)
2590 Reilly - Olympic Orchestra (NL, Red Bus, 1983)
2591 City Lights - William Pitt (Duitsland, RCA, 1987)

De singles zijn wederom ter decoratie. Van Olympic Orchestra en William Pitt weet ik zeker dat ik ze heb gekocht met een fancy fair van de hervormde kerk in Sneek. Olympic Orchestra heb ik inmiddels ook in de Engelse persing met fotohoes voor wat het waard is. Het is namelijk een afschuwelijke plaat en kan me niet meer voorstellen hoe zoiets in de vaderlandse top tien heeft gestaan. Luv' heb ik al in 1990 gekocht en is lange tijd zonder fotohoes. Ik geloof dat ik deze met fotohoes in de nieuwe eeuw heb gevonden. In de volgende aflevering vijf singles die rond deze tijd in Leeuwarden heb gekocht.

Singles round-up: oktober 7

En hup, ik knal gewoon verder. Na dit bericht zal ik wel mijn bedje opzoeken want morgenmiddag heb ik een afspraak. Vanavond heb ik nog een allerallerallerlaatste poging gedaan om Drama International te bereiken. Hun nieuwe elpee staat op het punt van uitkomen en wellicht heb ik nu een kans om de aandacht te krijgen. Overigens is de vraag alleen dat ik mijn geld kan terug krijgen, ik hoef niet meer zo nodig platen van deze groep en anders koop ik ze wel via een andere dealer. Nu compleet met screenshot van Paypal, maar de vorige 'private message' op Facebook is evenmin 'gezien' en die heb ik al drie maanden geleden gestuurd. Het blijft een laks zootje. Ook wel jammer want muzikaal is het een erg leuke band! Nu ga ik dan de laatste negen uit Meppel aan jullie voorstellen. Zondag en maandag moeten dan weer onderhoudende berichten worden waarna ik woensdag vervolg met de recente soul-aanwinsten. Dan geef ik de Cannonball eveneens een paar dagen extra om nog te arriveren.

* Roxy Music- Angel Eyes (UK, E.G./Polydor, 1979)
Ik heb 'Dance Away' ook zien liggen, maar niet in de Engelse persing. Wellicht dat die de volgende keer mee mag want mijn oude 'Dance Away' is een beetje verrot. Persoonlijk vind ik de eerste jaren van Roxy Music het meest interessant, maar de nummers van omstreeks 1979 zijn geknipt voor de radio. Ik heb hem zondagavond al gedraaid en dat ging erin als de Friese kruidkoek.

* Simply Red- If You Don't Know Me By Now (Duitsland, WEA, 1989)
In 1998 ben ik bijna tegen meneer Hucknall aan gebotst. Helaas heb ik dan geen tijd om verder te praten want ik heb een enorme haast. Ik ga met vakantie naar Nederland en heb gegokt op de National Express van Oldham naar Hull als blijkt dat deze vol is. De boot is wel geboekt en dus moet ik met de bus naar Manchester Victoria en met de Virgin naar Hull. Ik red het allemaal nét, maar van bushalte naar het station kan ik Hucknall net ontwijken. Ik heb dan trouwens ook weinig op met Simply Red. Dat is iets van de laatste jaren. 'Oi! Simply', is een 'running gag' op Wolfman. Mick heeft eens in een interview verteld dat mensen hem geregeld Simply Red noemen en dat hij eens op straat is nageroepen. 'Oi! Simply'.

* Nancy Sinatra & Lee Hazlewood- Did You Ever (Zuid Afrika, Reprise, 1971)
Het oogt eerst als een Engelse persing maar dan valt het vreemde catalogusnummer op. 'RZ' duidt dus op Zuid Afrika. De plaat is nauwelijks interessant en het heeft flink last van 'distortion'. Gewoon voor in het archief.

* Percy Sledge- Sudden Stop (NL, Atlantic, 1968) (*)
Het is niet voor te stellen in Nederland maar 'My Special Prayer' is nooit een hit geweest in Engeland. Het plaatje schijnt nogal in trek bij de meer progressieve soul-liefhebbers in Engeland want Mark biedt ze geregeld aan. Mijn waardering voor Percy Sledge is nog maar een paar jaar oud. Inmiddels loop ik wel warm voor zoiets als deze 'Sudden Stop'. Tussen de gigantische hits van de man in Nederland is dit een single die nooit aan bod is gekomen. Het is een fraaie southern soul-ballade met een geweldig zingende Percy. Deze plaat komt met stip in de koffers, de overige singles van Percy staan namelijk in de reserve-Blauwe Bak.

* Small Faces- All Or Nothing (NL, Decca, 1966)
Volgens mijn herinnering is er 'iets' met mijn oude 'All Or Nothing'. Ik zie deze plaat eerst voor 2,50 euro staan, maar een nadere inspectie maakt dat hij blijft liggen. Voor een euro durf ik het wel aan. Het is een thuisbrenger want ook deze wil ik uiteraard nog eens in topstaat en met fotohoes.

* Donna Summer- Denver Dream (België, Lark, 1974)
Een nummer van Pete Belotte, maar geen spoor van Giorgio Moroder op deze kant. Het levert een puur popnummer op met wel Belotte's idee van drama in het arrangement, maar geen synthesizer te bekennen en evenmin een dominante disco-beat. Het is best een aardig nummer, maar persoonlijk heb ik liever 'Lady Of The Night' uit de beginperiode. Moroder heeft zich op de b-kant verstopt maar ook dat is gewoon lekkere popmuziek. Eigenlijk wel het leukere nummer.

* Supertramp- Take The Long Way Home (NL, A&M, 1980)
De plaat is tegelijk in de studio-versie als de 'live'-versie uitgebracht en dit blijkt de live-versie te zijn. Beetje jammer want ik geef de voorkeur aan de studio-uitvoering.

* Ike & Tina Turner- The Hunter (US, Blue Thumb, 1969)
Bij Percy Sledge is de interesse laat gekomen en hetzelfde geldt voor Ike & Tina. 'The Hunter' heeft tweemaal een release gehad in Nederland en beide keren met fotohoes. Ik ken 'The Hunter' vooral in de uitvoering van Blue Cheer maar de versie van Tina en Ike is eveneens een feestje. Vooral dankzij Ike's spetterende gitaarwerk waarmee hij laat horen dat hij ook wat anders kon dan alleen maar vrouwtje meppen. Toch komt de plaat gewoon in de jaren zestig-bak te staan.

* Dionne Warwick- People Got To Be Free (NL, Scepter, 1969) (*)
De Engelse persing heb ik vorig jaar van Mark gekocht en staat in de Blauwe Bak. Ik ben niet verliefd maar krijg altijd last van weke knieën als ik een oudje van Dionne met fotohoes tref. Het is een bonus dat de b-kant afwijkt van de Engelse. Toch is 'Odds And Ends' niet echt een winnaar in mijn boek.

* Roger Waters- 5.01 AM (EEG, Harvest, 1984) (*)
Het is een kwart eeuw geleden dat een brief uit Denemarken arriveert met daarin een 'mixtape' welke mijn broer heeft opgenomen van zijn singles. Het is onder andere een hernieuwde kennismaking met dit nummer van Roger Waters dat niet meer dan een verre herinnering is. Nu heb ik de single dan eindelijk eens te pakken en deze klinkt opperbest. Erg blij mee!

* Yes- Owner Of A Lonely Heart (Duitsland, Atco, 1983)
Eveneens een thuisbrenger want ik vermoed dat er wel betere exemplaren zijn overgebleven. Het draait desondanks zonder problemen en het is een nummer dat ik steeds vergeet te zoeken.

* The Young Rascals- A Girl Like You (US, Atlantic, 1967)
Als ik in december een bestelling plaats bij iemand op Marktplaats zit daar ook deze van The Young Rascals bij. Die is dan net verkocht. Jammer, want het ding is met fotohoesje als ik me niet vergis. Ik verwar het nummer in eerste instantie met dat van Sandy Coast, maar dit is ouder en geschreven door ene Ford. Deze van The Young Rascals is dan een stuk interessanter. Hoewel de groep vaak als 'blue-eyed soul' wordt genoemd, gaat het bij mij gewoon in de jaren zestig.

Singles round-up: oktober 6

Vanmiddag mag ik even herinneringen ophalen aan de tijd van toen. In het uiterste begin van mijn postwerk lopen we in Steenwijk voor Sandd en Selektmail voordat beide bedrijven samen zijn gegaan. Dat Sandd inmiddels is opgeslokt door PostNL is weer een ander verhaal. Een van de twee bedrijven heeft in 2010 en 2011 nog een contract met de Wehkamp. Ik denk dat Neckermann al even daarvoor is gestopt met de catalogus per post, maar de Wehkamp gaat daar vrolijk mee door. Het komt erop neer dat vijf van deze boeken een fietstas vullen en dat de velg van de fiets weinig ondersteuning krijgt van de band. Het is helemaal pijnlijk als mijn catalogus maar niet wil binnenkomen en blijkt dat de bezorger in onze wijk de boeken preventief in het oud papier heeft gemikt. Ik denk niet dat alle speelgoedwinkels nog altijd een sinterklaasboek op de post doen, maar Boldotcom wél. Het boek is niet heel erg dik, maar wel van zwaar papier. Niet heel dik maar nog altijd wel vulling voor de fietstas. Ik moet twee keer op en neer naar het depot en ben goed bekaf als ik weer in Uffelte ben. Ik kijk in de brievenbus en opeens krijg ik veel last van spierpijn: De lokale postbode heeft ook eentje bij mij bezorgd. Daar zal de voetbalvereniging dan weer blij mee zijn. Ik ben nog altijd een beetje gaar en weet niet of ik twee berichten ga redden. Nu eerst de volgende twaalf uit de recente aanwinsten. De (*) markeert weer singles die ik afgelopen woensdag heb gekocht en waarvan de prijs 2,50 euro is. De rest is een euro. Of eigenlijk minder, want ik heb in beide gevallen een kleine korting ontvangen.

* The Hollies- Man Without A Heart (NL, Parlophone, 1972) (*)
In de eerste jaren van mijn verzamelen, is het een sport op zichzelf. Ik wil per honderd singles minstens eentje van The Hollies hebben. Omdat de nummering dan ook lastig in elkaar steekt, moet ik een paar maal een concessie doen om het voor elkaar te krijgen. Zo heb ik nog een solo-single van Allan Clarke onder The Hollies staan in de kaartenbak. Dan kan het dertig jaar later gebeuren dat nog steeds enkele titels ontbreken en dat is ook het geval met 'Man Without A Heart' en oef... wat is dit een leuke plaat! Het is me niet duidelijk wanneer het precies is opgenomen. Het stamt uit de tijd dat The Hollies op Polydor platen maakt met de Zweedse zanger Mikael Rickfors, maar dat een Amerikaanse dj per ongeluk het oude 'Long Cool Woman' tot een hit maakt. Met als gevolg dat Clarke weer terugkeert op het oude nest. Parlophone brengt in deze tijd nog een paar singles uit en allemaal met Clarke. Het klinkt desondanks ietsje ouder dan 1972 in mijn oren.

* The Kinks- Sunny Afternoon (UK, Pye, 1966, re: 1975)
De Engelse heruitgave waarvan de eerste toon in het intro is weggevallen. Verder gewoon met 'Sittin' On My Sofa' op de b-kant. Hoewel het dan nog slechts een paar jaar oud is, vindt omstreeks 1975 de eerste opleving van de sixties-muziek plaats waarvan dit een resultaat is.

* Kool & The Gang- Light Of Worlds (NL, Polydor, 1974) (*)
Een originele Nederlandse persing van Kool & The Gang van vóór 1976 heeft altijd mijn interesse en vooral als deze met het Discotheque Special-hoesje komt. Ik heb de plaat al een plek gegund in de Blauwe Bak en dat is dan vanwege 'Light Of The Worlds'. Na een zoet intro is het vooral het werk van de oude Kool maar ook met fraaie zang. Het is niet de beste van Kool & The Gang maar het jazzy en funky past momenteel wel in de koffers.

* Marboo- Come On Soothe Me (NL, Finger, 1974) (*)
Onze man heeft een aantal subcategorieën gemaakt voor de singles van 2,50 euro. De soul heeft meteen mijn interesse, ook al moet ik mezelf een beetje vermannen als ik door de bak ga. Het is veelal disco en hits maar als ik deze van Marboo zie, word ik toch even euforisch. Het zal toch niet waar zijn? Zou 'Keep Holding On' van Billy Jones in deze bak staan? Of wellicht die lastig te vinden Tony Sherman-single? Of Liberation Of Man? Helaas... meer dan Marboo en Parliaments wordt het niet! Dit is de opvolger van 'What About Love' en is beduidend minder, maar desondanks mag het in de Blauwe Bak.

* Guy Mitchell- Singing The Blues (NL, Philips, 1956)
* Guy Mitchell- Heartaches By The Number (NL, Philips, 1959)
Ik meen dat ik 'Singing The Blues' in een rampzalige staat moest hebben, maar nee... beide singles staan niet in de jaren zestig-bak! Beide singles zijn meer dan zestig jaar geleden gekocht bij Spans in Meppel en in geval van 'Singing The Blues' heb ik beslist mindere exemplaren gehoord en gezien. Hetzelfde geldt voor 'Heartaches By The Number' ook al 'golft' het vinyl hier zoals ik dat vaker heb gezien bij platen van deze leeftijd. 'Does not affect play', zeggen de Engelsen dan. Een opvallend 'schoon' geluid in het hoog en dat is waar veel van de platen van zestig jaar oud zijn overleden.

* Mr. Albert Show- Wild Sensation (NL, Philips, 1970)
Een thuisbrenger. Uiteraard wil ik de single nog wel eens met fotohoesje hebben, maar tot die tijd kan ik uit de voeten met dit plaatje. Het komt weer uit de verzameling van de Staphorster dj waarvan ik ook David Bowie ('Space Oddity') en Jimi Hendrix heb. Het vinyl is redelijk gaaf. Het is een knaller van een plaat!

* Richard Myhill- It Takes Two To Tango (UK, Mercury, 1978)
De Engelse persing hoewel ik even ben vergeten dat ik ook al de Nederlandse heb. Niets verheffend aan dit plaatje, maar wel leuk om hem nu ook in de Engelse persing te hebben. Hoe bouw je een collectie van duizenden? Zo dus...

* Nero & The Gladiators- Czardas (UK, Decca, 1961)
Nee, het blijkt geen Joe Meek-productie te zijn tot zover ik kan nagaan. Wel een grappig instrumentaal gitaarnummer dat iets meer Ventures klinkt dan The Shadows. De b-kant is wel gezongen, maar dat is wel leuker en beter gebeurd. Ik hou het dus bij de a-kant. De single is niet helemaal smetteloos, maar wat wil je voor een euro? Ik doe het ervoor.

* Parliaments- Breakdown (NL, Invictus, 1971) (*)
Dan sta ik wel even met de mond vol tanden. Ik heb nooit geweten dat platen van Parliaments in Nederland zijn uitgebracht. Het blijkt ook de enige te zijn. Parliaments is feitelijk de voorloper van Funkadelic/Parliament en alle andere namen die George Clinton heeft gebruikt om zijn P-Funk aan de man te brengen. 'Breakdown' is uiterst 'coole' funk zoals we dat gewend zijn van Clinton en zijn gevolg. De 'breakdown' mag het als dans nooit hebben gemaakt buiten Detroit, als we de mannen mogen geloven, maar het is wel enigszins te begrijpen dat dit plaatje is 'verzopen' tussen de andere releases in 1971. Het is zijn tijd vooruit. Op de b-kant staat het erg melige 'Little Ole Country Boy' dat ik al eens eerder heb gehoord.

* Jeannie C. Riley- The Girl Most Likely (US, Plantation, 1968)
Het kan zomaar zijn dat de naam van de artieste verkeerd staat geschreven in het Hitdossier en dergelijke publicaties. Haar hit 'Harper Valley PTA' wordt per ongeluk als Jeanne C. Riley gespeld in Nederland. Het is echter Jeannie en 'The Girl Most Likely' is één van de opvolgers van 'Harper Valley'. Dat nummer heeft er overigens voor gezorgd dat Shelby Singleton in 1970 de Sun-catalogus heeft kunnen kopen van Sam Phillips. Het styreen is opvallend 'schoon' en het is best een gezellig nummer voor een zondagavond.

* The Rolling Stones- We Love You (Duitsland, Decca, 1967)
Ik heb de Nederlandse single ooit ook gehad, maar deze staat niet op zijn plek in de jaren zestig-bak. Ik mag deze dus alsnog beschouwen als een nieuwe aanwinst. De tegenhanger van 'All You Need Is Love' in de zomer van 1967 ook al is het 'We Love You' van de Stones eigenlijk een bedankje aan het adres van de fans die zijn 'gebleven'. ondanks de talloze schandalen. Op de b-kant staat uiteraard 'Dandelion' en dat heb ik altijd de meer interessante zijde gevonden.