Week Spot: Roberta Flack

Aanvankelijk zal ook de Week Spot van deze week een Jantje van Leiden worden gezien er een recente aanwinst is welke erom schreeuwt om Week Spot te worden. Ik heb het dan over 'It Was Like A Nightmare' van Jaibi. Maar ja... Ik heb in mei al uitgebreid geschreven over 'You Got Me' als Week Spot en het is een uitdaging om nog iets nieuws te vinden dat ik over de artiest in kwestie kan melden. Dan bereid ik me voor op de werkdag en zet onder andere 'Do The 45' van zaterdag op de mp3-speler. Net zoals de 'Vakantiemixen' de afgelopen jaren hun werk hebben gedaan tijdens vakanties, ervaar ik het deze dag met de recente aanwinsten. Ronnie Miller klinkt opeens nóg mooier dan thuis en vlak voordat ik thuis kom, hoor ik opeens 'Feelin' That Glow' van Roberta Flack. Dan is de keuze snel gemaakt want dit overheerlijke plaatje mag deze week de Week Spot heten. En tot zover ik kan nagaan (uit het blote hoofd), heb ik nog niet eerder over Roberta Flack geschreven.

Mijn kennismaking met de zangeres is ergens in de vroege jaren negentig. Ik ken 'Killing Me Softly With His Song' uit de gouwe ouwe-programma's en ben niet meteen helemaal weg van de plaat. Als ik hem een paar maanden later voor een gulden bij Sunrise zie liggen, moet die echter wel mee. Omstreeks 2006 heb ik een periode gehad dat 'Feel Like Makin' Love' bijna dagelijks op de draaitafel ligt. Het is eveneens in de vroegste jaren van de Blauwe Bak dat de single deel mag uitmaken van het rariteitenkabinet. Als ik in 2019 'If I Ever See You Again' uit 1978 kom, klopt mijn hart vol verwachting. Thuis blijkt er niet veel aan te zijn en ook 'Feel Like Makin' Love' is een tijd geleden terug gegaan in de jaren zeventig-bak. Hoewel? Ik kan me nog een vroege 'Soul-x-rated' herinneren waar ik de plaat heb gedraaid uit de Blauwe Bak. Hij heeft dus zeker tot en met 2013 in de koffer gestaan! Anderhalve week geleden neem ik 'Feelin' That Glow' mee omdat die maar een euro is maar ik verwacht er niet veel van. Toch komt dit nummer in de buurt van 'Feel Like Makin' Love', een lekker ontspannen nummer dat ideaal past in mijn huidige set.

Roberta Cleopatra Flack. Dat is haar volledige naam. Ze aanvaardt dit leven op 10 februari 1937. Haar wieg staat in Black Mountain in de staat North Carolina. Ze groeit op in een muzikale familie en haar moeder is organist in de kerk. Het zal dus niet verbazen dat Roberta ook haar eerste stemband-  of vingeroefeningen doet in de kerk. Opvallend is dat ze daarbij niet vasthoudt aan één kerk, maar zowel bij de Methodists als de Baptisten is te horen. Als negenjarig meisje begint ze met piano spelen en zal later in haar tienertijd klassiek piano studeren. Tien jaar na haar eerste aanraking met de piano is ze afgestudeerd en mag ze muzieklessen geven aan een school. Na enkele omzwervingen komt ze terecht in Washington en vanuit daar gaat ze vooral in de weekenden optreden in nachtclubs. Daarnaast begeleidt ze ook operazangers op piano, maar ze kiest al snel voor de populaire muziek. In 1968 krijgt ze een residentie in een club in Washington en geeft de brui aan het lesgeven aan school. Jazzpianist Les McCann is uiteindelijk degene die Flack uit de nachtclub trekt en op de voorgrond plaatst.

In een mum van tijd is het materiaal voor Flack's eerste album opgenomen: 'First Take'. Het album verschijnt in 1969 en krijgt lovende kritieken. Het levert haar veel optredens op hoewel de plaatverkoop een beetje onder de maat blijft. Daar komt verandering in als regisseur Clint Eastwood voor zijn film 'Play Misty For Me' een nummer kiest van 'First Take'. Dat is 'The First Time Ever I Saw Your Face' en met Eastwood's hulp zal het uitgroeien tot een evergreen en een wereldhit. Flack begint rond dezelfde tijd ook intensief te werken met Donny Hathaway hetgeen ook de nodige successen oplevert. Intussen doen 'Killing Me Softly With His Song' en 'Feel Like Makin' Love' goede zaken in Amerika, hoewel de laatste in Engeland nimmer een hit is geweest. 'Feelin' That Glow' piekt op 79 in de Billboard Hot 100 en doet 25 op de R&B. Verder is het alleen in Canada een hit. En wellicht in Italië want dat is het land waar mijn single is uitgebracht. Het heeft ook in Nederland een release gehad met een andere fotohoes.

In 1983 staat Flack nog eens op de vaderlandse hitparade in een duet met Peabo Bryson: 'Tonight I Celebrate My Love'. Haar meest recente album is van 2018 als ze reeds tachtig jaar is. Je moet ook één keer in je leven een album hebben gemaakt met Beatles-nummers en dat doet ze in 2012. Het is voorlopig het laatste album met origineel werk dat een klein beetje heeft gedaan in de Amerikaanse albumlijsten. Op 20 april 2018 wordt ze onwel tijdens een optreden en wordt ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Ze heeft een beroerte gehad maar volgens de manager heeft ze deze goed overleefd. We hebben haar sindsdien echter niet meer terug gezien op een podium.

Elf jaar oud en nieuw

In september 2009 ben ik nog niet bezig met Soul-xotica, maar heb al wel kennis gemaakt met Blogger. Ik heb dan vooral een kater van SoulteXt. Dat blog heb ik in een paar weken van september en oktober 2008. Waar je bij Blogger na één bericht kan weg lopen en het blog tot in de lengte van dagen vindbaar is, daar heeft de andere blogprovider een aantal strenge regels. Als je langer dan een maand niet hebt gepubliceerd, wordt de hele boel in één klap verwijderd. Dat is dus het lot van SoulteXt. Ik kom nog eens een paar bandleden tegen die zeggen dat ze een screenshot van 'hun' artikel op SoulteXt hebben bewaard, maar dan nog... de andere verhalen... Hoewel de vieringen niet meer zo uitbundgi zijn als dat ze ooit zijn geweest, is het gisteren (maandag 20 september) twaalf jaar geleden dat ik met de fiets over de kop ben gegaan. Een ongeluk dat ik helemaal aan mezelf heb te danken en waarvoor ik ook alleen maar dankbaar kan zijn. De hersenschudding mag dan een stuk grammatica hebben weg geslagen, het zet me na bijna een half jaar weer met beide benen op de grond. Het is pas sinds 2010 dat ik de dagen ga vieren als 'oud en nieuw'. Omdat ik nog altijd een paar berichten achterop schema loop, fiets ik vanavond nog eens door twaalf jaar 'oud en nieuw' heen.

De maandag is geruisloos aan me voorbij gegleden zonder dat ik het in de gaten heb. Op de dinsdagavond ga ik voor wat inspiratie naar de Woldberg en bedenk me onderweg dat het 21 september is en dus een jaar na het ongeval. De volgende dag moet ik me melden bij het UWV en blijkt het een bijna zomerse dag te zijn. Zo vaak kom ik ook niet in Zwolle en dus besluit ik in de stad te blijven voor de rest van de dag. Eerst kringloopwinkels en een platenzaak, maar ik 'voel' deze dag in 2010 een ander verlangen groeien. Iets dat ik sinds Mossley eigenlijk niet meer heb gedaan. Ik heb opeens zin om weer iets te gaan doen met 'crossdressing'. Na de platen zijn het vooral tassen vol met kleding en die avond maak ik mijn debuut op een uitgestorven Woldberg en de Eese. Uiteraard zal dit een opmaat worden naar een gebruik dat ik veelvuldig publiekelijk zal herhalen in de winter van 2010/2011. En hoewel het twee dagen na de twintigste is, reken ik dit nog altijd tot 'oud en nieuw'. Een jaar later ben ik mezelf op de 22e september aan het voorbereiden op 'de vakantie die niet mocht'. Eerst naar Keulen voor het verhaal dat ik vorige maand nog heb geschreven in 'Vakantiepret' en vervolgens naar München óf België. In 3012 vier 'oud en nieuw' uitbundig in een 'Soul-x-rated' die ik nog ergens heb liggen. De zondag erna doe ik een klein 'ge-Vecht' dat ik voor het bericht een 'Omme(n)tje' noem.

In 2013 vier ik 'oud en nieuw' met een bericht op Soul-xotica en draai op zaterdagavond plaatjes bij het concert van Cartoon Violence in Steenwijk. Best wel opmerkelijk want buiten op het parkeerterrein sta ik later nog te praten met leden en deze hebben nog nimmer van Specialized gehoord. Inmiddels is de band niet meer weg te denken op 'The Big One' en zal ook in november spelen als de situatie het toelaat. Het jaar 2014 moet ik even opzoeken. Het is een fietstocht geworden. Vanuit Coevorden wil ik de Saksenroute volgen tot Enschede. Toch zal ik die laatste plaats nooit halen want daarvoor wordt het te laat en té donker. Ik staak de tocht in Oldenzaal en ga vanuit daar weer met de trein terug. In 2015 sta ik op de zaterdag voor de twintigste in Het Bolwerk met Jan voor ons reünie-optreden. Ik weet nog dat ik wel ambitieuze fietsplannen heb voor de zondag, maar nadat het optreden laat is afgelopen en ik niet vroeg terug ben in Nijeveen, ligt het bed veel te aangenaam om het te verlaten voor een fietstocht. Een week later maak ik het goed met de Saksenroute van Enschede tot Ommen. Dat is goed voor 120 kilometer.

De Pioneer blijft in 2016 in het hok staan en ik vier oud en nieuw met een wandeling in de 'achtertuin'. Over Holtinge en met een bureaustoel als bonus welke buren aan de weg hebben gezet om gratis mee te nemen. Op 20 september 2017 bereikt de Pioneer de eerste tienduizend kilometer met een klein ommetje in de regio. In april 2019 zal deze de twintigduizend bereikt, zal deze kort daarop in de schuur komen te staan. Hopelijk krijgt het in 2022 een vervolg. In 2018 viert Ziggo mijn oud en nieuw door de connectie eruit te knallen als ik aan 'Afterglow' wil beginnen. De zondag erop maak ik nog een wandelingetje door de 'achtertuin' maar dat is dan ook alles voor wat betreft de vieringen in 2018.

Zaterdag 21 september 2019 is een zeer memorabele dag. Ik ga dan met de trein naar Leiden voor een geplande wandeling met W. De ambitie om van Noordwijk via Katwijk naar Wassenaar te lopen, valt al snel af en op het laatst zitten we een uur zalig te verbranden op het strand van Katwijk. Een dag om in te lijsten! In 2020 is dit ook het weekend van 'Tafel In De Tuin'. De zondag haal ik niet veel uit. In 2021 werk ik voor de variatie eens op maandag omdat er nog wat post in Nijeveen bezorgd moet worden. Morgen krijgen jullie de Week Spot en waarschijnlijk 'Het zilveren goud'. Oorspronkelijk zou de laatste serie vijf afleveringen moeten hebben deze maand, maar dat ga ik nu maar combineren. Voor de foto zoek ik even eentje in het archief van de wandeling in september 2016.

Hier en nu: Soda Blonde

Het is exact een maand geleden dat ik voor het laatst deze rubriek heb gehad op Soul-xotica, hoewel er ook periodes zijn geweest dat het drie maanden weg is. Buiten de veelal oude opnames welke ik dagelijks ontdek, komt me eveneens veel nieuw spul ter ore. Ik zou geen moeite moeten hebben om wekelijks een aflevering te doen van 'Hier en nu', maar dat is niet de realiteit. Vaak komt het met horten en stoten. Na twee of drie maanden afwezigheid heb ik weer genoeg namen om twee tot drie 'nieuwe' bands en artiesten in de schijnwerpers te zetten.. Ik heb nu op zichzelf ook een ruime keuze met als overeenkomst dat alle bands en artiesten uit Ierland komen en min of meer onafhankelijk. Zo geef ik singer-songwriter Brigitte Bardini de nodige 'airplay' met haar album 'Stellar Lights' hetgeen het beste is te omschrijven als 'dream pop'. Verder is daar Brí van wie ik vanmiddag heb geleerd dat volgende maand haar debuutalbum verschijnt. Eentje om in de gaten te houden. Dan is daar vervolgens Soda Blonde en het is al een paar weken geleden als ik tracht informatie op te zoeken over de band. Dan blijkt dat het wordt genoemd op een Wikipedia-pagina. Soda Blonde blijkt een voortvloeiing te zijn van een redelijk bekende Ierse band en dat schept ineens materiaal voor een aflevering van 'Hier en nu'. Ik zet de schijnwerpers op Soda Blonde en hun album 'Small Talk'.

Het 'Untapped'-gebeuren start reeds als ik nog niet een luisteraar ben van Wolfman Radio. Een van de toenmalige presentatoren is een uitbater van een pub en krijgt regelmatig demo's van lokale bandjes. Een andere presentator onderhoudt nauwe contacten met boekers van country-artiesten en zo ontstaat het idee om deze muzikanten een podium te geven op Wolfman Radio. De zaken nemen meer serieuze vormen aan als Lee zich ermee gaat bemoeien. De muziek wordt verdeeld tussen hem en een andere presentator. Lee doet de onderbelichte rock-kant en de country en folk komt bij de collega voorbij. Sinds het vertrek van de tweede draait Lee 'Untapped' in zijn eentje, hoewel ik in zekere zin een vinger in de pap heb gekregen in de laatste jaren. De scheidslijn tussen 'mainstream' en 'indie' is erg smal geworden. Er zijn 'indie'-hitlijsten waar Adele de lijst aanvoert. Dat komt omdat Adele onder contract staat van een kleine onafhankelijke maatschappij dat een mega-deal in de wacht heeft gesleept voor de distributie. Eigenlijk zou je mogen stellen dat het 'kleine onafhankelijke label' niet meer als zodanig mag worden aangemerkt na drie miljoenensuccessen van de zangeres.

Qua niveau is 'Untapped' flink gestegen in de afgelopen jaren. Rond 2014 zitten er bands en artiesten in het programma waar je meteen al kan horen waarom ze geen contract hebben aangeboden: Het is gewoon niet goed genoeg. Het heeft dan ook met het aanbod te maken en de verplichting om vier uren per week te vullen met ingezonden muziek. Tegenwoordig is 'Untapped' slechts twee uren en weet Lee de kwaliteit hoog te houden. 'Leuk geprobeerd' is geen criterium meer. Soms zit je te luisteren naar aankomende Ed Sheerans en Adeles die gewoon wachten op het moment dat ze de juiste promotor tegenkomen, dan weer is het een band of artiest met jarenlange ervaring en niet de wens om naar de pijpen van Sony of EMI te dansen. Zo komen we uit bij Soda Blonde, de Ierse band die ik vandaag in het zonnetje wil zetten.

Het zal ongeveer een jaar geleden zijn geweest dat we 'Love Me World' krijgen aangeboden. Ik geloof niet dat ik hier een vinger in de pap heb en dat het berust op de expertise van Lee. De plaat wordt 'Record Of The Week' en dat betekent dat ik het ook op de dinsdag en donderdag draai in mijn shows. Het nummer heeft een structuur waar ik heel erg van hou. Bij het intro hoor je namelijk nog niet welke kant het zal uitgaan met het refrein. Ik geloof dat we een paar weken later 'Holy Roses' krijgen toegezonden, maar deze vind ik niet zo sterk als 'Love Me World'. Nu begint het nummer wél te groeien bij mij. Tot slot verschijnt eerder dit jaar 'Small Talk' dat het titelnummer zal blijken te worden van het debuutalbum van de Ieren. Ofwel: De eerste onder de naam Soda Blonde want ze komen niet helemaal uit de lucht gevallen.

Het verhaal begint in Dublin als Faye O'Rourke in contact komt met een stel muzikanten. Ze besluiten een band te vormen en repeteren in een schuur achter het huis van Stevie Appleby. Appleby is verantwoordelijk voor een groot deel van de liedjes van de toekomstige band met O'Rourke als tweede die bijdraagt in de nummers. De band heet Little Green Cars en begint eerst helemaal in eigen beheer. In 2008 verschijnen zo twee EP's en dat zorgt voor een kleine opschudding onder Engelse indie-labels. In 2011 bezoekt labeleigenaar Daniel Glass een aantal keren Ierland om de band beter te leren kennen voordat een contract met het Amerikaanse Glassnote een feit is. Toch blijft de band vooral 'underground'. De BBC noemt de band in 2013 een belofte naast acts als Haim en Chvrches, maar dat hoeft geen garantie voor succes te zijn. De band toert intensief door Engeland en Amerika en heeft zelfs een zeer loyale fanbase in het land van oom Sam. Na het tweede album op Glassnote wordt het allemaal wat lastiger. O'Rourke reflecteert in een interview met een Ierse krant in 2019 op de situatie. Zij schrijft voornamelijk 'pop' en ballads, waar Appleby meer vanuit de folk schrijft. Dit geeft Little Green Cars aanvankelijk een zeer breed spectrum aan invloeden, maar op het laatst zijn het vooral twee projecten die parallel lijken te lopen. Er is geen sprake van een conflict en ook is het niet dat de band artistiek is dood gebloed. Op een bepaald moment is het mooi geweest en trekken ze de stekker eruit. Appleby gaat solo en de rest formeert even later Soda Blonde.

Dat ze de 'bekende' naam Little Green Cars hebben laten schieten, is een bewuste keuze. Tegelijk is het wel beangstigend voor de muzikanten zelf. Opeens zijn ze de fanbase kwijt, evenals het management, het platenlabel en moet alles opeens uit eigen zak worden betaald. Dat laatste schept echter ook weer een vrijheid waar de leden prijs op stellen. Ten tijde van het interview heeft de band pas haar debuutoptreden gedaan en liggen er al opnames klaar voor het debuutalbum. Dat zal uiteindelijk pas in juli van dit jaar verschijnen. De groep doet tegenwoordig alles zelf: De productie, de video's en fotografie, de promotie.De plaat verschijnt op 9 juli in digitaal formaat in Ierland via het onafhankelijke Velveteen-label uit Manchester. Op 30 augustus komt daarbij een gelimiteerde vinyl-versie in een oplage van 450 exemplaren. Zowel de fysieke cd als de elpee zijn inmiddels uitverkocht. De kritieken zijn uiterst lovend en daar sluit ik me graag bij aan.

Singles round-up: september 9

Zal ik met het goede nieuws beginnen? Ja, toe maar. Plaatjes kopen is ontzettend leuk en erover schrijven gaat ook niet snel vervelen maar wat Soul-xotica betreft wil ik het wel weer eens over 'iets anders' hebben. Ik heb ermee gedreigd dat ik afgelopen zaterdag wellicht méér singles zou kopen, maar dat is er niet van gekomen. Ofwel: Ik ben zaterdag kriskras door de wijken in Meppel gegaan in de hoop iets te vinden. Het uiteindelijke doel moet een single zijn aan de Kuyperstraat en anders wellicht bij de verzamelaar aan de Schuttevaerstraat. Welnu, de Kuyperstraat is dit jaar niet van de partij en de Schuttevaer heeft vandaag alleen elpees. Dat betekent dat het nu volgende deel van de 'Singles round-up' voorlopig even de laatste is? Ik denk dat ik weer een deel bij Mark ga afrekenen maar met de huidige gang van zaken verwacht ik deze niet voor het einde van de maand. Ook verwacht ik deze maand nog een nieuwe single en deze moet eventueel maar wachten tot oktober. Het is wel even mooi geweest voor deze maand? Nu dan eerst de laatste negen singles uit Emmeloord (E), Assen (A) en Meppel (M).

* A Taste Of Honey- Boogie Oogie Oogie (NL, Capitol, 1978) (M)
Het is vandaag een beetje 'oudejaarsdag' voor mij. Op de 20e september sta ik altijd even stil bij het gegeven dat ik op 20092009 met de fiets over de kop ben gegaan. De klap die eerst een hersenschudding veroorzaakt en vervolgens dat ik weer met beide benen op de grond kom te staan en iets wijzer ben geworden. A Taste Of Honey speelt op 20092009 ook nog een bescheiden rol. Een dag eerder ben ik door een berg singles geweest bij De Gouden Kikker in Steenwijk. Alvorens ik 'Love Is In The Air' van Shocking Blue vind, hou ik bij de 'reguliere handel' de 12" van deze single in handen. Ik moet bekennen dat ik het nummer niet ken en heb dan nog niet zoveel op met het 12"-formaat. De volgende dag fiets ik naar Grolloo en is het even achter Orvelte als ik naar 'Het Steenen Tijdperk' luister op de radio. Ik hoor deze middag onder andere 'Bongo Rock' van The Incredible Bongo Band, maar ook dit 'Boogie Oogie Oogie' komt voorbij. Ik ben er dan overigens niet heel erg van gecharmeerd, maar de single smaakt me inmiddels een stuk beter.

* Tears For Fears- Shout (NL, Mercury, 1984) (M)
Soms is het echt schokkend... Ik verzamel ruim dertig jaar singles en nog altijd zijn er van die standaardwerken welke nog niet in de verzameling aanwezig zijn. Ofwel: Ik moet 'Songs From The Big Chair' wel ergens op elpee hebben, maar dat formaat doet niet mee in de verzameling. Nee, het moet de single zijn. Deze heb ik uiteindelijk een week geleden kunnen vinden. Het nummer herinnert me vooral aan een ziekenhuisperiode in eind 1984. Daar zal ik binnenkort vast nog eens op terug komen in 'Van het concert des levens'. Voor die tijd moet 1983 nog aan bod komen en dat gaat waarschijnlijk later deze week plaats vinden.

* B.J. Thomas- I Just Can't Help Believing (UK, Wand, 1970) (M)
Hoewel ook Nederland had kunnen kiezen voor een Scepter-label moet voor deze single gebruik worden gemaakt van de Engelse afdeling. Deze perst met alle plezier de single op Wand voor een groot aantal landen, want op het label staat een lange lijst van Buma Stemra-collega's. Uiteraard is dit het mopje dat Elvis een jaar later live op de bühne zal uitvoeren en dat een top vijf-hit zal opleveren voor The Burger King. Het enige verschil is dat dit korter is en iets minder opgesmukt dan de Elvis-versie. Eigenlijk ben ik Phonogram wel dankbaar dat ze de single niet zelf hebben geperst want van Engelse persingen heb ik nooit genoeg?

* Tanita Tikaram- Good Tradition (Duitsland, WEA, 1988) (M)
'Twist In My Sobriety' staat reeds een paar jaar in mijn jaren tachtig-bak en dat is oprecht een favoriet uit dit decennium en van Tikaram. Ik weet dat 'Good Tradition' uiteindelijk de 'grote' hit was. Een plaatje dat niet van de radio was te meppen, zeker op de zondagen met de KRO. Toch moet ik bekennen dat ik nooit heel veel met 'Good Tradition' heb gehad. Ik vind haar stem beter klinken in de sombere nummers en bovendien is 'Good Tradition' qua 'feelgoodness' een beetje 'over the top'. Ik ga snel verder met de volgende plaat.

* The Tokens- The Lion Sleeps Tonight (Duitsland, RCA, 1962) (A)
Een gigantische oorwurm uit het jaar nul, maar vreemd genoeg ontbreekt die nog altijd in de collectie. Dat is voor twee euro dan fijn opgelost. Een beetje stuk gedraaid op bepaalde plekken, maar ik doe het ervoor.

* Toyah- Rebel Run (NL, Safari, 1983) (M)
Een beetje jammer in deze, voorlopig, laatste aflevering, maar Toyah mag mee omdat ze een euro is en ik niet vaak een Nederlandse single tegenkom van deze dame. Ik ben niet bepaald een 'fan' van haar werk en 'Rebel Run' klinkt helemaal kleurloos in mijn oren. Toyah is overigens nog altijd actief. Vooral tijdens de lockdown-periode maakt ze Youtube-video's met echtgenoot Robert Fripp (van King Crimson) waarbij vooral de borsten van Toyah een hoofdrol spelen dankzij té strakke topjes en truitjes met een lage uitsnede.

* The Tremeloes- By The Way (Duitsland, CBS, 1970) (E)
Als je denkt dat het niets meer wordt, krijg je opeens deze single op de draaitafel. Net als The Marmalade heeft ook The Tremeloes twee kanten: Enerzijds de a-kanten voor de hitparade en een meer progressieve kant op de keerzijde. In 1970 hebben de heren The Tremeloes alle vrijheid gekregen van de platenmaatschappij en komt met deze opvallende single. Het begint barok als een liedje van twee jaar eerder en dan vallen de drums in. Ze weten op 'By The Way' een brug te slaan tussen een potentiële hit en hun stevigere geluid. Echt een onontdekte parel in mijn boek! De b-kant verdient alleen al een vermelding voor de titel: 'Breakheart Motel'. Het resultaat is een niet-slechte Elvis imitatie, maar ook met een vette knipoog naar Danny & The Juniors en Jerry Lee Lewis. Qua Elvis is het echter meer 'Blue Suede Shoes' dan 'Heartbreak Hotel'.

* Jackie Trent- Tomorrow (UK, Philips, 1978) (M)
Haar 'Where Are You Now My Love' is altijd een favoriet geweest en 'You Baby' staat vooral rond 2012 op mijn verlanglijstje. Ik heb wel 'iets' met Jackie Trent, maar bij deze single uit 1978 trek ik alleen al bij de gedachte mijn bilspieren samen. Ik hoop maar dat het niet het nummer is uit 'Annie' want daar zit ik niet op te wachten. Ja, dus wel! Enfin, het moet maar. Wellicht dat ik het Engelse Phonogram-hoesje nog kan gebruiken voor een Blauwe Bak-single?

* Alyson Williams- Sleep Talk (NL, Def Jam, 1989) (E)
Het is niet zo lang geleden, maar toch is Alyson Williams niet blijven hangen in mijn herinnering. Ik heb in die tijd overigens ook een spuughekel aan dit soort platen, maar anno 2021 kan ik de humor er wel van in zien. Op de b-kant doet ze een duet met ene Chuck Stanley. Ja, wat wil je? Dat is natuurlijk een typisch duet uit de late jaren tachtig. Mierzoet en zo. Ik weet even niet waar ik naar op zoek was, maar duidelijk niet naar zo'n ballad. Ik hou het bij de a-kant en gewoon voor op de zondagavond.

Singles round-up: september 8

Eigenlijk heb ik gewoon de donderdagavond en vrijdagavond omgeruild. Anders kijk ik na 'Afterglow' even op Youtube totdat het de hoogste tijd is voor bed. Het lijkt me echter beter Youtube even uit te stellen tot vrijdagavond en in plaats daarvan een bericht te publiceren op Soul-xotica. Nu ben ik terug van vier uren op Youtube en is het wederom een beetje te laat om nog twee afleveringen te doen. Eentje wil ik in ieder geval nog wel doen. Bovendien heb ik de meeste van mijn wekelijkse abonnementen vanavond al gezien en zou ik morgenavond wellicht het laatste deel kunnen doen? De komende negen singles ga ik verblijven binnen de letter S. Van The Seekers tot Sybil. Dat belooft een 'mixed bag' te worden.

* The Seekers- I'll Never Find Another You (NL, Columbia, 1965) (E)
In 2011 staan de 'collector's items' op single in de nabijheid van de kassa. Er wordt me dan verteld dat de singles anders roofgoed zouden zijn. De elpees en cd's staan boven alsook de niet bijster bijzondere singles. Bij mijn bezoek in 2014 staan alle geluidsdragers weer boven en dat is in 2021 ook het geval. Boven de schappen met platen is een soort lijst gemaakt als etalage voor de meer bijzondere platen. Een fraaie collectie van The Seekers springt meteen in het oog. Ik weet het niet. Zou ik alle singles moeten hebben gekocht? 'The Carnival Is Over' heb ik ergens in een neutraal hoesje en idem voor wat betreft 'Chilly Winds'. Ik heb The Seekers nooit als heel erg belangwekkend geacht en dus kies ik alleen 'I'll Never Find Another You' uit. Buiten 'Georgy Girl' vind ik dit wellicht de meest aantrekkelijke van The Seekers. Het hoesje is beeldschoon. De single mist het hartje en is duidelijk wel gedraaid in de afgelopen 56 jaar, maar het kan er mee door.

* Shakatak- Steppin' (NL, Polydor, 1980) (M)
Net zoals bij The Seekers kan ook het gros van Shakatak mij worden gestolen. Ik heb zelfs de 12"-uitvoering van 'Easier Said Than Done' terwijl je het na de reguliere single-versie al wel geloofd en niet zo nodig nog twee herhalingen van dezelfde zet wil aanhoren. Maar dan deze single... eentje van vóór de eerste Nederlandse hits van Shakatak. Dat ziet er wel interessant uit. Muzikaal is het compleet inwisselbaar voor de rest van het oeuvre. Je hebt de solide groove met de plinkplonk piano en vandaag een paar breaks voor de variatie. Geen zangeressen in de buurt. Ofwel, niks nieuws onder de zon, maar wel een plaat waarbij ik de jingle met de boer kan botvieren.

* Sheer Elegance- Milky Way (Italië, ABC, 1975) (M)
Ik zou Sheer Elegance anders vast niet hebben gekend, maar ik ken de naam uit de tijd dat ik de 'Summer Spirit Of...' doe in de zomermaanden. In 2017 en 2018 maak ik gebruik van zelf uitgerekende lijsten van de grote Engelse zomerhits van een bepaald jaar. Niet dat Sheer Elegance in de lijst staat, maar ik tref wel enkele platen in de onderste regionen van de Engelse hitlijsten. Het valt me dan op dat er vrijwel niets van de groep is te vinden op Youtube en dergelijke. Op het hoesje wordt melding gemaakt van een 'disco boom', maar ik zie hier niet meteen een volle dansvloer. 'Milky Way' doet eigenlijk meer countrypop aan. Erg gezellig, maar meer ook niet. 'Satisfaction Is What I Need' dan? Dat klinkt muzikaal puur als pop, terwijl de zang een beetje 'out of sync' lijkt te zijn, maar ik vind het niet aardig genoeg voor de Blauwe Bak. Jammer, ik had méér gehoopt.

* Sheila B. Devotion- I Don't Need A Doctor (Frankrijk, Carrere, 1978) (M)
* S.B. Devotion- No No No No (Frankrijk, Carrere, 1979) (M)
Twee variaties van de Sheila B. Devotion. 'Doctor' is een fijne Eurodisco-stamper met alle bekende elementen uit die tijd en dan flink 'over the top' om de feestvreugde te verhogen. De tweede is dus als S.B. Devotion en deze variatie heb ik nog niet gezien. Het moet een opvolger zijn 'Spacer' en dan is de productie al een stuk internationaler geworden. Qua liedje is 'No No No No' een 'No No No No' voor mij en dan hoor ik liever het knullige 'Doctor', maar qua productie ligt het een stuk lekkerder in het gehoor.

* Peter Shelley- Gee Baby (Duitsland, Ariola, 1974) (E)
Als ik me niet vergis, stuurt de Engelse platenmaatschappij Magnet Peter Shelley de wereld in om een brug te slaan tussen David Essex en Alvin Stardust. Hier is het meer de eerste. 'Gee Baby' is een mierzoet popliedje. Niets bijzonders maar aardig genoeg voor een zondagavond.

* The Soulful Dynamics- Annabella (Duitsland, Philips, 1970) (M)
De tweelingzus van Ninette, want het is hetzelfde model dat ook prijkt op het hoesje van 'Mademoiselle Ninette'. Op de achterkant van het Duitse hoesje wordt gesproken van reggae. Nee, met de beste bedoelingen kun je The Soulful Dynamics geen reggae noemen, ook al heet de b-kant 'Mr. Reggaeman'. Wellicht dat iemand bij de platenmaatschappij The Equals heeft beoordeeld als reggae want feitelijk is dit hetzelfde stampwerk als Eddy Grant en zijn kornuiten. Wel een leuke plaat overigens!

* Soundation- Goodbye Forever (NL, Pink Elephant, 1971) (A)
'Originele hit versie', staat op het hoesje. Wie zou het als eerste hebben uitgevoerd. Soundation of Paul Brett of wellicht iemand anders? Interessant. Het niet altijd even betrouwbare Wikipedia vertelt bij het album 'Jubilation Foundry' dat 'Goodbye Forever' van de hand is van Paul Brett, maar dat is niet waar. Het heeft zelfs Italiaanse roots aan de credits te zien. Maar even door naar Whosampled en Discogs. De single van Paul Brett geeft wel John Hutcheson en Fabrizio als de schrijvers. Het lijkt erop dat Soundation het nummer na Paul Brett heeft opgenomen, maar ik kan niet vinden wie het origineel heeft gedaan. Ik heb eveneens de Paul Brett-single, maar kan eigenlijk geen keuze maken tussen de twee. Beide gewoon even goed.

* Sybil- Don't Make Me Over (NL, Bite, 1989) (M)
Twee vliegen in één klap? Ten eerste vind ik het Bacharach-David nummer 'Don't Make Me Over' een prachtig nummer en bovendien heb ik een zwak voor Sybil. Toch werkt het nummer beter als een ballad en hier heeft het de overbekende beat gekregen uit deze jaren. Het had zo leuk kunnen zijn?

Singles round-up: september 7

Het is alweer een tijdje geleden dat het voor het laatst heeft opgespeeld, maar ik heb vandaag geen beste dag gehad. Ik ben wakker geworden met een hevige pijn en heb daar de rest van de dag last van gehouden. Het is een kramp in de kuitspier. Ik had nog wel idee gehad bij een fietstochtje naar Dwingeloo, maar het is al pijnlijk genoeg om naar de brievenbus te lopen en dus laat ik het maar. Morgen weer aan de bak en zaterdag is het plan om in Meppel op zoek te gaan naar nog meer singles. Terwijl ik eigenlijk wel genoeg zou moeten hebben voor deze maand? Vanavond publiceer ik een enkele 'Singles round-up'. Het zou de bedoeling zijn om gisteren dubbel te publiceren zodat ik vandaag vrijaf kon nemen. Morgenavond publiceer ik naar alle waarschijnlijkheid wel twee berichten zodat ik de singles dit weekend kan rangschikken. Vanavond kruip ik van de N naar de letter S.

* New World- Tom Tom Turnaround (Duitsland, Columbia, 1971) (M)
New World is één van de eerste groepen op het Rak-label van Mickie Most. Most is dan reeds enige jaren een onafhankelijke producent en heeft gewerkt met The Animals, Herman's Hermits en Jeff Beck. Na een paar singles voor Deram debuteert New World op het Rak-label met 'Rose Garden', het nummer van Joe South dat vooral een hit zal worden in de uitvoering van Lynn Anderson. 'Tom Tom Turnaround' stamt nog uit de tijd dat veel landen nog geen eigen Rak-labels hebben en ze als Columbia worden vervaardigd. De productie is in handen van Mike Hurst en dat verklaart meteen het enigszins barokke arrangement van het liedje. Het staat in schril contrast met meer bekend Rak-werk als Suzi Quatro en Mud maar het plaatje mag er zijn.

* Night- Love On The Airwaves (UK, Planet, 1980) (M)
Chris Thompson geldt nog altijd als 'de stem van Manfred Mann's Earth Band' en toert een paar jaar geleden ook in die hoedanigheid rond in Nederland. Hij verlaat Manfred Mann om zijn eigen band te starten. 'Hot Summer Night' is een bijzonder aardig hitje van de hand van Night. Dit 'Love On The Airwaves' zegt me helemaal niets, maar het is de nieuwsgierig, de Engelse persing en de vraagprijs van een euro. En een plaatje over de radio is altijd welkom, zeker als het gaat over nachtradio. Maar helaas... het haalt het niet bij 'Hot Summer Night'.

* Osibisa- Sunshine Day (Duitsland, Bronze, 1975) (A)
Ik heb heel lang geleden wel meer singles gehad van Osibisa maar heb het gevoel dat ik een aantal ben kwijt geraakt. Onder andere 'Music For Gong Gong' dat ik altijd een leuk nummer heb gevonden. Die moet ik maar weer eens opnieuw zoeken. 'Sunshine Day' ontbreekt ook altijd nog in de verzameling en daar heb ik vorige week maandag verandering in gebracht. Het blijft een onweerstaanbaar nummer.

* Gilbert O'Sullivan- Ooh Baby (België, MAM, 1973) (M)
De Belgische hoesjesmaker heeft er een feestje van gemaakt. Op de hoes staat de titel 'O'h Babe', maar het label geeft wel correct 'Ooh Baby' weer. Ik heb Gilbert al eens eerder één van de meest ondergewaardeerde songwriters genoemd en daar blijf ik bij. Vooral in de jaren 1989-90 koop ik alles van Gilbert dat los en vast zit, maar er zijn enkele singles die niet op mijn pad willen komen en 'Ooh Baby' is daar eentje van. Ruim dertig jaar later maar het smaakt me nog altijd en dus is de single méér dan welkom in de verzameling. Zou ik nu onderhand alle hits en tips uit het Hitdossier hebben? Maar eens nakijken.

* Red Dragon with Brian & Tony Gold- Compliments On Your Kiss (UK, Taxi, 1994) (E)
Onderweg vanuit Emmeloord kan ik niet ophouden met gniffelen. Ik weet uit een recent verleden hoe in onze chatroom wordt gereageerd op deze plaat en nu heb ik hem zowaar op vinyl. Het is eigenlijk een EP op 33 toeren met de radio-versie, de instrumentale, een 'straight mix' en de acapella vocalen. Het is een Sly & Robbie-productie, maar bovendien een hele grote hit geweest in Engeland. Vandaar dat veel 'serieus' reggae-volk allerhande verwensingen gaat uiten als de plaat wordt gedraaid. En toegegeven: Het is ook een ontzettende oorwurm.

* Charlie Rich- A Very Special Love Song (UK, Epic, 1974) (A)
Weer een voorbeeld van een single waar ik ben gevallen voor de Engelse persing. Het nummer ken ik eerlijk gezegd niet. Charlie lijkt ontzettend zijn best te doen om te klinken als Elvis en komt met een nogal kleurloos liedje over de brug. Maar ach... voor een zondagavond kan dit best nog wel eens leuk zijn.

* The Rolling Stones- Little Red Rooster (NL, Decca, 1964) (M)
Ik heb net ongeveer vijftig singles uitgezocht in Meppel als ik het bakje op de toonbank zie. 2,50 euro per stuk. Eerst een hoop van The Beatles in niet de beste staat. Vreemd genoeg denken handelaren vaak dat alles van The Beatles een fortuin waard is, maar niets is minder waar. De platen zijn op zichzelf niet zeldzaam te noemen, want er zijn miljoenen van verkocht. Beatles-platen in een onberispelijke staat kunnen veel opbrengen, maar ietwat beduimeld en de waarde ontstijgt niet de euro. Dan hou ik deze in mijn handen. Een smetteloos Favorieten Expres-hoesje en een goed geconserveerde single. Alleen al het hoesje kan iets waard zijn voor verzamelaars. Het is bovendien één van de schaarse singles van The Rolling Stones uit de jaren zestig welke ik nog niet heb. Ik heb inmiddels een waarde voorbij zien komen van 25 euro en dus mag ik niet klagen voor tien procent van deze prijs.

* Demis Roussos- We Shall Dance (NL, Philips, 1971) (E)
Heel stiekem staat deze single al een tijdje op mijn verlanglijstje. Natuurlijk wil je niet van de daken schreeuwen dat je Demis Roussos-'fan' bent, ook al heb ik steeds minder moeite met de titel. Het is enerzijds een fijne herinnering aan een goede vriendin. Een Syrische dame die helemaal begint te smelten als ze de stem van Demis hoort. Demis neemt deze solo-single op als hij nog lid is van Aphrodite's Child. Waar deze groep steeds progressiever en experimenteler wordt, daar zet Demis de traditie voort van de melodieuze popsongs waarmee Aphrodite's Child in de voorgaande jaren grote hits heeft gehad. Het zou me helemaal niet verbazen als Vangelis de klavecimbel speelt op deze single, maar hij heeft geen aandeel in het schrijven van de nummers. Ik ben erg content met deze single, een eventuele upgrade met fotohoes blijft echter welkom!

* The Seashells- Maybe I Know (NL, CBS, 1972) (M)
Ik wist dat er 'iets' was met deze plaat en dat blijkt nu ik de informatie heb opgezocht. The Seashells is een duo van Vicki Brown en Mary Partington. Ze maken twee singles waarvan dit de eerste is. Het is gezellige pop zoals deze in de begin jaren zestig aan de lopende band wordt gemaakt. Lesley Gore heeft het acht jaar eerder al op de plaat gezet en The Seashells doet een natuurgetrouwe cover. Leuk nummer voor op de zondagavond!

Singles round-up: september 6

Als het lekker gaat publiceer ik vanavond weer dubbel zodat ik morgen vrijaf kan nemen. Vrijdag andermaal een dubbele aflevering en dan zijn we door de singles heen. Hoewel? Ik ben nog altijd van plan om komende zaterdag een kijkje te nemen in Meppel, dus wellicht nog een enkele aflevering na het weekend. 'Het zilveren goud' stel ik even uit tot later. Vanmorgen een verplichte afspraak gehad bij de bedrijfsarts en dat is snel gepiept. Vanmiddag heb ik heerlijk kunnen bezorgen. Ik heb erop gerekend dat ik in de Koedijkslanden moet zijn, maar krijg op het werk te horen dat mijn hulp is gewenst in de wijk Ezinge. Dat is een stuk compacter dan de wijk in Koedijkslanden en dus kan de fiets tegen een boom of elektriciteitskastje en lopen we vrolijk de straat op en neer. De voorspelde regenbui is uitgebleven en vanmiddag kan het jasje zelfs uit als ik naar huis fiets. Nu ga ik verder met de volgende negen singles uit Emmeloord (E), Assen (A) en Meppel (M). Ik begin erg slaperig te worden, dus ik moet nog even bekijken of er een tweede aflevering komt...

* The Lovin' Spoonful- Did You Ever Have To Make Up Your Mind? (Duitsland, Kama Sutra, 1966) (A)
Kun je een plaat over het hoofd zien? Blijkbaar wel! Ik meen dat ik de verzameling van The Lovin' Spoonful aardig compleet heb en dan hou ik opeens deze in mijn handen. De fietstocht van vorige week maandag is in meerdere opzichten de moeite waard, maar deze single is wel echt de grote verrassing. Hij is niet helemaal vlekkeloos uit de strijd gekomen, maar erg fijn om deze eindelijk eens op vinyl te hebben. Twee minuten en meer heb je niet nodig Mooie aanwinst!

* The Marmalade- Falling Apart At The Seams (NL, Target, 1975) (A)
Hoewel de groep vooral wordt herinnerd vanwege 'Ob La Di, Ob La Da', ben ik een groot liefhebber van het werk van The Marmalade. Evenals The Tremeloes is het een groep met twee gezichten. Op de a-kanten wordt men aanvankelijk verplicht om potentiële hits af te leveren, de b-kanten laten een hele andere Marmalade horen. Als de groep gaat uitkomen voor Decca hebben ze meer artistieke vrijheid. Halverwege de jaren zeventig zijn ze opeens terug met 'Falling' en ook dat is weer een nummer om je vingers bij af te likken.

* John Mayall's Bluesbreakers- Supsicions (NL, Decca, 1967) (E)
De opvolger van 'It Hurts Me Too' waarop Peter Green de gitaar verzorgd. Ik durf niet helemaal eerlijk te zeggen of Mick Taylor hier al heeft overgenomen. Over Mick Taylor gesproken: Ik heb onlangs geleerd dat de beste man tegenwoordig in Diever woont. Dit is klassieke Britse bluesrock op zijn allerbeste! Het stampt lekker, heeft fine koperblazers en natuurlijk een hoop gitaar en de zang van Mayall. Zeker één van de leukste John Mayall-singles die ik heb gevonden door de jaren heen. 'Part 2' staat op de keerzijde maar bij een vluchtige beluistering kan ik niet anders stellen dan dat dit de volledige versie is en 'Part 1' een 'edit'.

* George McCrae- One Step Closer (NL, Say What!?, 1984) (A)
De vorige eigenaar van deze single is woonachtig in Haarlo. Dat meen ik te herkennen van de fietstocht van twee weken geleden. Dat blijkt echter Haarle te zijn. Haarlo is, volgens Wikipedia, een kerkdorp in de buurt van Enschede. Op het label zit ook een sticker van een platenzaak in Enschede. Natuurlijk schaf ik deze single aan met de Blauwe Bak in het achterhoofd en hoewel 'One Step Closer' een lekker nummer is, is het mij té poppy voor de koffers. De b-kant is een stuk rustiger en dat kan ik wel passen tussen de overige jaren tachtig-singles in de Blauwe Bak. Laten we het voor de aardigheid eens een kans geven.

* Midnight Oil- The Dead Heart (NL, CBS, 1986) (M)
Een van de vele opvolgers van 'Beds Are Burning' welke het niet heeft gehaald. Deze single is ergens ver weg in mijn geheugen blijven 'hangen' en het blijkt inderdaad een lekkere plaat te zijn. Het klokt in over de vijf minuten en wellicht dat dit iets té lang is geweest voor de radio? Dat geldt overigens niet voor mijn zondagavonden.

* Mighty Sparrow- Born Free (België, Trojan, 1978) (M)
Ik kan niet zo snel een oorspronkelijk jaartal vinden van Mighty Sparrow. Het is in 1978 echter een opvolger van 'Only A Fool' nadat dit een grote hit is geworden. Een prachtig nummer dat ik wel een plekje gun in de Blauwe Bak, ook omdat het fijn gaat in combinatie met de 'spouge' van Barbados. Op de b-kant staat 'Over The Rainbow' van The Cimarons en dat is uitstekende reggae. Ik vermoed dat 'Born Free' in België een release heeft gehad vanwege de 'Popcorn' en dus misstaat het niet in de koffers.

* Mobiles- Drowing In Berlin (UK, Rialto, 1981) (M)
Eigenlijk is de plaat in Frankrijk geperst zoals dat ook het geval is met sommige Engelse 2Tone-uitgaven, maar het is duidelijk voor de Engelse markt vervaardigd. De vinyl master is namelijk wel in Engeland gemaakt en dat  hoor je ook op deze plaat. Het is overigens de eerste keer dat ik het hoor, want de single is altijd een 'zwart gat' voor me gebleven. Een lekker eigenzinnig nummer met een hoop synthesizers en een eigenwijs klinkende zangeres. Ik ken het label eigenlijk alleen maar van The Korgis, maar Mobiles is dan nog ietsje meer 'underground'.

* Nazareth- Bad Bad Boy (UK, Old Gold, 1973, re: 1988) (E)
In de lage landen zal vooral de voorkeur zijn uitgegaan naar de b-kant van deze uitgave. Dat is namelijk de nummer 1-hit 'Love Hurts', maar dat nummer scoort een stuk minder hoog in Engeland. Als 'Bad Bad Boy' al niet de a-kant was geweest, had ik hem wel zo genoemd. Ik weet niet eens of het nummer op de 'Hot Tracks'-EP staat, maar ik vind een single in ieder geval praktischer en reken het daarom als een nieuwe aanschaf. 'Bad Bad Boy' is een stevige boogie met smakelijk gitaarwerk. Het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden en het klinkt bij vlagen zelfs erg Juicy Lucy-achtig.

* The New Seekers- Circles (UK, Polydor, 1972) (M)
Harry Chapin zal zijn grote doorbraak hebben in in 1973 met 'W.O.L.D.' en 'Cats In The Cradle'. Dat laatste nummer wordt in 1992 weer op de plaat gezet door Ugly Kid Joe. Chapin is een fraaie verhalenverteller en het is wel toevertrouwd aan The New Seekers om daar een plaatje van te maken voor de leeftijdscategorie van acht tot tachtig. Ik moet bekennen dat de plaat vooral mee mag omdat dit een Engelse persing is. Verder kun je hier niet veel mee.

Mijn ogen worden steeds zwaarder. Ik moet me morgenmiddag maar eens zien te motiveren om dan te publiceren. Vanavond gaat het niet meer lukken.