Classic Week Spot: The Chi-Lites

Je probeert steeds weer iets nieuws en zo is het halverwege januari als ik bedenk om in de laatste show van de maand de schijnwerpers te zetten op platen die ik in de afgelopen januarimaanden heb gekocht. De focus ligt dan op de jaren 2012 tot en met 2020, ofwel: De jaren waarin de soul een serieuze hobby wordt. Dit proces heb ik herhaald in februari, maart en april. Afgelopen zaterdag was de laatste van de maand mei en dus heb ik gekeken naar de platen uit mei. Daarbij kan ik melden dat 'Gotta Get My Baby Back' van Damon Fox weer terug in de koffers is, deze stond te verpieteren in de reserve-Blauwe Bak terwijl dat de plaat echt wel de moeite waard is. In de 'Sweet 16', het derde uur van 'Do The 45', kijk ik naar de singles uit de meimaanden van vóór 2012 en met name in 2011 koop ik een hele vracht. Eentje daarvan blijft me iedere keer weer verbazen en afgelopen weekend heb ik moeten vaststellen dat ik smoorverliefd ben op de plaat. Het moest hoognodig eens de Week Spot worden, maar dan opnieuw: Ik heb de band al meerdere malen te gast gehad. Hoewel het niet de meest vrolijke periode uit mijn leven is, besluit ik dan maar eens tien jaar terug in de tijd te gaan naar de bizarre meimaand van 2011. De Week Spot is deze week 'You Got To Be The One' van The Chi-Lites (1974).

Tegenwoordig zou ik het meteen in de portemonnee voelen als de instanties hetzelfde zouden doen als in 2011. In dat jaar heb ik namelijk nog een enorme luxe: Ik betaal, bij wijze van spreken, vijfenzeventig cent aan huur. Daar is het huis ook naar want als ik de keukenvloer eenmaal helemaal leeg heb gemaakt, zie ik dat deze het waarschijnlijk niet lang had gehouden. Helemaal verrot. 's Winters vriest het binnen drie graden meer dan buiten. Op zomerdagen doe ik de gordijnen dicht en banjer in mijn onderbroek door huis om het koel te houden. Ik betaal op zijn meest 170 euro per maand. Dat is zonder huursubsidie want daarvoor kom ik niet in aanmerking vanwege de té lage kale huurprijs. Als je niet te veeleisend bent, merk je het niet meteen als de werkgever een paar tientjes of een honderdje te weinig uitbetaalt. Ik kan zo nu en dan toch nog naar Zwolle voor een zwikje platen en het is eveneens de periode dat ik twee garderobes heb.

Het verhaal begint na een lange periode van ziektewet. In oktober 2010 ga ik weer aan de slag, eerst op een productie-afdeling van de sociale werkvoorziening. Ik ga binnenkort in de post beginnen, maar ze willen eerst weten wat voor vlees ze in de kuip hebben. Eigenwijs vlees, dat had ik ze op voorhand al kunnen vertellen. Omdat ik lange tijd uit het ritme ben geweest, wordt voorgesteld dat ik eerst maar eens voor achttien uur per week ga beginnen om langzamerhand op te bouwen naar de gebruikelijke tweeëndertig. Na een paar weken moet ik concluderen dat de achttien uur perfect zijn en dan gaat de werkgever lastig doen. Ik word gekort, maar op ene of andere manier weet ik het te rooien met het geld dat ik heb. Dan wordt de betaling in maart 2011 opeens stilgezet. Het sociale werkbedrijf is overeen gekomen met de gemeente dat ik via de gemeente in dienst kan treden. Ik moet dan wel zelf ontslag nemen. Dat doe ik uiteraard niet meteen en ga op onderzoek uit. Dan blijkt dat de gemeente het iets anders ziet en ik mag zeker geen ontslag nemen. Ik moet eerst maar een tijdje geld vangen van het UWV. Als dat hoort dat ik nog steeds aan het werk ben, laat dat weten mij niet te willen uitbetalen. Er zit niets anders op dan tijdelijk te stoppen met werken, maar... het geld blijft ook uit. Ik krijg wel kleine hapjes toebedeeld, maar sinds de stopzetting in maart ben ik achterop komen te liggen met betalingen en verdwijnt het als sneeuw voor de zon.

Eind mei lijkt dan toch verandering in de zaak te komen. Ik krijg zowaar vakantiegeld gestort van de gemeente! Dat besteed ik wijselijk aan platen, maar als ik dat achteraf had geweten? Het zal uiteindelijk pas tot half augustus duren eer ik het geld ontvang waar ik recht op heb. Het nieuwe contract met de gemeente gaat in oktober 2011 in en is uiteindelijk slechts voor twee maanden. Het is de periode dat we krijgen te horen dat de huizen eindelijk eens worden gesloopt en per 30 december 2011 ben ik inwoner van de gemeente Meppel. 'Alternatief voor schaapjes tellen', heet het bericht waar jullie deze single van The Chi-Lites kunnen treffen. Het is de woensdag dat mijn vakantiegeld wordt uitbetaald en ik ben deze dag héél vroeg wakker. Ik meen die middag een afspraak te hebben, maar dat blijkt te zijn verschoven. Om wakker te blijven, besluit ik een fietstocht te maken. Eerst naar de kringloop in Rouveen (zit tegenwoordig op een industrieterrein van Staphorst) en dan naar Meppel voor de beide kringloopwinkels en een omelet op het terras, nu het kan. Er volgen binnenkort nog reisjes naar Hoogeveen (de laatste met de Marathon Tyros voordat deze naar de schroothandelaar kan) en Emmeloord (met de bus) en halverwege juni is het vakantiegeld weer op. In Rouveen koop ik een aantal singles waaronder deze van The Chi-Lites. In eerste instantie maakt het weinig indruk, maar de plaat blijft terugkomen in de show door de jaren heen. Het is met name in de laatste paar jaren dat ik ben gaan hechten aan de plaat en nu 'past' hij helemaal in de set. Vreemd genoeg is de plaat nimmer in Engeland uitgebracht, berwijl de groep daar diverse grote hits heeft in de jaren zeventig. In Amerika strandt het onderaan in de Billboard Hot 100. In Nederland brengt de plaat het tot de Tipparade.

Tien jaar later mag de plaat alsnog de Week Spot zijn en afgelopen weekend ben ik al een beetje op een trip geweest terug naar deze bizarre weken in 2011. Ik kan me nauwelijks bevatten dat het alweer tien jaar geleden is. Zou het betekenen dat ik oud word? Ach welnee, dat zal wel niet...

Eindstreep: mei 2021

Er is wel wat veranderd in de afgelopen jaren. Zo kon ik eerder moeiteloos aan het einde van de maand een 'Eindstreep' doen, maar nu doen platen er langer over om in Uffelte te arriveren. Dat maakt dat ik vandaag bijvoorbeeld nog met heel veel singles van april zit, terwijl ik daar met gemak zonder zou kunnen. Enfin, ik ga straks even een kijkje nemen voor een top tien. Als ik het goed heb wacht ik op dit moment nog op twee singles van Record Shack. En dan is er natuurlijk nog de single van Pama International welke deze maand dan toch eindelijk zou moeten verschijnen. In dat geval heb ik de plaat al in januari besteld en betaald.

In de maand mei heb ik totaal 42 singles gekocht waarvan twee nog geleverd moeten worden. Van Mark heb ik er precies veertig. Verder heb ik nog de 19 van Rarenorthernsoul, de 6 uit Zweden en de single van The Web. De laatste zou qua prijskaartje bovenaan moeten staan, maar uiteindelijk is er nog een andere single welke meer impact heeft gemaakt. Alle veertig singles van Mark zijn voor de Blauwe Bak en ik tel geen dubbele exemplaren. Bij de singles van april zijn twee die ik dubbel heb (Dusty Springfield en 'Keep On Running' van Spencer Davis Group) en die doen dus ook niet mee voor de top tien. De top tien ga ik nu uit de losse pols samenstellen. Ik zie jullie morgen terug voor een 'Classic Week Spot' voor de variatie waarbij ik voor eens tien jaar terug in de tijd mag.

1. Cross That Bridge-Simtec & Wylie

2. The Same Old Me-The Web

3. Oh Me Oh My-Mike James Kirkland

4. Why You Wanna Treat Me The Way You Do-The Hyperions

5. I'm The One-Mel & Tim

6. We Try Harder-Kim Weston & Johnny Nash

7. Baby It's You-Smith

8. You Turned My Whole World Around-Black Ivory

9. I Owe You Love-Ronnie Miller

10. Can I Get To Know You Better-The Turtles

Het zilveren goud: mei 1996 deel IV

Het fietsverhaal van gisteren heeft het schema in de war geschopt. Eigenlijk wil een aflevering 'Het zilveren goud' en een jaren tachtig-bak voor de 'Verzamelwoede' doen en uiteraard de 'Eindstreep'. Ik heb eerst nog zitten denken om 'Het zilveren goud' over te slaan of te combineren met een later bericht, maar dan opnieuw: Genoeg kansen om nog eens een 'Verzamelwoede' te doen. Het is de laatste aflevering over mei 1996 en wat heb ik nog allemaal te vertellen over deze maand? Eigenlijk twee dingen, maar van eentje weet ik weinig meer te herinneren. Dat is het feit dat ik de Elfstedentocht in zijn geheel heb gereden met de Solex. Ik heb twee jaar eerder een poging gedaan maar zit dan vanaf de start in Leeuwarden tot en met Sloten in de bezemwagen omdat mijn Lex niet wil starten. Dat is dan trouwens ook nog de zwanenhals. Het is dankzij deze Elfstedentocht dat ik aan mijn Oto kom. Dezelfde Oto is in 1996 topfit om de 240 kilometer af te leggen zonder noemenswaardige problemen. Het ding is wonderwaar uit de as herrezen nadat die in 1995 flink total loss was geraakt. Maar nogmaals... meer herinneringen heb ik niet aan de tocht en dus schiet ik hier tekort voor een berichtje.

Het tweede onderwerp heb ik al een paar maal ter sprake gebracht, maar tot een bericht is het niet gekomen. In 1996 opent The Scrum haar deuren en ben ik één van de eerste stamgasten. Op het eerste gezicht heeft Sneek anno 1995 horeca voor ieders wat wils. Toch ontbreekt de kroeg waar alternatieve muziek wordt gedraaid en de stevigere rock. We hebben een tijdje het Rockcafé gehad. Als The Legend opent zijn de verwachtingen hooggespannen, maar ook dat draait al snel uit op een soort van discotheek (hoewel ik jaren later nog eens ben geweest en het toen al wel 'alternatiever' was). Ik heb ergens de indruk dat The Scrum in eerste instantie is geopend als sportcafé in 'American' stijl, maar dat het al snel is geadopteerd door de alternatievelingen. Denk dan vooral aan bezoekers van Het Bolwerk die dan nog na een concert uitwaaieren over de stad. Sommige gaan naar huis, anderen blijven hangen in de snackbar en de rest verdeelt zich over de aanwezige horeca. Met name in 1996 en 1997 is het duidelijk waar de rit heen gaat als Het Bolwerk dicht gaat. Je komt iedereen weer in The Scrum tegen.

De uitbater van The Scrum is een oude bekende. Ik ga in 1989 regelmatig 's middags naar een jukeboxwinkel aan de Nauwe Noorderhorne en zoek uren in de aanwezige singles om uiteindelijk met één single van een gulden te vertrekken. Bert vreet zichzelf intussen op. Hij doet de jukebox-handel naast zijn coffeeshop, de eerste in zijn soort in Sneek. In 1996 probeert hij het in de horeca. Het pand is eerder een café geweest, maar ik kan de naam niet herinneren. Het is in de Kleine Kerkstraat en schuin tegenover de ingang van Close-Up, dé hippe discotheek van Sneek (tegenwoordig Alcatraz). De muziek heeft een hoog MTV-gehalte. Geen Bon Jovi of Bryan Adams, maar de betere alternatieve rockmuziek. Later zal daar ook dance (middels The Prodigy) en hiphop bij komen. Het is vooral een tent waar je op zaterdagavond kan genieten van 'old school' Metallica of een kraker van Slayer. Op zaterdag heeft het een dj welke verzoekjes draait. Het is nog de tijd van voor de muziekcomputers en dus is hij de hele avond in de weer met het wisselen van cd's. Ik zal er de komende achttien maanden praktisch gaan wonen. Het komt gegarandeerd nog een aantal malen terug in de berichten!

2496 True Love-Bing Crosby & Grace Kelly (Duitsland, Capitol, 1957)
2497 Big City-Tol Hansse (NL, CNR, 1978)
2498 Want Dat Is Carnaval-Toon Hermans (NL, Discofoon, 1971)
2499 Huayno De La Roca-Los Incas (NL, Philips, 1970)
2500 Autumn Leaves-Jon-Wite Group (US, Cenpro, 1975)
2501 Satisfaction-The Rolling Stones (UK, Decca, 1965, re: 1975?)

Ik had wellicht wel een leukere nummer 2500 willen hebben, maar ja... Ik heb de single van Jon-Wite Group een paar jaar geleden nog eens geprobeerd, maar nee... het is té slaapverwekkend voor de soul-koffers. De single kan nog best eens uit het boekenwinkeltje van Cees Buster komen. 'Satisfaction' is een beetje een eigenaardige single. Ik heb hem ook in de originele Engelse persing, maar deze is vermoedelijk in 1975 geperst en ook met idee om het in Scandinavië op de markt te brengen. In tegenstelling tot de Nederlandse persingen heeft het 'The Spider And The Fly' als b-kant. Opvallend is dat dit nummer wordt toegeschreven aan Nanker en Phelge en de a-kant aan Jagger en Richards. Beide zijn in feite dezelfde schrijvers. De combinatie Nanker en Phelge wordt vooral in de jaren 1963-64 gebruikt door de heren. Omdat ik de originele single al heb en 'Satisfaction' ook in 1970 in ons land een hit geweest, hou ik deze single in de jaren zeventig-bak.

Diagonaal zeven letters: Zondag 30 mei

Lusteloos. Dat is het gevoel dat de afgelopen maanden vooral overheerst. Ik zit hardop te genieten als ik vanmiddag met een beker koffie en een broodje in de zon achter huis zit. Het informatiepaneel van de fietsknooppunten is verplaatst en staat nu schuin tegenover de ingang van mijn tuin. Ik moet natuurlijk ook even fietsen vanmiddag! Toch is er een ding dat me tegenstaat: De drukte. Nadat ik een paar uur binnen ben geweest, moet het dan uiteindelijk toch nog gebeuren. Het is dus al voorbij vier uur als ik van huis ga. Het is aanvankelijk het idee om een ommetje te doen zoals een paar weken geleden. Met het verschil dat ik nu wel richting het Drents-Friese Wold wil. Als het daar maar niet zo druk is? De fietstocht begint al op het erf. Het stuk naar Diever is gesneden koek voor mij en ik ken bijna iedere kuil in de weg. Toch is het oneerbiedig om zomaar voorbij te gaan aan dit prachtige stuk door het bos. Ik heb wel besloten dat er muziek bij moet en zo luister ik naar de uitzending van 'Do The 45' van gisteren (ook verkrijgbaar op onze Mixcloud-pagina). Mocht ik de muziek zat worden, dan kan ik de koptelefoon in de fietstas stoppen want die heb ik wel meegenomen hoewel die leeg is. Portemonnee mee om me onderweg te trakteren op een ijsje. Gewoon in korte broek en poloshirt, geen jas mee of iets dergelijks. Het gaat immers toch maar een ommetje worden?

In Wittelte word ik tegengehouden door een verkeerscontroleur. Volgens hem is op weg naar Diever 'een grote brand' gaande en hij legt mij uit hoe ik anders in Diever kom. Alsof ik dat nodig zou zijn, maar vooruit maar. Ondanks de grote brand zie ik geen rookpluimen of iets dergelijks. Ik zie dat er een boerderij is afgebrand. De vlammen zouden zijn overgeslagen vanuit de schuur en het rieten dak in lichterlaaie hebben gezet. Maar goed, ik ben hier niet om jullie op de hoogte te houden van lokale branden. Ik fiets over de Steenwijkerweg en kom uit met de molen van Diever. Hier had ik een ijsje willen halen, maar de drukte weerhoud me hiervan en bovendien ben ik 'nog maar net onderweg'. Wellicht een rondje Drents-Friese Wold en op de terugweg een ijsje halen? Dat klinkt als een idee. Bij knooppunt 67 ga ik normaal gesproken richting Hoogersmilde, maar ik kies er nu voor een stukje rechtdoor te gaan naar Wateren. Zo ver zal ik niet komen. Ik zit opeens op de NAP en heb opeens zin in Appelscha. Ach vooruit, waarom ook niet? Toch zal ik deze plaats ook niet aan doen. Ik oriënteer me op de kaartjes en herhaal een stukje dat ik twee jaar geleden op de elektrische fiets heb gedaan. Ik ga ten oosten van Appelscha en steek de vaart over. Ik zie wel een fietspad naar links maar geen bordjes die me daar naartoe verwijzen. Ik kom op een ruilverkavelingsweg en fiets uiteindelijk een flinke bocht om. Nog een weg oversteken en dan komt Smilde in zicht. Ik heb namelijk een plannetje opgevat...

Ten eerste gaat het gewoon lekker. Ik weet mezelf goed te vermaken met de radioshow en de wind houdt het aangenaam koel. Ergens gaan zitten voor een ijsje of een patatje staat me tegen op ene of andere manier. Nu weet ik dat ergens ter hoogte van Smilde een benzinestation aan het water zit. Als ik daar nu eens iets te drinken haal en een paar verpakte broodjes en vervolgens een bankje ga zoeken in de vrije natuur? Ik kom in Smilde uit bij de brug en fiets maar een stuk richting Bovensmilde. Het benzinestation zit vlak buiten de bebouwde kom van Smilde en daarmee fiets ik steeds verder weg. Daar haal ik twee gekoelde flesjes cola en een paar broodjes. Ik schrik best wel even als ik op de pinautomaat kijk. Niet vanwege het te betalen bedrag, maar de actuele tijd. Het is dan al zeven uur geweest! Ik plan even snel een route terug. Dat moest in ieder geval over Oranje gaan, omdat ik niet kilometers aan de Drentse Hoofdvaart wil zitten. Het meest koude is van de cola af als ik eindelijk een bankje vind. Ik hou hier even lekker pauze, maar dan moet ik aan de bak. Ik heb geen telefoon bij me en weet niet hoe laat het is. In Smilde was het even na zeven uur en het kan middels wel eens richting acht uur of half negen zijn. Ik heb vanavond ook nog een show te doen! Ik ga dus flink op de pedalen staan en fiets intussen ook nog eens niet de kortste route. Het is wel een stuk dat ik al een tijdje van plan ben geweest: Een stukje Beilerdingspel-route in tegengestelde richting. Vanaf Spier ga ik de paddestoelen volgen naar Uffelte.

Bij de schaapskooi eet ik een broodje en breek het tweede flesje cola aan. Dan ga ik opnieuw op de pedalen staan en ram met een enorme snelheid door het bos. Bijna een aanrijding met een schaap. Ik probeer me niet te herinneren waar het pad precies uitkomt zodat ik wellicht nog een verrassing heb. Helaas, ook hier is het gesneden koek. Ik fiets het bos uit naar Ansen en ga terug over Rheenbruggen. Ik heb geen flauw idee hoe laat het is, maar weet wel dat het koeler is geworden. Het blijkt half tien te zijn. Ik ben dus, al met al, een uurtje of vijf onderweg geweest. Afstand? Geen idee, maar Smilde zal een kilometer of achtentwintig zijn vanaf Uffelte. En dan gaan we de kortste route. Het zal uiteindelijk een kilometer of zeventig zijn geweest. Ik ga het nu niet meer uitrekenen want na de radioshow ben ik nu helemaal 'op'.  De foto is niet van vandaag, maar het is wel hetzelfde gebied als waar ik mijn broodje heb genoten. De foto stamt uit 2017 en is van de Hemelvaartsdag als ik de Beilerdingspel-route in zijn geheel fiets. De mast op de achtergrond is de radiotoren van Hoogersmilde.

Verzamelwoede: Jaren 70 bak 20

Het heeft met mijn leeftijd te maken. Ik ben té jong om in de vroege jaren tachtig al platen te verzamelen en dus mis ik in zekere zin de 'glorietijd'. Ik heb door de jaren heen namelijk iets ontdekt. Als je in 2011 een cd of plaat hebt gekocht, dan hecht je anno 2021 nog bijzonder aan deze plaat. Je wilt hem, hoe genaamd, voor geen miljoen kwijt. Als je daarentegen een plaat hebt gekocht in 2001 je daar een stuk minder sentimenteel bij voelt. Je kent de plaat van haver tot gort en als je het eens mist, kun je het album altijd nog via Spotify of Youtube opnieuw beluisteren. Weg ermee! Als je nu nog steeds platen uit 1996 of daarvoor hebt, dan vormen deze een onderdeel van je leven en zullen ze waarschijnlijk nooit in andere handen over gaan. Twintig jaar is de emotionele grens. Tel twintig jaar op bij de jaren zestig en je zit in de jaren tachtig. Ik begin pas tegen het eind van dat decennium als net de glamrockers hun plaatjes van The Sweet massaal dumpen op rommelmarkten. Dit zal verklaren dat de meeste singles in de gele bakken uit de jaren zeventig komen. Qua Blauwe Bak moest ik nog eens kijken of de sixties niet stiekem zijn oververtegenwoordigd. Vandaag presenteer ik jullie de twintigste jaren zeventig-bak en dat is nog altijd niet het einde van de seventies.

Ik haal één single uit de bak voor 'The Vinyl Countdown' van de komende weken. Het is een Engelse persing. Verder kijk ik niet want ik meen dat ik die andere al eens heb gedraaid. Niet dus, want die staat beneden als ik boven ben voor het fotomoment. Deze moet het dus stellen met de ietwat verfomfaaide Nederlandse persing in een laf plastic hoesje. De twintigste van de jaren zeventig begint eveneens met een Engelse persing: 'Dreadlock Holiday' van 10CC staat daar naast de Jamaicaanse persing. 'My Darling Helena' van de Nederlandse Walkers is de laatste in deze bak. De Deense Walkers staan in de volgende. In mei 2021 begint de bak ook met een Engelse persing en ook eentje die momenteel nog in de bak voor 'The Vinyl Countdown' zit: 'Don't Fool Around' van R. Dean Taylor. Een voormalige Blauwe Bak-gast welke ik lang heb aan gezien voor de originele jaren zestig-single. Het blijkt omstreeks 1973 te zijn uitgebracht ten tijde van het succes van 'There's A Ghost In My House' in de Engelse Northern Soul. Vader Abraham besluit de bak met 'Das Lied Der Schlümpfe'. Dat is inderdaad de Duitse versie van het Smurfenlied. Artiesten en groepen met drie of meer smurfen... euh... platen zijn: Joe Tex (4), Three Degrees (15), Three Dog Night (7), Trammps (5), T.Rex (8), Ike & Tina Turner (6), Vader Abraham (7) en Village People (3). Een top twaalf zou er als volgt uit zien.

1. Rendezvous 6:02 - UK (NL, Polydor 2001 889, 1979)

2. Easy Livin' - Uriah Heep (NL, Island 12196 AT, 1973)

3. Empty Pages - Traffic (NL, Island 6014 021, 1970)

4. People Gotta Move - Gino Vannelli (NL, A&M 13614 AT, 1974)

5. Toast And Marmalade For Tea - Tin Tin (Duitsland, Polydor 2058 023, 1970)

6. Year Of Decision - The Three Degrees (NL, Philadelphia International PIR 2073, 1974)

7. The Boys Are Back In Town - Thin Lizzy (UK, Vertigo 6059 139, 1976)

8. No Regrets - The Walker Brothers (NL, GTO 2099 142, 1975)

9. Mama Told Me - Three Dog Night (NL, Stateside 5C 006-91579, 1970)

10. Are Friends Electric - Tubeway Army (NL, Beggars Banquet 144.681, 1979)

11. Accidents - Thunderclap Newman (Duitsland, Polydor 2121004, 1970)

12. Love Like A Man - Ten Years After (UK, Deram DM 299, 1970)

Als zestienjarige ben ik nog altijd niet alleen in de grote boze mensenwereld geweest. Als ik slaag voor mijn examen heb ik al wel een eerste doel. The Moody Blues hebben pas hun nieuwste album gemaakt en zal in Den Haag optreden. Daar wil ik naartoe! Mag niet. Vervolgens lees ik dat Ten Years After op een bluesfestival in Bolsward gaat spelen. Dat breng ik maar niet eens ter sprake. Ik moet nog even geduld hebben voor wat betreft concerten, feesten en drank. In geval van Ten Years After moet ik nóg langer geduld hebben want deze groep zie ik pas in 2003 voor het eerst. Ik koop in 1991 wel de elpee 'Cricklewood Green' en dat is één van de zeer weinige bluesplaten waar ik aan hecht. Ik zet vol enthousiasme 'Love Like A Man' in de top twaalf, maar realiseer me dan dat de studioversie is ingekort en de live-uitvoering op de b-kant niet heel erg sterk is. Als hekkensluiter dan maar? Deze positie heb ik aanvankelijk in gedachten voor Thunderclap Newman want ik heb aan het einde van de rit slechts tien échte favorieten. Elpees doen niet mee in de verzameling, maar ik heb ook ergens de langspeler van Thunderclap Newman. Het niveau van 'Something In The Air' wordt nergens meer gehaald, maar 'Accidents' is wel bizar genoeg om te noemen. Ooit een opgewekt liedje gehoord over kinderen die aan een noodlottig einde komen? Welkom in de wereld van John 'Speedy' Keen. Tubeway Army wil ik dus eigenlijk van de Engelse persing doen, maar ik ben te lui om naar beneden te lopen. De Nederlandse klinkt als brandhout en ga dus automatisch voor de Engelse. Hoewel de plaat 'niets bijzonders' is binnen de top twaalf is het een plaatje dat altijd goed smaakt.

Te vaak gehoord kan daarbij ook een reden zijn van een relatief lage score. Dat is ook het euvel bij 'Mama Told Me' van Three Dog Night. Het plaatje heeft heel lang op mijn verlanglijstje gestaan en sindsdien heb ik hem een paar maal te vaak gedraaid in de radioshows. Maar... het is nog altijd goed genoeg voor de top twaalf! The Walker Brothers is natuurlijk een beetje een gebed zonder einde en de plaat krijgt pas betekenis als ik in 1999 de biografie over Scott Walker heb gelezen. Er is niets veranderd in 45 jaar. Ook nu hoor je vaak de kritiek dat de media een doorgestoken kaart is en de lachwekkende boycot van de BBC is daarvan een voorbeeld. De voormalige teenybopper-groep wordt het succes van 'No Regrets' zo misgund dat de BBC het origineel van Tom Rush gaat promoten. Het geldt niet voor iedere cover van The Walker Brothers, maar in geval van 'No Regrets' is deze gewoon beter. De BBC krijgt haar zin want Tom Rush zal zijn enige hit hebben met 'No Regrets' terwijl de Walkers het vooral moet hebben van overige landen waar de plaat wél een top tien-hit wordt. Als je in Mossley in de trein stapt naar Manchester is Stalybridge het eerste station. Ashton-under-Lyne de tweede. Het zijn beide nogal grijze en grauwe arbeidersstadjes, maar over het algemeen ga ik liever naar Ashton dan Stalybridge. Toch vind ik op een zeker moment een 'charity shop' welke spotgoedkoop is met de platen. Alles is 20 pence, ongeacht of het een elpee of een single is. Daar koop ik de Engelse Tubeway Army maar ook deze van Thin Lizzy. En de laatste staat 45 jaar later nog altijd als een huis.

Ik sta er ook even van te kijken, maar het klopt wel... The Three Degrees zijn de kampioenen uit deze bak met maar liefst vijftien singles. Daartussen zitten een aantal dubbele, vooral afwijkende persingen. 'Year Of Decision' heb ik bijvoorbeeld als Nederlandse en Duitse persing. Ach ja, het neemt niet heel veel plek in beslag, mits je het bij iedere single zo gaat doen. De Nederlandse klinkt sowieso ook beter. Op 4 mei 1992 maak ik een fietstocht naar Franeker. Dat doe ik wel vaker. Er zitten een paar leuke winkeltjes in de vroege jaren negentig. 'T Allegaartje is een boedelhal tegenover het park en dat is de eigenlijke reden van de fietstocht. Het is echter maandag en dan blijkt de hal dicht te zijn. De volgende dag heb ik meer succes, ook al betekent het dat ik twee keer naar Franeker moet fietsen. Op de maandag ontdek ik een Expert-winkel met een erg interessante voorraad singles. Veel 'gouwe ouwen' en 'new old stock'. Ik koop hier bijvoorbeeld de Franse 'She Sold Me Magic' van Lou Christie, nog helemaal nieuw! Ook pik ik de Amerikaanse persing van 'Toast And Marmalade For Tea' van Tin Tin mee. Voor de Bee Gees-collectie. Albert bezorgt me deze fraaie Duitse persing en ik vind het nummer nog altijd top. In 2005 word ik uitgenodigd om te draaien op een tuinfeest. Het thema is jaren zeventig en de platen mogen niet ouder dan 1970 zijn en niet jonger dan 1979. Ik heb even in de platenkast van de gastheer mogen kijken en ik zie daar een voorliefde voor Gino Vannelli. Ik draai 'People Gotta Move' verschillende keren gedurende het feest. Een paar maanden later hoor ik het opeens op de radio in een reclame voor de ANWB. Nou en? Veel van de gasten op het feest zijn werkzaam in de reclame-branche en, nee, ik weet het niet zeker. De ANWB-reclame brengt me desondanks altijd weer terug naar dit bizarre feest.

In Engeland zijn ze geen fotohoesjes gewend en dus hoeft een band slechts voor een album of een interview op de foto. Zo is Traffic weer eens in Nederland en genieten de heren van de Hollandse keuken. Met name de kruidensigaretten smaakt hen goed. Dan komt iemand langs van de platenmaatschappij om je te vereeuwigen voor het volgende single-hoesje en zo sta je dan apestoned op de gevoelige plaat. Met name Jim Capaldi is in een andere wereld. Ik beschouw Traffic als perfecte popmuziek en noemd e platen vaak 'verwenmomenten'. Het maakt niet uit of het een live-optreden of een radio-programma is, Traffic is voor mij wat het fietslichtje voor Wendy Van Dijk is. Een ik-momentje. Het leven gaat niet over rozen, desondanks zet ik 'Easy Livin' op de tweede plek. Een aangename dreun tussen de ogen. Ondanks dat de techniek niet heeft stil gestaan in de laatste 48 jaar is dit één van de weinige hardrockplaten uit deze tijd welke nog altijd hard en ruig klinkt.

Vooruit! Nog een verwenmomentje. Op nummer 1 om precies te zijn. Ik leer 'Rendezvous 6:02' kennen middels de vaste technicus van de lokale omroep in Sneek. In verband met oriëntatie loop ik een paar zaterdagen mee met Jacques voordat ik wellicht een eigen sixties-show kan beginnen. Dat is me dan weer beloofd door de voorzitter, maar daar heeft de manager geen boodschap aan. Jacques heeft een voorliefde voor platen uit de periode van 1978  tot en met 1981 en leert me bijvoorbeeld dat ook Nederlandse Chrysalis-persingen gevoelig zijn voor 'cue burn'. Dat is het terugdraaien van de plaat om het startpunt op te zoeken. Het klopt wat hij zegt want mijn singles van Blondie en The Babys hebben allemaal dit euvel. Andere producten van Ariola-Eurodisc hebben hier minder last van. UK is één van zijn ultieme favorieten en dat brengt hij over op mij. Dit is het resultaat als je wiskunde loslaat op muziek. Het is dan op de seconde precies vijf minuten lang.

Verzamelwoede: Jaren 60 bak 19

Hoewel ik slechts weinig planning heb los gelaten op de 'Verzamelwoede' heb ik op dit moment nog drie bakken in elke categorie. Dat kan dus zomaar een paar 'weekend journeys' opleveren met iedere dag een decennium. Daar lijkt het in dit laatste weekend van de maand mei op uit te lopen. Omdat een 'Verzamelwoede' qua voorbereiding en schrijven al gauw een uurtje tot anderhalf in beslag neemt (ook omdat ik nog wel eens 'verdwaal' op 45cat en dergelijke) hou ik 'Het zilveren goud' nog even in de koker. Dat is een bericht dat over het algemeen erg snel schrijft en dus kan dat nog wel eens voor het gemak. Hoewel ik nog twee jaren zestig-bakken in petto heb voor jullie, is dit tóch de laatste jaren zestig-bak. Als ik me niet vergis, is dit het ook anno mei 2021 nog altijd de laatste bak en is die nog niet helemaal vol. Dat zullen we straks zien. Op dit moment moet ik het met 117 singles doen. Dat is dus achttien minder dan normaal en nog steeds eindig ik in eerste instantie met vijftien voor de top twaalf. De top twaalf is trouwens op zolder voorbereid. Ik heb screenshots gemaakt en realiseer me op zolder dat ik de platen nog niet in een volgorde had gezet. Eigenlijk is dit leuker, dus zo kan ik het voortaan weer doen! Vanavond de negentiende bak van de jaren zestig en de voorliggende decennia.

Van de voorliggende decennia zullen we in deze aflevering geen last hebben, hoewel de platen wel aanwezig zijn. Ik heb bijvoorbeeld een EP van Muddy Waters uit 1955 met daarop opnames uit 1942-43 en eveneens een EP van jazzpianist Jimmy Yancey met opnames van vlak na de oorlog. Deze hebben ditmaal niet de top twaalf gehaald. In geval van Muddy Waters kan het best nog eens gebeuren. Ik heb de plaat van een goede vriend gekregen. De opnames zijn niet bijzonder, die kun je bij wijze van spreken op iedere verzamel-cd van Muddy Waters vinden. De EP is daarentegen wel schaars en heeft een hoestekst van Alexis Korner. Dat maakt de plaat zo gewild bij de liefhebbers. In de aflevering van vanavond uitsluitend muziek uit de jaren zestig van de vorige eeuw. De bak trapt af met 'End Of The World' van Mike Wallace & The Caretakers. De b-kant komen we straks tegen in de top twaalf. 'Ik Bedoel 'T Altijd Zo Goed', de hertaling van 'Don't Let Me Be Misunderstood', door ZZ & De Maskers is de laatste in de bak en nog altijd de laatste in de verzameling. Hoewel ik ook nog een paar onbekende platen achter deze van ZZ & De Maskers heb staan, maar deze reken ik niet mee in de collectie totdat ik eens de identiteit heb achterhaald. Oh, ik zie nu dat ik inmiddels twintig bakken heb met jaren zestig. In de twintigste staan momenteel 24 singles en die zitten oorspronkelijk bij deze negentiende bak inbegrepen. Hij begint en eindigt nu met twee kleine hits uit 1969. De eerste is 'Early In The Morning' van Vanity Fare en de laatste is 'Cary Lynn Javes' van Zager & Evans. Groepen en artiesten met drie of meer singles zijn de volgende: Dionne Warwick (4), West Side Story (3), Roger Whittaker (3), The Who (10), Marty Wilde (3), Jackie Wilson (4), Stevie Wonder (10), Timi Yuro (3), Zager & Evans (4), Zangeres Zonder Naam (6), Zen (3), Zombies (3) en ZZ & De Maskers (4). De top twaalf moest er als volgt uit zien.

1. Birds And Bees - Warm Sounds (UK, Deram DM 120, 1967)

2. Hair - Zen (NL, Philips 334 634 JF, 1968)

3. Daydream - Wallace Collection (NL, Parlophone R 5764, 1969)

4. Gimme Gimme Good Lovin' - Whichwhat (NL, Beacon PPF 2104, 1969)

5. King Croesus - World Of Oz (NL, Deram DM 205, 1968)

6. I Can See For Miles - The Who (Duitsland, Polydor 59 124, 1967)

7. Classical Gas - Mason Williams (Duitsland, Warner Bros. A 7190, 1968)

8. Whitsand Bay - Mike Wallace & The Caretakers (Zweden, Swe-Disc, 1966)

9. Time Of The Season - The Zombies (NL, CBS 3380, 1968)

10. Evil Hearted You - Les Yardbirds (Frankrijk, Riviera 121.042, 1965)

11. Higher And Higher - Jackie Wilson (Duitsland, MCA MDS 5002, 1969)

12. Roosevelt And Ira Lee - Tony Joe White (NL, Monument 5C 006-90657 M, 1969)

Ik zal niet de enige zijn die zegt dat Sunrise in Sneek een snoepwinkel is, maar waarschijnlijk ben ik er beter vanaf gekomen dan de overige klandizie in de winkel. De gemeente Sneek heeft even daarvoor de eerste coffeeshop gedoogd en qua inwonersaantal van de gemeente zou de stad recht hebben op een tweede (eentje per tienduizend inwoners). Waarom dan toch voor een 'dekmantel' wordt gekozen? In Heerenveen is het eveneens een platenzaak met achterin een recreatieruimte voor wietgebruikers. Ik kom nooit achter het kralengordijn en adem desondanks de zoete geur in van de wiet. Zonder effect trouwens want de eerste keer dat ik werkelijk een blow rook ben ik zo stoned als een aap. De guldenbak is mijn walhalla eind 1990 en ik vind daar de meest waanzinnige dingen. Neem nu de nummer twaalf van Tony Joe White. Je hebt nog nóóit van de man gehoord en maakt dan kennis met zijn meest klassieke werk... Dat duurt wel een tijdje bij mij. Hoewel de blues uit de moerasdelta het uitgangspunt is, experimenteert White met de groove en ontwikkelt een eigen soort funk. Het onnavolgbare gebrabbel van White kan ik pas jaren later ontrafelen, ook met behulp van het internet. Waarom staat Jackie Wilson niet in de soulkoffers? Welnu, hij staat ook in de Blauwe Bak met 'Higher And Higher', maar dan de originele Amerikaanse persing. Het is niet zo dat ik puur voor het origineel ga, maar ik heb de Amerikaanse pas jaren later gekocht vanwege de b-kant: 'I'm The One To Do It'. Ik zou vanavond ook kunnen kiezen voor de originele Engelse persing van 'Reet Petite uit 1957, maar hee... het is vrijdagavond en ergens jeuken mijn benen op een dansvloer onveilig te maken. Het wordt dus 'Higher And Higher'. Namen mag en kan je niet vertalen. De Fransen zijn echter altijd eigenwijs en veranderen de naam van The Beloved Ones in Les Irresistibles en The Yardbirds uit Engeland wordt Les Yardbirds. Hoewel het hoesje wel 'The' vermeldt, zie ik nu. 'Still I'm Sad' is een geweldig nummer, maar toch gaat mijn voorkeur uit naar het felle 'Evilhearted You'.

De discotheek gaat hem niet meer worden vanavond en dus moet ik mijn plannen verleggen. Zullen we dan eens gaan griezelen? Wellicht kan ik nog een plaat vervangen door 'Dracula' van ZZ & De Maskers, maar we hebben in ieder geval The Zombies. Op negen vinden we de hitsingle van het album 'Odessy And Oracle'. De band zelf ligt dan al een jaar op zijn gat en Colin Blunstone poogt een solo-carrière als Neil MacArthur als 'Time Of The Season' plotseling een hit wordt. Geheel terecht overigens. Dan krijgen we een exoot uit Zweden op de achtste plek. Ik zie net dat 'Mexican Hop' van The Caretakers van dezelfde band is. Op de a-kant staat een smartlap-met-een-beat en we kennen het liedje van onder andere Skeeter Davis. Alleen zingt Mike in ieder refrein vol overtuiging 'Don't say no, it's the end of the world', terwijl dit 'Don't they know' hoort te zijn. Op de b-kant is het een nog groter feest. Dit is pure freakbeat met een snijdende fuzzgitaar en een feestje op een strand. Op zijn Zweeds want in plaats van de ijscoboer kun je er hotdogs eten. Het nummer komt vooral tot bloei voor mij tijdens de idiote radio-uitzending die ik in de zomer van 2011 samen met muziekvriend Albert maak. Ik zal eens kijken of ik hem nog in mijn mailbox heb zitten, want man... dat was wel kicken! Op het KMBO wordt ik door de leraar Nederlands aangespoord het eens te proberen bij het Sneeker Nieuwsblad met een zelf geschreven recensie. Anders zou ik dit wellicht nooit hebben gedurfd. Hij is zelf een oude hippie en heeft het voortdurend over 'Classical Gas' van Mason Williams. Tot 1999 weet ik niet hoe het nummer klinkt, maar dan vind ik het in Mossley. De Duitse met fotohoes heb ik later gekregen van Peter van singlehoesjes.nl. Het staat ook enige tijd in de Blauwe Bak want als 'Afternoon Of The Rhino' van The Mike Post Coalition wél mag en 'Classical Gas' niet? Tja, het is een vette hit geweest in Engeland en hits zijn 'not done' in de Northern Soul.

Bij The Who zit ik wel even te dubben en ik denk dat ik nu voor 'Happy Jack' zou hebben gekozen. Het is dus 'I Can See For Miles' geworden. Er staat me iets van bij dat ik hem in Engeland heb gevonden in een totaal verrotte staat en dat ik deze heb laten liggen. De Duitse heeft echter ook de nodige steenslag voor het hoofd gehad en dus zou ik voor de aardigheid wel eens kunnen zoeken naar de Engelse Track. Overigens is 'The Who Sell Out' wel een knaller van een album en is 'I Can See For Miles'daarmee gerechtvaardigd. Op vijf wordt het flink 'old school' voor wat betreft mijn verzameling. 'King Croesus' van World Of Oz is al sinds 1993 bij mij en ik zweer jullie: Ik heb het nog nóóit op de radio gehoord, anders dan dat ik hem zelf wel eens draai op Wolfman Radio. Deram heeft iets meer dan een jaar ervoor een wereldhit afgeleverd met 'A Whiter Shade Of Pale' van Procol Harum en hoewel het contract van deze groep daarna via Regal Zonophone verloopt (de band staat onder contract bij Denny Cordell en deze verandert in de zomer van 1967 van label), probeert Deram nog een tijdje voort te borduren op de hit. 'King Croesus' is een zeer geslaagde poging daartoe. Sunrise is ooit het walhalla, het Hitdossier is mijn bijbel. Daar kan ik me immer verbazen over 'snelle hits'. Blijkbaar een hoge binnenkomst en binnen een maand weer verdwenen. Whichwhat is daarvan een voorbeeld. De plaat stipt nummer 23 aan in de Top 40 en is na drie weken uit het oog. Ook het platenlabel 'boeit' me op een zekere wijze. Ik ben sindsdien ongemerkt het Beacon-label gaan verzamelen en daar zit ook troep tussen! Whichwhat is eigenlijk een Engelse hardrockband welke van Phonogram een plaatje mag maken, mits... ze een cover op de a-kant zetten. 'Wonderland Of Love' is een fraaie rockballad, maar 'Gimme Gimme Good Lovin' is voor mij het prijsnummer. Even bubblegum als het origineel van Crazy Elephant maar dan met gemeen hard beukende drums en een zeer enthousiaste organist. Met recht een knalnummer!

En zo raak ik in de vorige alinea's even de tel kwijt. Ik ben aanbeland bij de top drie. Ik heb omstreeks 2006 het album 'Laughing Cavalier' gekocht in de Engelse persing. Waar de plaat anno nu is? Geen flauw idee! Het herinnert me wel aan een voornemen. Ik heb de afgelopen maanden een paar doelen gesteld voor wat betreft singles die al lang op de verlanglijst staan. Denk daarbij aan 'Back Home' van Cuby, 'See Emily Play' van Pink Floyd en 'Rainbow Chaser' van Nirvana. Zo bedenk ik me twee maanden geleden dat ik eens moest zoeken naar 'Fly Me To The Earth'. Ik vind de single voor een schappelijke prijs op Marktplaats en leg contact met de verkoper. Eerst een tijd geen reactie, dan eentje met verontschuldigingen. Het is dan inmiddels ook al een week later nadat ik het heb gezien en besluit hem alsnog te laten weten dat ik de plaat wil hebben. Geen reactie van hem en nu zie ik de single niet meer bij zijn handel staan. Enfin, die moest er binnenkort toch eens komen. Hoe zit het met de Nederbeat? Nou, die vinden we op twee. Naar verluid wordt 'Hair' binnen een halve dag opgenomen met chemische middelen om de muzikanten scherp te houden. Dit omdat de rockmusical 'Hair' op het punt staat Europa te veroveren en Zen als eerste wil zijn met het titelnummer. Als ze zouden hebben geweten hoe het zou verlopen? De plaat blijft bijna een half jaar onaangeroerd bij Veronica op de plank liggen. Dan hebben ze opeens weer een Top 40 met 39 platen en wordt Zen toegevoegd. Dat is ook het moment dat Nina Simone een hit heeft met 'Ain't Got No - I Got Life' heeft en de musical viraal lijkt te gaan. De originele single-versie, ver vóór The Cowsills opgenomen, en met recht de beste van het stel.

Zomaar een zaterdag in 1990. Ik fiets 's middags naar Gaasterland om een tentoonstelling te bezoeken van oude trekkers en stationaire motoren. Dat doe ik wel vaker in die tijd. Vanaf de tentoonstelling fiets ik nog een eind. Ik fiets dan nog altijd zonder muziek en 'speel' radio in mijn hoofd, al dan niet met de liedjes die ik onderweg op pik. Het is de zaterdag dat de NCRV dit nummer van Warm Sounds als Favorietschijf heeft. Een gek ding... Het idee schijnt van Felix Meurders te zijn. Hij wil proberen een oude plaat net zo vaak te draaien als dat het opnieuw een hit wordt. Het is zelfs even zweten bij de platenmaatschappij want dat heeft de plaat helemaal niet op voorraad. Verder dan de Favorietschijf zal dit het ook niet schoppen, maar 'Birds And Bees' groeit deze zaterdag uit tot een plaatje dat ik móet hebben. Ik hou de uitverkoopbakken nauwlettend in de gaten, maar helaas... ik vind nergens Warm Sounds. Ik bestel mijn eerste exemplaar in 2006 in Engeland waarbij ik een briefje van tien pond verpak in een cd-single. Het is de tijd van vóór mijn Paypal. Deze single raakt in 2009 betrokken bij het kiwi-incident en in 2012 bestel ik deze opnieuw vanuit Engeland.  Een van de meest ultieme jaren zestig-nummers in mijn beleving.

Hier en nu: Squid

Laten we het vandaag eens over muziek hebben! Best wel aardig na zoveel berichten over muziek? Hoewel ik een muzikale veelvraat ben, loont het best de moeite om zo nu en dan eens even stil te staan en na te denken wat me nu specifiek in bepaalde muziek aanspreekt of wat me juist tegenstaat. Intussen kan ik dan mijn meest favoriete album van het moment aan jullie voorstellen en dus zijn het twee vliegen in één klap. 'Hier en nu' is een zeer onregelmatig verschijnende rubriek en deze week hebben jullie maar liefst twee afleveringen. Het kan zomaar gebeuren dat we de rubriek de komende maand, of zelfs maanden, uit het oog verliezen en het dan zo opeens weer op Soul-xotica verschijnt. Na de rustgevende muziek van Molly Lewis is het centrale album echt een aardappeltje anders. Het is het debuutalbum van de Engelse band Squid. Een album waar reikhalzend naar is uitgekeken na een serie veelbelovende singles en EP's. Ik durf mijn hand ervoor in het vuur te steken als ik zeg dat er waarschijnlijk geen beter debuutalbum zal uitkomen in 2021. Ik durf het zelfs te vergelijken met het debuut van King Crimson. Je ziet het al: Ik kom superlatieven tekort bij 'Bright Green Field' van Squid en dit is nog maar de inleiding.

Even stilstaan en hardop nadenken. Wat spreekt me aan in de muziek? Ten eerste is dat... de muziek. Dat schiet wel lekker op hè? Nee, wat ik bedoel is dat teksten voor mijn van ondergeschikt belang zijn. De zang is een instrument dat de melodie complimenteert. Klanken zijn daarbij belangrijker dan de boodschap. Ik ben wat dat betreft blij dat ik in Nederland ben opgegroeid en veel naar Engelstalige liedjes luister. In Engeland begint het me op een zeker moment te irriteren, dat toontje dat Alanis Morissette aanslaat op haar album 'Jagged Little Pill'. Hoewel ik moet bekennen dat ik 'You Oughta Know' vóór die tijd altijd heb beschouwd als een prettige rocksong wordt het in Engeland plotseling zeer onprettig om naar te luisteren. Dat verklaart ook waarom ik nooit een groot fan ben geweest van Nederlandstalige pop. Het is té direct. Ik wil niemand horen praten als ik naar muziek luister, ik wil muziek horen! Over praten gesproken, ik heb het verschillende malen geprobeerd met hiphop, maar ook dat wil er niet in bij mij. Weer opnieuw hetzelfde criterium: De zang moet een extraatje bieden aan de muziek en staccato gemurmel gaat daarbij niet werken. Wat overigens niet wil zeggen dat ik genoemde stijlen 'slecht' vind of mijn neus ervoor ophaal, maar het past niet in mijn muzikale palet.

Twee andere belangrijke bestanddelen zijn voor mij melodie én dynamiek. Vooral dat laatste kan ik erg goed waarderen, hoewel het met een lantaarntje is te vinden. Wisselingen van tempo en volume binnen één nummer zet meteen mijn bips op het randje van de stoel. Vanaf dat punt besluit ik of ik de muziek kan gebruiken in mijn leven of niet. Voor wat betreft de dynamiek zit ik wel goed met Squid. Ik heb het album sinds afgelopen zaterdag meerdere malen in zijn geheel gedraaid en ergens voel ik dezelfde spanning als bij een postrock-album. Je weet nooit wat er om het hoekje schuilt. Spannende muziek, daar hou ik van. Muziek die voorbij glijdt als een David Lynch-film en dan, al of niet, opeens losbarst in een volgende fase.

Ik leer Squid kennen middels de 'Vinyl Singles Top 40' welke ik samen met de albums vanavond weer behandel in 'Afterglow'. Het is als eerste de single 'Sludge', maar bij het recent verschenen 'Narrator' (eveneens op het album) gaan mijn voelsprieten uit staan. Zaterdagavond zit ik te 'chillen' na de maaltijd en heb zojuist weer eens 'Mordechai' van Khruangbin in zijn geheel gedraaid. Dan besluit ik opeens dat ik zin heb in Squid en dat is de eerste maal dat ik het album van begin tot einde draai. Het is voortdurend een David Lynch-film in mijn beleving. Er wacht iets om de hoek, maar ik weet niet of het zichzelf zichtbaar gaat maken of niet. De contrasten tussen hard en zacht zijn oorverdovend. Goed georganiseerde chaos. Vaak een moordend tempo en Ollie Judge's stem die bijna overslaat, maar dan ook weer lang gerekte stukken met 'vintage' klinkende toetsen of echte koperblazers. Ik weet dat ik hier de plank mis sla, maar hoe zou The Stranglers anno 1982 hebben geklonken als ze nog steeds even punky waren geweest als in de tijd van het debuutalbum?  Squid staat in de catalogus als post-punk, maar dat is een totaal inwisselbare en nietszeggende term welke maar al te vaak wordt gebezigd. Qua zang en attitude is het punk, maar het gebruik van synthesizers is daar natuurlijk een vloek. Qua dynamiek veeg ik het eenvoudig op één hoop met het legendarische 'In The Court Of The Crimson King' van King Crimson. Waarbij ook meteen een gevaar op de loer ligt. 'In The Wake Of Poseidon' is een mindere versie 'Crimson King' en kan Squid ook nog verrassen met een opvolger? Ik heb daar het volste vertrouwen in, zeker als je ziet welke progressie de band heeft doorgemaakt in de vier jaar van haar bestaan. Ik zie dat het album een voorlopige piek van tachtig in de Nederlandse album top 100 heeft gehaald. Ik verwacht geen top tien-notering, maar top vijftig kan toch niet teveel gevraagd zijn?