Week Spot: Simtec & Wylie

Het komt me aan de ene kant wel goed uit omdat ik niet te ver achterop schema wil komen met Soul-xotica. Toch moet ik benadrukken dat de keuze voor de Week Spot niet een Jantje van Leiden is, hoewel ik bijzonder weinig kan melden over de single. Het is niet de eerste keer dat Simtec & Wylie de Week Spot in hun bezit hebben en ik geloof dat ik in het verhaaltje van enkele jaren geleden al de hele geschiedenis uit de doeken heb gedaan. Misschien nog niet met de vermelding van de fantastische solo-single die Simtec Simmons in 1975 heeft uitgebracht: 'Some Other Time' op het Innovation 2-label. Aanvankelijk reikt mijn interesse voor het duo niet verder dan de elpee uit 1971 maar dan hoor ik dit 'Cross That Bridge' uit 1973. Het is toen eveneens als single verschenen, maar deze is nimmer op mijn pad gekomen. Ik begrijp uit de beschrijving van een Engelse dealer op Discogs dat de Bridges Unlimited-uitgave Engels moet zijn en uit de jaren negentig. Helaas is helemaal niets over het label te vinden. Ik zou wel benieuwd zijn of de eigenaar(s) alleen soulvolle en funky titels met bruggen verzamelt of dat hij wellicht een exotische uitgave van 'Bridge Over Troubled Water' op het programma had staan. We zullen het nooit weten. 'Cross That Bridge' laat Simtec & Wylie op hun meest soulvolle horen en dit is echt een nummer dat momenteel 'speelt' voor mij zoals de Alarmschijf op de radio. Voor meer informatie over Simtec & Wylie verwijs ik jullie graag door naar het bericht over de Week Spot 'Is It Meant To Be' (Dinsdag 14 april 2015).

Verzamelwoede: Jaren 80 bak 11

Na deze aflevering heb ik nog precies drie bakken uit ieder decennium en het zou mooi zijn als deze voor juli de revue kan laten passeren. Het is onderhand een traditie geworden dat ik in juli (of in een gedeelte van juli en augustus) de Gele Bak Top 100 doe in de weekeinden. Als ik dan klaar ben met de Top 100 en met de 'Verzamelwoede' kan het hele feest weer opnieuw beginnen, maar dan met de bakken in de nieuwe bezetting. Een top twaalf is een momentopname en dat geldt in sterke mate ook voor de elfde jaren tachtig-bak. Ik moet heel streng te werk gaan om niet met dertig of veertig platen te eindigen. Ik ben content met de top twaalf zoals die er nu is, maar het zou over een uur of vier er heel anders kunnen uitzien. Ik kan dan ook al een platen aanwijzen die bij een volgende top twaalf alweer zouden zijn verdwenen. Waar de jaren zeventig-bakken alleen maar singles uit de jaren 1970 tot en met 1979 bevatten, daar zijn de bakken uit de jaren zestig en tachtig een beetje een allegaartje. In de jaren zestig staan alle opnames van vóór 1970 en in de jaren tachtig alles van na december 1979. Dat heeft ook zijn weerslag op de top twaalf. Wellicht in een volgende ronde de jaren tachtig en negentig splitsen? Enfin, ik ga nu maar snel verder met schrijven voordat ik nog van gedachten verander!

In september 2020 trapt de elfde jaren tachtig-bak af met 'Absolute' van Scritti Politti en besluit deze ook helemaal in jaren tachtig-stijl: 'We Don't Have To Take Our Clothes Off' van Jermaine Stewart. In de huidige opstelling trapt de elfde bak af met 'The Eyes Of Jenny' van Sandy Coast en is de genoemde Scritti Politti de negende in de bak. Het toont aan dat 2020-21 een relatief rustig jaar is geweest voor de jaren tachtig-verzameling. Stars On 45 is de laatste in de huidige bak en Jermaine Stewart nog altijd de negende in de twaalfde jaren tachtig-bak. Binnen deze 135 singles is dus helemaal niks veranderd ten opzichte van september. Groepen en artiesten met drie of meer singles zijn de volgende: Shakatak (4), Carly Simon (3), Simple Minds (6), Simply Red (4), Sister Sledge (5), Specials (4), Spider Murphy Gang (3), Spinners (3), Split Enz (3), Bruce Springsteen (3) en Stars On 45 (4). De top twaalf is een lastige, maar hij moet er op dit moment als volgt uitzien.

1. Message To My Girl - Split Enz (NL, A&M AMS 9783, 1984)

2. Nothing Has Been Proved - Dusty Springfield (UK, Parlophone R 6207, 1989)

3. The Word Girl - Scritti Politti (Duitsland, Virgin 107 315-100, 1985)

4. Boatflow - Sippe Sibbele (NL, Marista MS 5351, 1998)

5. Black Hole Sun - Soundgarden (US, A&M 31458 0766 7, 1994)

6. Why - Carly Simon (NL, WEA 79.299, 1982)

7. Hey Nineteen - Steely Dan (NL, MCA 102.677, 1980)

8. Stay - Shakespears Sister (UK, London LON 314, 1991)

9. All Around The World - Lisa Stansfield (Duitsland, Arista 112 693, 1989)

10. Through Before We Started - Leyers, Michiels & Soulsister (EEG, EMI 1192837, 1990)

11. Come Into My Life - Joyce Sims (US, Sleeping Bag 7LX-0028X, 1987)

12. Walk Away - Del Shannon (Duitsland, Silvertone ZB44375, 1991)

Jeff Lynne is een beetje aan de late kant als hij besluit in de late jaren tachtig enkele van zijn jeugdhelden een tweede loopbaan aan te bieden. Ten eerste is daar Roy Orbison welke wordt opgenomen in de Traveling Wilburys en waarvan in 1988 het comeback-album haar opwachting moet maken. Het album zal wel uitkomen, 'Mystery Girl', alleen glipt Roy er tussenuit. 'You Got It' wordt postuum een grote hit voor 'The Big O'. Zou hetzelfde in het verschiet hebben kunnen liggen voor Del Shannon? Hij ontvalt ons in januari 1991 na een even tragisch leven als dat van Roy Orbison. Een paar maanden later verschijnt 'Rock On!' en de single 'Walk Away'. Hoewel het procedé van Lynne dan al bekend is en nauwelijks meer hitsucces oplevert, wordt 'Walk Away' niet alleen geregeld op de radio gedraaid maar ook nog altijd goed herinnerd. Alleen jammer dat de titel zo'n sterke knipoog maakt naar zijn monsterhit uit 1961: 'Runaway'. Ik moet even streng zijn en Simply Red buiten de top twaalf houden. Na Simply Red volgt Joyce Sims en zij mag wel in het lijstje. Zou ze over een paar uur niet het veld moeten ruimen voor Mick Hucknall? Als ik het plaatje opduik in 2015 kan ik het wel vaag herinneren, maar ben ik daadwerkelijk vergeten hoe goed het is. Misschien wel één van de best bestede vijftig centjes van dat jaar? Na een grote hit te hebben gescoord met 'A Way To Your Heart' vinden Jan Leyers en Paul Michiels het tijd om de eigen namen toe te voegen aan de naam Soulsister. 'Through Before We Started' is een eerste resultaat en dat is opnieuw een single waarvan ik bijna dertig jaar lang ben vergeten hoe goed het werkelijk is. Ik heb momenteel zelfs de luxe van twee exemplaren!

Het is zelfkastijding. Terug gaan naar tweede Paasdag in 2008. De avond ervoor heb ik 'dat zangeresje' gezien in Haarlem. Het wicht dat net weer een nieuw album uit heeft met een aantal zeer zouteloze covers van onder andere 'Nothing Else Matters'. Best wel jammer, want haar vorige album was zo slecht nog niet. Ofwel: Ik volg haar releases nog wel op de voet, maar voel geen drang tot concertbezoek, contact of zelfs maar haar naam te noemen op mijn blog. De volgende dag breng ik door in Amsterdam. Ik hoop niet dat ik iemand tegen het hoofd stoot maar ik háát Amsterdam met een passie. Deze dag is troosteloos en koud en ik zoek beschutting in een café. Daar draait een dvd met jaren tachtig-video's op 'shuffle' en de meeste liedjes komen dus zeven keer voorbij gedurende het bezoek. Dat verklaart de hoge positie van 'Words' van The Christians, maar ook Lisa Stansfield staat synoniem aan deze ervaring. Vreemd als het klinkt, maar tot deze middag heb ik eigenlijk nooit iets aan het nummer gevonden. 'Ashton, May 1998'. Helaas geen datum, ook al moet het niet lastig worden om deze te ontdekken. Het is een zeldzame tropische dag in Mossley. Omdat we allemaal niet teveel smachten naar aardappelen en vlees besluit de dienstdoende kok gazpacho te maken. We hebben allemaal ons eigen verhaal over die middag. Ik ben in Ashton na een triatlon. Ofwel: Met fiets aan de hand tegen heuvel op, met de kont op het zadel naar beneden en intussen zwemmen in de kleding om mijn lijf. Ik krijg opeens enorme dorst en loop een supermarkt binnen. Ik gris een fles sinas uit het rek, open de dop en zet het aan de hals. Al gauw staan er 'officials' om me heen, maar de boel is erg ontspannen. Hoewel ik de dorstaanval niet kan uitleggen aan hen, is de zaak afgedaan als ik de benodigde pond neer leg bij de kassa. 'Stay' van Shakespears Sister is één van de vele platen die ik deze middag koop. Overigens zal ik de volgende dag nog even heel erg heimwee hebben naar Nederland, maar dat is wellicht iets voor een toekomstig bericht. Heb ik zin in vakantie? Daar lijkt het wel op in deze aflevering van 'Verzamelwoede'. Hoewel 'Hey Nineteen' om onverklaarbare reden recentelijk heel vaak in mijn hoofd speelt tijdens het bezorgen van de post, neemt het me mee naar de zomer van 1999. Ik kom terug van de zonsverduistering in Duitsland en breng de middag door bij een vriend in Koudum. Hij zet een plaatje op om te relaxen en dat blijkt 'Can't Buy A Thrill' van Steely Dan te zijn. Hoewel ik verschillende elpees heb van The Dan heb ik hier nooit veel mee gehad. Vanaf deze middag is het helemaal raak. Een paar weken later koop ik een 'greatest hits'  en draai deze helemaal dol. 'Hey Nineteen' is dus de laatste weken in Mossley voor mij.

Ook Carly Simon neemt me mee op vakantie. Ditmaal ben ik echter zeven jaar jong en viert het gezin de laatste vakantie in Nunspeet. Ik denk dat de bouwvak voor het noorden laat is gevallen, want 'Why' brengt me terug bij de vakantie in Nunspeet terwijl het pas in september of oktober in de hitparade is gekomen. Vervolgens twee héle late platen voor de jaren tachtig. Ik moet bekennen dat ik 'Black Hole Sun' van Soundgarden in eerste instantie heb gemist. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Soundgarden zit in de hoek van de grunge en dat is anno 1994 wel erg 'not done' geworden. Pas als ik in 1995 de psychedelische videoclip zie, komt het nummer 'binnen' als een legertank. Ik spoed me naar de dichtstbijzijnde cd-handel en schaf de cd-maxi aan. Tegen de tijd op de ADM heeft Soundgarden assistentie gekregen van het achtergrondkoor van de handwerkvrouwen dat de plaat opleukt met geluiden van een schaar. Ofwel: De cd is helemaal op! In 1999 lees ik in een lokale krant over de opening van een platenpaleisje in Manchester. De winkel doet aan directe import vanuit Amerika en het heeft zelfs een actie met een bon die je moet uitknippen. Ik twijfel nu of ik nog een tweede single op dit adres heb gekocht, maar Soundgarden maakt hier in ieder geval deel van uit. Hoewel het is uitgevoerd met papieren labels is deze single ontworpen voor de jukeboxen en biedt naast 'Black Hole Sun' ook de originele versie van 'Spoonman' op de b-kant. Een andere 'eer' waar ik nu ook niet al té diep op wil in gaan, is de vraag om zitting te nemen in de jury tijdens de voorrondes van de Kleine Prijs Van Sneek in 1997. De eerste voorronde is in Drachten en het is meteen ook de eerste band. In een tijd dat het genadeloos metal moet zijn of heel erg Oasis-achtige Britpop of halfbakken crossover-metal, staat hier een bandje met een synthesizer voor de melodielijnen. De band komt uit Joure en heet Sippe Sibbele. Ik zal hen even later nog eens zien en gedurende de eerste twee voorrondes is er geen band die voorbij gaat aan de impact van Sippe Sibbele. Dan krijg ik onmin met een ander jurylid en loopt het flink uit de hand. Om een lang verhaal kort te maken: Sippe Sibbele komt tóch in de finale en wint het ook. Het voelt dus als gerechtigheid. Als ik in de zomer van 1998 even over ben vanuit Mossley ga ik door de post in Jutrijp. Dat bevat eveneens de single van Sippe Sibbele, niet wetende dat ik in Engeland woon en geen recensies meer schrijf. De plaat gaat mee naar Mossley en zal helemaal naar de filistijnen gaan. Een paar jaar geleden ben ik in contact gekomen met één van de ex-leden in de hoop dat zij nog een 'new old stock' hadden liggen. Ik moest mezelf binnenkort toch eens gaan trakteren op een 'upgrade'. Voor de top twaalf kies ik voor het rustieke 'Boatflow' op de b-kant.

Gistermiddag kwam ik een paar fietstoeristen tegen nabij de kazerne van Havelte. Opeens schiet het me te binnen. 'De dag na Pinkstermaandag'. In 2010 fiets ik dan het noordelijke deel van de NAP, dezelfde route waar zij nu op zitten. Ik fiets dan ook langs de kazerne om op de route te komen. Deze loopt in 2010 nog door Havelte naar Nijeveen en komt niet in Kallenkote en Steenwijk. Op Pinkstermaandag 2012 fiets ik naar Drachten voor een veganistische shoarma-maaltijd. Het is georganiseerd door de toenmalige programmeur van De Buze. Na de maaltijd heeft hij een optreden van een singer-songwriter. Ik fiets de heenweg een stuk NAP naar Appelscha en zwaai daar af naar Oosterwolde. Ik neem een kijkje op Kamelenmarkt aan de rand van het dorp en vind daar onder andere deze single van Scritti Politti. Het is een herinnering aan een vroege Soul-x-rated en deze toch wel bijzondere Pinkstermaandag-belevenis. Mijn liefde voor Dusty Springfield steek ik niet onder stoelen of banken maar ik moet bekennen dat ik 'Nothing Has Been Proved' ben vergeten als deze in mijn verzameling komt. Het is inmiddels een favoriete laatste plaat in mijn shows. Ik vind het lastig om hier iets op te laten volgen, maar in het kader van de top twaalf is nog één plaat over welke de eer krijgt.

De zomer van 1984. Daar staat me echt heel weinig meer van bij. Split Enz weet echter nog iets van een zomerse herinnering naar boven te krijgen. Ik denk dat dit één van de jaren is waarin we niet met vakantie gaan. De reden ontdek ik pas een kwart eeuw later. Het is in 1984 gewoon niet aan de orde en we maken dagtripjes. Is dit het jaar geweest dat we naar de groente- en fruitveiling in Broek Op Langedijk zijn geweest? Waarbij ik het niet kan laten om een lel op de knop te geven en de familie met een héle dure rode kool op zadel. Aangezien de ex van mijn zus mee is en de verkering een jaar later uit is, denk ik dat dit de zomer van 1984 moet zijn geweest. Tot 2003 heb ik een soort haatliefde-verhouding met de jaren tachtig waarbij de haat de overhand heeft. Split Enz is één van de eerste platen die in 2004 voor een rehabilitatie van het decennium zorgt.

Verzamelwoede: Jaren 70 bak 18

Op vakantie in de eigen omgeving. Het is al meer dan eens een optie geweest en ook dit jaar is het maar weer afwachten waar de vakantie ons gaat brengen. Het heeft vandaag de hele halve dag geregend, maar na drie uur dreigt het droog te worden. Ik heb een klein boodschapje waarvoor ik naar Steenwijk of Meppel moet en ik kies op het laatst maar voor de eerste optie. De fietstocht begint op het erf en als ik later nog eens nadenk over de buitenactiviteit zit ik te denken of hier stiekem nie teen verhaaltje in zit? Ik ben namelijk zo gewend geraakt aan de omgeving dat ik verwend ben geraakt. Welnu, ik ga eerst maar eens beginnen met een aflevering van 'Verzamelwoede' en dan kan ik altijd nog zien wat ik verder ga uithalen vanavond (of binnenkort). De serie is bijna ten einde. Ik heb de jaren tachtig niet gecontroleerd, maar qua jaren zestig en zeventig heb ik nu nog drie resterende bakken. De uiteindelijke nummer 12 is een beetje improvisatie omdat een plaatje uit de top twaalf (nog) niet in de bak staat. Daarover straks meer.

Omdat ik van de jaren zeventig de meeste bakken heb, ga ik vanavond voor een bak uit dat decennium. Ik moet heel kritisch zijn bij het samenstellen van de top twaalf en het valt me nog mee dat ik precies twaalf singles heb aan het einde van de rit. Met name in de top vijf wordt het even lastig om een volgorde te bepalen, maar deze staat nu en ik kan er tevreden mee zijn! Ik ga uit van de bakken zoals die in september 2020 zijn en daar begint deze bak met 'Look Wot You Dun' van Slade en eindigt met 'It Doesn't Matter' van Stephen Stills - Manassas. Met de singles die er sinds die datum bij zijn gekomen, trapt de bak nu af met 'Save Me' van Silver Convention en is de genoemde Slade-single de dertigste single in de bak. Tegenwoordig is 'Waikiki Man' van Bonnie St.Claire & Unit Gloria de laatste in de bak. Stephen Stills staat op plek 29 in de de negentiende bak. Hey, daar is iets vreemds aan de hand? Beide keren vermeldt het 'Could It Be I'm Falling In Love' van The Spinners in de Franse uitdossing. Deze single heb ik in 2016 met fotohoes gekocht van Mark, alleen vind ik dat het vinyl te wensen over laat. Twee jaar geleden ben ik een Nederlandse upgrade tegengekomen en die woont nu in de Franse hoes. De Franse persing zou in neutrale hoes in deze bak komen te staan, alleen weet ik hem te staan en dat is nog altijd beneden. Straks gaat die alsnog met de andere singles in de betreffende bak maar had geen zin om naar beneden te lopen voor de single. Vandaar een alternatieve nummer twaalf.

Groepen en artiesten met drie of meer singles in de bak zijn: Slade (10), Sly & The Family Stone (3), Hurricane Smith (3), O.C. Smith (3), Smokie (4), Soulful Dynamics (5), Sparks (7), de Engelse Specials (3), Spooky & Sue (3), Alvin Stardust (4), Ringo Starr (7), Status Quo (8), Bonnie St.Claire (4, inclusief 3 met Unit Gloria), Stealers Wheel (3), Cat Stevens (7) en Rod Stewart (8). De top twaalf ziet er dan als volgt uit.

1. Love Song - Mike Starrs (NL, Pink Elephant PE 22.838, 1974)

2. On The Border - Al Stewart (UK, RCA Victor PB 5019, 1976)

3. Far Far Away - Slade (België, Polydor 2058 522, 1974)

4. Moonlight Feels Right - Starbuck (NL, Private Stock 5C 006-97896, 1975)

5. Cool For Cats - Squeeze (NL, A&M AMS 6899, 1979)

6. Runnin' Away - Sly & The Family Stone (NL, Epic EPC 7810, 1972)

7. It Doesn't Matter - Stephen Stills-Manassas (NL, Atlantic 2091 191, 1972)

8. Amateur Hour - Sparks (NL, Island 13 488 AT, 1974)

9. Dancing Barefoot - Patti Smith Group (NL, Arista 5C 006-62779, 1979)

10. Silver Lady - David Soul (NL, Private Stock 5C 006-99509, 1977)

11. Afternoon Delight - Starland Vocal Band (UK, RCA Victor RCA 2716, 1976)

12. I Will Return - Springwater (UK, Polydor 2058 141, 1971)

In 1991 kan ik nog geen telefoonhoorn voor de luidspreker van mijn hifi houden omdat ten eerste de kabel tekort is en bovendien de telefoon nog aan de muur zit. Of hebben we dan wellicht al het tafelmodel? Hoe dan ook, zelfs Shazam zou me in 1991 niet het antwoord kunnen geven dat ik zoek. Ik koop Springwater op een woensdag in de zomervakantie op de braderie in Workum en bij thuiskomst probeer ik me te herinneren waar ik dit deuntje van ken. De volgende dag begin ik met het vakantiewerk in de polder en het is pas aan het einde van de lange werkdag dat ik het weet... André Hazes heeft vorig jaar de melodie gebruikt voor een tragische single met het Nederlands elftal. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik de single anno 2021 in de bakken heb staan. Er zijn platen in de bak die vele malen mooier of beter zijn, maar voor een laatste toevoeging vond ik deze de moeite waard vanwege de herinnering uit 1991. In 1991 heb ik nog altijd radiodromen. In 2014 doe ik inmiddels al een paar jaar internetradio en dan droom ik nog vrolijk verder. De toekomst bij de sociale werkvoorziening is onzeker en als ik nu eens voor elkaar kon krijgen om bij wijze van 'vrijwilligerswerk voor de maatschappij' om geoorloofd mijn radio-werk uit te bouwen? Ik zou kunnen beginnen met een show op werkdagen: Maandag-, woensdag- en vrijdagmiddag een show van drie uren elk. De naam heb ik al klaar: 'Afternoon Delight'. Verder dan één show rond de kerst zal het hem nooit worden. David Soul hangt ook in verband met de radio. Op de uren dat we niet uitzenden, speelt de non-stop jukebox en daar komt 'Silver Lady' regelmatig voorbij. Hoewel ik niet veel moet hebben van de andere platen van Hutch krijg ik iedere keer goede luim van 'Silver Lady'. Ik koop de single met enige schaamte, maar bij de eerste keer op Wolfman Radio blijk ik niet de enige met deze gevoelens. Het blijkt één van de meest geliefde popnummers op de 'autos' te zijn.

Ik heb ooit wel eens gedacht dat ik nog eens kleinzoon of -dochter op de knie zou nemen en hem of haar zou vertellen wat opa zoal niet 'live' op een podium had gezien. Nu nog kinderen en wachten totdat de kleinkinderen groot genoeg zijn om de popgeschiedenis te kennen? Dan mag ik wel haast maken. Tot die tijd deel ik het maar op Soul-xotica. Ik heb Patti Smith live gezien! Op zaterdag 13 augustus 2005 tijdens de Lokerse Feesten in het Vlaamse Lokeren. Ze staat samen op de 'bill' met Natalie Imbruglia en, ja, ik ben meteen verliefd op de programma's van de Lokerse Feesten. Het is een rariteitenkabinet. Ik laat me verrassen want ik ken eigenlijk alleen het album 'Horses' en de hits. Ik tref het want Patti doet een tour rondom de dertigste verjaardag van 'Horses' en speelt de hits als een toegift. Het samenstellen van een top twaalf is een momentopname en bij Sparks twijfel ik even tussen 'Amateur Hour' en 'This Town Ain't Big Enough For The Both Of Us'. Feit is dat 'Amateur Hour' als single langer in mijn leven is. Bij 'This Town' had ik kunnen melden dat het de eerste single is die ik in Nederland koop na mijn terugkeer vanuit Engeland. Nu heb ik opeens weinig tekst want over 'Amateur Hour' kan ik niet spannends vertellen. Wel kan ik mededelen dat het meest recente album van Sparks, 'A Steady Drip Drip', een absolute parel is. De gebroeders Mael zijn nog altijd zo gek als een deur en de muziek prettig gestoord. Hoewel ik de single van Manassas al vanaf 1996 heb, gaat de herinnering hier terug naar de periode met de tweede minidisc-speler. In 2004 koop ik een nieuwe nadat de oude even daarvoor op een stenen trap in Deventer is gesneuveld. Het ding heeft een 'longplay'-functie en dat buit ik flink uit met de vinylsingles. Het geluid wordt mono en daalt flink in kwaliteit, maar je kan op een minidisc opeens vier keer zoveel muziek kwijt. Het is feitelijk het mp3-principe. Hoe meer je de kwaliteit verminderd, hoe kleiner het bestand wordt. Op een schijf van 1 terrabyte kun je misschien wel een miljoen opnames van 16-bit kwijt, maar over een goed geluid hebben we het dan niet meer. Stephen Stills is één van de singles welke het schopt tot een minidisc en zal me regelmatig vergezellen bij fietstochten en andere reisjes.

Een paar jaar geleden heb ik op Wolfman Radio een eenmanscampagne gehad om méér Sly & The Family Stone op de radio te brengen. Als 'Runnin' Away' voorbij komt, krijg ik immer dezelfde respons van collega Lee. Voormalig Specials-zanger Terry Hall heeft in de late jaren tachtig een bandje genaamd The Colourfield en dat heeft een cover opgenomen van 'Runnin' Away'. Waar de lofi-productie met name op 'Family Affair' flink gaat vervelen, daar past het prachtig in 'Runnin' Away'. Het is dan ook veruit mijn favoriete single uit deze periode, althans van de drie die ik in de verzameling heb. 'Family Affair' en 'Thank You' zijn de overige twee. Squeeze neemt me mee terug naar de eerste dagen of weken in Mossley. Martin draait het een ochtend voordat hij aan de arbeid gaat. Ik kan hem gerust Martin noemen want eigenlijk heeft hij nogal een 'lullige' naam waarvoor hij niet wil uitkomen. Martin leeft dan op de kamer naast de hoofdingang en zal na zijn vertrek worden ingericht als kamer voor Sadie, de gemeenschappelijke hond, en plek voor de gezamenlijke televisie. Ik kijk hier vaak 'Pet Rescue' met Sadie die wild begint te kwispelen als een reu in beeld komt en gaat grommen als het over katten gaat. 'Cool For Cats' brengt me in een flits terug op de bank in de gang van Longlands Mill. De eerste keer dat ik Starbuck koop is met het familie-uitje ter ere van het vijfenveertigjarig huwelijk van mijn ouders. We verblijven met het hele gezin en aanhang in Bakkeveen waar die zaterdag een braderie wordt gehouden. Koren op de molen voor de Louwsma's met hun verschillende verzamelingen. De eerste single raakt in 2009 betrokken bij het 'kiwi-incident' en kort daarna vind ik deze 'upgrade'. Nog altijd een plaat waar ik nóóit genoeg van krijg.

Omstreeks 1993 wordt de videoclip van 'Far Far Away' heel vaak gedraaid op MTV en dat is waar ik het nummer voor het eerst hoor. Het groeit en groeit en groeit en groeit.... Totdat ik afgelopen jaar een discussie krijg over de beste Slade-plaat. Dan maak ik kennis met 'How Does It Feel' en misschien is dat wel de overtreffende trap. Zolang ik die nog niet op single heb, mag 'Far Far Away' pronken en dan kies ik voor de foto voor de Belgische met fotohoes. Ik heb hem ook als Nederlandse in een neutrale hoes. 'Year Of The Cat' van Al Stewart is omstreeks 2006 één van mijn favoriete elpees voor de zondagmiddag. Wakker worden met een kop als een bushokje, een boer laten en dan een opwelling krijgen van shoarma, knoflooksaus en dropshot en het onwennig om me heen staren boven een mok koffie. Ik kan vol heimwee terug kijken naar bepaalde dingen, maar dit gevoel ga ik niet missen. Ik heb ook 'Year Of The Cat' op single maar die is me te zwaar mishandeld met schaar en plakband. Niet het vinyl, maar het nummer. 'On The Border' is hier ongeschonden als op de elpee. Omdat het titelnummer wellicht een beetje stuk is gedraaid, blijft 'On The Border' een nummer dat altijd goed blijft smaken.

September 2012. Mike Starrs is een plaat die de periode perfect beschrijft. Ik ben pas begonnen in de post. Ik doe op dat moment nog de Soul-x-rated hoewel ik al wel bekend ben met Wolfman Radio. Op een zaterdagmiddag heb ik een heel ambitieus plan om naar Hoogeveen te fietsen. De meegebrachte thermoskan koffie is echter al bij Havelte aangeslagen want er staat een moeizame oostenwind. Ik besluit over Havelte terug te fietsen. Over het fietspad langs de vaart dat ik nu, normaal gesproken, dagelijks fiets, maar dan nog in de oude situatie. Klinkers die rechtop in de weg staan en zo. Het nieuwe fietspad ligt er nog maar sinds april 2016. Ik wil in Ruinerwold kijken bij de kringloopwinkel maar daarvoor ben ik te laat. Snel doorfietsen naar Meppel en wellicht kan ik daar de kringloop nog bereiken. Dat lukt en even later heb ik een flink partijtje singles. Eenmaal thuis herinner ik mezelf aan het feit dat ik hoognodig een nieuwe Soul-x-rated moest publiceren en besluit dit met de 'nieuwe' singles te doen. Het is zo dat ik Mike Starrs leer kennen. Ik heb het lege fotohoesje al jaren in de verzameling, maar heb nooit de plaat gehoord. Het is een rock-cover van het klassieke Lesley Duncan-nummer. Starrs oogt als een hippe rock-gast met half open overhemd en artistieke das, maar hij blijkt méér noten op zijn zang te hebben. Zo heeft hij onder andere bij Colosseum II gezongen. Er zijn maar weinig nummers die ik direct heb te danken aan de Soul-x-rated, maar dit is er eentje van.

Het zilveren goud: mei 1996 deel III

Het Pinksterweekend is weer ten einde en ik lig een stukje achter op schema, maar dat maakt niet uit. Ik heb nog een week om deze schade in te halen. Ik had ergens nog de hoop om iets te kunnen melden over buitenactiviteiten, maar nee... het is me té koud en onaantrekkelijk voor een fiets- of wandeltocht anders dan een rondje om Uffelte of de fietstocht naar de winkel in Havelte. Ik zal de schade moeten opvangen met 'Verzamelwoede', 'Blauwe Bak Veteranen' en dergelijke rubrieken. En dan heb ik natuurlijk nog de extra aflevering van 'Het zilveren goud'. Ik heb woensdag al een beetje beloofd waarover dit zal gaan, maar bij nader inzien zal het vooral over één kledingstuk gaan. Het is helemaal mei 1996 als ik dit aanschaf en het zal me nog jaren plezier geven. Verder zes 'oudere' singles waarbij ik me toch wel verbaas bij eentje omdat ik zeker weet wanneer ik hem heb gekocht. Ik heb Soul-xotica en 'Het zilveren goud' helemaal doorgespit, maar heb de single destijds niet genoemd. Erg vreemd... Maar eerst ga ik terug naar een zaterdagmiddag in mei 1996.

Inmiddels is Sneek nog een eindje dichterbij gekomen maar in 1996 is het ongeveer drie kilometer tot 'de hoge flat' van Sneek. Tot die tijd is het vrijwel een open vlakte waar je flink last kan hebben van de harde wind. Op een vrijwel windstille zaterdag als degene van vanavond is het een kwartiertje op de fiets naar het centrum van Sneek. Ik heb later op de zaterdagmiddag nog wel eens de neiging om naar de cd-zaak te fietsen of te snorren op de Solex voor een kersverse cd-single. Ik denk dat dit ook de reden moet zijn geweest op deze middag, ook al kan ik me niet herinneren welke cd ik heb gekocht. Ik waai even aan in een winkel waar ik vaak langs fiets maar waar ik nimmer binnen ben geweest. Het zit dan op de hoek van het Kleinzand en de Singel. Een 'hippiewinkeltje' noem ik het. Het heeft vooral wierook in alle geuren en smaken en dergelijke accessoires. Plus ook een paar rekjes kleding. Ik koop hier bijvoorbeeld nog de roze zijden overall welke ik in 1997 nog geregeld voor een theaterstuk zal gebruiken. Zeer onpraktisch in gebruik zonder een gulp en de onderste knoop die ter hoogte van de navel zit. Als je naar de wc moet, dien je het halve ding uit te trekken. Op deze zaterdagmiddag neus ik door de kleding aan het rekje en hou opeens dit in mijn handen: Een bijna nieuw ogend leren jasje uit de jaren zestig. Een beetje een exotische kleur bruin, maar nog lang niet zo 'smerig' als dat ze in de jaren zeventig hebben. Ik pas het haastig aan en het blijkt als gegoten. Ik geloof dat het me vijftien gulden heeft gekost. Ik fiets of rij naar huis met een beetje buikpijn want ik verwacht geen staande ovatie bij thuiskomst.

Voor de Solex heb je een lange leren jas nodig, dat is tot zover. Verder kan ik niet anders herinneren dan dat mijn moeder een afkeur heeft voor leren jassen. 'Vieze leren jassen', kan ik haar horen zeggen. Ik verwacht niet dat moeder zal instemmen met dit jasje, maar ik vind het zó mooi en typisch jaren zestig. Ik heb immers net een paar weken eerder besloten dat ik 'hippie' mag zijn en dit jasje vormt een fraaie opmaat. Tot mijn grote verbazing is moeders vol lof over de nieuwe aanwinst. Het jasje is er niet alleen voor de festivals en de hippie-uitjes, maar ook voor netjes kan het er prima mee door. Er gaat bijna geen dag voorbij gedurende de zomer dat ik het niet aan heb. Ik heb nog nooit vet gebruikt voor leer en zal dat waarschijnlijk ook nooit doen. Het resultaat is dan wel dat het eerder uitdroogt en begint te scheuren. Ik weet niet precies meer hoe lang ik het in eerste instantie met het jasje heb uitgehouden. Op een paar plekken begint de stof dun en dof te worden en vooral de binnenvoering (van goudkleurig satijn) is gaan scheuren rondom de oksels. Ik woon inmiddels niet meer in Jutrijp, maar de jas blijft daar wel achter op een zeker moment. Ik ben de jas op een bepaald moment helemaal vergeten en denk zelfs dat die wel eens in de kliko kan zijn verdwenen.

Dan brengt moeder opeens het jasje ter sprake. 'Is dat er nog?', vraag ik vol verbazing. Wat ik dan te zien krijg...? Naar het schijnt 'verveelt' moeder zich op een bepaald moment. Ze wil iets 'maken' maar heeft niets geen opdrachten uit de familie. Dan herinnert ze het oude leren jasje van Gerrit. Ze neemt het leer onder handen en maakt het weer net zo mooi als dat het in 1996 is geweest. Bovendien repareert ze de binnenvoering en zet de loshangende knoopjes vast. Ik kan mijn ogen niet geloven! Het jasje gaat mee naar Steenwijk en zal me nog een paar jaar vergezellen. Maar opnieuw komt er weer geen vet bij te zien en na een regenbui komt het zelfs op een prop in de kamer terecht. Hier is geen eer meer aan te behalen en in 2009 gaat het definitief de container in. Ik zit nog aan één ding te twijfelen. Is het een filmkaartje of iets anders? Er zit een kleine herinnering in de jaszak van het leren jasje dat aantoont dat het al in 1966 in gebruik is geweest. Ik heb later ook nog eens een vintage groen fluwelen jasje gehad waar een aandenken uit 1961 in de zakken zat. Een van de twee was een bioscoopkaartje.

2490 Sokkies Stoppen, Schoentjes Poetsen, Dasjes Goed En Kijk Goed Uit-Nico Haak & De Paniekzaaiers (NL, Philips, 1974)
2491 Theme From Shaft-Isaac Hayes (NL, Stax, 1971)
2492 Can't Say How Much I Love You-Demis Roussos (NL, Philips, 1976)
2493 Those Good Good Old Days-Jimmy Cliff (NL, Island, 1972)
2494 Ching Ching-Jack Collier (NL, Delta, 1962)
2495 Zuiderzee Ballade-Godert Van Colmjon & Jan Lemaire (NL, Philips, 1960, re: 1968)

Nico haakt op een fraaie manier in met het verhaaltje van vanavond. Ik geloof dat deze en Demis Roussos uit de sausemmer vol singles die ik in april 1994 van iemand heb gekregen. Ik ben vrij verbaasd om te zien dat ik Isaac Hayes niet eerder heb genoemd. Uit mijn hoofd zeg ik dat het eind 1993 moet zijn geweest als ik op een vrijdagmiddag naar Leeuwarden ga. Ik koop dan een flinke partij singles. Ik herinner me opeens een andere titel en zoek het op: Het is in november 1994 geweest en ik heb hierover geschreven in 2019. Toch noem ik nergens de plaat van Isaac Hayes hoewel ik die daar heb gekocht. Jimmy Cliff heb ik volgens mij een keer op de vlooienmarkt gekocht en dat kan in 1995 zijn geweest. Godert Van Colmjon & Jan Lemaire heb ik ooit in mijn verkoopbakje en heb ik dus reeds sinds 1992 of 1993 in mijn bezit.

Singles round-up: mei 9

He-le-maal vergeten! Echt? Ja, 'Hier en nu' is doorgaans een 'extraatje' voor het geval dat er niets anders is te melden en het is pas bij de voorbereiding hiervan dat ik me realiseer dat ik nog een 'Singles round-up' heb te gaan. Ik moet de singles zelfs even bijeen zoeken want eentje staat reeds op de rol voor 'The Vinyl Countdown', nog zonder dat ik de plaat heb gedraaid. Dat geldt voor de meeste van de Zweedse singles. 'Dit is nog maar het begin', heeft de verkoper me laten weten en wil zelfs een paar aanbevelingen doen bij deze order. Daar laat ik het bij ditmaal, maar ga zijn handel zeker wel in de gaten houden. Hoewel ik slechts een enkeling al heb gedraaid, blijkt wel dat hij goudeerlijk is voor wat betreft de beschrijving en de Scandinavische fotohoesjes maken het alleen maar meer tot een feestje. Ditmaal levert het zes singles op. Eentje die ik al in een andere persing heb plus eentje met potentie voor de Blauwe Bak. De platenspelers kunnen aan en ik zet me schrap voor, naar verwachting, de laatste 'Singles round-up' van deze maand.

* Lee Hazlewood- Summer Wine (Noorwegen, MGM, 1966, re: 1968)
Zeg je Lee Hazlewood dan zeg je Nancy Sinatra. Hazlewood is verantwoordelijk voor een aantal grote hits van Nancy en werkt vanaf eind 1966 als duet-partner mee op platen. Als Nancy in laat 1966 'Sugar Town' uitbrengt op single, verschijnt 'Summer Wine' op de b-kant in een duet met Hazlewood. Tot een paar weken geleden ben ik er niet van bewust dat Hazlewood het nummer een paar maanden eerder heeft opgenomen met een andere zangeres. Suzi Jane Hokom. Dat zou best Scandinavisch kunnen klinken en aanvankelijk denk ik dat Lee dit duet na de periode met Nancy heeft opgenomen. Nee dus! Dit is het origineel dat pas twee jaar later in Noorwegen een uitgebreide release heeft gekregen. De oren zijn getraind op Nancy's stem en zij klinkt zo mogelijk nóg onschuldiger dan Suzi Jane, maar meer kan ik eigenlijk ook niet zeggen over de plaat. Het is niet minder of beter maar gewoon een prachtig item in een perfecte conditie en een aantrekkelijk fotohoesje.

* Robert Patterson Singers- Working Together (Duitsland, Atlantic, 1971)
Hier is de aanleiding voor de bestelling. Mark heeft een exemplaar in de aanbieding en is binnen een paar minuten verkocht. Ik geloof trouwens dat hij de Amerikaanse persing heeft. Ik zoek op Discogs en vind deze Duitse persing bij de Zweedse Discogs-verkoper en leg het in mijn mandje. Bij een volgend bezoek krijg ik de meest waanzinnige aanbevelingen en kijk ik tussen de overige singles. Een walhalla voor de liefhebber van afwijkende Scandinavische fotohoesjes. 'Working Together' is een cover van Ike & Tina Turner. Als je de boodschap laat zingen door een koortje dan klinkt het al snel gospel en Dave Crawford doet geen moeite dit te onderdrukken. Het levert een zeer spannend arrangement op in 'full stereo' maar ik ben niet zeker of dit in de gospelkoffer, de Blauwe Bak-koffer of de reserve-Blauwe Bak gaat eindigen. Vooralsnog in de koffer om de platen bijeen te houden. Op de keerzijde staat 'That's Understanding', een nummer uit de pen van Crawford, maar dat wordt nergens zo leuk als 'Working Together'.

* Tommy Roe- Jam Up, Jelly Tight (UK, Stateside, 1969)
Ik draai momenteel alle Engelse persingen uit de gele bakken in 'The Vinyl Countdown' en dat maakt dat ik mijn vizier hierop heb gericht in de afgelopen maanden. Eigenlijk zoek ik voortdurend naar Engelse persingen, maar dat is een ander verhaal. Hoewel ik me vooral tegoed wil doen aan de fraaie fotohoesjes kan ik deze van Tommy Roe niet laten liggen. Het is één van de opvolgers van 'Dizzy' en het begint dan ook met dezelfde kanonslag als de hit. Vervolgens is het een lekker upbeat nummer dat vlotter is dan 'Dizzy' maar qua gimmicks een blauwdruk is van de hit. In de jaren zestig blijkt dat nog vaak een sleutel naar succes te zijn: De plaat precies zo laten klinken als de voorganger. In enkele gevallen wordt het concept helemaal uitgemolken. Tot zover ik de plaatjes van Tommy Roe ken, is dit wel een van de laatste met alle 'Dizzy'-grapjes. Ik ben erg blij met deze single!

* Smith- Baby It's You (Zweden, Stateside, 1969)
Na een half jaar te hebben lopen inpakken, mag ik begin 2008 'in de putten' op de Dyka. Het komt erop neer dat we kunststof putten vullen met zand en het deksel erop rammen. Het zijn altijd dezelfde drie mannen die in de putten zijn en ik word wel geschikt geacht om in hun hoekje te staan. De drie vormen namelijk een hecht team en hebben vooral een zeer beperkte hoeveelheid gespreksstof. De eerste dagen is dat nog wel grappig, na verloop van tijd ga ik me ergeren. Het gaat negen van de tien keren over films en dan vooral Quentin Tarantino. Hele scenes worden nagespeeld. Een paar maanden eerder heeft Tarantino 'Death Proof' uitgebracht en deze is begin 2008 reeds als dvd beschikbaar in de videotheek. Ik zie de film voor het eerst in De Buze en ben de volgende ochtend nog vol van de film. Tot mijn grote geluk kan ik in de putten en hebben we het de rest van de ochtend over de film. Ik prijs ook de soundtrack en... de volgende dag brengt één van de mannen al een gebrande cd met de soundtrack. Het is met name 'Baby It's You' van Smith dat indruk heeft gemaakt ('Chick Habit' van April March trouwens ook!). Later ontdek ik dat Gayle McCormick de zangeres van Smith is terwijl ik dan ook al bijna dagelijks luister naar 'It's A Cryin' Shame'. Nu heb ik mezelf dan getrakteerd op de single. Ik scheld het eerst uit voor een Deense persing, maar 45cat laat zien dat de Deense op ABC is en een andere hoes heeft. Het betekent dat ik een hoop andere zogenaamde Deense persingen moet gaan checken. Zit Stuntman Mike in deze scene niet met een dame aan de bar? Stuntman Mike vertelt haar dat ze hem allemaal kennen. 'Wie is dit?', vraagt ze aan een kelner. 'Dat is Mike!'. 'Wie is Mike?'. 'He is a stuntman'. Intussen heeft Stuntman Mike de naam op zijn jas staan, maar dat terzijde.

* Spencer Davis Group- Keep On Running (Zweden, Sonet, 1966)
Deze heb ik al in de Nederlandse uitdossing op Fontana, maar vind hem té aardig om te laten liggen. Feitelijk is Spencer Davis Group één van de eerste Engelse groepen welke onder contract komt bij het Island-label van Chris Blackwell. In Europa wordt het Island-label dan nog niet gevoerd en zijn er blijkbaar meerdere didstributie-deals in omloop. In de meeste gebieden verschijnt de single op Fontana, maar in Zweden en Noorwegen is dit een Sonet. Wat dan wel weer opvallend is, is dat 'Shotgun Wedding' van Roy C. slechts een paar weken later als Fontana verschijnt in Zweden (terwijl het een Island is in Engeland). Deze nieuwe aanwinst kan ik identificeren als een Zweedse persing met het meerkleurige label, in Noorwegen is het een rode Sonet met een Zweeds fotohoesje. Deze kleurenvariant staat weer niet tussen de hoesjes. Zoals jullie zien, gaat het hier vooral om de afwijkende persing. De plaat is natuurlijk gesneden koek: Altijd fijn om te horen en in ieder geval in een betere staat dan mijn Nederlandse.

* The Turtles- Can I Get To Know You Better (Zweden, London, 1966)
Een van de meest miskende groepen uit de jaren zestig. Iedereen kan 'Happy Together' fluiten en misschien lukt 'Elenore' ook nog wel. Voor mij zijn het eveneens de grootste hits totdat ik in de zomer 1992 de dubbelelpee 'Happy Together Again' van The Turtles op de kop tik. Het blijkt zoveel meer te zijn dan alleen een overzicht van de hits. Het geeft een mooie dwarsdoorsnede van alles dat The Turtles bij het eind heeft gehad. En dat het op zichzelf niet vreemd is dat Howard Kaylan en Mark Volman in 1970 in het circus van Frank Zappa zijn opgenomen (als Flo & Eddie). Neem bijvoorbeeld de elpee 'Battle Of The Bands' waar de groep zichzelf presenteert als verschillende groepen met elk een eigen geluid. Maar laten we ook niet de vloed aan prachtige singles vergeten. 'Can I Get To Know You Better' is een van de opvolgers van 'It Ain't Me Baby', de tijd waarin The Turtles het zinkende folkrock-schip verlaten en naar de 'sunshine pop' van 1967 varen. P.F. Sloan en Steve Barri tekenen voor de a-kant en dat is fraaie bubblegum-pop met een sterk folkrock-refrein. Ik raak lyrisch van dit soort singles en hoop dat 'mijn Zweedse maat' meer van deze singles in de verzameling heeft.

Hier en nu: Molly Lewis

Wellicht denk ik té moeilijk? In mijn kindertijd wordt 'Iedereen kan schilderen' druk geadverteerd op de televisie. Als je de kleurcodes opvolgt en precies binnen de lijntjes kleurt, heb je enige tijd later de Mona Lisa geschilderd. Of het Melkmeisje, om het dichterbij huis te houden. Zelf heb ik dat nooit gezien als 'kunnen' schilderen. Voor mij is schilderen meer dan binnen de lijntjes kleuren. In geval van vrije expressie moet je je gevoelens overbrengen op het doek, bij het naschilderen komt er nog een stukje geheugen bij kijken en heb je een blindelings vertrouwen nodig in de schilderende hand. Met potloden en viltstiften is het al moeilijk genoeg voor mij om binnen de lijntjes te kleuren, laat staan dat ik probeer op de millimeter te schilderen. Hoe zit het dan met fluiten? Kan ik fluiten? Ik heb het ooit wel onder de knie gehad. Echt fluiten, niet het slissen van de tong met de hoge giltoon als gevolg. De lippen samenpersen en dan fluiten. Ik ben het inmiddels helemaal verleerd, zo ben ik er vanmiddag achter gekomen. Ik kan wel een beetje spelen met de tong en zo een soort van Bryan Ferry-fluitje krijgen, maar doorgaans zing ik liever binnensmonds. Moeten we het op Soul-xotica over fluiten hebben? Ja, vandaag wel want ik zet de schijnwerpers op de Australische Molly Lewis.

Ik kan er niks aan doen, maar ik krijg altijd een lollig gevoel als ik de naam 'Molly' hoor. Ik leer in Engeland dat vrouwen met de naam Maureen al gauw Molly worden genoemd, net zoals een Bill vaak William als geboortenaam heeft. Molly heeft iets kinderlijks. Waarom associeer ik het met een olifantje uit een tekenfilm? Toy Dolls zingen immers over 'Nellie The Elephant' en van Dombo kan ik evenmin een Molly maken. Feit is dat ik van nature al interesse heb als ik een zangeres zie met de naam Molly. Mijn excuses aan hardrocker Molly Hatchet. Bovendien doet de combinatie van Molly en Lewis een belletje rinkelen. Er zijn meerdere hondjes die naar de naam Bello luisteren en zo heeft de alternatieve muziekwereld tegenwoordig twee verschillende artiesten met de naam Molly Lewis. Ik schijn het achteraf vooral te kennen van de Californische Molly Lewis. Een beetje een cult-idool dat met haar ukelele, over 'lullig' gesproken, eigenzinnige covers doet op Youtube en ook eigen werk heeft opgenomen. Dit verhaal gaat niet over haar. Het is een paar weken geleden dat ik door de nieuwe releases ga. Het is een dinsdag en in 'Tuesday Night Music Club' richt ik me onbewust wel eens teveel op de singles. Zo kom ik echter wel in aanraking met 'Oceanic Feeling' van Molly Lewis.

Ik skip snel door de preview van een minuut maar tot zover ik kan horen, zit er geen zang in het nummer. Ik moet normaal gesproken niet veel hebben van instrumentale muziek, maar vooruit... 'Oceanic Feeling' duurt krap drie minuten en dat durf ik wel aan. Ik val van de ene verbazing in de andere als ik het helemaal hoor. Ik moet het eerst denken aan 'Help De Dokter Verzuipt'. Of een dergelijke Nederlandse film uit de jaren zeventig. Zo heb ik onlangs nog 'Dokter Pulder Zaait Papavers' gezien en daar zou ik 'Oceanic Feeling' bij kunnen denken. Een loepzuiver fluitje over een aangenaam voortkabbelend deuntje en dan aangevuld met een saxofoon. Na drie minuten ben ik niet zeker waar ik naar heb geluisterd, maar feit is dat ik het nummer daarna nog vaak aan de speellijst zal toevoegen. Zo ook afgelopen dinsdag en dat is het moment dat ik besluit om eens verder te duiken in de materie.

'Onze' Molly Lewis fluit. En niet zomaar even uit de losse pols een melodie interpreteren, maar écht fluiten. Ze kan naar eigen zeggen geheel niet zingen, ze zou teveel vibrato in haar stem hebben, maar ze heeft zich jaren lang toegelegd op het eigen maken van het kleinste muziekinstrument van de wereld. Ze heeft op verschillende concoursen grote indruk gemaakt en nu heeft het altijd eigenwijze Jagjaguwar-label haar een contract aangeboden. 'Oceanic Feeling' lijkt het voorproefje te zijn van een een volledig album waar ik nu al stiekem naar uitkijk!

Molly beschrijft een gemiddeld optreden voor een nietsvermoedend pop-publiek. 'Eerst begint iedereen te lachen omdat ze denken dat het een gimmick is. De eerste twee minuten verwacht het publiek dat je elk moment de fout kan in gaan. Een foute aanzet of een valse noot, hetgeen betekent dat het grapje is afgelopen en ik kan beginnen met zingen. Als dat na twee minuten nóg niet is gebeurd, zie je een zekere rust komen in de zaal'. Ik onderschrijf het helemaal want het enige bezwaar bij 'Oceanic Feeling' is dat het té kort is. Ik zou gemakkelijk een half uur naar haar fluitkunsten kunnen luisteren. Alhoewel? Daar moet ik nog even geduld voor hebben, maar ik ga het zeker proberen!

Het zilveren goud: mei 1996 deel II

Zojuist heb ik even contact gehad met het 'thuisfront'. Hoewel ik al bijna een kwart eeuw niet meer woonachtig ben binnen de Friese grens zal ik het altijd als het thuisfront blijven beschouwen. Mijn moeder kijkt hoogst verbaasd op over mijn eerste opmerkingen over het weer. Naar het schijnt heeft Friesland het vandaag droog gehouden, maar dat is allerminst het geval in Uffelte. Ik word deze ochtend wakker met onweer want ook dat hadden ze voorspeld. Vanmiddag wil ik wel in de tuin aan het werk maar het weer houd me binnen. Vanavond klaart het op en maak ik een wandeling. Jammer dat ik de camera niet heb meegenomen want boven het weilandje aan de Weg Achter De Es hangt een nevel. De geur in het bos is met geen pen te beschrijven en ik zou wensen dat het kon samenvatten in een flesje met een verstuiver. Hoewel ik verwacht nog wel een lange weg voor de boeg te hebben, kan ik voorzichtig concluderen dat een horizon in zicht komt. Het meest zwaarmoedige, zoals een paar weken geleden, is er alweer vanaf en ook het slapen wordt minder onrustig. Nu mag ik dan over mijn schouder terugblikken naar het prachtige jaar 1996 en een periode waarin het licht ook langzaam mijn leven komt binnen sijpelen. Ik heb nu nog geen idee waarover het verhaaltje moet gaan, maar in ieder geval vandaag het restant singles van de maand plus een paar die ik vóór mei 1996 moet hebben gekocht.

Twee weken geleden ben ik afgedwaald naar het Hemelvaartweekend van 1996 dat beduidend later is in de maand. De week ervoor heb ik het gehad over de laatste week van april. Ik heb vijf jaar geleden al eens uitgebreid geschreven over deze week maar wil het best nog eens dunnetjes overdoen. Het verhaal begint in dit geval in augustus 1994. Ik ga voor de eerste maal naar het Woodstock-festival nabij Steenwijkerwold. Die avond zal ik lokaal de naam 'Gerrit Solex' krijgen, een naam die me net zo lang zal achtervolgen dat ik mijn dj-naam tot Soul-x maak en uiteindelijk zal mijn blog Soul-xotica worden. Een paar jaar eerder heb ik al SoulteXt gehad en de podcasts die ik in 2012 zal maken heten de Soul-x-rated. Bovendien is een Solex een totaal vergeten ding in de omgeving van Steenwijk. Menigeen heeft eentje op zolder staan of in de stal, maar niemand die op het idee komt om ermee te gaan rijden. Ik hoef geen medaille maar vermoed dat ik onbewust de hele Solex-business in de omgeving moet hebben geïnspireerd? Ik heb een paar weken ervoor een omgedraaid kruisje gekocht. Het spelen bij een deathmetalband is natuurlijk al rebels genoeg, maar het kan altijd een stapje verder. Het idee is om het kruisje in mijn oor te hangen. De juwelier raadt me dit ten zeerste af en ik begrijp later waarom. Toch voert hij de opdracht uit en hangt 's middags het kruisje in mijn oor. Het hangt er dus al als ik de voorbereidingen tref voor het weekeinde Woodstock. Toch valt het pas op als ik terug ben van het avontuur. Natuurlijk is het huis té klein maar ik blijf op mijn strepen staan: Het kruisje moet en zal in mijn oor blijven hangen.

Hoewel het sieraad van een minimale grootte is, heeft het wel een zeker gewicht. De dames zullen het kunnen beamen: Je moet de oorlellen 'trainen' voordat je zware oorbellen kan inhangen. In geval van het kruisje zit het met een ringetje door de lel gepiercet en kan ik het eenvoudig weg niet uit doen om mijn oor de rust te gunnen. Ik heb een aantal malen dat mijn lel opzet en uiteindelijk ook barst. Het is dan een vulkaan aan pus en dat tast ook het ringetje aan. Dat het kruisje negentien maanden later poreus is geworden door deze ellende is dus niet helemaal vreemd. Het kruisje is bij me tijdens de beruchte zomer van 1995 en het voelt als een bevrijding als ik op 3 mei 1996 mijn hoofd optil en zie dat het kruisje op de kussen blijft liggen.

Ik beschouw het echter als 'een teken' en schiet meteen helemaal door. Ik heb een tijd ervoor kennis gemaakt met Ruigoord middels de High Life en wil nog hetzelfde weekend naar deze 'magische' plek. Dat komt er niet van. Wel een retourtje Heerenveen voor cassettebandjes en ik vier Bevrijdingsdag met het laatste optreden van Al Dickinson voordat deze weer de Noordzee oversteekt. De avond voordat het kruisje afbreekt, ben ik bij het concert van The Gathering in Leeuwarden geweest. De band heeft een half jaar eerder al een diepe indruk gemaakt en doet dat in Leeuwarden opnieuw. De stukjes vallen op hun plaats. Door The Gathering ben ik 'verlost' van het kruisje. Hoewel ik op deze derde mei nog wel even om het hoekje zal kijken in Het Pakhuis is het hiervoor nog té vroeg. Dat verhaal krijgen jullie in het najaar. Ik ga allereerst terug naar mijn 'roots'. Ik mag helemaal 'hippie' zijn en beleef 29 jaar later mijn persoonlijke 'Summer Of Love'. Middels 'Het zilveren goud' ga ik jullie door deze zomer heen loodsen.

2484 How Do You Do-Mouth & Macneal (UK, Decca, 1971, re: 1974)
2485 Children Of The Revolution-T.Rex (Denemarken, EMI, 1972)
2486 EP Join The Party! - Brezhnev (NL, WRF, 1994)
2487 Het Soldaatje-Zangeres Zonder Naam (NL, Telstar, 1971)
2488 'T Was Aan De Costa Del Sol-Zangeres Zonder Naam (NL, Telstar, 1975)
2489 Still-The Commodores (UK, Motown, 1979)

Mouth & Macneal en T.Rex komen van de vakantie in Denemarken. De eerste is een Engelse demo welke blijkbaar is uitgegeven nadat Mouth & Macneal 'Ik Zie Een Ster' hebben vertolkt op het Songfestival. Ik heb de single dan al in de Nederlandse uitdossing maar vind deze demo een hoog 'novelty'-gehalte hebben. Brezhnev is een punkband uit Amsterdam welke optreedt in Het Bolwerk. Als ik me niet vergis op dezelfde avond van de legendarische band Belgian Asociality, bekend van de klassieker 'Miep Miep'. De overige drie zijn restanten van singles die ik eerder dan mei 1996 moet hebben gekocht. Volgens mij zijn de Zangeres-singles beide uit de sausemmer platen die ik in april 1994 van iemand krijg. The Commodores heeft de naam 'Stoof' groot op het label en ik kan me niet herinneren in welke plaats een dergelijke discotheek zat? Is het niet Heerenveen? De rest van de maand krijgen jullie meerdere van deze 'mystery discs' voorgeschoteld en onderga ik in de volgende aflevering eerst maar eens de metamorfose van deathmetal-freak in het zwart naar fleurige en kleurige hippie.