Singles round-up: april 2

Na twee vrij intensieve radio-avonden heb ik enerzijds niet heel veel zin meer om te schrijven, maar aan de andere kant: Hoe meer ik achterop schema raak, hoe meer ik volgende week moet schrijven. Bovendien moet ik de adrenaline van de 'Trick Of The Laid Back Night' nog even zien kwijt te raken en hoe beter kan dat met een paar verse singles? 'Trick' is bijna een traditie aan het worden met de Bananarama-week. Ik heb in 2019 de show voor het eerst gedaan, geheel volgens het principe van de 'Laid(back) Night Show'. Door duidelijke of juist vage connecties tussen bands en artiesten springen in de muziekgeschiedenis en uiteindelijk weer uitkomen bij de oorspronkelijke artiest. Het concept van vanavond heb ik nu drie keer gedaan, iedere keer met andere nummers (waar mogelijk). De show (drie uren) komt morgen of zondag op onze Mixcloud te staan! Nu ga ik eerst verder met de volgende zeven singles uit de bestelling van René. Morgen of zondag dan de laatste zes. Ik wacht overigens ook nog altijd op het pakketje van Rarenorthernsoul en het zou mooi zijn als dat morgen arriveert.

* Earth & Fire- Thanks For The Love (NL, Polydor, 1975)
Een zéér zeldzaam en gewild exemplaar van deze Earth & Fire-single. Misschien kunnen we zelfs van 'uniek' spreken? Bij Polydor loopt iemand even niet op te letten en plakt niet de sticker op de a-kant. Beter dat dan de oelewapper die 'Back On The Chain Gang' van The Pretenders gedeeltelijk over het vinyl heeft geplakt. En wat te denken van de grote teleurstelling die ik in 1990 krijg te verwerken. Ik ben zo in mijn nopjes als ik 'Every Good Boy Deserves Favour' van The Moody Blues hagelnieuw vind in Denemarken. Thuis bij mijn broer haal ik de plaat uit de hoes en dan blijkt het label over de groef te zijn geplakt. Die kan dus weer retour en geruild worden tegen de, eveneens nieuwe, 'Seventh Sojourn'-elpee met het label wél op de juiste plek. Enfin, terug naar Earth & Fire. Het is één van de weinige nog ontbrekende jaren zeventig-singles van de groep. Met de plaat is verder helemaal niets mis. Een interessante tijd voor Earth & Fire. Enerzijds wil het doorgaan op de oude symfonische voet, maar de muziekwereld staat niet stil en verwacht dat ook Jerney en haar kornuiten een beetje funky uit de hoek komen. Ik heb wel minder geslaagde pogingen gehoord, maar dan uiteraard niet van Earth & Fire. Deze band staat nog altijd hoog in aanzien bij mij.

* Art Garfunkel- Bright Eyes (UK, CBS, 1978)
Het nuttige met het aangename. De Nederlandse persing in mijn collectie is tot op de draad versleten en behoeft een upgrade. Dan vind ik hem ook nog eens in de Engelse persing en is het helemaal goed! Wat kan ik zeggen over 'Bright Eyes'? Heel veel! Ik ben vier jaar oud als 'Watership Down' in de bioscoop draait. Ik heb een poster op mijn kamer hangen en ik weet niet of dit verband houdt met de film of dat het is geïnspireerd door het verhaal. De videoclip kan ik niet zien. Zelfs in 2021 barst ik in snikken uit als de roofvogel het konijntje grijpt. In 1979 is het een tranendal als de kleine Gerrit de clip ziet in Toppop. Jaren later ga ik luisteren naar de tekst en moet ik concluderen dat dit wellicht één van de mooiste songs is. Ook nu zit ik met een traantje in de ooghoek, maar het zal de vermoeidheid aan de ogen zijn. Sterk spul, dat Fisherman's Friend.

* The Herd- I Don't Want Our Loving To Die (NL, Fontana, 1968)
Onlangs heb ik nog zitten twijfelen. Ik draai momenteel alle Engelse persingen uit de gele bakken in 'The Vinyl Countdown' en twijfel bij twee Old Gold-singles. De ene is 'Brontosaurus' met 'Blackberry Way' van The Move op de andere zijde. Die hou ik toch maar in de bakken voor 'Brontosaurus' omdat ik 'Blackberry Way' al in de Engelse Regal Zonophone heb. Een andere single heeft dit nummer van The Herd op één kant en 'Neanderthal Man' van The Hotlegs op de andere kant. Nu ik de originele Nederlandse te pakken heb, is ook dat besluit gevallen: The Hotlegs zal één van de komende weken zijn te horen. The Herd komt na augustus weer aan bod in de 'New additions' in de volgende serie van 'The Vinyl Countdown'. Na de redelijk zwaarmoedige hits 'From The Underworld' en 'Paradise Lost' komt The Herd met een nummer dat ook door Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich zou kunnen zijn uitgebracht. Misschien hebben die het wel geweigerd want het nummer is afkomstig van Howard Blakeley. Het is een plaatje waar ik nimmer genoeg van krijg en mooi om deze eens met de Nederlandse fotohoes in de bakken te hebben.

* Herman's Hermits- Sunshine Girl (UK, Columbia, 1968)
Oh, dit nummer? Ik moet bekennen dat de titel me niet veel zegt, maar het vooruitzicht van een Engelse persing van Herman's Hermits trekt me over de streep. Ik weet niet direct waarvan ik het moet herkennen, maar feit is dat ik het wel eerder heb gehoord. Wellicht in Engeland waar het een grote hit is geweest. Lekkere niks-aan-de-hand popmuziek van Peter Noone en zijn Hermits. Daar lust ik wel pap van.

* The Ivy League- Tossing And Turning (UK, Piccadilly, 1965)
Ik weet niet meer precies waarom ik de aankoop niet door zet. Ik kan me namelijk wel herinneren dat ik de single al eerder in de handel van René heb gezien, maar heb hem in maart niet besteld. Beetje vreemd omdat de single al een fiks aantal jaren op mijn verlanglijstje staat en hoeveel mooier is het nu het een Engelse persing is. Hij klinkt ook paasbest en de prijs was niet verkeerd. Nogmaals, ik kan me niet herinneren waarom ik deze in maart al niet heb besteld. Hoe dan ook: Ik ben zeer in mijn nopjes met deze single en ook deze kan ik binnenkort kwijt in 'The Vinyl Countdown'.

* Harry J. All Stars- Liquidator (UK, Harry J., 1969)
Over Old Gold-singles gesproken: Deze heb ik op de Old Gold met 'Love Of The Common People' van Nicky Thomas als keerzijde. De laatste vanwege de, dan recente, cover-versie van Paul Young. Nu dan de originele Engelse. Hoewel? Ik besluit even huiswerk te doen en, jawel, het mag origineel heten, maar niet de eerste persing. Mijn single heeft een rond middengat en een zwarte plastic 'spider'. Naar verluid laat Trojan plaatjes persen bij Philips als zij de druk niet aan kunnen en dit zou een Philips-persing moeten zijn. Ook over de b-kant kun je een telefoonboek schrijven. 'La La Always Stay' van Glen & Dave is de keerzijde. Van Glen is niet duidelijk of het Glen Adams of Glen Brown is, Dave is Dave Barker van Dave & Ansil Collins van een paar jaar later. Misschien zit er ooit nog wel eens een verhaal in voor deze b-kant, maar dat ga ik vanavond in ieder geval niet doen.

* Jefferson Airplane- She Has Funny Cars (Duitsland, RCA Victor, 1970)
Okay, wat doen we? Wachten op een exemplaar met fotohoes en het risico dat deze tientjes moet gaan kosten? Of deze in neutrale hoes meenemen voor een vriendelijke prijs? Dat is de overweging die ik moet maken bij deze Jefferson Airplane-single. Ik ben eigenlijk al niet bereid om het over tientjes te hebben bij Jefferson Airplane, maar dat is een ander verhaal. Voor vijf euro's heb ik nu een redelijk exemplaar te maken en de harde opname maakt alles goed. Eigenlijk is dit al een oud album-nummer en dient de plaat als opvolger van 'White Rabbit/Somebody To Love' dat in Nederland in de top drie komt dankzij het optreden van de Airplane op het Holland Pop Festival in het Kralingse Bos. Een positie die de groep pas op het laatst heeft ingenomen. Aanvankelijk staat Jimi Hendrix met zijn Experience geboekt, maar als blijkt dat Jimi de groep heeft ontbonden en muzikaal opeens niet meer zo 'hot' is als een paar jaar eerder, ziet de organisatie af van het optreden. Jefferson Airplane is een passende vervanger en maakt grote indruk. Op de keerzijde staat een andere klassieker uit den ouden doosch: 'Plastic Fantastic Lover'. 'She Has Funny Cars' is echter mijn favoriet van de twee.

Week Spot: The Supremes

De keuze voor de Week Spot gaat deze week tussen drie verschillende singles, hoewel alle drie een soort van 'mwah'-gevoel oproepen bij me. Het is slechts eenmaal per jaar dat ik de Week Spot aanpas aan de tijd van het jaar en dat is meestal rond 'The Big One', het driedaagse festival in Engeland dat we op Wolfman Radio live uitzenden. Dan zoek ik altijd naar een reggae-achtige Week Spot. Voor de rest van het jaar doen we met zijn allen gewoon ons eigen ding, hoewel tussen collega-presentator Lee en mezelf een themaweek is ontstaan. De aanleiding is een 'random'-opmerking van een andere collega over de hoeveelheid liedjes van Bananarama op de Engelse radio. 'Is het toevallig Bananarama-week?'. Dat doet ons besluiten meteen de volgende week de eerste Bananarama-week te houden. Het speelt zich af binnen onze eigen shows, een eerbetoon aan het meest succesvolle (?) damestrio van Engeland. Omdat ik komende zaterdag in 'Do The 45' ga kijken naar platen die ik in de aprilmaanden van de afgelopen jaren heb gekocht, lijkt het erop dat ik niet kan inhaken op de Bananarama-week. Of... zal ik een kleine concessie doen? Vooruit! We doen deze week 'Nathan Jones' van The Supremes als Week Spot.

De Bananarama-Week gaat het vijfde jaar in en het samenstellen van de shows wordt steeds meer een herhaling van zetten. Op een bepaald moment is het concept uitgemolken en dat gevoel heb ik een jaar geleden al. Toch besluiten we zondagavond om alsnog een Bananarama-week te doen. Lee is jaren geleden met 'Hats Off To The 80s Stars' begonnen. Een eerbetoon aan artiesten en groepen uit de jaren tachtig welke Northern Soul of Motown hebben gecoverd en waarvan hij de originelen draait. Bananarama is dan de eerste gast met meteen twee nummers: 'He Was Really Saying Something' (van The Velvelettes) en 'Nathan Jones' van The Supremes. Dit laatste nummer komt zo vaak voorbij gedurende deze week dat het aanvoelt als een soort van volkslied. Een mooie gelegenheid om 'Nathan Jones' van The Supremes tot Week Spot te maken.

Qua bericht is het een Jantje Van Leiden want ik heb The Supremes reeds tweemaal eerder te gast gehad als Week Spot. Eerst met 'Floy Joy' in 2014 en vervolgens met 'He's My Man' in 2019. En ook hier hebben we wederom een nummer van The Supremes uit de periode van na het vertrek van Diana Ross. Motown komt een beetje laat op gang met de psychedelisch effecten want 'Nathan Jones' heeft de nodige 'phasing' in het refrein, terwijl dit in de popmuziek al een jaar 'not done' is. Volgende week weer eens een meer 'originele' Week Spot en een volledig verhaal.

Singles round-up: april 1

Nu heb ik gisteravond geschreven dat ik de hele dag thuis ben gebleven om te wachten op eventuele pakketjes singles. Welnu, voor de Nederlandse zending had ik niet thuis hoeven blijven. Van de Engelse ben ik ook niet zeker of daar een krabbel voor moet worden gezet. De track-and-trace code werkt al een week niet, maar ach... ik heb wel even geduld. Ik hoop de singles voor het weekend te hebben. Voorlopig kan ik even uit de voeten met de singles van René. Dat zijn er achttien in totaal waaronder veel Engelse persingen van singles die ik al anders heb. In deze eerste aflevering ook twee singles die eerder deze maand zijn binnengekomen. Op dit moment wacht ik op 20 van Rarenorthernsoul, drie heruitgaven uit Engeland en op reactie van een Marktplaats-verkoper ten behoeve van een plaatje dat ik sinds een paar weken graag op single wil hebben. Wellicht dat ik in het weekend een besluit ga nemen over de 'big want' of de plaatjes van de Zweedse dealer. Die gaan, hoe dan ook, mee voor de maand mei als ik ook weer wil afrekenen bij Mark. Nu de eerste zeven singles van deze maand en wederom wordt het een 'live'-sessie. Alleen de eerste heb ik afgelopen zaterdag gedraaid in 'Do The 45'.

* The Exits- You Got To Have Money (UK, Gemini/Kent, 1967, re: 2021)
Ace Records viert momenteel een verjaardag en ik weet niet precies of het 40 of 45 jaar is. Het label is ooit begonnen met een EP van Count Bishops en deze is in een gelimiteerde opgave opnieuw verkrijgbaar. Ook zie ik dat 'King Of Fuh' van Brute Force onlangs opnieuw is geperst. Best een leuke novelty. Op aanraden van George Harrison zou het worden uitgebracht via Apple en alleen via postorder verkrijgbaar zijn. Dit vanwege de tekst want Brute Force zingt herhaaldelijk over de 'Fuh king'. Het zal niet verder komen dan een demo. Kent is recentelijk ook begonnen met de REPRO-serie. Inmiddels zijn er in ieder geval twee singles uitgebracht en The Exits nog vrij recent. Hoewel de b-kant, 'Under The Street Lamp', een 34e plek heeft gehaald op de R&B en daarmee niet erg zeldzaam is, is de plaat zeer gewild bij verzamelaars. Zelfs beduimelde exemplaren doen al snel honderd dollar en dus is deze heruitgave inmiddels compleet uitverkocht. 'Street Lamp' is een beetje moderne doowop en mijn voorkeur gaat uit naar het meer Northern-achtige 'You Got To Have Money'. Jawel, héél soms loop ik nog wel eens warm voor een poepje Northern!

* Cilla Black- Step Inside Love (NL, Philips, 1968)
Twintig jaar geleden heb ik de Engelse single meegenomen vanuit Mossley. Het ding is dan al niet in een bijster goede staat en heeft vooral een 'edge warp' van het formaat Garmisch-Partenkirchen. Ik heb de plaat nooit gedraaid van vinyl als het vorige week zondag voorbij komt in 'The Vinyl Countdown'. Zoals verwacht springt het van intro naar halverwege couplet naar bijna refrein en uiteindelijk nog een keer in het refrein. Erg jammer, want het is zo'n leuk plaatje. Ik ga rondkijken en vind deze Nederlandse op Marktplaats. Drie euro en vijftig cent voor de Nederlandse persing met fotohoes. Als bonus is het nummer ook nog eens geschreven door Lennon en McCartney! Wel duidelijk hoorbare krasjes maar ik kan er prima mee leven voor deze prijs.

* The Angels- My Boyfriend's Back (US, Smash, 1963)
Een eurootje. Alleen al de moeite waard voor het originele Smash-hoesje waarvoor ik eventueel nog wel andere doelen heb. Smash-styreen is berucht en ook deze klinkt alsof het een heel leven achter de rug heeft. Toch valt de 'distortion' nog wel mee, de koortjes klinken niet helemaal zuiver in het 'hoog'. Maar goed... dat is voer voor de kniesoor. Het is een lekker feestelijk nummer en leuk om het eens in de bakken te hebben. Moet ik de b-kant nog even beluisteren? 'Now' is hetzelfde smakelijke geluid als de a-kant met iets vreemds in de percussie. Ooit had ik een plekje in de Blauwe Bak voor meidengroepen, maar dat is alweer lichtjaren geleden.

* Bachman Turner Overdrive- Lookin' Out For #1 (NL, Mercury, 1975)
Hoewel de plaat op veel plaatsen is uitgebracht als BTO staat de volledige naam op zowel label als hoes. Het is nog één van de laatste ontbrekende singles in mijn overzicht van de Canadese groep. Dit nummer smaakt me altijd en overal! Het gaat goed van pas komen in de vinylshows van de komende zomer. Ik denk dat er wel een tweede 'Vinyl Summer Spirit Of 1976' gaat komen. Er is zoveel goede muziek gemaakt in dat jaar...

* Len Barry- 1-2-3 (UK, Brunswick, 1965)
Je bent verzamelaar of niet. Ik heb Len Barry nu in de Duitse persing, de Amerikaanse (op Decca) en de Engelse. Om te draaien benut ik dan vooral de Duitse, maar wellicht dat dit gaat veranderen nu ook de Engelse persing in de collectie heb. Jaaa, bij het intro is het meteen helemaal raak. Door het fraai uitgebalanceerde midden zijn de tromslagen als vuurwerk in de oren.

* Bonzo Dog Band- I'm The Urban Spaceman (UK, United Artists, 1968, re: 1978)
Ik heb meteen overal kippenvel want wat klinkt dit fijn in mijn oren. Totaal onverwacht kom ik deze fraaie Engelse heruitgave van de enige Bonzo-hit en ik was al een tijdje vergeten om rond te kijken voor een exemplaar. Zelfs met de kennis van 1978 heeft United Artists zich niet laten verleiden tot 'name dropping' en wordt Apollo C. Vermouth nog altijd als producent genoemd. Dat is in werkelijkheid Paul McCartney die bij de eerste kennismaking in de studio meteen zijn ogen uit kijkt. Naar verluid komt Vivian Stanshall de studio binnen in zwembroek en met duikbril omdat hij meent dat dit een zeer speciale akoestiek moet geven. Op de keerzijde staat het enigszins provocerende 'The Intro And The Outro' waar in een fictieve band wordt voorgesteld met onder andere Hitler op 'vibes'. Het is in 1967 tevens de keerzijde van 'The Equestrian Statue' en dus heb ik deze opname al een tijdje. In 'The Strain' neemt de groep de 'British Blues Boom' op de hak. En Eric Clapton doet een keertje niet mee!

* Joe Cocker- High Time We Went (NL, Stateside, 1971)
Een voorlopige 'thuisbrenger'. Uiteraard moet ik de plaat nog eens met het fotohoesje hebben, maar het wil maar niet op mijn pad komen voor weinig. Tot die tijd kan ik uit de voeten met deze single. Nederlands Bovema-vinyl uit 1970-71 is flinterdun en wil nog wel eens een andere vorm aannemen. Joe Cocker is geen uitzondering met een lichte 'warp', maar het vinyl klinkt verder redelijk. Ik doe het ervoor!

Verzamelwoede: Jaren 80 bak 3

Het is eeuwig zonde, maar waar... Op deze zonovergoten dag ben ik grotendeels binnen geweest in afwachting van de postbode. Deze heeft zich niet laten zien in Uffelte en ik wacht tot morgen eer ik een signalement ga doorgeven aan de politie. Het zou uitgelezen weer zijn geweest voor een fietstochtje, maar helaas. Het schopt mijn planning ook een beetje in de war, ook al is dat niet een heel groot probleem op het moment. Normaal gesproken presenteer ik op dinsdagavond de Week Spot, maar ik heb nog niet eens nagedacht over een mogelijke kandidaat. Het schema ziet er nu als volgt uit: Morgen de eerste 'Singles round-up', dan de Week Spot en eventueel een tweede 'Singles round-up'. 'Het zilveren goud' bewaar ik voor donderdag en dan de volgende vier dagen wederom singles, singles en nog eens singles. Vanavond enkel een aflevering van 'Verzamelwoede' en met een bak jaren tachtig en negentig. Iets dat niet heel vaak voorkomt en iedere keer weer voor verrassingen zorgt. Vanavond de derde bak met alles van 1980 en later.

De jaren tachtig-bak is, geloof ik, nog het minst veranderd sinds de update. De laatste uit de bak van vanavond opent tegenwoordig de vierde jaren tachtig-bak, als ik de plaatjes goed heb verzet. Ik ga het straks checken met het officiële document om te zien of ik daar nog werk moet verrichten of niet. In september 2020 trapt de derde bak van de jaren tachtig af met 'Heaven Is A Place On Earth' van Belinda Carlisle en besluit met 'Dignity' van Deacon Blue. Het bovenstaande klopt. De singles zijn één plekje opgeschoven waardoor 'Lovefool' van The Cardigans (uit 1996) nu de eerste is en 'Prove Your Love' van Taylor Dayne de laatste. Artiesten en groepen met drie of meer singles: Catatonia (3), The Cats (3), Chas & Dave (4), Neneh Cherry (5), Chic (4), China Crisis (3), Christians (5), Clarks (3), The Clash (3), Phil Collins (6), Elvis Costello (3), Crowded House (3) en The Cure (4). Een top twaalf hieruit is altijd een momentopname en op dit ogenblik moest dit hem worden.

1. Words - The Christians (Duitsland, Island 112 847, 1989)

2. Into Temptation - Crowded House (EEG, Capitol 006 203260 7, 1988)

3. Mmm Mmm Mmm Mmm - Crash Test Dummies (UK, RCA 7431-20151-7, 1993)

4. Rattlesnakes - Lloyd Cole & The Commotions (NL, Polydor 881 458-7, 1984)

5. Christian - China Crisis (UK, Virgin VS 562, 1982)

6. No Money At All - Brendan Croker & The 5 O'Clock Shadows (Duitsland, Silvertone ZB 43093, 1989)

7. Road Rage - Catatonia (UK, Blanco Y Negro NEG 112, 1998)

8. She Sells Sanctuary - The Cult (Duitsland, Beggars Banquet 107 968, 1985)

9. Manchild - Neneh Cherry (Duitsland, Virgin 112 341, 1989)

10. I Wish I Could Write A Love Song - Chas & Dave (NL, Friends FRS 042, 1982)

11. Without Your Love - Roger Daltrey (NL, Polydor 2002 022, 1980)

12. Don't Shed A Tear - Paul Carrack (Duitsland, Chrysalis 109 383, 1987)

Bovenstaande jaartallen zijn letterlijk overgenomen van de labels, soms zijn ze in het daaropvolgende jaar pas een hit geworden. Voor het eerst in lange tijd heb ik maar liefst zestien singles voor de top twaalf. In geval van de overige vier kan ik alleen maar beloven dat ik later deze serie nog eens ga doen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen! Tot 2003 heb ik vooral een haatliefde met de jaren tachtig. Buiten een paar grote favorieten om laat ik bijna geen plaat binnen in mijn verzameling. Vanaf 2003 leer ik ook de meer 'cheesy' dingen waarderen en pas in 2015 heb ik de sluisdeuren wagenwijd opengezet. Paul Carrack staat dan reeds vier jaar in de bakken. Roger Daltrey nog een flink stuk langer. Ik koop mijn eerste exemplaar van 'Without Your Love' tijdens de 'midweek op eigen benen' (zie: Vrijdag 15 augustus 2014). Dan heb ik het over de zomer van 1994. Dit exemplaar met fotohoes heb ik nog niet zo heel erg lang. Er zijn verschillende dingen heel typisch Engels, maar Chas & Dave is zeker één van deze. Ik herinner Chas & Dave vooral uit 'Langs De Lijn' en 'Ain't No Pleasing You' mag in 1982 aan de hitparade ruiken. Ik denk dat de humor aan Nederland voorbij gaat. Charles Hodges en Dave Peacock zijn doorgewinterde muzikanten uit de Engelse rock-scene. In 1978 blijken ze beide de veramerikanisering van de Engelse popmuziek beu te zijn en voegen ze de daad bij het woord: Popmuziek in de moerstaal en dat is in geval van Hodges en Peacock het Cockney-accent. Muzikaal mag het nergens bij horen en dus heeft dat vaak geen 'smoel', waar de mannen met dezelfde moeite iets wonder schoons kunnen voortbrengen. Dat blijkt in 1982 met 'I Wish I Could Write A Love Song'.

Ik begin omstreeks 1989 met het verzamelen van singles en zit in het begin vooral in de jaren zestig en zeventig. Dankzij mijn oudere broer en school kan ik niet helemaal om de actuele muziek van 1989 heen hoewel ik niet veel op heb met de nieuwe hits. Dat is anno 2021 flink veranderd want 1989 blijkt een gouden muziekjaar te zijn geweest. Als je niet gruwelijk uit de maat wil vallen met je verzameling stokoude singles moet je in 1989 niet gaan toegeven dat je Neneh Cherry eigenlijk ontzettend leuk vindt. Toch doe ik het stiekem en laat 'Manchild' in 1997 de collectie binnen, gevolgd door het merendeel van haar singles. Nu ik dit schrijf zou ik 'Woman' nog wel eens op vinyl willen hebben. Zou dat een jukebox-persing hebben gehad in Engeland? Ja, de goedkoopste exemplaren gaan voor tien pond op Discogs. Dat vind ik dan weer een beetje gortig. The Cult is een plaatje dat overal en altijd lekker smaakt en dat ik bij live-optredens altijd wilde bewaren tot het allerlaatst. In april 1998 kom ik in Mossley wonen en daar staat de radio continu op Key 103, een regionale popzender voor Manchester en omgeving. Als ik af ga op Key dan is 'The Rockefella Skank' van Fatboy Slim de nummer 1. Een plaat waarvan ik lang heb gedacht dat het overal een joekel van een hit was geweest. Het blijkt dat het in Nederland nauwelijks een deuk in pakje boter heeft geslagen. 'Road Rage' van Catatonia is een andere plaat die helemaal stuk wordt gedraaid op Key 103. En dat is leuk, want ik ken Catatonia! De geschiedenis van de band heeft het niet tot nauwelijks over hun opnames in het Welsh, maar in 1995 is het aanleiding genoeg om de band uit te nodigen voor Úteinrock in Sneek, een festival van minderheidstalen. Catatonia is één van de bands die het Welsh vertegenwoordigd. Ik kan me echter niets meer herinneren van het concert zélf en vraag me nog altijd af of de band half-Welsh en half-Engels moet hebben gedaan? Nadat ik legerkistjes heb gekocht bij een dump in Oldham Street koop ik dit plaatje op geel vinyl bij Piccadilly Records in dezelfde straat. Dat gaat niet heel bewust, het is gewoon de eerste de beste nieuwe plaat die ik ken. Ik heb het ding letterlijk helemaal grijs gedraaid, hoewel het nog overtuigend geel is.

Een concert dat ik me nog altijd wel weet te herinneren is het optreden van Brendan Croker in Het Bolwerk. Dat is een rustige vrijdagavond in mei 1993. Ik heb beide singles uit 1989 al sinds 1990 in de bakken staan. Het zijn grote hits bij de KRO op zondag, maar de platen sluizen meteen door naar de uitverkoop. 'No Money At All' staat dus al sinds oktober 1990 bij mij in de collectie en is een plaat waar ik nooit genoeg van krijg. Brendan Croker krijgt hulp van Mark Knopfler, zijn collega-bandlid uit The Notting Hillbillies (hit met 'Your Own Sweet Way'). Het concert heb ik nog eens behandeld in 'Recenzeuren'. Ik zal even voor jullie kijken: Zaterdag 5 januari 2013. China Crisis heb ik zowel in de Engelse als de Nederlandse uitdossing. De Engelse heb ik sinds begin 1999. Het komt in een partijtje het magazijn van de Emmaus in Mossley binnen en de plaat zal via mijn kamer en de koffer naar Nederland gaan. Toch heeft de plaat een Nederlandse associatie voor mij. Het staat op een cassettebandje vol Engelse singles welke ik beluister tijdens mijn vakantie in Nederland in de zomer van 1999. Daar valt ook het kwartje voor deze plaat van China Crisis. Tot 2003 kan ik veel uit de jaren tachtig niet uitstaan of... ik bega een moord voor een plaat uit het decennium. ''Rattlesnakes' van Lloyd Cole & The Commotions is één van de platen uit de laatste categorie en ik heb de plaat al sinds 2000 in de bakken staan.

Er is wel wat veranderd ten opzichte van 1989. Vooral sinds ik in 1992 ben gaan schrijven voor de lokale krant moet ik wel op de hoogte blijven van de actuele popmuziek. Zo komt in 1994 het heerlijke 'Mmm Mmm Mmm Mmm' van de eigenwijze Crash Test Dummies voorbij op de radio. Ik mag het nummer meteen! In de zomer van 1995 koop ik de cd-single als deze al maanden uit de hitparade is verdwenen. Bij Neneh Cherry komt het al even ter sprake: De Engelse jukebox-persingen. Een beetje een hippe snookerzaal heeft in de jaren negentig een vinyl-jukebox in de hoek staan. Maar... het is natuurlijk van belang dat de jeugd wel op de hoogte blijft van de actuele muziek en dus produceren de platenmaatschappijen vinylsingles voor alleen de jukeboxen. Vaak met onleesbare labels (zwarte tekst in labels van zwart vinyl gedrukt), maar niet altijd. Van Crash Test Dummies is wel een 'black label' op de markt gekomen, maar mijn exemplaar is de reguliere single met een groot rond middengat. Wellicht zelf geboord? De plaat komt uit een partij ex-jukebox-singles. Vervolgens de 34e single uit mijn verzameling. In mei 1989 verhuist mijn zus met haar man van Sneek naar IJlst en ik hoor 'Into Temptation' bij de NCRV terwijl ik mee help in de verhuizing. Mijn broer heeft eerste keuze op woensdagmiddag van de ex-Top 40-hits bij de lokale platenboer en dan vooral ten behoeve van mijn broer in Denemarken. Die stuurt iedere week een lijstje door met singles die hij graag wil hebben voor weinig. Crowded House staat niet op zijn lijstje, maar de platenzaak houdt daarvan nog wel een exemplaar over. De plaat had bijna op nummer 1 gestaan vanavond, maar op het laatst kan ik het niet over mijn hart halen. Nummer twee is het hoogst haalbare voor Crowded House.

Ik mag 'Words' van The Christians meteen in 1990 al graag horen, hoewel ik dan nog niets af weet van folk en de tune waarop het is gebaseerd. De single komt in 1997 mijn collectie binnen. De grote impact dat het tot de nummer 1 maakt, is dan nog ruim tien jaar verwijderd. Het is Paasmaandag 2008. Net zoals bijvoorbeeld A Silver Mt. Zion in 2010 ben ik op Paasmaandag 2008 ook even ondersteboven van de muziek die ik de voorgaande avond heb gehoord. Ik ga het mens niet meer bij de naam noemen, maar met name in de eerste twee jaar van Soul-xotica is ze hier geregeld voorbij gekomen. Een Amerikaanse singer-songwriter die ik eind 2005 heb leren kennen en die me aan de hand meeneemt uit de avant garde en terug naar de melodieuze folk. Op Eerste Paasdag 2008 zie ik haar voor het eerst in levende lijve tijdens een concert in Haarlem. De volgende dag ga ik naar Amsterdam. Ik ben op zoek naar Waterlooplein maar zal het niet vinden. In een café doe ik iets met 'hair of the dog' en bereik daar andermaal een hoogtepunt in mijn alcoholisme. Of een dieptepunt. Als ik buiten kom, gaat het opeens erg snel. Als ik besef dat ik nu wel echt in de problemen kom, zet ik het op een lopen. Het is de eerste en laatste keer in mijn leven dat ik crack heb gerookt en, man, dat is toch een lekker spul? Het 'high' zijn is kort en zeer intens. Ik stap in de trein terug naar Steenwijk en moet onverhoopt van trein wisselen in Amersfoort. Voordat ik het in de gaten heb, rijd de trein voor mijn neus weg. Shit. Mijn tas met gesigneerde elpee en mijn favoriete broek. Beide zijn nooit meer teruggevonden, de elpee heb ik later nóg eens gekocht. Het spijt me vooral van de 'vintage' broek. In het eerder genoemde café in Amsterdam draaien ze dvd's met videoclips uit de eind jaren tachtig. 'Pamela' van Toto is een plaat die zeer vaak voorbij komt, maar ook dit 'Words'. En iedere keer dat ik het hoor, wordt het mooier en mooier en mooier. Na de vierde keer kan ik de tranen niet meer onderdrukken en schuil in de wc.

Blauwe Bak Veteranen deel 69

Vijftien singles in de Blauwe Bak Veteranen? Ja, normaal gesproken kies ik voor negen of zestien, maar de volgende twee afleveringen hebben vijftien platen elk. Er zijn nog dertig singles die ik in 2016 heb gekocht en de eerste vijftien sluit het mooi af. Het restant voor de volgende keer zijn de singles die ik bij Mark heb besteld en de laatste 'losse' singles van het jaar. In de aflevering van vanavond fietsen we door september en oktober in 2016. En niet alleen maar achteroverliggend met de benen vooruit, maar ook een fiks aantal kilometers met de kont op het zadel. Het begint allemaal op een woensdagmiddag in september. Er wordt een nieuw record gevestigd door Moeder Natuur. Nimmer bereikte het kwik deze hoogte in een septembermaand. Ik word rond de middag gebeld met de mededeling dat mijn hulp op het werk niet nodig is en daar ben ik allerminst rouwig om. Ik wil fietsen maar hik tegelijk er tegenop om met de Pioneer te gaan. De zitting van de ligfiets wordt erg heet op deze dagen en doet het t-shirt aan de rug plakken. Zo besluit ik de hulp in te schakelen van de Multicycle en het wordt de laatste lange rit voor deze tweewieler. We starten op 15 september en eindigen op 9 oktober 2016.

De fietstocht gaat eerst naar Dieverbrug. Bij de kringloop koop ik wel een paar singles, maar deze zullen vanavond niet aan bod komen. In Diever haal ik een paar kleine boodschapjes en een ijsje en een paar kilometer in het Drents-Friese Wold vind ik een prachtig plekje in de schaduw. De fietstocht wordt nog een eind uitgebouwd over het Doldersummerveld en uiteindelijk eindig ik in Vledder. Daar doe ik opnieuw boodschappen en heb een kleine picknick buiten het dorp. Dan weer richting Wapserveen en door de bossen naar Uffelte. De Multicycle komt dan in de schuur te staan en buiten een enkel klein boodschapje in Havelte om, blijft die daar staan te verstoffen. In het begin zijn het alleen het ketting en de tandwielen, maar ik denk dat er nu zoveel onderhoud gepleegd moet worden dat hij het niet meer waard is.

Het is de tijd dat de jeugd in Uffelte een nieuwe hobby heeft gevonden: Het ontvreemden en vernielen van groene brievenbussen. Als postbode verbaas ik me dikwijls over het nut van de brievenbussen aan de weg. Ik ken plekken waar ik verder moet lopen naar een brievenbus. Maar goed... in onze situatie staan drie groene brievenbussen op speciale PTT-palen aan de weg. Vreemd genoeg wordt de brievenbus van mijn buurvrouw meerdere malen vernield en laten ze de mijne ongemoeid. Het enige wat ze nog wel eens willen doen is hem van de paal schuiven en een flinke worp te doen naar het weiland. Daar ligt op een zeker moment mijn brievenbus met de post in het gras omdat ik een paar dagen was vergeten om de bus te legen. Op 9 oktober is het andermaal raak geweest. Als ik 's middags de deur uit stap, wijst een buurman naar de greppel verderop. Daar lagen onze brievenbussen. Ik stap deze middag op de Pioneer met een vast plan: Ik wil naar de platenbeurs in De Singel in Zwolle. Hoe er naartoe te fietsen is iets dat ik nog niet heb gepland. Niet tweemaal saai door Rouveen en langs Lichtmis. De heenweg ga ik een stuk door het Staphorster bos. Afgelopen augustus op de heenweg van de vakantie heb ik een déjà vu. Even nadenken en dan weet ik het: Hier ben ik op de negende oktober in 2016 op de heenweg geweest. Op een gegeven ogenblik heb ik eigenlijk geen andere keus en moet wel richting Lichtmis om het 'saaie' stuk langs de snelweg naar Zwolle te fietsen. In Zwolle regent het een paar maal en ik ben niet helemaal content met de parkeerplek van de Pioneer. Even later ga ik naar huis met flink wat singles in de tas en de wind in de rug. Op het stuk naar Lichtmis ontdek ik de zware versnelling en dat is ideaal op dit stukje! De teller schiet al snel voorbij de veertig bij minimale inspanning. Het is op den duur funest voor je knieschijven, maar dat is een ander verhaal.

Het is tevens de laatste keer dat ik in De Singel ben geweest. Een jaar later is er in oktober reeds een andere platenbeurs in Zwolle en wordt die van De Singel verschoven naar december. Dan ben ik een beetje platzak en sla een jaar over. Bij mijn weten is daarna geen beurs meer geweest in het café en zie ik ook geen mogelijkheid om er eens anders naartoe te gaan. De lockdowns heeft het café uiteindelijk de strop om gedaan.

892. Remember Me-The Trinikas (US, Pearce/Numero, 1970, re: 2016)
893. Free To Be Me-C.J. & Co. (NL, Atlantic, 1977)

The Trinikas speelt in mijn hoofd op de woensdagmiddag door het Doldersummerveld. Ik weet dat de single uit de 'Omnibus: Eccentric Soul'-box de hoofdprijs moet opbrengen, maar kijk desondanks op de pagina van Numero. Dan zie ik dat ze de single apart hebben geperst. Ik bestel deze rechtstreeks vanuit Amerika, iets dat tegenwoordig niet meer mogelijk is bij Numero. Mark biedt op een zeker moment C.J. & Co.  aan voor de b-kant van 'Devil's Gun' en ik ben meteen onder de indruk. Met alle respect voor Mark, maar deze moet ik wel voor een euro kunnen vinden. Dat klopt. Ik haal deze bij een handelaar uit Friesland en Albert heeft me enige tijd voorzien van een 'upgrade'. Trinikas betaal ik op 15 september en C.J. & Co. een week later. Op 25 september bestel ik een nestje gospel bij Recordshack in Oostenrijk.

894. There's Gonna Be A Showdown-The Rance Allen Group (US, Gospel Truth, 1972)
895. The Wheel Of Life-The Rance Allen Group (US, Stax, 1978)
896. God's Humble Servant-Inez Andrews (US, ABC Songbird, 1975)
897. Where Is The Love-The Anointed (US, Galilee, 198?)
898. He's On His Way-The Imperials (US, Impact, 1974)
899. Sunshine-Jackson Southernairs (US, Malaco, 1980)
900. Message To My Friends-Violinaires (US, Jewel, 1975)

The Anointed staat op Discogs met een fotohoesje en ik ben een beetje sip als de single in een neutrale hoes arriveert. Het fotohoesje zou de aankoop rechtvaardigen. 'Where Is The Love' begint als een zoete ballad en wordt tegen het einde opeens heel erg leuk. Ik zou geen bezwaar hebben gehad als het zo een paar minuten zou doorgaan, maar helaas... het is de grootse finale van het nummer. 'Message To My Friends' by Violinaires is nog altijd een mysterie. In het nummer neemt de groep afscheid en geeft het stokje door aan vele soul- en gospel-artiesten die bij naam worden genoemd. Toch zal het niet het afscheid van The Violinaires zijn, hooguit het afscheid van één bezetting. Dat laatste is niet iets om heel dramatisch over te doen in geval van The Violinaires: De groep bestaat enkele decennia en wisselt iedere drie jaar van leden.

901. Strung Out-Chi-Lites featuring Gene Recor (NL, 20th Century Fox, 1981)
902. Don't Tell Your Mama-Eddie Floyd (NL, Stax, 1968, re: 1972)
903. Love Or Let Me Be Lonely-The Friends Of Distinction (Duitsland, RCA Victor, 1970)
904. It's All Right-The Impressions (NL, ABC-Paramount, 1963)
905. Ain't No Stoppin' Us Now-McFadden & Whitehead (UK, Philadelphia, 1979)
906. What's Left To Give-The Whatnauts (US, Stang, 1970)

Op de a-kant van de Chi-Lites-single staat een slappe versie van 'Have You Seen Her', maar de b-kant is stukken interessanter. The Whatnauts is een erg gekke vondst. De single staat in de bak voor vijfentwintig cent en optisch ziet het er niet uit. Ik neem het mee uit pure nieuwsgierigheid. Waarom zou iemand dit aanbieden voor vijfentwintig cent en niet met een boog in de Kliko gooien? Welnu, het is een zwaar geterroriseerd exemplaar van een erg gewilde single. Voor mijn hobby kies ik voor 'What's Left To Give' dat eveneens als demo is uitgebracht (en stukken goedkoper). Welnu, het is de 'issue' met 'Just Can't Leave My Baby' op de keerzijde. En dat nummer is zéér populair bij de Northern Soul-verzamelaars. 'What's Left To Give' is echter een stevige opname en weet enigszins boven de krasjes van de plaat uit te komen. De Northern-kant is wat dat betreft maar matig en bovendien hoor ik The Whatnauts liever in midtempo of daar beneden. De beste vijfentwintig cent die ik heb kunnen besteden!

Achterwaarts lig!

Deze week verwacht ik twee pakketten met elk rond de twintig singles en vandaar dat ik een paar berichten aan het 'sparen' ben. Dat is de reden waarom ik een aardig eindje achterop schema loop. Vandaag echter een dubbel bericht. Eerst de foto die ik zaterdag had beloofd maar welke ik niet had gedownload. Later vandaag een volgende aflevering van de Blauwe Bak Veteranen. 'Memories are made of this'. Als ik nog eens beter naar de foto's kijk, weet ik het opeens weer. Ik heb dan pas mijn Nikes en verbaas me bij iedere stap over de luchtkussentjes in de zolen. Waarom heb ik dit niet eerder ontdekt? Dit loopt fantastisch! Toch staan deze Nikes alweer een tijdje in de remise sinds de zool loslaat. Of... eigenlijk niet de zool, maar een gedeelte van de loopzool. Het is een fraai constructiewerkje aan de onderkant van de schoenen en bij eentje laat een gedeelte van de hak los. Ook zijn de schoenen op de foto's nog maagdelijk wit, terwijl ik weet dat dit niet lang zo gaat blijven. En inderdaad! Een week of twee later ben ik aan het bezorgen in Meppel als ik een aanhoudende stortbui over me heen krijg. Ik kan de schoenen bijna uitwringen, maar zal ze toch aan mijn voeten moeten houden totdat ik thuis ben. Ik probeer de doorweekte schoenen te drogen, maar ja... het is pas september en dan zet je nog niet de kachel op standje 25. Sinds die dag is alle wit grijs geworden, maar... buiten de zool om lopen ze nog altijd fantastisch. Misschien moest ik ze binnenkort eens laten oplappen.

Zandgebak

'Ik stuur je vanavond de foto's als ik het niet vergeet', zijn haar legendarische woorden op deze zaterdag. Ik kijk geregeld in mijn mailbox maar vind helemaal niets. Een paar weken later vertelt ze dat ze niet wist hoe het moest en dat ze hulp van iemand zou krijgen om de foto's van haar telefoon te halen en te versturen. Het leek me al erg omslachitg want als je een smartphone hebt, kun je gewoon bestanden sturen via de mail. Als ik nog eens vraag, blijft ze volhouden dat ze de foto's heeft verstuurd. Eentje zelfs twee keer! Toch blijft het stil in mijn mailbox als het aankomt op de beloofde foto's. Afgelopen juli word ik door een vriendin aangespoord om een Telegram-account te openen. 'Dat kan ook op de desktop', vertelt ze. Toch is Telegram niets anders dan een Whatsapp met minder controle van het moederbedrijf en het werkt gewoon niet op een computer. Ik vergeet Telegram terwijl ik onbewust iedere dag het icoontje zie op mijn beeldscherm. Vanmiddag wil ik toch nog wel eens kijken en zie daar...?

Ik begrijp het niet. Ik heb Telegram pas in juli 2020 geïnstalleerd en in de eerste dagen nog wel eens vaker gekeken. Mijn mailbox blijft, begrijpelijk, leeg. Het lijkt alsof W. de foto's via Whatsapp moet hebben verstuurd en dat ze bij Telegram zijn blijven hangen eer ik eens een account zou openen? Erg vreemd, maar goed... daar wil ik me verder niet druk over maken. Het belangrijkste is dat ik de foto's heb! Het is zaterdag 21 september 2019. Ik heb een seizoenskaartje gekocht voor de trein waarmee ik in de lente, zomer en herfst een dag onbeperkt kan reizen. Mijn zomerkaartje is geldig tot het weekend van 21 september en dus maak ik op de valreep hiervan gebruik. Het heeft niet mooier kunnen treffen want dit weekend is het uitzonderlijk weer. De wind is oostelijk maar het is nergens koud. Ik loop tot laat in de avond op korte mouwen. Het plan is om een lange strandwandeling te maken. Van Wassenaar naar Noordwijk of andersom. We komen maar moeizaam op gang en als we Katwijk hebben bereikt, is Wassenaar opeens een heel eind weg. We hebben spulletjes ingeslagen voor een picknick en besluiten dit ter plekke te gaan genieten op het strand. Daar zitten we te praten en intussen gruwelijk te verbranden. W. maakt een paar foto's van me. Bij de bovenstaande ben ik even gaan liggen, de ander toont me in kleermakerszit en genietend van een koek. We zitten hier wel een anderhalf uur en dan is het tijd om in actie te komen. Dat wil zeggen: Terug naar Katwijk en vanuit daar met de bus naar Leiden. Ik haal een pizza in de stad en op het station nemen we afscheid van elkaar. Ik schrijf de volgende dag een bericht (in twee delen, de misselijkheid wijt ik aan het verbranden in de zon) en beloof dat ik binnenkort de foto's zal plaatsen. Als ik ze binnen heb. Welnu, dat is nu dan het geval, meer dan een anderhalf jaar later. (Edit: De 'liggende' foto heb ik blijkbaar niet gedownload, deze heb ik dubbel in de map zitten)