Het zilveren goud: april 1996 deel II

We gaan het volgende week nog druk krijgen met de 'Singles round-up' en vandaar dat ik bewust een berichtje 'smokkel'. Ik loop nog altijd een bericht achter, maar dat kan in de volgende twee weken goed van pas komen. Ten eerste heb ik negentien besteld via Rarenorthernsoul, maar niet op de gebruikelijke manier. Ze runnen hun handel met een andere gebruikersnaam op Discogs. Eerst is het een vrij recente heruitgave welke mijn belangstelling heeft. Ik besluit de rest van de Discogs-handel eens te bekijken met een focus op de 'cheapies'. En wat blijkt? Dat heette vroeger Buydiscorecords. Platen met een manco, grote hits en andere plaatjes die nét niet 'rare' of 'Northern' soul zijn, maar wel erg leuk. De prijzen liggen rond een pond per stuk en, ja, dan kan er veel. Verder ben ik vanmorgen de overige singles-handel van Bula Bula door gegaan en heb daar eveneens twintig singles gevonden. Het gaat binnenkort Engelse persingen regenen in Uffelte! Dankzij de 'Singles round-up' en een lijstje op de computer hou ik anno 2021 weer goed bij wanneer ik bepaalde platen heb gekocht, anders dan in april 1996. Dan moet ik een kwart eeuw later lopen gokken en gissen, hoewel de grote gemene deler van de single is dat ze eens in de jaren negentig op een fancy fair in Sneek zijn gekocht. Vandaag met maar liefst acht singles!

Ik probeer het op te zoeken op het internet, maar helaas... deze informatie is niet bewaard voor het nageslacht. Ik hoef het eigenlijk ook niet op te zoeken, want ik ben vrij zeker hierover. Vorige week zijn we met de Solex naar Nieuwehorne gegaan voor een toertocht. Ik weet alleen niet of 'Made In Holland' nu de week ervoor of erna is. Er staat mij in ieder geval niets bij van een toertocht voor de Solexen, hoewel we wel met een delegatie van de club zijn vertegenwoordigd. Dit omdat Solex-importeur Stokvis ook zelf Solexen assembleert, maar meest waarschijnlijk omdat de aanwezigheid van de Solex-club goed is voor de gezelligheidsfactor. Verder staat de dag in het teken van auto's , motoren, bromfietsen en ander gemotoriseerd verkeer dat in Nederland is geproduceerd. Je hebt dan Daf's tot je er scheel van ziet, massa's Berini's en buikschuivers van Batavus en Union. En ook nog de hele exclusieve Nederlandse auto's. Zo ga ik even zoeken op Google en verdrink zowat in de nostalgie. Ik meende eens te hebben begrepen dat de auto niet meer bestaat, maar niets is minder waar.

Ik schat dat het de laatste keer is geweest dat ik de Kielstra in actie heb gezien. In 1953 begint garagehouder Kielstra uit Drachten met een bouw van een auto voor een lokale huisarts. Vierwielaangedreven maar tegelijk elegant en een cabriolet. De auto wordt in 1957 op kenteken gezet. Nadat de dokter klaar is met de auto komt die weer in bezit van de garagehouder die een paar kleine veranderingen door voert, maar het blijft bij deze ene cabriolet. Kielstra vervaardigt nog wel een ambulance maar helaas is deze na verloop van tijd gesloopt. In de jaren negentig doet de zoon van Kielstra eveneens van zich spreken en ik geloof dat zijn eerste model wel eens het debuut kan hebben gehad bij deze 'Made In Holland'-meeting. Het blijkt dat Harry nog altijd volop actief is met de auto's en sinds een paar jaar eigenhandig Aston Martin Lagonda's verbouwt. Het eerste model doet vooral erg veel denken aan het eerste type Mazda RX-7, hoewel het allemaal zelf is gebouwd en alleen enkele onderdelen zijn geleend van bestaande auto's. Kielstra is dus nog altijd actief in de autowereld en is tevens de trotse eigenaar van de unieke Kielstra van zijn vader.

Als ik terug kom van de bijeenkomst in Workum ga ik aan in Sneek. Het is warm weer en ik lust wel een pilsje. Ik weet niet of ik hiervoor al bij dit café ben geweest, maar ik reken het tot de eerste keer in The Scrum. Een kroeg welke in 1996-1997 bijna een tweede huiskamer zal worden. In ieder geval het vaste uitstapje vanaf Het Bolwerk als het concert is afgelopen. Het is onbedoeld een 'petrolhead'-aflevering geworden van 'Het zilveren goud' waar ik aanvankelijk wilde schrijven over dit café. Dat houden jullie zeker nog tegoed!

2458 Kili Watch-The Candy Kids (NL, Fontana, 1961)
2459 Il Ragazzo Della Via Gluck-Adriano Celentano (Italië, Clan, 1966)
2460 Jungle Fever-The Chakachas (NL, Polydor, 1972)
2461 Hippe Mamma Hé-Confetti Combo (NL, Philips, 1969)
2462 Jimmy-Boudewijn De Groot (NL, Decca, 1973)
2463 Those Were The Days-Mary Hopkin (NL, Amro Zilvervloot, 1968, re: 1983)
2464 Seasons In The Sun-Terry Jacks (NL, Bell, 1973)
2465 Sollicitere-Janse Bagge Bend (NL, Sky, 1982)

Waarom acht in plaats van de gebruikelijke zes? Ik heb aanvankelijk Long John Baldry en Bruce Forsyth over het hoofd gezien en ben meteen gaan tellen met de fancy fair-aanwinsten. Ik had al 24 klaar staan voor april toen de andere twee werden toegevoegd. Nu zou ik twee van april kunnen doorschuiven naar een andere maand, maar ach... dat is ook allemaal werk om niks. Vandaar dat jullie vandaag acht singles hebben, zodat ik de komende twee weken weer steeds zes kan doen. Het nummer van Adriano Celentano zal in 1967 bekend worden als 'Tar And Cement' dankzij Joe Dolan. Chakachas heeft ooit nog eens in de Blauwe Bak gestaan, vooral in de tijd dat ik nog geregeld kroegoptredens doe. Confetti Combo is een Nederlandse hertaling van 'Yama Yama Hey' van de Belg Ferre Grignard. Boudewijn De Groot en Terry Jacks heb ik aanvankelijk met labelhoesjes. Terry Jacks moet ik een keer hebben vervangen, van Boudewijn staat me iets bij dat ik de lege hoes ergens heb gevonden. De Amro-bank heeft in 1983 een reclame welke vrolijk terugblikt op de tijd van toen en deze maxi-single is een logisch vervolg. Naast Mary Hopkin bevat het 'Israelites' van Desmond Dekker, 'Bend Me Shape Me' van American Breed en 'My Special Prayer' van Percy Sledge. Janse Bagge Bend is een stukje jeugdsentiment. De plaat is in 1982 een grote hit in huize Louwsma.

Week Spot: Bobby McClure

Nu woon ik bijna vijf jaar in Uffelte en nog steeds 'ontdek' ik nieuwe stukjes. Ik heb een kwartier geleden enorme behoefte aan een frisse neus en een sigaartje en eerst dreigt het rondje over de Schoolstraat en de Zuidstraat terug. Waarom loop ik nu nooit het blokje van de Dwarsweg en De Woerthe? Dat heb ik zojuist gedaan en raad eens? Precies de lengte van een sigaartje! Dat is voor herhaling vatbaar. Na een wederom inactieve dag moest het morgen gaan gebeuren. Ik ben aan het laatste beetje dampvloeistof toe en daarvoor zal ik naar Meppel moeten fietsen. Dat heb ik gepland voor morgenmiddag en denk dat ik ook even om het hoekje kijk op de zaak. Eerst ga ik jullie voorstellen aan de kersverse Week Spot en daarna ga ik even radio luisteren. Later vanavond zou 'Het zilveren goud' moeten volgen maar dan moet ik eerst inspiratie vinden voor een verhaaltje over april 1996. De Week Spot is deze week voor Bobby McClure en zijn 'I Got A Good Women' uit 1975.

Hij zingt overduidelijk 'Woman', maar het label vermeldt 'Women'. Dat kan niet kloppen mits McClure een harem tot zijn beschikking heeft en, nee, hij zingt toch echter over één vrouw. McClure komt op 21 april 1942 ter wereld in Chicago. Als hij twee jaar oud is verhuist het gezin naar St. Louis in Missouri. McClure maakt zich eerst dienstbaar in gospelgroepen binnen de kerkgemeenschap en voegt zich in de late jaren vijftig bij de legendarische Soul Stirrers, dat dan nog onder leiding staat van Sam Cooke. In de vroege jaren zestig maakt hij de overstap naar de 'seculiere' muziek. Misschien ten overvloede: 'Seculier' is de term voor populaire niet-christelijke muziek en wordt uitsluitend gebezigd binnen de geloofsgemeenschap. Hij werkt daarop al vrij snel samen met Oliver Sain, een legende in de omgeving van St. Louis. In 1964 werkt Sain nauw samen met een pianiste genaamd Fontella Bass. Deze speelt dan met een 'Soul Revue' onder leiding van Little Milton. Als Milton een keer te laat komt opdagen, stelt Sain voor om Bass te laten zingen. De rest is geschiedenis want Fontella wordt vanaf dat moment steeds verder naar voren geschoven als leadzangeres. Little Milton houdt het op een zeker moment voor gezien en dan neemt Bobby McClure de revue over. Het eerste resultaat uit de samenwerking is de monsterhit 'Don't Mess Up A Good Thing', een duet van Bobby McClure en Fontella Bass dat zelfs in Nederland een release krijgt (hetgeen ik dan weer weet van singlehoesjes.nl waar het hoesje te vinden is). Het zal Fontella helpen om een solo-loopbaan op te starten en met 'Rescue Me' is het helemaal raak.

De b-kant van de single komt voor rekening van Oliver Sain. Toch is hij méér dan alleen een muzikant en producent. Hij begint ook al snel met een onafhankelijk label: Vanessa Records. Sinds ik Westmoreland Co. op het Vanessa-label heb bemachtigd, gaat mijn interesse uit naar dit label. Als ik zie dat deze van Bobby McClure op hetzelfde label is uitgebracht, hoef ik niet lang na te denken en reserveer de plaat bij Mark. Soms is het een teleurstelling om over één nacht ijs te gaan, maar ditmaal blijkt het een schot in de roos. Vooral sinds de Top 45 ben ik zo ontzettend veel gaan houden van deze van Bobby McClure dat het alsnog de Week Spot moet gaan worden. Na de succesvolle single met Fontella Bass heeft Bobby nog een handjevol singles met matige verkoopcijfers voor Checker en gaat daarna vrij snel wisselen van kleine platenmaatschappijen. In 1975 is hij aangekomen bij het Vanessa-label van Oliver Sain en brengt ons de single 'I Got A Good Woman'. Laten we het beestje nu maar bij de juiste naam noemen. McClure maakt zijn laatste single in 1987 en in deze periode is hij aan het werk gegaan in een gevangenis. Op 13 november 1992 overlijdt hij aan de gevolgen van een beroerte. Hij is dan pas vijftig jaar jong.

'I Got A Good Woman' is een heerlijk sensueel nummer. Ik geloof dat ik het in de 'Singles round-up' heb vergeleken met George McCrae, maar dat is vooral bedoeld als zijnde een compliment ten opzichte van het maken van een eenvoudig vervaardigde superhit. Je kan bij McClure eveneens horen dat het avontuur geen kruiwagens met dollars heeft gekost. Het heeft een heerlijk lo-fi geluid maar barst van de hitpotentie. Tenslotte is het inmiddels ruim 4,5 uur nadat ik ben begonnen aan dit bericht. Het internet heeft er een tijd uit gelegen en ik heb uit pure verveling maar een dvd opgezet. Ik weet dus niet of ik vandaag nog 'Het zilveren goud' ga doen.

Verzamelwoede: Jaren 60 bak 15

Afgelopen week ging de strijd om de Week Spot tussen twee kanshebbers. Ik hoef deze week dus niet lang na te denken over de Week Spot van deze week. Ik lig echter nog wel een bericht achter en vandaar dat ik vanavond eerst een aflevering van 'Verzamelwoede' ga doen. Het schrijven hiervan neemt al snel een uur in beslag (doordat ik wel eens gegevens moet opzoeken en dan lang blijf hangen op 45cat of Discogs). en ik weet niet of ik dan nog behoefte heb aan het schrijven van de Week Spot. Dat kan ik ook net zo goed combineren met 'Het zilveren goud' van morgen. Overigens kan ik melden dat ik op het punt sta om een stel platen af te rekenen op Discogs. Van een handelaar die we anders kennen. Het levert zowel platen op voor de Blauwe Bak als voor de algemene bakken en bevat ook een kleine upgrade. De plaat is nu ook niet in de beste staat, maar vooruit... voor deze prijs kan ik hem niet laten liggen. Vanavond mag ik de vijftiende bak van de jaren zestig in de schijnwerpers zetten en doe dat met alle plezier. De nummer 1 is echter erg voorspelbaar, maar ik kan daar helaas niets aan veranderen.

In de oude situatie die ik gebruik voor 'Verzamelwoede' begint deze bak met 'The Dream' van Max Romeo. Of 'Dream', zoals op de labels staat. Ofwel: Hoe preuts kan Nederland soms zijn. Terwijl 'Erotica' van Man en 'Je T'Aime... Moi Non Plus' gewoon op de radio mag worden gedraaid, denkt de Nederlandse tak van Phonogram dat iemand aanstoot zal nemen aan 'Wet Dream'? Het veelvuldig gebruik van het woord 'pussy' maakt het uiteindelijk nog het meest pijnlijk voor de Engelse radio, maar ook daar kunnen ze de humor van in zien. In Nederland wordt 'Wet Dream' dus als 'Dream' of 'The Dream'  aan de man gebracht. De laatste in de bak is 'Runaway' van Del Shannon. De 1990-uitgave op EMI wel te verstaan en één van de cadeaus voor mijn vijftiende verjaardag. 'Runaway' is dan pas weer in de belangstelling gekomen vanwege de Veronica-serie 'Crime Story'. Toch is er iets heel erg vreemds aan deze release. Op de labels staat bij zowel 'Runaway' als 'He Cheated' het jaartal 1967. Ook de 'running time' klopt niet bij 'Runaway'. Del Shannon neemt in 1967 een nieuwe versie op met Andrew Oldham welke een stuk langzamer is en daardoor ook langer duurt. 'He Cheated' komt uit dezelfde sessies. Het lijkt dus alsof EMI zich op het laatste moment heeft gerealiseerd dat 'hun' opname niet die uit 'Crime Story' is en nog snel de a-kant heeft aangepast, terwijl de labels en hoes betrekking hebben op de 1967-opname.  In april 2021 begint de bak met 'Get Yuurself A Ticket' van Roek's Family. en is Max Romeo de 25e single. 'Georgy Girl' van The Seekers besluit nu de bak en is Del Shannon de 26e in de zestiende jaren zestig-bak.

Snel nog even de artiesten en groepen met drie of meer singles? Dat zijn: John Rowles (3), Billy Joe Royal (3), Barry Ryan (4, plus 2 met Paul), Bobby Rydell (4), Sam & Dave (6), Sam The Sham & The Pharaohs (5), Sambrinco's (6), Sandy Coast (6), Willy Schobben (5), Sjakie Schram (3), The Searchers (6), Neil Sedaka (3), The Seekers (5) en The Shadows (8). De top twaalf ziet er als volgt uit:

1. Eloise - Barry Ryan (Duitsland, MGM 61207, 1968)

2. The Sweet Sounds Of Summer - The Shangri-Las (UK, Mercury MF 962, 1966)

3. Capital Punishment - Sandy Coast (NL, Relax 45.129, 1969)

4. Don't Go 'Way Little Girl - The Shame (UK, MGM MGM 1349, 1967)

5. Georgy Girl - The Seekers (NL, Columbia C 23 287, 1967)

6. I've Told Every Little Star - Linda Scott (NL, Artone CA 24108, 1961)

7. Take It Or Leave It - The Searchers (NL, Pye 7N 17094, 1966)

8. The Schoolteacher Said So - The Savage Rose (Denemarken, Polydor XM 62 099, 1969)

9. Wonderful Land - The Shadows (NL, Columbia 45 DB 4790, 1962)

10. Be My Baby - The Ronettes (UK, London HL-U 9793, 1963)

11. It Dokkumer Lokaeltsje - De Sambrinco's (NL, Fan Fryske Groun M.S> 3006, 1958, re: 1969)

12. Hush - Billy Joe Royal (NL, CBS 3044, 1967)

Ik trap deze top twaalf af met Billy Joe Royal. Altijd een fijne plaat om een show mee te beginnen en in 'Verzamelweede' voelt het eveneens goed. We hoeven niet als een stoomlocomotief langzaam in beweging te komen en er zit meteen schot in de zaak. Dat is bij De Sambrinco's overigens niet anders na het intro. Ik heb 'It Dokkumer Lokaeltsje' overigens ook in de originele persing uit 1958 (op Telefunken) en de tweede oplage uit 1960 (op CNR), maar voor de foto is deze heruitgave uit 1969 het meest geschikt. Fan Fryske Groun is een publicatiemaatschappij eigendom van Melis Van Seijen. Zijn zoon zal in 1972 dit werk voortzetten met de oprichting van Universe Records, dat dezelfde plaat in 1981 opnieuw uitbrengt. 'It Dokkumer Lokaeltsje' staat eveneens op het repertoire van de folkrock-band waarvan ik meen in 1996 lid te zijn. Het is echter nooit verder gekomen dan de slechte auditie. The Ronettes koop ik in één van de allerlaatste 'rijke' dagen in Engeland. Iedere keer als ik twintig pond vraag aan de Engelse pinautomaat krijg ik deze zonder vragen uitgekeerd. Hoewel ik eigenlijk wel weet dat ik nooit zoveel geld op mijn Nederlandse rekening kan hebben. Als ik de armoede in ga in York heb ik op zijn minst beschikking over een stereo, platen en een fiets. Vreemd als het mag klinken, méér heb ik eigenlijk ook niet nodig. De muziek weet zelfs de honger te stillen!

De ijsbaan in Hommerts ligt er nog altijd zo bij als veertig jaar geleden. Ik zou me kunnen voorstellen dat de houten keet inmiddels een stenen variant heeft gekregen. Met de dorpsfeesten hebben we de spelletjes van school op het veld maar winters komt het onder water te staan in afwachting van vorst. Omdat ik niet zelf mijn veters kan strikken (....) ga ik bijna nooit alleen naar de ijsbaan. Of het is om 'te 'donderjagen' met andere schoolkinderen. De eerste herinnering die meteen opkomt is de warme chocolademelk en muziek van The Shadows. Ik herinner me nog iets van achter op de baan meet een noordelijke wind waardoor vlagen van de elektrische gitaren over de baan gaan. Bijna psychedelisch! Als puntje bij paaltje komt is 'Wonderful Land' wel één van mijn ultieme favorieten van The Shadows en ik dank de Hommertser ijsbaancommissie voor de introductie tot de muziek. In welke volgorde? Ik leer The Savage Rose kennen middels een verzamelelpee met 'underground'-bands op het Polydor-label. 'A Girl I Knew' heeft meteen 'iets' voor mij. Pas daarna ontdek ik dat het een Deense groep is welke dan, in de midden jaren negentig, nog immer actief is. Bijna zoals Jefferson Airplane uiteindelijk een Starship is geworden. In 1969 wordt de groep uitgenodigd in Engeland om een aantal nummers op te nemen. Dit doen ze onder leiding van Giorgio Gomelsky, de man die eerder met The Yardbirds heeft gewerkt. Er komen drie nummers voort uit de samenwerking. 'Birthday Day', 'The Schoolteacher Said So' en een nieuwe opname van 'A Girl I Knew'. Omdat de meesten niet zo onder de indruk zijn van 'Schoolteacher' wordt 'A Girl I Knew' in veel landen gekoppeld aan 'Birthday Day'. Dit is echter de Deense persing. Gewoon in Zwolle gekocht. 'Schoolteacher' heeft een beetje eenzelfde opbouw als 'A Girl I Knew', maar dan ietsje minder. Omdat ik de laatste niet als single heb, mag 'Schoolteacher' in de top twaalf. Ik heb in Mossley ook nog even een elpee van de groep gehad. Ze gaan vanaf 1971 samenwerken met de Italianen achter Middle Of The Road en het resultaat is even nietszeggend. 'Take It Or Leave It' van The Searchers neemt me terug naar de weken van de ziekenomroep in 1993. Dit exemplaar met 'hartje' heb ik overigens vorig jaar juli ontvangen van Albert.

'That's the girl'. De regisseur wordt nog eens gevraagd of hij zeker is van zijn keuze en wordt bijna kwaad. 'That's the girl', herhaalt hij opnieuw. Dan kijkt hij over zijn schouder en ziet dat hij zich heeft vergist. 'That's the girl' staat een paar meter achter hem en is niet degene die 'I've Told Every Little Star' zingt op het podium. Na een ietwat stroperig begin van de film komt het nu op stoom en volgen de beelden zeer snel op elkaar. Ik beschrijf hier overigens de scene uit 'Mulholland Drive', de film van David Lynch waar dit liedje van Linda Scott voor een kantelpunt zorgt in het script. Ik heb hem al jaren niet meer gezien, maar kan het bijna letterlijk scene voor scene opdreunen. The Seekers is zo'n plaatje waar ik altijd goede luim van krijg. Ik hoor het nummer bijvoorbeeld op de eerste werkdag bij Donker in 1993, maar het plezier vergaat me daar zodra ik aan het werk ben. Het valt me nu pas op dat dit de Nederlandse persing is met het Duitse catalogusnummer in het Duitse fotohoesje. In Duitsland is het al een paar maanden eerder, in september 1966, uitgebracht. 'Het schandalige debuut van Greg Lake' is elf jaar geleden één van de berichten op Soul-xotica. Het is de opmaat naar het vrijwel dagelijks publiceren. Het gaat hem dan om dit plaatje van The Shame, de eerste opname van Greg Lake voordat deze succes zal krijgen met King Crimson en Emerson Lake & Palmer. Het nummer is van de hand van een zeer jonge Janis Ian en ik heb eveneens de elpee met het origineel. Dat album staat in 2003 centraal in 'Sideburner's Blast From The Past' op Diggin4Dirt, het garagerock-magazine op het internet waar de personage Sideburner zijn oorsprong heeft.

Sandy Coast loopt in 1968 al een stap vooruit op de andere Nederlandse beatgroepen. Er wordt een beetje giechelig gedaan over een Armand die openlijk een joint rookt, maar de harddrugs van Herman Brood is 'not done' en reden voor Philips om Cuby & The Blizzards te dwingen afscheid te nemen van hun pianist. Terwijl de Groningse Ro-d-ys zich in 1968 nog druk maken over de Damslapers heeft Sandy Coast reeds een contract bij de Engelse maatschappij Page One. Van de Troggs-manager en orkestleider Larry Page. Vietnam is voor veel Nederlandse groepen een 'ver-van-mijn-bed-show' als Sandy Coast opeens een ander schrijnend onderwerp aansnijdt. In bepaalde Amerikaanse staten wordt dan nog altijd de doodstraf uitgevoerd. The Bee Gees heeft het onderwerp reeds behandeld in 'I've Gotta Get A Message To You' en Sandy Coast doet het dunnetjes over in 'Capital Punishment'. Op de keerzijde hebben ze iets verkeerds gedronken of gerookt want daar halen ze wel dingen door elkaar. Zijn vriend Abdullah die door de kasbah loopt, zou op zichzelf wel kunnen. Alleen is Abdullah dan op vakantie in Egypte of heeft een ongebruikelijke naam meegekregen voor die regio. Het vermoeden is dat Hans Vermeulen even een mindere dag had... The Shangri-La's is nog vrij recent. In 2014 zoek ik nog eens naar 'Give Him A Great Big Kiss' van The Shangri-La's als ik opeens deze Engelse single voorbij zie komen. Ik besluit deze sowieso te kopen en het nummer zal de daaropvolgende jaren gaan groeien bij mij. Het is geen klassiek Shangri-La's geluid, maar een licht-psychedelisch ding waarbij Shadow Morton zich goed heeft kunnen uitleven.

Het verhaal van mijn liefde voor 'Eloise' begint in februari 1991 als ik de single voor 4,95 gulden bij Sunrise koop. Dat is ook in 2021 nog een stevige prijs, maar de plaat is dan in topconditie. Inmiddels ligt dat eerste exemplaar (de single, niet het hoesje) in de container en ben ik een paar upgrades verder. Vervolgens gaan we naar de zomer van 2008 en de vakantie in België. Op de warmste dag van het jaar fiets ik 's middags naar Sint-Niklaas voor méér singles en drankjes in een café met een prachtige jukebox. Ook ik gooi een paar euro in het apparaat en zoek ook 'Eloise' uit omdat ik er zin in heb. Opeens gaat het geluid omhoog en schalt 'Eloise' door de zaak. Dat verklaart mijn eeuwige liefde voor dit prachtige stuk drama, ook al heb ik een zwak voor de opvolger ('Love Is Love') en zou ik 'The Hunt' ook nog graag eens een beetje succes willen geven. Het kan niet anders. 'Eloise' is de onbetwiste nummer 1. Bij Wolfman Radio ben ik overigens de enige die van mening is dat deze beter is dan de cover van The Damned.

Blauwe Bak Veteranen deel 68

Buiten een paar vaste dingen om doe ik niet echt aan plannen op Soul-xotica. Uiteraard is de dinsdag de aangewezen avond voor de Week Spot en hou ik de woensdag aan voor 'Het zilveren goud'. Ik ben een paar jaar geleden begonnen met de 'Blauwe Bak Veteranen' en aanvankelijk is het plan om alleen de héle oude Blauwe Bak-aanwinsten eens te laten schitteren in een aparte rubriek. Het is echter zo leuk om te doen dat het aldoor is uitgebreid en ik inmiddels reeds in de zomer van 2016 ben aanbeland. Het is wel eens 'drukker' geweest met de 'Blauwe Bak Veteranen' en dat komt onder andere door de 'Verzamelwoede'. Met name die laatste wil ik nog voor de zomer 'af' hebben, zodat ik weer opnieuw kan beginnen met de nieuwe opstelling. Toch wil ik de Blauwe Bak Veteranen niet vergeten en doe vanavond weer een aflevering met zestien singles. Dat neemt me mee terug naar de vakantie van 2016 en er zijn mindere tijden om op terug te kijken. We beginnen op 12 augustus en eindigen op 11 september 2016.

Hoe burgerlijk wil je het hebben? De zomer van 2015 is me dermate goed bevallen dat ik in 2016 weer naar dezelfde camping ga. Ik zal het recept herhalen in 2017, 2018 en 2019. Na vijf zomers ben ik wel klaar met Sleen en directe omgeving. In 2016 is dat allerminst het geval. Ik moet nog altijd eens de 'Op Fietse'-route doen, hoewel dat niet in 2016 gaat gebeuren. Ik ga op vrijdagmorgen in alle vroegte op de Pioneer naar Sleen en ben daar rond het middaguur. Ja, ik ben welkom met mijn tentje en dus parkeer ik de ligplezier in de schuur en ga met de bus en trein terug naar Uffelte. Met de trein? Ik geloof dat ik in Assen de bus mis en er gaat zo meteen wel een trein naar Meppel. Dat ik vervolgens dezelfde tijd in Meppel moet wachten als dat ik in Assen had gemoeten, is dan weer een ander verhaal. De tweede rit naar Sleen doe ik hetzelfde en aanvaard deze consequentie. Met de bus naar Meppel en op de trein naar Assen om daar lang te wachten op de bus naar Sleen. Ik ben doodop als ik op de camping kom. Ik word aanvankelijk gesommeerd om op het tentenveldje te gaan staan, maar krijg vervolgens een caravanplek toegewezen. Hoewel die avond levendige muziek op de camping is, probeer ik te slapen. Tot overmaat van ramp ben ik ook te laat voor de winkel en bestaat mijn avondeten uit een rol Pringles.

Op zaterdag fiets ik een ontspannen stukje in de omgeving van Sleen. De volgende dag moet een grote fietsdag worden, maar helaas gooit het hevige onweer van die avond roet in het eten. Op zondag heb ik totaal geen puf om te fietsen en ik ga rondhangen in en om de tent. Op maandag fiets ik Duitsland in en gaat de route door Meppen. Op dinsdag is het eigenlijk té warm om te fietsen en doe ik een rondje over Coevorden. Woensdag fiets ik terug naar Uffelte en ga 's middags met de bus naar Sleen. Daar slaap ik de laatste nacht in de tent en vertrek de volgende dag met tent en kampeerspullen. Intussen vermaak ik mezelf met de eerste 'Vakantiemixen'. Het is de eerste maandag van de vakantie als ik een paar willekeurige mixen wil opnemen voor de vakantie, maar dan kan ik geen keuze maken uit welke platen ik wil draaien. Vervolgens pak ik de lijst van de platen uit 2016 tot dusver en begin de platen achtereen op te nemen. Het maakt dat ik enkele 'vergeten' platen opnieuw ontdek en dat is de bedoeling van de mixen. De meest recente aanwinst in de mix is de eerste van vanavond.

876. L.A. Sunshine-Sylvia (US, Vibration, 1976)

De laatste die ik op vrijdag 12 augustus 2016 heb gekocht bij De Tafel in Meppel. De plaat wisselt een aantal malen van Blauwe Bak-koffers en reserve-Blauwe Bak maar staat sinds ruim een jaar weer in de koffers. De plaat gaat in 2017 nog meer een zomers karakter krijgen voor mij en zal dan ook nog eens de Week Spot worden.

877. Congratulations Baby-Doris Duke (US, RRG, 1971)
878. Lost Love-The Lintons (US, Erica, 1972)
879. That New Girl-The Manhattans (US, Carnival, 1966)
880. Baby I'm Sorry-The Manhattans (US, Carnival, 1967)
881. No One Else-Holly Maxwell (UK, Buddah, 1969)
882. It's All Over But The Shouting-Ann Sexton (US, Seventy-Seven, 1972)

Tegenwoordig heb ik het vertrouwen opgebouwd bij Mark dat ik wel even kan 'doorsparen' voordat ik ga afrekenen. In het begin wil ik dit niet teveel uit de klauwen laten lopen en dus reken ik op 17 augustus de bovenstaande singles af. 'That New Girl' van The Manhattans staat in de reserve-Blauwe Bak omdat het me té Northern Soul-achtig is. Eigenlijk moest ik me niet wagen aan de Carnival-opnames van The Manhattans, maar 'Baby I'm Sorry' mag er zeker zijn.

883. Hold Out-Eli "Paperboy" Reed (US, Yep Roc, 2016)
884. Special Loving-Barbara Acklin (UK, Capitol, 1975)
885. After Loving You-Major Harris (US, Atlantic, 1974)
886. You Don't Love Me No More-Candi Staton (US, Fame, 1972)
887. Chances Are-Bob Marley & The Wailers (Frankrijk, JAD, 1968, re: 2002)

Greg Belson draait gedurende 2015 een aantal malen een plaat in zijn show waarbij hij angstvallig de identiteit verborgen houdt. Het nummer is niet anders te omschrijven als 'wild' en iedereen verwacht een obscure plaat uit de jaren zestig. Het blijkt in werkelijkheid een acetaat te zijn van een hagelnieuw nummer van Eli 'Paperboy' Reed welke hij met een blanco label aan Belson schenkt. Begin 2016 mag de sluier af en dan wordt het gepresenteerd als één van de tracks op het nieuwste album van Reed. Hij verkoopt zelf nog een paar promo's voor honderd dollar per stuk en ik heb serieus nagedacht om eentje te bestellen. Gelukkig dat ik dit niet heb gedaan want in de zomer van 2016 ontdek ik dat 'Hold Out' als single is uitgebracht voor Record Store Day. Op 17 augustus 2016, ruim vier maanden na RSD, ben ik gelukkig om een exemplaar in de wacht te slepen. De volgende dag word ik betoverd door Candi Staton's 'You Don't Love Me No More'. Ik ga op zoek en vind deze bij een dealer op Discogs. Ik neem Barbara Acklin en Major Harris op de koop toe. Bij Barbara Acklin gaat het me in eerste instantie om 'You Give Him Everything, But I Give Him Love'. Het is een antwoord op 'Woman To Woman' van Shirley Brown waar de lol snel vanaf is. 'After Loving You' is de b-kant van de hit 'Love Won't Let Me Wait'. Op de eerste dag van de vakantie, zaterdag 20 augustus, hoor ik het origineel van 'Chances Are' in de reggae-show van een Wolfman-collega. Omdat het zo goed past bij de recente Barbados-hobby schaf ik deze single aan. Reed staat in de gospelkoffer en de rest in de Blauwe Bak-koffers.

888, Don't Make The Good Girls Go Bad-Della Humphrey (US, Arctic, 1968)
889. A Man Like Me-Jimmy James (België, EMI International, 1972, re: 1976)
890. Come On And See Me-Tammi Terrell (NL, Tamla Motown, 1969)
891. Daddy-Toots & The Maytals (NL, Blue Mountain, 1973)

Mijn zus is op 10 september jarig en omdat zij dit jaar Sara ziet, moet ik wel van de partij zijn. Ik ga op vrijdagavond eerst naar mijn moeder en slaap een nacht in het ouderlijk huis. Zaterdagavond ga ik weer naar huis en ben op tijd om 'The Vinyl Countdown' te doen. Ik heb sinds jaren een Voordeelurenabonnement gehad voor de trein. Dat heb ik juist opgezegd omdat ik nauwelijks meer met de trein reis. Ik ben in de veronderstelling dat de kaart het gewoon moet doen en dat doet het ook... Het geeft me achteraf gezien korting. Dat is voor de NS een reden om meteen weer het abonnementsgeld af te schrijven van mijn rekening. Dat is iets wat ik pas maanden later zal ontdekken en weet het dan alsnog uit te schakelen, maar ik ben wel weer een paar maanden kwijt aan kosten. De volgende dag krijg ik bezoek van Peter, de singlehoesjes-man. Dat levert onder andere de bovenstaande vier op voor de Blauwe Bak waarvan Toots nog maar een paar weken aanwezig is. Humphrey en James staan in de koffers en Terrell en Toots moeten het stellen met de reserve-Blauwe Bak.

Verticaal vijf letters: Zondag 11 april

Sinds anderhalve week ben ik officieel ziek. Ik heb zelf aangegeven dat het best een tijdje kan duren voordat ik weer 'de oude' ben en heb hiervoor ruim baan gekregen van mijn werkgever. Het is niet lichamelijk en dus hoef ik niet beslist thuis te blijven. Ik heb de afgelopen week een paar dagen achtereen de neiging gehad om een eind te lopen. Het begint met een zeer ambitieus plan, maar het komt er maar niet van. Vandaag is de uitgelezen dag voor een wandeling. Een wandeling door 'de achtertuin'. Daarmee bedoel ik uiteraard niet het strookje gras met de plataan, maar zo noem ik het heide- en bosgebied tussen Wittelte, Wapserveen en Havelte. Buiten een kleine en korte hagelbui aan het begin van het bos is het wonderwel droog gebleven en heb ik er zelfs een zeer fraai zonnetje bij. De kilometers verdwijnen als sneeuw voor de zon onder mijn schoenzolen. Het is precies zoveel als dat ik zelf had uitgerekend: Elf kilometer. Ik doe het ervoor!

Er zijn, denk ik, maar weinig plekken in dit bos- en heidegebied waar ik nog nooit eerder ben geweest en het verbaast dus evenmin dat ik bepaalde stukken al eens heb gelopen. Daarbij gaat de herinnering vooral uit naar de laatste zaterdag van de vakantie in 2019. Op de fiets gaan de herinneringen zelfs terug naar de eerste keer NAP van Havelte naar Nieuweschans en weer terug. Ik moet ook een stuk hebben gefietst op 20 september 2009. Het begint meteen al alternatief als ik de Dorpsstraat oversteek en de Dwarsweg in ga naar De Woerthe. Vervolgens de Postweg helemaal uitlopen tot aan het bos. Ik volg het fietspad naar De Broeken. Ik vraag me ook af waar de zandweg naartoe leidt en dat zie ik nu op het kaartje. Dat kunnen we een volgende keer nog altijd eens doen? Hoewel ik het zandpad volg, ga ik parallel aan het fietspad het bos in. Het is nog even een verrassing waar ik ga uitkomen als het me opeens begint te dagen. Maar natuurlijk! Het fietspad tussen Wapserveen en de Weg Achter De Es. Eveneens het eerste stuk NAP vanaf Uffelte gerekend. Hier is het doodstil op de laatste zaterdag van de vakantie in 2019 als ik bliksemschichten aan de horizon zie. Ik moet rennen om het bos uit te komen en als ik achterom kijk, zie ik dat de onweersbui al boven het bos hangt. Vandaag hoef ik daarover geen zorgen te maken. De zon doet vroeg op de avond nog even enorm haar best. De Schotse hooglanders eten ongestoord van het gras. De Westeresweg ben ik vrijdagavond nog langs gefietst. Nu maak ik nog het knikje van de Smeenholtenweg en de Hofweg om dichterbij huis uit te komen. Ik ben een goede twee uren onderweg geweest en heb niet veel om gelummeld. Ik heb bij het vennetje even op een bankje gezeten, maar een toiletbehoefte maakt dat ik weer snel verder ga.

Carpe Diem 2021

Natuurlijk is het gisteren, zondag, té mooi weer om binnen te zitten in mijn huisje in Steenwijk. Toch heb ik daar een enorme behoefte aan. Er zijn wel plannen voor een eindje wandelen of fietsen maar door het uit te stellen, gebeurt er helemaal niets. Ik vermaak me thuis kostelijk. Met de gordijnen dicht blijft het zelfs lekker koel in de woonkamer. Een beetje muziek luisteren en schrijven. Vooral het debuut van Moby Grape begint steeds meer in goede aarde te vallen bij mij. Daar moest ik binnenkort maar eens over schrijven. Ik ben gistermiddag nog wel even op de fiets naar de Woldberg geweest en daar een klein stukje gelopen. 'Gewoon' gelopen, als je begrijpt wat ik bedoel. De adrenaline van de popquiz van de avond ervoor kwijtraken. Het is de quiz die ik reeds twee jaar geleden had moeten organiseren nadat ik de quiz in De Karre had gewonnen. Deze vrijdagavond krijg ik van De Karre een boekwerkje waarvan ik het bestaan niet af weet, maar dat uiteindelijk ermee heeft te maken dat ik ben neergestreken in deze omgeving. Over dat boekwerkje ga ik straks méér schrijven. Als er niks tussendoor komt...

Vanmorgen heb ik een afspraak bij Roelien voor een verwenbeurt ten behoeve van mijn voeten. Omdat ik naar de Oostermeenthe moet lopen als de scholen in gaan, heb ik besloten tijdelijk een trainingsbroek te dragen. De rest van de kleren heb ik in mijn rugzakje zitten want ik heb een plan. Na een dergelijke behandeling voel ik me altijd een beetje duf en ga vaak direct naar huis om een uurtje te slapen. Dat hoort bij de behandeling als je het mij vraagt. Vandaag heb ik echter een heel ander plan. Ik ga me bij Roelien verkleden en vervolgens het Woldmeenthepad op en richting de Woldberg. Het eerste stuk is even doorbijten. Misschien een flauwe opmerking of een toeterende auto. Wellicht ook een paar blikken van verwondering. 'Heb ik dat goed gezien?'. Op het fietspad richting Woldberg ben ik 'veilig'. Iemand die me achterop komt fietsen beoordeelt me van achteren en kijkt vast niet om naar mijn gezicht. O ja, dat was ik vergeten te zeggen. Ik voel me een stuk minder comfortabel in deze uitdossing dan pak hem beet een paar maanden geleden. Ik ben nu echter onderweg naar het bos. Het bos van de Woldberg dat al mijn geheimen kent. Dat mij, ruim een half jaar geleden, heeft toegestaan een hele nacht rond te dwalen in verschillende outfits en dat de opmaat is geweest naar de afgelopen winter.

Rond het middaguur is de temperatuur zover opgelopen dat menigeen graag een korte broek zou willen aantrekken. Ik loop dan inmiddels over de heide en geniet ervan hoe de zon schijnt op mijn beklede knieën. Ik ga op een boomstronk zitten en vis de broodjes uit de rugzak. Het voelt allemaal erg vreemd aan. Normaal gesproken doe ik dit op woensdagmiddag en soms op zondagmiddag. Ik ben nog nooit eerder op maandagmiddag rond de lunch op de Woldberg geweest en al helemaal niet in deze outfit. De jas zit inmiddels wel in de rugzak. De benen is tot zover maar de armen mogen gerust een kleurtje krijgen. Ik kijk weinig tot niet op de klok en absorbeer vooral het bos tijdens de rest van mijn wandeling. Daarvan gaat ook nog een flink stuk op blote voeten. Mijn zolen zijn inmiddels gewend aan takjes, steentjes en schelpjes en dus wals ik overal doorheen. Op een gegeven ogenblik is het wel klaar en ga ik richting Onderduikersweg. Hier merk ik de wind en die is aan de koele kant. Ik trek dus het jasje weer aan, hoewel dat een beetje té heet is voor de tijd van het jaar. Aan de rand van Steenwijk zakt me de moed in de schoenen, maar ik zet de muziek op de telefoon een tandje hoger en loop parmantig naar huis. Het is inmiddels ruim vijf uren na de behandeling bij Roelien en ik heb genoten in de natuur. Nu moet ik eerst even slapen.

Ik heb vorig jaar (2020) geschreven over de Hemelvaartsdag van twintig jaar ervoor. Ik zal met de scooter van De Bilt naar Jutrijp als het ding het wederom begeeft. Vervolgens ga ik op de fiets en kom mezelf een aantal malen tegen tussen Swifterbant en Lemmer. Later in dit weekend ga ik naar Steenwijk waar ik me niet al té fraai zal gedragen bij goede vrienden en vooral meerdere malen ontzettend dronken zal worden. In dit weekend ontstaat ook het idee voor de biografie van Mannenkoor Karrespoor. Het zou een stuk gemakkelijker zijn als ik in de regio kom wonen en omdat ik het wel een beetje heb gehad in De Bilt regel ik kost en inwoning bij Harrie. Twee minuten lopen naar De Karre, tien minuten terug. Meteen na aankomst in Tuk in juni 2000 wil ik het eerste interview afnemen. Dan blijkt dat er frictie is in de gelederen van de groep. De ene 'leider' wil dit, de andere 'leider' wil juist het tegenovergestelde. De moed zakt me al snel in de schoenen. Ruim tien jaar later hou ik dan de biografie van Mannenkoor Karrespoor in mijn handen. Ik heb er niet aan bijgedragen, maar dit had uiteindelijk 'mijn' boek moeten zijn. Ook is het een jaar geleden dat ik de discipline heb gekregen om dagelijks te publiceren. Om dit te vieren, wil ik vanavond met jullie door dit boek bladeren. Als er niks tussendoor komt...

'Als er niks tussendoor komt...'. Ik heb misschien een half uur geslapen als de telefoon gaat. Ik kijk op het scherm en zie dat het mijn ouders zijn. Ik neem op en hoor de stem van mijn zus. Of ik zo snel mogelijk wil langskomen want het gaat een stuk minder met vader. Ik geef meteen aan dat het vanavond niet meer wordt. Ik heb morgenochtend een belangrijke afspraak bij de sociale dienst en zal dan meteen met het openbaar vervoer naar Jutrijp komen. Ik sluit de ogen weer maar van slapen komt het niet meer. Een half uur later opnieuw telefoon. Vader is overleden. Ik heb het een paar maanden eerder al genoemd op Soul-xotica. We weten dat dit eraan zit te komen en ik weet niet welke impact dit gaat hebben op mij. Ik schrijf snel een kort berichtje om mijn lezers te laten weten dat het publiceren iets minder consistent kan worden. Toch staat hier de volgende dag alweer een berichtje omdat 'het goed voelt' en zal ik draad niet kwijtraken in deze week.

Ik denk dat het oorspronkelijke bericht een stuk korter zou zijn geweest want met het bovenstaande zou ik drie uren zoet zijn geweest met de Nokia. Op een desktop met qwerty-toetsenbord rammel ik het in een half uurtje weg. Qua inhoud zou dit het verhaaltje moeten zijn van maandag 11 april 2011 'als er niks tussendoor zou komen'. Terwijl ik de energie van de natuur opsnuif en geniet van het mooie weer gaat vader ruim een halve dag door een helse pijn. De toegediende morfine maakt dat hij rustiger wordt en eindelijk even kan slapen. Hij zal niet meer wakker worden.

Verzamelwoede: Jaren 70 bak 14

Al mijn vier radioshows zijn me even dierbaar. Ik heb wel eens erover nagedacht welke show ik als eerste zou schrappen als ik een keuze moest maken. Ik heb het idee maar snel uit mijn hoofd gezet want het wordt té pijnlijk. In geval van 'Afterglow' stel ik lange tijd mijn werk af op de uitzending. Ik ben lange tijd niet voor de vrijdagochtend beschikbaar en probeer dat nog altijd vol te houden, ook al moet ik soms een concessie doen. Een show overslaan doe ik niet zomaar, maar vanavond is zo'n unieke avond. Ditmaal heeft het echter niets met werk te maken maar alles met de reden waarom ik thuis zit. De inspiratie is ver te zoeken en al helemaal voor een radioshow. De eerste schets voor vanavond lijkt teveel een 'sentimental journey' te worden en dat doe ik liever niet. Ik heb de show dus gecanceld en dat maakt dat ik vanavond kan uitpakken op Soul-xotica. Ik doe dat met de veertiende jaren zeventig-bak in een aflevering van de 'Verzamelwoede'. Omdat ik ook hierbij niet teveel hoef na te denken en het wel lekker weg schrijft.

In september 2020 begint deze jaren zeventig-bak met 'gewoon' de Nederlandse persing van 'How Do You Do' van Mouth & MacNeal. De Engelse demo uit 1974 staat vooraan bij Mouth & MacNeal, maar deze verblijft in september nog in de dertiende jaren zeventig-bak. De 'gewone' Nederlandse Decca staat inmiddels op plek 20 in de veertiende jaren zeventig-bak en nu trapt die af met Giorgio Moroder. De laatste is in september de Zweedse persing van 'Are You Ready' van Pacific, Gas & Electric en inmiddels staat 'I Wish I Could Cry' van Gilbert O'Sullivan op deze plek. Ozark Mountain Daredevils uit de top twaalf staat inmiddels dus in de vijftiende jaren zeventig-bak. Ik ga door de bak zoals die in september 2020 erbij staat en dan heb ik van de volgende artiesten en groepen drie singles of meer: Mr. Bloe (4), Mud (6), Mungo Jerry (3), Nazareth (3), Olivia Newton-John (3), Paul Nicholas (3), Billy Ocean (3), O'Jays (5), Osibisa (4), Donny Osmond (4 + 2 met Marie), Little Jimmy Osmond (4), Osmonds (6) en Gilbert O'Sullivan (14). Een top twaalf is aanvankelijk lastig maar uiteindelijk ook met een verrassende uitkomst.

1. Joanne - Michael Nesmith & The First National Band (Duitsland, RCA Victor 74-0368, 1971)

2. Nothing Rhymed - Gilbert O'Sullivan (NL, MAM 6101 651, 1970)

3. Tonight - The Move (NL, Harvest 5C 006-04819, 1971)

4. A Little More Love - Olivia Newton-John (NL, EMI 5C 006-62024, 1978)

5. Crazy Horses - The Osmonds (NL, MGM 2996 142, 1972)

6. Mr. Bojangles - The Nitty Gritty Dirt Band (NL, Liberty 5C 006-92018, 1971)

7. Romeo - Mr. Big (UK, EMI EMI 2567, 1977)

8. Ubawaretaino - Mayumi Nagisa (Japan, CBS Sony SOLB 33, 1974)

9. Chicago - Graham Nash (NL, Atlantic 2091 099, 1971)

10. Tears On My Pillow - Johnny Nash (NL, CBS 3220, 1975)

11. Snowbird - Anne Murray (NL, Capitol 5C 006-80517 M, 1970)

12. Jackie Blue - Ozark Mountain Daredevils (Duitsland, A&M 13865 AT, 1974)

'You can't judge a book by looking at the cover', maar je kan wel een plaat inschatten aan de hand van de hoes. Als je kijkt naar de foto van Ozark Mountain Daredevils weet je op voorhand wel dat ze weinig op hebben met symfonische rock. Dit straalt Southern Rock uit en dus waag ik in 1991 het gokje. Het blijkt wel meteen het meest poppy te zijn dat Ozark Mountain Daredevils aan het vinyl heeft toevertrouwd met als resultaat haar enige hit van formaat. Tot mijn grote vreugde staat het omstreeks 2001 ook op de jukebox van Arrow Classic Rock en het nummer is misschien toen nóg meer voor me gaan betekenen! Ik presenteer Anne Murray met het schaamrood op mijn kaken. Ik koop eerst een exemplaar in Leeuwarden in augustus 2004 en deze komt terecht op een minidisc dat een grote rol zal spelen bij mijn uitstapjes naar België van dat jaar en 2005. Het plaatje klinkt dan al beroerd en in 2016 vind ik een fraaie 'upgrade' bij de plaatselijke kringloopwinkel. Het brengt me altijd even terug naar de donderdagmiddag van de week België in maart 2005. Ik heb sjans met een meisje in de trein tussen Gent en Lokeren en ik blijf zitten tot Sint Niklaas en zie haar even snel mijn leven uit wandelen als dat ze is binnengekomen. Zo'n top twaalf is een momentopname en zo is 'Stir It Up' van Names & Faces buiten de boot gevallen. Een plaatje dat ik nog eens moet 'exporteren' naar de Blauwe Bak omdat het Suri-soul is. Van Johnny Nash zélf heb ik het Nederlandse hoesje van 'Stir It Up' in de bak staan in afwachting van het vinyl dat op dat moment niet voor handen is. Omdat ik toch iets van Johnny Nash in de lijst wil hebben, blijft 'Tears On My Pillow' over. Niet het beste dat de man heeft voortgebracht.

Graham Nash neemt me mee terug naar de begintijd dat ik nét ben gestopt met drinken. Ik zit op dat moment even ergens 'binnen' en mag deze middag voor het eerst alleen erop uit. Dat wordt een rondje langs kringloopwinkels in Meppel om 's avonds fijne deuntjes te kunnen draaien op de Numark met hoofdtelefoon en ook vind ik een exemplaar van het allereerste 'Hitdossier' uit 1978. Graham Nash is één van de singles die ik deze middag koop. Achteraf gezien 'past' het helemaal want ik wil een 'nieuw begin' maken en vang dat aan met het 'ontdekken' van Joni Mitchell. Dezelfde zangeres die aan de wieg zal staan van de samenwerking tussen Nash en David Crosby en Stephen Stills. En Neil Young als hij er trek in heeft. Ik zie nu trouwens pas dat 'Chicago' feitelijk de b-kant is van 'Simple Man'. Je leert iedere dag weer iets nieuws. Mayumi Nagisa stamt uit de tijd dat de kringloopwinkel van Steenwijk nog in het centrum zit. Natuurlijk ben ik geïnteresseerd in dit rare Japanse plaatje met een foto van de zangeres. De plaat blijkt niet tegen te vallen. Sterker nog: Het is een bereleuk nummer! Mr. Big is één van de singles welke op mij ligt te wachten als ik mijn intrek neem in Mossley. De plaat passeert eerst nog het cassettedeck van chauffeur Paul en naast hem in de bus leer ik het nummer beter waarderen. Als Paul even later de gemeenschap wordt uit getrapt, neem ik de plaat mee naar mijn kamer. Volgens mij ligt het plaatje van oktober 1999 tot en met maart 2001 in de winkel in Mossley en neem ik het pas mee naar Nederland bij de fietstocht. Mijn collega draait dit nog wel eens in zijn sportprogramma op zaterdagmiddag en ik fluit het uren later nog altijd.

The Nitty Gritty Dirt Band heeft oorspronkelijk een fotohoesje. Eerst verdwijnt de achterkant op mysterieuze wijze en de voorkant van het hoesje heb ik ook al tijden niet meer gezien. Om een vreemde reden komt het uiteindelijk in het hoesje terecht van 'Listen To Me' van Buddy Holly. 'Mr. Bojangles' heeft een vroege herinnering voor mij aan 'T Pantoffeltje. Een café waar ik in augustus 1992 voor het eerst binnenstap voor een concert (Woody & The Sidemen met onder andere Jan De Hont) en dat in de daaropvolgende jaren regelmatig van eigenaar zal verwisselen. Ik associeer Nitty Gritty Dirt Band met Gerard, de uitbater van de kroeg in 1992 en 1993. De plaat zélf koop ik op Hardzeildag in 1993. Hardzeildag is het slotspektakel van de Sneekweek. The Osmonds mag niet ontbreken in dit overzicht. Hoewel de heren de ideale schoonzoons horen te zijn, zijn ze in werkelijkheid grote fans van Led Zeppelin. Sterker nog: Ze willen graag zélf een nummer opnemen in de stijl van Led Zeppelin, maar de muzikaliteit van de heren laat te wensen over. De platenmaatschappij huurt daarop de beste studiomuzikanten in en 'Crazy Horses' is het eerbetoon van The Osmonds aan Led Zeppelin. Ik kan me herinneren dat ik de single ook in Mossley heb en dat ik hem vaak op 'repeat' zet tijdens de middagpauze. Ik hoor het dan viermaal achtereen en dat is iets dat ik nog altijd kan doen bij de plaat zonder dat het me gaat vervelen. Olivia Newton-John heb ik eveneens bij mijn verblijf in Mossley. Deze single blijft echter in Engeland liggen. Eerst tref ik dit exemplaar met fotohoes bij de kringloop in Dieverbrug. Nauwelijks een jaar later vind ik de Engelse persing bij de kringloop in Dwingeloo. Voor de foto kies ik degene met fotohoes maar om te draaien gaat de voorkeur uit naar de Engelse.

Deze top twaalf begint aarzelend, maar hoe dichter bij de top hoe lastiger het wordt! 'Tonight' van The Move is zo'n plaatje waar ik nooit genoeg van krijg en dat ik zeer regelmatig aan het begin van een show draai. Het maakt niet uit of het een digitale show is of van vinyl. Gilbert O'Sullivan is de gedoodverfde nummer 1 in deze top 12 totdat ik nog eens beter kijk naar de nummer 2. Het is het moment waarop ik een lichte voorkeur geef aan deze nummer 2 waardoor Gilbert nu op de tweede plek staat. Gaat er iets boven 'Nothing Rhymed'? Blijkbaar wél. Ik hoor het nummer voor het eerst op de radio in 1989 en weet een exemplaar te liggen bij Twister. Ik moet bekennen dat ik dan nog niet zo bezig ben met teksten en het is de droefheid welke mij meteen 'pakt'. Het is pas omstreeks 2011 dat ik de tekst leer kennen en dan vallen de stukjes op hun plek. Ik heb Gilbert vaak de meest ondergewaardeerde singer-songwriter genoemd. Dat klinkt vreemd als je naar de verkoopcijfers van zijn hits kijkt, maar deze man verdient alleen al een monument vanwege het schrijven van 'Nothing Rhymed'. Met pijn in mijn hart staat het vandaag op twee.

Wie meent dan beter te zijn dan Gilbert O'Sullivan? Dat is Michael Nesmith in dit geval. Mike is in de jaren zestig één van The Monkees en veruit de meest muzikale van het stel. Evenals Alex Chilton bij The Box Tops mag ook Nesmith lange tijd niets betekenen voor The Monkees omdat het niet commercieel genoeg zou zijn. Als The Monkees de eerste maal uiteenvallen verrast hij vriend en vijand met The First National Band. 'Silver Moon' is ook niet te versmaden, maar 'Joanne' is wat mij betreft de overtreffende trap. Ik dank deze single overigens aan Albert.