De Video Draait budget: November + Rose Of Death

Als alles een beetje mee zit, schakel ik voor het weekend nog over op de laptop. Ik heb pas in februari recht op een nieuwe Blackberry en de Nokia zit in een sterfproces. Niet vreemd voor een mobiel van drie jaar oud. De batterij is bijna 'op' en de software lijkt het te begeven, dus is het de hoogste tijd voor écht internet. Het kan wat extra leesvoer opleveren, wat ik wel jammer vind. Het vele werk met de Nokia verplichtte me kort en bondig te blijven. Met een computer is het té gemakkelijk om een zin toe te voegen...

Terwijl twee, reeds bekeken, dvd's uit de kringloopwinkel wachten op een bericht, doe ik vandaag toch twee recente aanwinsten. Euroland doet al lang niet meer louter spul voor een euro, het blijft wél extreem goedkoop en over kwaliteit wil je het niet hebben. Ze hebben ook dvd's van 1,50 tot 2,50 euro. 'Pulp Fiction' blijft altijd goed! Er staan ook titels tussen die je niet wilt kennen. Vandaag twee gokjes van twee euro per stuk.

Het is vandaag 7 november. Een vrijdag. Nee, ik ben niet in de war. 'November' (VS, 2005, 80 min.) speelt zich af op die dag. Niet één keer, het wordt driemaal vrijdag 7 november. Courteney Cox speelt een fotografe die haar man bedriegt met een student. Terwijl zij in de auto wacht, haalt hij chocola voor haar in een buurtwinkel. Bij een overval aldaar wordt haar man doodgeschoten. 'Ontkenning' heet het verhaal.

In het volgende verhaal dat 'wanhoop' heet, worden ze vergezeld door de student. Ze is getuige van de moord, maar wordt zelf gespaard. In het laatste deel, het lijkt wel 'Groundhog Day', wordt zij ook vermoord. Het heet een psychologische thriller te zijn, het plot blijft onduidelijk. Hij is net té 'bout' om daar over na te denken. Skippen maar!

Dan maar wat lompe horror? 'Rose Of Death' (VS, 2005, 99 min.) heeft een flinterdun verhaaltje en is van dik hout zaagt men planken. Jake kan het maar verkroppen dat Rose hem heeft gedumpt voor Kevin, de sukkel van de klas. Onbedoeld trapt Jake hem dood. Wat als Rose als getuige naar de politie stapt? Dan kunnen de studenten wel fluiten naar hun carriére. Ze vermoorden haar ook maar. Wel zo gemakkelijk...

Tien jaar later hebben de vrienden een reünie en zijn de geesten van Rose en Kevin opgestaan om korte metten te maken. De eerste drie executies zijn artistiek gezien hoogwaardig, 'creatief-met-lijk'. Jake is echter de ultieme 'bad guy' en je verwacht een bloederig vleesfeest, maar opeens is de film als een nachtkaars uitgegaan. Meg en Jake sterven in vergelijking met de eerste drie té gewoontjes!

Met horror is het net als met bootlegs: Hoe slechter de kwaliteit, hoe beter! 'Rose Of Death' is dan vijfsterren. Een kneuterig schouwspel, totaal niet spannend, alle clichees zijn present en uiterst voorspelbaar. En de muziek? Vier slagen op een Casio van een volle spaarkaart. Smullen!

Schijf van 5: boek

Hoewel ik graag en veel schrijf, ben ik geen boekenwurm. Ik heb zelfs al enkele voltooide verhalen op de plank liggen, maar ja, de schroom om het openbaar te maken? Ik heb hier in januari nog eens het intro van '1 Seizoen' gepubliceerd, maar vind maar niet de tijd en juiste inspiratie om verder te werken. Deze zou ooit nog eens in een omnibus moeten verschijnen met 'Biografie Zonder Slot'. Jullie begrijpen dat heer Louwsma eerst nog wel 1500 berichten heeft gepubliceerd voordat hij een boek op zijn naam heeft. Dan toch maar een Schijf met vijf boeken.

Laatst trad The Dubliners weer op in Steenwijk. Ik maakte het grapje dat ze een lustrum hadden: het honderdste optreden in Steenwijk. De stap naar The Drifters lijkt groot, maar ook dat is een naam die over 100 jaar nog wordt gehanteerd. De jaren zeventig-incarnatie had buiten de naam weinig van doen met Ben E. King en zijn kornuiten. The Drifters staan op 5 met 'You're More Than A Number In My Little Red Book'.

In augustus 1994 kreeg ik een mooi aanbod: Een hele verzameling Engelse demo's, promo's en acetaten uit de midden jaren zestig. Ik kon ze helaas niet allemaal kopen, maar maakte met The Syn, The Shame, The Truth en Terry Knight & The Pack geen slechte keuze. De nummer 4 is een aardige 'timepiece' uit 1966: 'Magic Book' van The Gibsons.

Op 3 vinden we het meest verkochte boek aller tijden. Ik zwaaide afgelopen mei het debuut van de Amerikaanse gospelrockformatie Petra alle lof toe, vandaag doe ik het opnieuw met deze opvallende elpee uit 1974 middels 'Get Back To The Bible'.

Als razende recensent hielp Sideburner ondermeer The Monotones uit Leeuwarden in het zadel. Dat hun naam niet origineel was, wisten we van de Rubberen Robbie-spinoff ('Mono' was in 1981 een hit). Het was echter via zo'n spelcomputer in de kroeg dat ik ontdekte dat reeds in 1958 een Monotones bestond. En hun 'Book Of Love' is dermate leuk dat die op 2 mag!

Waarom moet een eigentijdse creatieve groep nu een cover opnemen van Hal David en Burt Bacharach? Het vermoeden bestaat dat The Love met dit nummer ietwat gekscherend refereerde aan het rode boekje van Mao. Het stond op het titelloze debuut van The Love, maar verscheen eveneens op single. Bovenaan in de boekenkast vinden we 'My Little Red Book' (1966).

Volgende week het op-een-na-laatste woord van het leesplankje: raam. Rob De Nijs is gediskwalificeerd!

zwanenzang

Het is mij, lieve lezers, een zwaar genoegen om hierbij het zeshonderdste bericht op Soul-xotica te mogen inleiden. Eigenlijk zou dit De Video Draait zijn, maar het laatste woord over gisteren is nog niet gesproken. Goede recensie? Mwah. Ik kan véél beter, maar merk dat mijn eigen stijl me danig in de weg staat. Normaliter hoor je jezelf weg te cijferen in een recensie, het is de schuld van die dekselse Sideburner dat ik ben begonnen met het overtreden van die regel. Het zal me dus nog wel een paar recensies kosten voordat ik het oude niveau weer te pakken heb.

Goed. Het vat het inhoudelijk over de muziek goed samen. Goede research gedaan. Maar waar zijn de details? Op de foto van gisteren lijkt het alsof, maar in werkelijkheid heeft Daniela een gewei aan de hals van de gitaar bevestigd. Had een leuke woordspeling met het 'wild plukken' kunnen zijn? Gemiste kans. En was ik het Spaanse liedje niet vergeten? Het feit dat ze aanmerkelijk groter is dan veel van haar collega's? Dat maakte in het verleden mijn recensies tot leuk leesvoer. Mijn 'fanbase' had nimmer van hardcore gehoord, zou het nóóit leuk vinden, maar lazen wel mijn oordeel.

Ik zit momenteel op ongeveer tien films per week. Ik ben erg kritisch. Nu het nieuwste er alweer af is, moet een filmmaker wel wat in huis hebben om mij te overtuigen. Afgelopen week heb ik drie nieuwe weekfilms bekeken, twee té Hollywood en onwerkelijk. Bij het hoesje van 'The Black Swan' (VS, 2010, 104 min.) kun je enige tegenzin krijgen. Ik háát zwanen, krijg jeuk van Tchaikovsky en mompel aldoor een ska-ritme. Maar alle Madness op een stokje, 'The Black Swan' is tóch een bijzonder aardig tijdverdrijf.

Nina wordt uitverkoren voor de hoofdrol in 'Het Zwanenmeer', wat betekent dat ze de witte én zwarte zwaan moet uitbeelden. Ze is geknipt voor de eerste. Nina is een stil meisje, ijverig maar té kinds voor haar leeftijd. Met hulp van choreograaf Gerard en haar tegenspeelster Lily wordt ze gedwongen om een standvastige vrouw te worden. Doordat Nina last heeft van waanvoorstellingen, geeft het de niets vermoedende kijker enkele raadsels, die gaandeweg worden opgelost. Mooie film!

Natúúrlijk is dit niet mijn zwanenzang! Morgen kunnen we weer een Schijf van 5 aan de boeken toevoegen. Of andersom. Het snoepje op de foto is Chayah Van Diermen tijdens het concert in Zwolle. Sinds vanmiddag zijn we Facebook-vriendjes!

recent gezeurd: Snowblink

Het is te hopen voor de dienstdoende predikant dat de man van de Sahara Farm Light Show al zijn apparatuur heeft meegenomen. Zijn toehoorders zouden in onbedoelde hogere sferen komen met de psychedelische projecties boven de preekstoel. En toch blijkt de knusse Lutherse kerk in Zwolle een uitgelezen plek voor semi-akoestische concerten. Jammer is dat de opkomst ook knus bleef. Slechts veertig bezoekers voor deze editie van The Legendary Minstrel Sessions met het Canadese duo Snowblink.

Afgelopen week werd Chayah Van Diermen als voorprogramma toegevoegd. Een Zwolse singer-songwriter van zestien lentes die opviel tijdens Kunstbende en naar eigen zeggen autobiografische teksten schrijft. Meid toch! Wordt eens lekker dronken, hang tot vier uur op de dansvloer en laat je eens pakken door een lekkere knul! Het leven is niet zo somber. En gooi alstjeblieft die lelijke jurk weg!

Hoewel? We missen dan wel een erg goede zangeres, een fijne gitariste en een veelbelovend tekstschrijver. Qua stem klinkt ze bij vlagen als Marissa Nadler, maar dan nóg breekbaarder. De liedjes zijn 'catchy', maar het blijft folk met hoofdletters. Dat de teksten soms wat naïef zijn, gaat vast wel weer over. Iemand om in de gaten te houden.

Dan Goldman stemt zijn gitaar en speelt een riedeltje. Wat is dat? Een groep fietsers die luid bellend voorbij rijden? Nee, het blijkt Daniela Gesundheit en 25 bezoekers te zijn. Enkele van hen hebben kleine belletjes. Arjen probeert in alle tumult Snowblink aan te kondigen, maar eigenlijk stoort hij in een 'performance'. Als de belletjes verstommen, bouwt Daniela met de Line 6 een koortje en knallen ze los met 'Green To Gone'. Daniela plukt ruig aan de electrische gitaar, terwijl Dan de accenten aanbrengt met de semi-akoestische gitaar. Daniela heeft een groot stembereik en kan zowel vertederen als angst aanjagen.

Eigenlijk is Snowblink iets té dwars om folk te mogen heten. Het neigt soms naar impro en noise, maar ook van covers van Bruce Springsteen en Michael Jackson zakt menig geitenwollensok af. Ik ben niet zo thuis in het oeuvre van Wacko Jacko, volgens mij heet het 'Why' en Snowblink maakt er iets bijzonders van. Van hun debuutalbum 'Long Live' wordt ongeveer tweederde gespeeld, twee nieuwe liedjes en drie covers. 'Nothing Compares 2 U' in de toegift is wel erg melig.

Snowblink is 'live' ruiger dan op de plaat. Het is daardoor meteen ook minder lief dan Chayah, maar verdient de hedendaagse folk niet een fris windje?

20 Years Ago Today: 551

Ik kondigde maandag mijn voornemen aan voor de laatste zes Schijven van het jaar. Wat achteraf bezien niet echt duidelijk werd, is dat deze uit gelukkigen uit de Schijf van 5, de man met de Schijf, The Vinyl Countdown of de dinsdagplate van de betreffende twee maanden worden gekozen. Omdat de volgorde van een Schijf tijdens het schrijven nog wel eens wordt aangepast, gaan dit verrassende Schijven opleveren! Vandaag gaan we twintig jaar terug in de tijd om pas 16 november weer een 20YAT te doen. Eind november kocht ik er heel veel, de leuksten ga ik de komende weken belichten.

Begin jaren zeventig vond in Nederland pas de opkomst van de langspeelplaat plaats. Omdat een albumtrack van Yes of Genesis te lang was voor de dagprogrammering, bracht de platenmaatschappij geregeld drastisch ingekorte single-versies uit. Zo werd de 17 minuten-durende trip 'In-A-Gadda-Da-Vida' een wervelwind van minder dan drie minuten. 'Like A Rolling Stone' van Bob Dylan werd óók als 'part 1 & 2' geperst. Richard Harris liet zich met zeven minuten 'Mac Arthur Park' niet inkorten. Bij Yes zou het heiligschennis zijn?

Ik heb ooit een fan over de rooie gekregen door 'And You And I part one' te draaien, een slordig knip- en plakwerkje van drie minuten. In Nederland was Veronica-technicus Adje Bouman verantwoordelijk voor veel korte versies. 'Roundabout' is minder desastreus. De instrumentale passages zijn ingekort, hoewel het nog steeds een brug heeft die het progressiever maakt dan Mouth & MacNeal.

Het platenkopend publiek lustte dit wel. 'Roundabout' was lang de enige hit van Yes. Het kwam tot 23 en was na drie weken weer vertrokken. Belangrijker was dat het de elpee 'Tales Of Topographic Oceans' op een ereplaats zette.

Elf jaar later mág een single vijf of zes minuten duren en komt het ook op nummer 1. Schaar en plakband kon achterwege blijven en 'Owner Of A Lonely Heart' komt onverkort tot nummer 2. Dat het de laatste succesvolle single is van Yes, boeit de albumgroep het minst.

northern soul-feessie van KC

We kruipen langzaam dichterbij. Nog een paar berichten en we mogen nummertje 600 bijschrijven in de geschiedenis van Soul-xotica. Net als bij de blues en de folk heeft soul ook vaak een streekeigen sausje. Detroit soul moet stampen en luidruchtig zijn om boven de machines van Ford en General Motors uit te komen. De soul van Philadelphia, 'the city of people', is ingetogen en daardoor glad als zijde. Die uit het diepe zuiden is wild op een gospel-achtige manier. En Miami, Florida? Daar wordt het afgaande op de soul nimmer maandagochtend.

Wie heeft de disco uitgevonden? Het is welhaast één van de weinige muziekstijlen die niet een direct aanknopingspunt heeft. Nee, disco kreeg in de loop der jaren haar cachet. Duitsland speelt daarin een grote rol. Reeds in 1968 gingen onze Oosterburen in een zaaltje dansen op de plaatjes die door iemand anders werd opgelegd. Engeland had in 1971-72 de northern soul nodig om die schakeling te maken. Vanaf 1973 werd het in de rest van Europa ook een normaal tijdverdrijf voor de weekeinden.

Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: northern soul is geen vastomlijnde muziekstijl, maar een dj-stroming. De plaatjesdraaier vermaakt zijn toehoorders met plaatjes met een vlotte groove die uitnodigt tot vrije expressie op de dansvloer. Het is intussen wel midden jaren zeventig en men wil meer dan alleen obscure stampers van tien jaar geleden. Sommige deejays stoppen er Phillysoul bij in, anderen gaan voor doorsnee disco. Ik hoef me niet te schamen, zélfs Wigan draaide KC & The Sunshine Band!

Om de disco af te sluiten, zowel Frank Farian als Giorgio Moroder opereerden vanuit Duitsland en trokken de creatieve angel uit de disco. Disco werd een standaard monotone dreun.

Howard Casey en Richard Finch waren de architecten van de Miami Soul. Zonnig als Florida en ongedwongen als een hangmat. Ze richtten in 1973 KC & The Sunshine Band op, maar hielpen in 1974 eerst George McCrae in het zadel. Hun single 'Queen Of Clubs' deed het redelijk in het clubcircuit. Een jaar later kwam 'That's The Way I Like It' en de rest is geschiedenis. Zelfs 'Queen Of Clubs' bereikte alsnog de top tien.

Het belang van Engelse persingen heb ik al vaker uitgelegd. Een mooier midden en laag. Ik was erg verheugd toen ik twee maanden geleden de Engelse 'Queen Of Clubs' tegenkwam. Ik had al een matig klinkende Franse met alternatieve fotohoes. De Engelse 'Jay Boy BOY 88' heeft in 1974 na de oversteek in Nederland een titelhoes gekregen. Hij is nagenoeg nieuw. De bassen zijn zompig en vet, Casey's uithalen loepzuiver. Niet dat hij vals zingt, maar op Europese persingen klinkt het verwaterd.

'Queen Of Clubs' woont dus met alle recht in de blauwe bak!

appel en broodje voor de dorst

Het was duidelijk, ik moest vandaag een hoesje uitzoeken bij singlehoesjes.nl. Ik las zondag op Facebook dat Peter ongemerkt de 5000 was gepasseerd. Een diepe buiging vanaf de redactie! Ik hield tot juli 1994 een kaartenbak bij van de singles, vandaar ook 20YAT, maar in die laatste maand raakte ik achter terwijl de plaatjes bij tientallen tegelijk binnenkwamen. Ik had echter al wel beslist welke single nummer 2000 mocht worden: 'Go Back' van Crabby Appleton. Hij heeft het kaartje nooit gekregen, bij 1920 liep het spaak...

Hoe komt Soul-X aan zijn naam? Tsja, van 1994 tot en met 1996 bereed hij een Solex. In het begin een wrak, een 'zwanenhals' uit 1958, maar vanaf juli 1994 een betrouwbare Oto uit 1966. Het automatische heeft niks met schakelen te maken, maar met een choke die zichzelf regelt!

Twee hobby's in één klap. Lekker toeren door Friesland en onderweg singles sneupen. Zoals deze donderdag in augustus 1994. Omdat niet ieder benzinestation de juiste mengsmering heeft, neem ik een liter in een jerrycan mee. Deze past precies in een oude fietstas van mijn moeder. Ik rij naar Heerenveen, koop ondermeer 'Jeepster' van T.Rex met fotohoes, en stop de aanwinsten in de fietstas. Tussen Heerenveen en Jubbega knort mijn maag en grijp naar de boterhammen in de fietstas. Pas bij de vierde hap realiseer ik me dat ik het niet verbeeld. De jerrycan is gaan lekken en is in het brood en de singles gaan zitten!

Later die dag koop ik Crabby Appleton, maar hou hem buiten de fietstas. Gelukkig dat ik deze anekdote heb, want over de groep zélf valt weinig te melden. Michael Fennelly is tot 1969 lid van de legendarische Westcoastgroep The Millennium. In dat laatste jaar vindt hij aansluiting bij Stonehenge, een band uit Los Angeles. De naam komt uit een stripverhaal. Crabby Appleton maakt twee albums voor Elektra. 'Go Back' bereikt slechts nummer 36 in de Billboard, maar boert in Nederland beter! Hier komt hij nét niet in de top tien.

'Go Back' is één van de weinige liedjes die 41 jaar later nog altijd fris en actueel klinkt. Hij had zo weer de nieuwe Alarmschijf kunnen zijn!