nu komt de kat uit de mouw!

Vanwege mijn lange haar en mijn langdurig huwelijk met een lokaal jongerencentrum (in de ogen van Steenwijkers een gothic-hol) wordt vaak gedacht dat ik een liefhebber van heavy metal ben. Niets is minder waar! Met soul zal ik ook niet snel geassocieerd worden, hoewel ik ontzettend graag een metershoge 'afro' had willen hebben. Als ik dan vertel dat ik jaren zestig verzamel, wordt ook meteen weer gedacht aan 'heavy' en 'underground'. Maar The Cats? Ja, lieve mensen, ik moet opbiechten dat ik een groot fan van The Cats ben.

Het is niet wekelijks, maar meestal één gure of druilerige zondagmiddag als ik het bakje van The Cats naast de platenspeler zet. Ik begin dan bij 'Jukebox' uit 1965, van de latere Omega-reissue, gevolgd door 'What A Crazy Life' en in een ruk door tot en met 'Come Sunday'. Van de singles na 1974 heb ik alleen 'La Dilligence' en daar heb ik weinig mee. Een keurige 'End Of The Show' ben ik nog niet tegengekomen.

Hoewel The Cats Tribute Band ieder jaar de zaal van Hiddingerberg aandoet, laat ik het aan me voorbij gaan. Dat de originele Cats niet meer bijeenkomen, is iets waarmee we ons verzoend hebben. Het feit dat alleen Arnold Mühren nog credits ontvangt voor de hits, heeft kwaad bloed gezet bij andere Katten.

Als je sessiemuzikanten mag geloven, is dat zeker een omstreden feit. Ik sprak eens met een anoniem gebleven zanger-gitarist die 'claimt' dat hij 'Let's Dance' heeft geschreven en voor een pakje sigaretten afstand van zijn compositie heeft gedaan. Die 'sidemen' waren zeker nodig, omdat, naar verluid, alleen Arnold en Piet Veerman in de studio waren. Bij live-optredens zou expres de orkestband op oorlogssterkte worden afgedraaid om de matige kwaliteiten van de overige leden te camoufleren.

Als één nummer zeker niet uit de koker van P. Veerman komt, is het 'Don't Waste Your Time' wel. Het is niet de geijkte palingpop, maar eerder een ballade van een progressieve hardrockband. De b-kant 'It's Over Now' zou geschreven zijn door drummer Theo Klouwer. Ik geloof er geen barst van! Wellicht wel één van de állermooiste opnames van de Volendammers. Een erg sfeervol nummer.

Je raakt snel gewend aan succes. Vanaf 1965 was bij Motown een plaat 'een flop' als die niet in de top 10 had gestaan, terwijl menigeen een moord zou doen voor een top 20-notering. Dit gold ook voor The Cats. Vanaf de zomer van 1968 was iedere single in de top 5 gekomen, waarvan vier op 1. 'Don't Waste Your Time' kwam niet verder dan 11. Daaropvolgende singles met het meer herkenbare geluid hadden allen de top tien gehaald, totdat in 1976 het klad erin kwam.

Ik ga altijd voor 'underdogs' en in dit geval kost het de minste moeite, want 'Don't Waste Your Time' is een prachtig nummer, waarmee The Cats bewezen dat ze meer dan alleen gladde countrypop konden maken. Helaas dwong het publiek hen afstand te nemen van dergelijke escapades. Jammer, maar helaas!

een flitspaalgevoelige klap in het gezicht

Ik durf ervoor mijn handen in het vuur te steken om te stellen dat Rob Hoeke de eerste Nederlander was die niet alleen de term 'soul' bezigde, maar ook begreep waar het over ging. Rob zat erg dicht bij de haard van de zwarte muziek tijdens zijn opvallende carriére. Ontdekt op het Loosdrechtse jazzfestival als boogie woogie-pianist bracht hij in 1968 bijna gelijktijdig twee elpees uit: 'Robby's Saloon' met boogie woogie-stukken en het miskende 'Celsius 232,8' met psychedelische soulbeat, waarvan 'Lying In The Grass' op single uit kwam. Een vergeten hoogtepunt uit de Nederpop!

Want met zijn Rhythm & Blues Group schipperde Hoeke ook nog tussen verschillende stijlen. Mede door hippe jongens als Wil De Meyer en John Schuursma pikte Hoeke ook het een en het ander mee van de Amerikaanse underground. En zo kom ik bij deze single, welke ik zelf in 1992 voor een kwartje kocht en sinds 2008 een residentie in het befaamde houten koffertje heeft. Zal ik die hier ook nog eens een plaatsje gunnen?

'Lying In The Grass', geschreven door Hoeke en De Meyer, klinkt niet alsof uit de polder komt, maar eerder uit San Francisco. De gitaar klinkt fel en psychedelisch, het ritme stampt en de harmonieën in het refrein, allemaal ongehoord in Nederland en wellicht helemaal in kringen van de soul. Helaas zijn nogal veel blanken overtuigd dat een toeter en een gilletje al soul is, dus goede soulstampers als deze zijn er maar weinig!

Als het nummer afgelopen is, blijkt pas hoe hard hij werkelijk is, door een geweldige echo op de drums. En het feit dat er maar weinig platen lekker klinken na 'Lying In The Grass'. Want ondanks de vaste plek in de koffer draai ik hem bij optredens enkel in 'the northern soul barstool session', een verzameling flitspaalgevoelige klappen in het gezicht.

Rob is al enkele jaren niet meer onder ons, maar zijn zoon Ruben zet de goede traditie voort. Geen verwaterde Westerse interpretaties, maar blues, soul en boogie waar het vandaan hoort te komen, namelijk de ziel!

een reden voor een gezellig hoesje!

Drie maanden geleden zag ik haar op singlehoesjes.nl en meteen 'in de wacht' gezet. Maar ja, zolang ik zoveel mogelijk plaatjes uit mijn eigen verzameling wil tentoonstellen en deze van Fontella Bass nog ernstig ontbreekt, heeft ze dus even moeten wachten. Dit is weer een schitterend voorbeeld van een plaat die genoten is! Ach gut, hoesje valt uit elkaar, plakken we hem even met sellotape. Het is zo goed bedoeld, maar wordt tegenwoordig zo weinig gewaardeerd...

Natuurlijk is een 'millionseller' die na 50 jaar nog nooit uit de hoes is geweest een unicum en mag daarom ook een onredelijke prijs opbrengen. Toch valt me op dat er vanwege die reden erg spastisch wordt gedaan als plaat of hoes een gebruikersspoortje vertoont. Okay, van plakband(resten) is misschien nog wat te zeggen, maar als sticker of stempel van de toenmalige radiohandelaar al als een mankement wordt beschouwd? Ik vind het zelf bijdragen aan de authenticiteit.

Soms doe je je voordeel daarmee. Ik heb Diskid in Zwolle al meerdere malen genoemd. Hank geeft ruiterlijk toe een ontzettende pietlut te zijn. 'Just Look What You've Done' van Brenda Holloway in de schaarse Nederlandse fotohoes kostte bij Hank vijftien euro. Via Popsike zag ik dat dezelfde single in een mindere vinylkwaliteit op Ebay 70 euro had opgebracht. Mijn Brenda is 'Ex/NM' qua vinyl. En de hoes? Tja, ik zou hem 'Mint' noemen, maar Hank zag 'ringwear' en een ezelsoor. 'Hence price', volgens hem.

Maar zeg nou zelf, ziet zo'n gebruikt hoesje er niet veel gezelliger uit? En over gezelligheid gesproken: Het cirkeltje vinyl is een rasechte kneiter die nodig eens op mijn pad moest komen!

ken uw klassiekers

Ja, jammer, niks aan te doen! Soul-xotica heeft de afgelopen weken niets aan voetbal gedaan, dus heeft het nu ook even lak aan het feit dat menig Oranje-fan even niet op een Spaanse dame zit te wachten. Het is ongeveer een jaar geleden dat het nummer mijn zomer kleurde en sinds zaterdag heb ik de single, dus sentiment of niet, wij gaan onverdroten door!

De zomer van 1972 was naar verluid erg warm. Geen wonder dat The Classics zo'n succes was. Zo ongedwongen als het plaatje zélf is, gedroeg het zich ook in de Top 40: Op zijn elven en twaalven van 40 naar 21 én weer terug in een stuk of elf weken. En ook bij mij roept het nummer al herinneringen op van plakkerige, (Spaans?) benauwde momenten uit de vorige zomer.

De tekst is buitengewoon komisch. Het zou het opstel van hun zesjarig neefje kunnen zijn. Knulligheid ten top! Wat rijmt er op 'day'? Juist! Holiday. 'I pack my bags today and then I'll fly away'. Man, dit is je reinste poëzie!

En dan de keuze voor het onderwerp: Limbo mist zijn Spaanse vakantieliefde, wil niet langer in de regen zijn en gaat terug naar haar. Je zou er een boek over kunnen schrijven. Overigens moet ik opmerken dat het meisje op de hoes niet erg Spaans lijkt...

Ja, ik weet het, hij is té knullig voor woorden, maar desondanks staat hij wederom op de zomerse soundtrack van 2010!

de herdertjes lagen bij Drachten

Zesendertig graden. Dat gaf vanmiddag om vier uur een thermometer in De Knipe aan. Al fietsende merkte je nauwelijks iets van de hitte. Buiten de bebouwde kom was zelfs een verfrissend zuchtje wind. Ik heb deze middag benut met een fietstochtje naar Heerenveen (die herders bij Drachten hoorden engeltjes zingen...). Via internet had ik begrepen dat afgelopen week een nieuwe kringloop was geopend, maar zocht ook een oude bekende op!

De heenweg ga ik de kortste route, dus over Wolvega en dan nagenoeg parallel aan de snelweg. Maar eerst in Wolvega. Daar fiets ik praktisch dóór de boedelhal, dus kan ik wel even langsgaan, hoewel de laatste keer 'prut' was. Nu is het niet heel veel meer 'soeps', hoewel 'Maggie' er wel in mocht.

De nieuwe kringloophal in Heerenveen heet De Poort en is pal naast het ijsstadion Thialf. Qua singles zijn ze bizar geprijsd. Doorsnee jaren tachtig blieft al snel twee euro. Ook voor vier euro nog een discman gekocht.

Dan de oude bekende: De Lege Knip. Op mijn boerenfluitjes fiets ik naar De Dubbele Regel (zo heet de straat!), hoewel de afgelopen zestien jaar een woonwijk voor het buurtje is geplant. Zelfs het uithangbord is nog aanwezig, maar de winkel?

Die blijkt al ruim tien jaar op de Weegbree te zitten. Héél veel elpees in bananendozen, maar een bescheiden mandje singles bij de kassa. ,,Het fotohoesje moet er tussen zitten". De verkoper kijkt me wantrouwend aan. Alsof ik wilde besparen door het hoesje van Ferrari daar te laten liggen. Maar opeens herinnert hij zich dat het hoesje nog boven ligt. Kostda? Eén euro met fotohoes in nieuwstaat. Lijkt me niet verkeerd!

Hieronder op alfabetische volgorde de vangst. Ik heb ze nog niet beluisterd!

* Toni Basil- Mickey
* Classics- My Lady Of Spain
* Will Ferdy- De Stervende
* Ferrari- A Sunny Day
* A Flock Of Seagulls- I Ran
* Gilla & Bobby- Gentlemen Callers Not Allowed
* Rients Gratama- Ik Moat Er Hinne
* Marcia Griffiths- Electric Boogie
* Heart- Crazy On You
* Kermisklanten- Kleine Liefdesmelodie
* Chuck Mangione- Feel So Good
* Poppys- Des Chansons Pop
* Prince- Alphabet St.
* Redbone- Maggie
* Ronnie- Rickety Rock
* Willy Schobben- Benfica
* Helen Shapiro- Walkin' Back To Happiness
* Red Steagall- I Gave Up Good Mornin' Darling

wie schrijft die blijft!

...maar Gerard Reve is ook niet gebleven. Buurjongen Lammert (later bassist van Horrible Dying) klaagde ooit over juffrouw De Boer (familie van Diana? Simone?), die op vrijdagochtend inviel voor onze hoofdonderwijzer meester De Boer (evenmin familie). Lammert zat een klas boven mij en vertelde dat ze altijd opstellen moesten schrijven. Ik bleef dromen totdat ik bij meester De Boer in de klas kwam. Toen had juffrouw De Boer net afscheid genomen...

Mijn debuutroman 'Het Mysterie Van De Blauwe DS' verscheen in 1986. Een spannend verhaal met de meest exotische autotypes dat vooral veel enthousiasme oogste bij een oudtante. Ze zou me in het vervolg 'de auteur' noemen. Was het mysterie nog in hanepoten in een schoolschrift gekalkt, daar mocht ik kort daarop gebruik maken van de stokoude Alpina-schrijfmachine van mijn vader. Op het moment dat een typlint een probleem werd, deed de Scheidegger van mijn broer zijn intrede.

Ik mag dan duizendmaal een vertraagde motoriek hebben, ondanks het eenvingertypen ben ik vlug als water. Waarover ik schrijf? Aanvankelijk over auto's, maar vanaf 1990 verplaatst de interesse zich naar pophistorie. Toen ik jaren geleden die vellen weer eens tegenkwam, verbaasde ik me over bepaalde feiten die ik alweer vergeten was!

Het was meneer Hania die me aanspoorde een recensie bij het Sneeker Nieuwsblad in te leveren. Het was januari 1992 toen ik me op de redactie meldde met een stuk over 'Nevermind' van Nirvana. Het leverde niet alleen een aanstelling als poprecensent op, maar draaide in 1996 ook een half jaar mee op de redactie. Hier ontwikkelde ik een informele schrijfstijl, maar nog steeds wel gebonden aan de ijzeren wetten van de journalistiek.

In 1998 vertrok ik naar Engeland en mijn journalistieke ambities uitten zich enkel op het hobbyvlak. In 2002 schreef ik enkele columns voor het Fries-Groningse daklozenmagazine De Riepe. Ervaringen uit de eerste maanden Engeland legde ik met de nodige zelfspot vast, maar het bleek 'té hard' in de ogen van de redactie die zich het recht had toegeëigend om mijn columns 'softer' te maken. Daar ben ik dus snel mee gestopt!

En zo kwam ik bij rockandroll.nl, later digginfordirt.com, waar ik met Engelstalige recensies de site 'kleurde' (volgens de oprichter). Desondanks werd de site ettelijke malen plat gelegd door hackers. Het overleed toen ik al lang en breed weg was. In augustus 2008 kreeg ik een mobieltje met internet. Het blog SoulteXt was alras een feit, maar... Ik ging dermate vaak over de datalimiet heen, dat ik de helft van de maand geen internet had. En dat is funest voor een blog!

En zo leerde ik de fora kennen. Aanvankelijk Tracktracers (R.I.P.), daarna Avro's Steenen Tijdperk Forum en Golden Beat Years qua muziek en een dozijn anderen op andere gebieden. En dus vanaf half maart dit blog. Ik moet zeggen dat ik er best een beetje van opkijk dat ik eindelijk de discipline heb gevonden om dagelijks te schrijven!

hoe zou het met Diana zijn?

Zomerhits zijn per definitie geen hoogvliegers. Sterker nog: Het getuigt van lef als je dertien jaar na dato 'Sex On The Beach' mee fluit. Maar ook de jaren zeventig en tachtig kenden oorwurmen die héél toevallig in juli en augustus hun hoogtepunt bereikten. En sommigen wil je zo graag vergeten, dat je op het rag geen foto kan vinden van het hoesje. 'Move A Little Closer' van Springwater was in 1980 een Duits zomerhitje, maar is voor mij onlosmakelijk verbonden met de zomer van 1991.

Producer Phil Cordell had in 1971 een top 5-hit met 'I Will Return'. Ik wilde het hier niet over het WK hebben, maar in 1990 werd het deuntje gebruikt voor 'Oranje Bovenaan'. Dat ging toen niet door! Met de revival van de surfmuziek in 1979 dook hij de naam weer op en produceerde 'Move A Little Closer'. Alle gimmicks van The Beach Boys zitten erin. Het verdient geen originaliteitsprijs, maar dat mag de pret niet drukken.

Zomer 1991. Ik ben met de hakken over de sloot geslaagd voor de LEAO en ga verder via het KMBO in de administratieve richting. De eerste dagen zijn vooral kennismaking. Ik kan het meteen al vinden met Epke Knoop. Hij is blind, heerlijk cynisch en muziekliefhebber. De spelletjes zijn goedbedoeld, maar nogal kinderachtig voor zestienjarigen en ouder. Bij één spel draaien we in een ronde om elkaar totdat de muziek stopt en moeten ons voorstellen aan degene die tegenover ons staat.

Ik open mijn ogen en knipper even. Die ogen! Die glimlach! Ik voel voor het eerst sinds Simone op de kleuterschool iets dat mijn hormonen blijken te zijn. Ze heet Diana De Boer. Komt uit Harlingen. Daar ben ik laatst nog geweest, maar het is niet 'cool' om te zeggen dat ik oude platen zocht. Hoewel? Ik was allesbehalve 'cool' toen ik zestien was.

Maar Diana bracht wat teweeg! Het kon me niet schelen dat ze twee jaar ouder was en al verkering had. Ik vierde op mijn manier mijn stille bewondering. Ondermeer met allesbehalve hippe platen uit een grijs verleden. Voor de familie had ik grote verhalen. Maar zij heeft nooit iets geweten. En zal het ook nooit weten. Ik zou bijna lid worden van schoolbank.nl, maar besloot dat Springwater draaien goedkoper was en waarschijnlijk meer voldoening zou geven...