voor de kat z'n...

Nou zeg! Houden we het wel even netjes? Afijn, toen ik vanmiddag 'Just Look What You've Done' van Brenda Holloway opzette, dacht ik nog van: Waarom niet Brenda? Later maar eens... Totdat ik vanavond las dat de legendarische Motown-producer en songschrijver Harvey Fuqua op 80-jarige leeftijd is overleden. Fuqua werkte met een lange lijst namen, waaronder ook Brenda Holloway. Van de Motown-stal heb ik echt een zwak voor haar.

In De Bilt keek ik altijd met een scheef oog naar Bilthoven. Waar wij wekelijks onze portie 'Introspection' en Robert Long binnen kregen, daar kwamen in Bilthoven de meest waanzinnige dingen binnen. Een James Brown-elpee uit 1967 met de handtekening van de eigenaar: Herman Brood. 'Agemo's Trip To Mother Earth' van Groep 1850. Rolling Stones-bootlegs (waarvan ik eentje heb). Allemaal prachtspul!

In maart 2000 was het onze beurt! Een partij soul-elpees uit eind jaren zestig, begin zeventig. Geen doorsnee troep en alles in uitstekende staat. Ik was bezig ze te prijzen toen een klant 'Sounds Like The Flirtations' zag. Mijn prijs was té hoog. Helemaal niet! Die dertig gulden was nog te zuinig. Hij dingt af tot een tientje. In een vlaag van verstandsverbijstering hap ik toe. Het doet tien jaar later nog steeds pijn...

Brenda is gelukkig bij me gebleven. Het is de schaarse Engelse persing, de originele stereo uit 1968 en bovenal puntgaaf. De Price Guide van Record Collector geeft £ 85 aan als Mintprijs. Dan vallen de actuele Ebay-resultaten een beetje tegen...

Wat heeft Brenda met viool? Heeft ze gestudeerd. Volgens de hoestekst kan ze de meest kritische kenner van klassieke muziek overtuigen. Dat horen we niet op de plaat. Dit is een overzicht van haar singles. Van de hit 'Every Little Bit Hurts' uit 1964 tot en met 'You've Made Me So Very Happy' uit 1967. Dat laatste nummer, waar Brenda zelf aan mee schreef, zou echt klassiek worden dankzij Blood Sweat & Tears.

Waar Brenda in 1964 als troef werd ingezet om de plotseling vertrokken Mary Wells te vervangen, daar stelde haar verkoopcijfers danig teleur. Aan het talent ontbrak het niet. Ik blijf een liefde koesteren voor 'underdogs'. Van Motown is Brenda mijn liefje!

het is nu of noise!

,,Wat als ik dit op dat aansluit, misschien maakt dat ook wel noise?". We fietsen door het Staphorster Bos van Nieuwleusen terug naar Steenwijk. We zijn dan naar het Noisefest geweest in De Hondenkoekjesfabriek. Kerwin is helemaal 'om'. Hij blijft de 38 kilometer fantaseren over alles wat noise kan maken. In juli 2007, bijna een jaar later, maakt hij zijn debuut als Chemoboi.

Het begon voor mij toen ik in maart 2005 het Antwerpse Dirk Freenoise zag op het Kraak3-festival in Hasselt. Een explosie van tien minuten. Ik kreeg bijna een electrieke gitaar tegen mijn kop. Het instrument bleef zoemend voor mijn voeten liggen. Ik gaf een trap en de frequentie veranderde. Een goedkeurende blik van de leden...

Dan leer ik middels Nora Keyes het noisetheater in Nieuwleusen kennen. Het is onbeschrijflijk wat ik voel bij een optreden. De totale anarchie, onvoorspelbare toeval, iets lelijks maken... Ik geniet met volle teugen! FCKN BSTRDS zijn mijn helden, Chemoboi en Dokter Bibber 'for president'!

Hoewel ik tuba heb gestudeerd en muziekdiploma A en B heb gehaald, voel ik niets ervoor om zelf geluid voort te brengen. Kerwin heeft zichzelf in de kijker gespeeld bij Marc van De Hondenkoekjesfabriek. Die vraagt hem te openen op Penisfest, achteraf gezien het laatste noise-feest. Terwijl Kerwin gemeen hoge piepjes gebruikt, smeer ik mezelf onder met mayonaise en curry.

Vorig jaar januari maakte ik mijn debuut als Cilf. Een héle zieke afkorting. Ik brul in tien minuten een eindversterker in het rood en rij tegen meubilair aan, gekleed in een jurk. Als Chemoboi wederom wordt gevraagd om op Trashfest te spelen, haalt hij mij over. Het wordt een nieuwe ervaring: Anders zoop ik me klem, maar nu ben ik nuchter.

We hitsen elkaar op bij het verkleden en stappen 'lak aan alles'-'dronken' het podium op. Natúúrlijk zakt de wikkelbroek na vijf minuten af! Het, bij de kringloop ingeslagen, muzikaal speelgoed gaat natuurlijk kapot. Ik scheld het publiek uit, roep schunnigheden en kronkel suggestief, rammend op 'peuter's eerste keyboard' en een arsenaal roltongen. Toch hadden we iets niet goed gedaan. Het publiek vond het leuk...

de barmhartige Crispian

Vorige maand overleed de grootste songschrijver aller tijden. Zijn wereldberoemde liedjes behaalden in elke uithoek van onze pannekoek de top tien en waren zondermeer stukken beter dan die van de 'Pilzenkopfen' uit Liverpool! En dan dat hemelse lijf van hem? De voddenboer kon tonnen aan damesondergoed bij hem verzamelen. Robin Peter Smith had zijn 'in memoriam' graag zo gezien. Toch liep het even anders...

Als The Hard Traveller treedt hij eind jaren vijftig voor het eerst op en vele namen volgen. Crispian St. Peters komt pas in gebruik als hij bij Decca tekent. Crispian schept dan al op over de 250 liedjes die hij zou hebben geschreven? Volgens zijn biograaf zijn er 200 van gebruikt, dus kon hij ook nog wel eens gelijk hebben. Een ander wapenfeit is dat hij als één van de eerste een 'thuisstudio' had en dat nodigt natuurlijk ook uit tot schrijven.

'You Were On My Mind' was een top vijf-hit in Nederland. Crispian was hier voor een tv-optreden en ging na afloop naar een club in Utrecht waar The Jets een thuiswedstrijd speelde. Die had 'The Pied Piper' al langere tijd op het repertoire. Crispian toog naar huis en kwam met zijn versie van het nummer. Het bereikte een tweede plaats.

Dan het schandaal en het ligt hem ditmaal niet aan de onvoorspelbare Crispian: Zijn hemelse cover van het Phil Ochs-nummer 'Changes' wordt niet de hit dat het verdiend te zijn. Zélf komt hij vaker niet dan wel opdagen bij optredens.

In 1970 is Decca hem beu, maar Crispian maakt nog wel een elpee. Daarna volgt gezinsuitbreiding, kortstondig huwelijk, in eigen beheer uitgebrachte cassettes met gospel en country en in 1995 de beroerte die hem in een rolstoel doet belanden. In 1999 treedt hij voor het laatst op, hoewel in de Algarven bijna-dagelijks een 'look-a-like' optreedt. Uiteraard zonder medeweten van de artiest.

Crispian had desondanks een zachte kant. Hij trad de laatste jaren alleen op ter ondersteuning van goede doelen voor kinderen. Zo financieerde hij de komst van een Zweedse arts om een jong meisje te genezen. Crispian werd 71 jaar en ik stop 'Changes' in de platenkoffer...

er is nog Hope!

Een paar jaar geleden leerde ik Last.fm kennen via een vriend. Toen ik op een middag alleen was in het jongerencentrum en de bar aan het boenen was, zette ik het radiostation van Marissa Nadler op. Nee, La Nadler is geen discjockey. Last.fm koppelt muziek aaneen met dezelfde 'tags'. Vanzelfsprekend begint zo'n stream met iets van de artiest in kwestie, vervolgens de artiesten die in de bio worden genoemd en dan onbekenden uit hetzelfde genre. Het derde of vierde nummer doet onmiddelijk mijn werkzaamheden staken. Ik val helemaal stil. Ik ken het niet, maar vindt het onbegrijpelijk mooi.

Het is 'Charlotte', een lied van Hope Sandoval & The Warm Inventions. Hope en haar voormalige duo Mazzy Star is inderdaad een grote invloed op Marissa. Ik ken Hope dan nog niet, maar wat ik dan lees (2008) geeft weinig hoop. Hope heeft dan buiten 'Bavarian Fruit Bread' uit 2001 niets meer solo gedaan. Wel leent ze incidenteel haar stem, ondermeer voor de track 'Wild Roses' op een Air France-album. Hope vindt het allemaal welletjes en gaat niet in op verzoeken om op te treden en een tweede plaat met The Inventions te maken. Zelfs ik heb alle hoop opgegeven en zoek niet langer op haar naam.

Totdat ik vanavond de 'cut-and-paste'-clip van 'Charlotte' zoek op Youtube. En zo maak ik kennis met 'Through The Devil Softly', een album dat eind september is verschenen. Dé langverwachte opvolger van 'Bavarian Fruit Bread'! En net op tijd... Ze is sinds vorige maand op tournee en speelt 10 augustus in Paradiso.

De eerste single 'Trouble' smaakt direct al naar meer. Hope's stem is een tikkeltje lijziger dan die van Marissa, maar verder hadden het zusjes kunnen zijn. Ondanks het leeftijdsverschil van zeventien jaar.

Hope Sandoval 'live' is ook zeer exclusief. Ze voelt zich beter thuis in een studio en schijnt niet te durven praten met haar publiek. Ik kan het voor lief nemen! 'Charlotte' is al jaren een buitencategorie voor mij. Mooier dan dit worden ze zelden gemaakt...

No-Goods, geld terug!

Ik had ook een single-hoesje kunnen uitzoeken, maar vond toen deze mooie prent. Drie jongens die in 1966 een beatgroepje hebben. Dat is voor de helft waar, want ze hebben een beatgroepje. Alleen leerden hun ouders waarschijnlijk fietsen in 1966. De beatgroep heet The No-Goods. En dat is niet waar! The No-Goods had The Stain-Goods moeten heten. Ik zocht eigenlijk het single-hoesje van The Grapefruit Zoo, maar ik kan ook net zo goed het hele verhaal vertellen...

Ik leer in 2002 Peter kennen in de hoedanigheid van DJ El Loco. Dankzij hem heb ik voor eenmaal in mijn leven de single van 4PK in mijn handen gehad. Even kijken en terug geven. Peter is verzamelaar van de echt obscure Nederbeat en geeft me de City Trash mee: Een Meppeler fanzine over beat en garagerock. In deze uitgave volop aandacht voor 'Lekkere Beat', de eerste EP van The No-Goods. Later herken ik Peter als één van de twee No-Goods. Op de foto hierboven staat hij in het midden.

Peter en Mark (links op de foto) zijn twee jonge platenverzamelaars met een passie voor Nederbeat. Hun EP wordt dankzij Oor-recensent Nanne Tepper bekend als de 'rommelhok-EP'. Mark zingt en speelt gitaar, Peter doet bas en drums. Bovendien hebben ze een ongehoord smerig geluid toegevoegd. Het klinkt écht als een verloren gewaand beat-singeltje uit de jaren zestig.

In 2003 komt de drummer erbij en verschijnt 'I Wanna Change' een uitstekende beatsingle, gevolgd door de 10"-LP 'Hits Uit Het Noorden' in 2004. Sindsdien doen ze spaarzame optredens en is het ook altijd maar weer de vraag óf ze wel komen en niet op het laatste moment afzeggen.

Peter gaat intussen verder met The Miracle Men dat een single in 1968-stijl maakt. En toen verscheen vorig jaar zomer opeens een single van The Grapefruit Zoo. Weer het markante hoofd van Peter erop. Ditmaal met een cover van Heatwave. Nee, geen 'Boogie Nights' of een andere kneiter van de Engelse funkgroep, maar 'Said Before It Couldn't Happen To Me' van de obscure Dordtse band Heatwave. Oorspronkelijk opgenomen in 1967, tekstschrijver Hank Meldrum heeft de lovende hoestekst voor The Grapefruit Zoo geschreven.

De Meppelenaren hebben het nummer iets in snelheid opgevoerd. Wat me bovenal blij maakt is dat er iets van 'het rommelhok'-geluid erin terugklinkt. Voor Peter moet de eerste man nog voet op de maan zetten. Ook deze plaat zetten we met plezier in de categorie 'Lekkere Beat'. De zelfgeschreven flip 'Missing Someone' wordt quasi-vals gezongen, heeft een onvergetelijke riff en dan dat primitieve psychedelische slot... Geweldig!

Toch vraag ik nog even extra aandacht voor 'The Days That Never Come'. Dit nummer staat op de rommelhok-EP en heeft simpele, maar zeer doeltreffende drums. Klinkt echter niet Drents of Nederlands, maar als een vergeten Amerikaanse garagerock-volkslied. Niet slecht voor twee knapen die rond de twintig zijn!

een bocht van 35 graden

Ik kan niet slapen zonder een laken over me heen. Maar mét synthetisch laken lukte evenmin. Dan er maar uit en plannen maken. Ik had eerder deze week het plan gehad om naar Zwolle te fietsen. Maar voor vandaag liggen aanvankelijk bezoeken aan de kringloopwinkels van Ruinerwold, Meppel en Rouveen in de planning. Eenmaal buiten realiseer ik me dat het fijner is over Giethoorn en Blauwe Hand naar Zwartsluis te fietsen. En zo start ik om half tien.

Ik heb het goed ingeschat. Ik heb 'tegenwind', dankzij de Beulaker Wiede merkbaar. Er drijft een herinnering boven van de vakantie van 2008. Al fietsende tussen Gent en Lokeren zie ik een thermometer 34 aangeven. Die moet in de war zijn, want het is aangenaam. Totdat ik voor een stoplicht moet wachten. Ik krijg een klap in mijn gezicht. Het ís inderdaad 34 graden.

Zwartsluis gaat pas om half twee open en het is nu kwart over elf. Dan maar verder naar Hasselt. De singles zijn keurig gesorteerd. Het merendeel is klassiek, er is een gedeelte geestelijk en een handjevol pop. Uit de laatste haal ik 'In Tirool' van Olga Lowina. Aan de zijkant staat iets wat onder geen van de drie categorieën valt: Albert Vogel leest 'De toespraak tot de hoofden van Lebak' van Multatuli...

Cd-singles zijn 50 cent per stuk en ik neem 'Round Round' van Sugababes, 'I Turn To You' van Melanie C, 'Warum' van Tic Tac Toe en 'The Power Of Goodbye' van Madonna mee.

De lucht is helder, geen spoor van komend noodweer en ik zit elf mooie kilometers van Zwolle. Ach, waarom niet? Even na twaalven fiets ik langs Diskid. Hank is al open. Bij hem zoek ik 'Please Call Me' van Tee Set uit vanwege mijn favoriet op de flip, een Engelse persing van 'King Midas In Reverse' van The Hollies en 'Changes' van Crispian St. Peters.

Dan de vernieuwde kringloopwinkel. Had voorheen nauwelijks iets interessants, nu was dit de vangst:
Fiddler's Dram- Daytrip To Bangor
Paul Mauriat- Es Wird Nacht Senorita
Toon Hermans- Tango Bleu
Solomon King- She Wears My Ring
The Picknicks- I'm Alone (slecht!)
Four Seasons- Silver Star
Jack Trombey's Brass- Eye Level
Peret- Voy Voy
Lobo- I'd Love You To Want Me.
Schade: € 6,50.

Minstrel spant de kroon: Vier singles voor € 32,--! Maar wel de reissue van Adjeef The Poet (zie 28 april), de EP van het Dordtse Heatwave, de laatste van Grapefruit Zoo en een niet-interessante schijf van Donna Hightower ('Just A Piece Of Bread' uit 1974).

Hebbes in Zwolle-noord biedt me zeven singles voor één vijftig: 'Mama Huil Niet Op Mijn Trouwdag' van de Vlaamse Elly De Wit, 'Stanna Kvar Här Hos Mej' van de Zweed Östen Warnerbring, de Italiaanse Songfestival-inzending van 1971 'L'Amore È Un Attimo' van Massimo Ranieri, 'Skûtsjesilen' van de Friese Sambrinco's, 'Melodie' in het Duits door Caterina Valente, 'Baby Now That I've Found You' van de Engelse Foundations en de Amerikaanse Newbeats met 'Bread And Butter'.

Rouveen was al dicht in verband met voetbal en Meppel heb ik dus maar gelaten voor wat het was. Een mooie vangst, al zeg ik het zelf!

will you play your famous song?

,,Bij ons gebeurt alles in de verkeerde volgorde", stelde Bias Boshell bij zijn terugblik op Trees. Bij mij gaat dat bijna ook zo met Marissa Nadler. Al bijna vijf jaar is ze mijn ultieme favoriete zangeres, hield het twee maanden vol niet over haar te schrijven en begin vervolgens met mijn meest recente ervaringen. Nu dan het ontbrekende eerste deel.

Dat is eind september 2005. Bij Minstrel haal ik behalve de 12"-EP 'Tyst Minut' van Dungen en het debuut van Spires That In The Sunset Rise de laatste Gonzo Circus, een Vlaams cult-underground-magazine met een gratis cd. Op deze cd, 'Mind The Gap', staat elke keer een bloemlezing van artiesten die ze behandelen in het tijdschrift of waarvan een interview in de peiling is. Ik heb middels die cd al 'Tekno Love Song' van Cocorosie in mijn hart gesloten. Een bus- en treinreis naar mijn ouders wordt benut om hem eens integraal op de discman te draaien.

Ik heb al een fraaie soundscape gehoord en ook de rest valt niet tegen. Totdat ik een intro hoor van akoestische gitaar. Nee! Niet nu! Geen afgezaagde singer-songwriter! Haastig zoek ik naar de skiptoets. Te laat! Een stem dringt mijn oren binnen. Bam! Daar zit ik! Ik kan mijn vingers niet meer bewegen. Het lijkt alsof ik bevroren ben. Een lieflijke hoge stem streelt mijn trommelvlies.

's Avonds heb ik een reünie in Het Bolwerk in Sneek en lopend terug naar Jutrijp spookt steeds dezelfde gedachte door mijn hoofd. Ik moet die stem weer horen. Thuis bij mijn ouders besluit ik, terwijl het meisje 'The Little Famous Song' zingt, dat als zij vinyl uitbrengt om kost wat kost haar elpee te kopen.

En ja hoor! Marissa Nadler zit net als Fursaxa bij Eclipse en dat betekent in de eerste plaats vinyl. Minstrel heeft haar debuut 'Ballads Of Living And Dying' nog liggen, maar Marissa neemt in het Gonzo-interview enige afstand ervan. Het spijt me nog steeds dat ik die plaat niet heb gekocht. Wel koop ik haar nieuwste, 'The Saga Of Mayflower May' en draai hem in enkele maanden helemaal grijs!

Een jaar gaat voorbij. Ik ontdek vrij laat dat ze in Gent optreedt en moet het missen. Begin 2007 raak ik verliefd op 'Fifty Five Falls' van haar debuut. Kort erop verschijnt het album 'Songs III- Bird On The Water' met het huiveringwekkend mooie 'Diamond Heart', dat mij in december zelfs een kortstondige depressie instuurt. De hoop op een vinyl-exemplaar is dan al opgegeven.

Ook flauw: Ze had in oktober 2007 een Europese tournee gepland, waarbij ze ook Utrecht zou aandoen. Via de Anciennes Belgique verneem ik dat ze haar tour heeft gecancelled. Achteraf bezien heeft ze tóch wél in Utrecht gespeeld. De recensent aldaar spreekt van een magische ervaring.

Dat mag ik op 23 maart 2008 zélf beleven in Haarlem. Tot ieders verrassing verkoopt ze 'Songs III' op vinyl, al laat ik mijn exemplaar in de trein liggen. Gelukkig bemachtig ik nog een nieuw exemplaar bij Minstrel. Die moet nu wel 35 euro kosten tegenover de 12 in Haarlem. Qua concerten staat deze in mijn top vijf!

Dan komt ze in 2009 met 'Little Hells'. Een plaat die anders moet zijn dan haar vorige. Dat valt reuze mee. Of het moet de drumcomputer in het Kate Bush-achtige 'Mary Come Alive' zijn. Verder is het vooral haar eigen herkenbare stijl.

Ze hekelt zelf de term 'folk'. Haar gitaarspel is afgekeken van John Fahey, ze beschouwt Neil Young als haar idool en 'covert' ook Leonard Cohen, Cat Stevens en Kris Kristofferson. En hoewel ze het zelf niks vindt, noem ik het 'darkdreamfolk'. Lekker puh!