Allemaal drukte op de redactionele burelen. Ten eerste moet er een team worden ingehuurd om de klok te verzetten want daar waag ik me niet aan met mijn lange smalle rug. Verder is er een topoverleg over wat te doen met de 'Singles round-up' van deze maand. Het zou eerst nog het plan zijn geweest om de heren Trump en Poetin bij het overleg te betrekken maar die hebben al genoeg aan hun hoofd. Resultaat is dat ik jullie vandaag de tweede 'Singles round-up' presenteer en precies zoals ik dat twee weken geleden ook had kunnen doen. De postbode heeft me gisteren blij gemaakt met een pakketje van Juno dat ik donderdag heb besteld en de drie reggae-singles. Ik zou de laatste drie eerst nog bij de 'Singles round-up' van Leeuwarden hebben geplaatst, maar... ik heb vrijdagmiddag nog vier Gele Bak-singles gekocht in Steenwijk. Dat maakt dan ook weer een aflevering van zeven en dan hou ik het nu bij de vijftien. Op het gebied van de 'nieuwe' singles zitten er vijf in het pakket van Juno en heb ik nog de laatste Echo Labs voor jullie in de aanbieding. Nu eerst de vijftien resterende singles van twee weken geleden uit Leeuwarden, allemaal potentiële Blauwe Bak-singles. Het grootste gedeelte heb ik in de afgelopen twee afleveringen van 'Do The 45' gedraaid. Toch gaat de apparatuur aan want ik moet een paar b-kanten checken.
* Ashford & Simpson- Don't Cost You Nothing (UK, Warner Bros., 1978)
Het eerste dat jullie zal opvallen bij de foto is ook de reden waarom ik binnenkort opnieuw naar Leeuwarden wil. Bijna allemaal 'neutrale' Wirl-hoesjes van Barbados. Qua repertoire ligt er nog veel spul dat ik al lang heb, maar dan opnieuw... het is wel verleidelijk. Waar veel van de Surinaamse soul in mijn geval ondergekalkte labels heeft, daar zijn deze singles nagenoeg vrij van dat euvel en oogt het vinyl ook zeer goed. Ik ga in ieder geval terug om 'Midnight Blue' van Wendy Alleyne op te halen. Niet alleen is het een label-variatie maar mijn oude is flink uit het lood. Ashford & Simpson heb ik gewoon in de Nederlandse persing en, als ik me niet vergis, ook in de Amerikaanse. Hoewel de a-kant niet versmaden is, sla ik vooral aan bij 'Let Love Use Me' op de b-kant. Plus het feit dat het een Engelse persing is en een smetteloos 'neutraal' Wirl-hoesje heeft. 'Let Love Use Me' bezit een tijdloze schoonheid en fijn om deze als Engelse persing te hebben.
* The Chambers Brothers- Have A Little Faith (Jamaica, Columbia, 1969)
De a-kant heb ik vorige week in de show gedraaid en deze wordt verstierd door een heel zwaar achtergrondgelud. Een sterke ruis hoewel de muziek kristalhelder klinkt. Tja, dat zijn Jamaicaanse persingen. 'To Love Somebody' op de keerzijde is een cover van The Bee Gees en niet interessant. 'Have A Little Faith' is buiten de ruis om bijna een sfeervolle gospel met de ijzersterke harmonieën van de gebroeders. Niet heel erg essentieel maar hij mag van mij in de Blauwe Bak.
* Ray Charles- Eleanor Rigby (NL, Stateside, 1968)
De a-kant heb ik twee weken geleden gedraaid in 'The Vinyl Countdown' en gisteravond de keerzijde. Over de a-kant kan ik kort zijn: Het is op zichzelf best interessant om te horen wat ome Ray doet met het Beatles-nummer. Het krijgt uiteraard méér begeleiding dan op het origineel maar het blijft wel een popsong. Dat gaat Ray niet veranderen en dus vind ik die kant niet interessant genoeg voor de Blauwe Bak. Op de b-kant staat het eigen 'Misunderstanding' en dat is nergens heel erg essentieel, maar desondanks best een leuke kant voor de Blauwe Bak. Met de hakken over de sloot.
* Betty Everett & Jerry Butler- Let It Be Me (UK, President, 1968)
Het past in de lijn van de Wirl-hoesjes, de aanwezigheid van singles op het Uncle-label en bijvoorbeeld de single van Ray Charles. Jerry en Betty hebben afzonderlijk uitstekende platen gemaakt, samen worden ze een hoek in gedrukt waar ik ze liever niet hoor. 'Let It Be Me' is een crooner met groots orkest, hoewel Jerry nog het meest bezield klinkt van de twee. Op de andere kant staat 'Smile' en, verdorie, dat hadden ze kunnen opvoeren zoals Clara Ward maar ook dit blijft de gebruikelijke dweil. Leuk voor in de Engelse bak maar of ik het grijs ga draaien? Dat denk ik niet.
* Godwin Gramms- Ivette My Love (Suriname, Uncle, 1974)
Heb ik deze plaat stiekem al of heb ik hem ooit in een boodschappenmandje gehad? Dat is de vraag. Toch kan ik hem nergens vinden in de documenten die ik tot mijn beschikking heb. Goed gegokt dus? Godwin Gramms heb ik wel ergens als gastzanger. Je zou het niet verwachten maar het is een slijper van de bovenste plank. Toch heeft ook Godwin in iedere stad zijn schatje want naast dat hij de liefde betuigt aan Ivette, zingt hij op de b-kant een aubade aan Mirtha. Dat heeft interessante blazers en maakt het voor mij meteen een stuk leuker. Ja, dit wordt de kant die jullie komende zaterdag kunnen horen in 'Do The 45'.
* Mark Holder- Thrilling Emotion (Barbados, Trex, 1976)
De hoesjes gaan in ieder geval voor échte Wirl-producten worden gebruikt. Eigenlijk horen de hoesjes bij een single als deze. Je treft de 'gewone' Wirl-hoesjes vaak genoeg. De platen op andere labels en Amerikaanse singles waarvan Wirl de distributie doet, komen in deze 'neutrale' hoesjes. Ik heb Mark vanochtend gedraaid in de show. 'Thrilling Emotion' is een prachtige ballade met prachtige zang en een gitaarloopje. Zoals het zo vaak het geval is bij platen van Barbados, zingt Mark vanuit zijn tenen. 'Bring My Lover Back' is daarentegen meer uptempo. Door de 'lo-fi'-opname zou je het kunnen uitschelden voor iets van tien jaar oud. Dit is uiteindelijk de meer interessante kant dus deze schijf krijgt volgende week een herkansing.
* Tommy Hunt- I Am A Witness (US, Scepter, 1963)
Authentiek Amerikaans styreen en niet geheel smetteloos, maar nog steeds goed te genieten. In tegenstelling tot sommige Surinaamse vakbroeders heeft deze dj goed voor zijn collectie gezorgd! In 1963 werkt Hunt met Ed Townsend. 'Witness' is een prachtige ballade, op 'I'm With You' probeert Hunt te rocken. Dat laatste gaat nergens over.
* Van McCoy- Soul Cha Cha (UK, H&L, 1976)
Uiteraard heb ik deze al in de Nederlandse uitdossing maar de Engelse persing wint in dit geval. De a-kant is natuurlijk geen fluit aan voor de Blauwe Bak. Laat me dan maar eens 'African Symphony' proeven. Dat is zonder meer de interessante kant van de twee. Het zit erg fraai in elkaar en heeft de onmiskenbare Van McCoy-magie. Nog eentje die een herkansing verdient!
* Names & Faces- You Always Be A Friend (Suriname, Uncle, 1974)
De a-kant is van de hand van de heren van Hot Chocolate. Ze worden niet eens apart bij naam genoemd op het label. Ze blijven dit keer in de buurt van het origineel met een charmant strijkerskwartet en wah wah-pedalen rond het refrein. Op de flip staat 'Woman' en dat is dan weer een eigen nummer. Dat klinkt nóg fijner dan de a-kant. Verbeeld ik het me of zit er zand in mijn pantoffels? Dit is zonder meer een 'double-sider'.
* O'Jays- I Love Music (NL, Philadelphia International, 1976)
Voor die prijs kan ik hem niet laten liggen maar deze heb ik uiteraard al in de Engelse persing met de volledige versie op de b-kant. Erg fraai met het fotohoesje!
* Raydio- More Than One Way To Love A Woman (US, Arista, 1979)
In een T-Neck-hoesje ditmaal. Daar heb ik wel een Isley Brothers-single voor als gegadigde. Raydio staat voor kwaliteit maar toch ben ik niet zo zeker van een positie in de Blauwe Bak voor de a-kant. Het klinkt een beetje gewoontjes. 'Hot Stuff' op de b-kant is erg funky maar ook dat gaat het niet in de Blauwe Bak brengen. Hoewel de plaat vorige week in 'Do The 45' heeft gezeten, denk ik dat deze in de Gele Bak terecht gaat komen.
* Peggy Scott & Jo Jo Benson- Lover's Holiday (NL, Stateside, 1968)
Altijd leuk, zo'n Nederlandse persing van Peggy en Jo Jo. 'Lovers Holiday' is lekker upbeat met de 'powerhouse' van hun complimenterende stemmen. Toch nieg ik vaker voor de b-kant en dat is ook het geval met 'Here With Me'. Het is wel oppassen bij het opzetten want er mist een heel klein stukje uit de rand, maar over het algemeen is hij erg goed te genieten.
* The Soul Stirrers- I Know I'll Be Free (US, Checker, 1965)
Eigenlijk is 'Christmas Joy' de a-kant. Ondanks dat het slechts twee maanden is tot Eerste Kerstdag beschouw ik 'I Know I'll Be Free' als de a-kant. Sam Cooke heeft de groep al jaren ervoor verlaten, maar dit is helemaal in de sfeer van Sam. De 'Christmas Joy' is geen luidruchtige kerstboom met knipperende lichtjes, maar een intens geluk van een religieus persoon. Geen dijenkletser en dus blijft 'I Know I'll Be Free' de favoriete kant van de twee.
* The Trammps- Shout (NL, Philadelphia International, 1974)
Ik heb vorige week 'Where Do We Go From Here' gedraaid zonder dat ik in de gaten heb dat het de b-kant is van 'Shout. Ik vind 'Where Do We Go From Here' sfeervol genoeg voor de Blauwe Bak.
* Gary Walker- Who Needs You So Bad (US, Jin, 1966)
Is het? Is het? Nee, natuurlijk niet. Toch schijnt het dat rockliefhebbers het wel hebben gedacht! Voordat Gary aan de slag gaat met The Walker Brothers heet deze gewoon Gary Leeds en maakt pas vanaf 1966 platen als Gary Walker & Rain. De Gary Walker op Jin is een Amerikaanse zanger en klinkt nergens op het stemgeluid van Gary Leeds. 'Who Needs You So Bad' is een heerlijke Southern slijper. 'Cry Cry Cry' is van eenzelfde laken een pak. Southern Soul in optima forma!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten