Postsierlijk deel 3

Het geheugen even opfrissen? Ja, dat zal wel nodig zijn! Ik heb vorig jaar december mijn vijftienjarig jubileum in de post gevierd. In januari volgt daarop een tweede deel en dan...? Te druk met de 'Singles round-up', 'Honderd achteruit' en heel vaak stomweg niet gedacht aan een vervolg. De laatste weken gaat het weer kriebelen en vooruit... hier is na ruim negen maanden het derde deel van 'Postsierlijk'. Het eerste deel heb ik niet gelezen maar dat zal over de aanloop in Steenwijk zijn geweest. In het tweede deel kom ik in Meppel te werken en gaat het voornamelijk over de voorsortering. Voor het derde deel beloof ik de 'hoogte- en dieptepunten' van het bezorgen in Meppel. Dieptepunten in de bezorging? Dat kan ik me niet herinneren. Er is wel veel getouwtrek in 2015 maar heeft niet direct met de bezorging te maken. Ik heb op zichzelf best wel lol gekregen in het administratieve sorteerwerk, alleen... is dat geen fulltime baan. Het betekent dat ik de overige uren op een inpakafdeling moet doorbrengen met chagrijnige collega's en waar niet rekening wordt gehouden met mijn haperende motoriek. Zo trek ik de stoute schoenen aan en bied mezelf aan bij Jan, de voorman in de post. Hoe meer uren ik kan bezorgen, hoe minder dat ik op de afdeling hoef te werken. Ik weet mijn allereerste postronde nog wel te herinneren maar kan er geen jaartal op plakken. Ik denk dat 2015 het jaar is geweest dat de bezorging steeds meer een onderdeel wordt van mijn werkzaamheden. 

In ieder geval op dinsdag. Dan ben ik aan het werk in de wijk Oosterboer. Tegelijk moet ik 's middags aanwezig zijn bij een trajectbegeleiding en dat loopt elkaar wel eens in de weg. Het is ook de tijd dat ik met 'Tuesday Night Music Club' begin op de dinsdagavond. Dikwijls moet ik er tegenaan fietsen om een beetje op tijd thuis te zijn voor de radioshow. Dan wordt het bezorgen 'serieuzer' en gaat het bedrijf me vooral op woensdag nodig hebben. Ik schuif dan mijn vrije dag van woensdag naar dinsdag en zo krijgt 'Tuesday Night Music Club' ruim baan. In de corona-tijd werk ik wel weer eens op dinsdag en is het ploeteren om op tijd klaar te zijn voor de radioshow. De eerste keren zit ik vooral in de Oosterboer. Ik heb het wel vaker gezegd: Er zijn dorpen in Friesland die kleiner zijn qua omtrek dan de wijk Oosterboer. Het kost me enige maanden om de logica te vinden. Ik laat mijn collega Richard eens sorteren en dan ontdek ik hoe je binnendoor kan fietsen van de ene helft naar de andere en, als het ware, de wijk in een rondje kan doen. Ik herinner me een snikhete donderdag als ik dit nog niet weet. Onze nieuwe chef in Meppel heeft ook deels de leiding over Zwartewaterland. Het is meteen na mijn vakantie in 2015 dat ik samen met hem op een maandag Rabobank-boekjes ga bezorgen in Genemuiden. Het wordt laat, maar we hebben beide de blik op oneindig en zijn uiterst tevreden als we om half negen alles hebben bezorgd. We zijn dan ruim een halve dag aan het zwoegen geweest! Dat is ook de tijd dat het getouwtrek begint. 

In januari heb ik geschreven dat ik één van de twintig ben die eigenlijk buiten de sociale werkvoorziening moet worden geplaatst maar wel met begeleiding en oog voor mijn tekortkomingen. Het postbedrijf laat eind 2014 al weten dat ze me graag in dienst willen nemen. Mooi, dat is geregeld! Of...? De wachtlijstconsulent wil niet op één paard tegelijk gokken en wil me laten solliciteren bij allerhande bedrijven. Als blijkt dat er nog niet eens contact is gelegd met het postbedrijf, gooi ik de kont tegen de krib. Met effect! In Zwolle heb ik een erg fijne contactpersoon en deze zal het 'voor elkaar' maken. Dan slaat het noodlot toe. Hij komt tijdens een fietsvakantie te val en moet maanden revalideren. Zijn vervanger wil zich niet met mijn zaak bemoeien. Eind 2015 wordt bekend dat de gemeente in zee gaat met een ander postbedrijf voor de verwerking van hun post. De contactpersoon is inmiddels hersteld en geeft aan 'dat het nu opeens erg onzeker is of ik nog word aangenomen'. Er volgen maanden vol spanning inclusief een totaal verstierde oudejaarsavond. In het nieuwe jaar wordt bekend dat ik het contract te pakken heb. Ik heb die dag wederom in Genemuiden bezorgd als ik na afloop bij een bekertje koffie het contract teken. Begin 2017 moet ik een keuze maken. Ik ben inmiddels begonnen met de ondersteuning in Steenwijk op de vrijdag. Meppel heeft me op zaterdag nodig. Dat betekent dat ik 'Do The 45' op de zaterdagmiddag moet schrappen. De maandag met Ina wordt omgewisseld naar de vrijdag met Ina want wie op zaterdag werkt, heeft maandag vrij. Deze week in 2026 heb ik het helemaal gemakkelijk want ik hoef zaterdag niet naar Steenwijk. In plaats daarvan wordt het volgende week vijf dagen. 

In 2019 is mijn jaarcontract al drie keer verlengd en moet het bedrijf me nu in vaste dienst nemen. Dat is een debacle. Er verandert namelijk helemaal niets voor mij. Ik blijf bij hetzelfde onpersoonlijke payroll-bedrijf dat het loon steevast té laat overmaakt. Het postbedrijf gaat zich nu als een regulier uitzendbureau stationeren en het houdt niet rekening met mijn tekortkomingen. Begin 2020 moet ik smeken bij het SW-bedrijf om me weer terug te nemen. Ik heb immers een terugkeer-garantie. Ik wil gewoon het werk blijven doen zoals ik dat ben gewend, maar niet meer onder het juk van het postbedrijf. Ik slaag erin en ben mezelf eeuwig dankbaar! Ik ben financieel veel beter af in de huidige situatie dan op de payroll. 

Dieptepunten? Ja, dezelfde periode. Ik kan uiterst goed werken met de voorgenoemde collega Richard, alleen lopen de zaterdagen wel de spuigaten uit. Soms zijn we om acht uur 's avonds nog in het pikkedonker aan het bezorgen. De dinsdag wordt weer ingevoerd als 'experimentje', maar de helft van de tijd kom ik naar Meppel gefietst voor vijf poststukken. Ik kan me ook een dinsdag herinneren in de winter van 2021 waarbij ik er tegenaan moet fietsen om op tijd weer in Uffelte te zijn. Het kán dus wel! Begin 2022 zit Steenwijk, dat sinds 2016 onder 'ons' valt, met een personeelstekort en ga ik meer regelmatig naar Steenwijk te bezorgen. Omdat ik beslist niet onder het SW-bedrijf van Steenwijk wil vallen (Uffelte zit wat dat betreft tussen twee gemeentes in), blijf ik onder Meppel vallen. Om toch nog wat contact te houden met Meppel wordt in 2023 voorgesteld om de vrijdag in Meppel te bezorgen. Dat is drie keer niks en na een jaar blijkt dat Steenwijk mijn hulp veel beter kan gebruiken. De vrijdagen zijn op Soul-xotica vastgelegd in de 'Singles round-up' met betrekking tot het platenwinkeltje op het Prinsenplein. Als dat de deuren sluit, is het bezorgen in Meppel ook passé. 

In het volgende deel ga ik het dan hebben over het bezorgen in Steenwijk van de afgelopen negen jaar. Dat zal tevens het slot worden van de feestelijkheden.