Op zichzelf zou ik deze week kunnen beginnen met de 'Singles round-up' maar er is iets dat me tegenhoudt. Ik heb afgelopen week drie reggae-singles gekocht die hopelijk volgende week binnen zijn en die erg fraai passen tussen de singles van twee weken geleden. Ik heb nu ook even geen inspiratie om een foto te maken en dus ga ik voor het eenvoudigste: De Honderd achteruit. Ik ga vandaag overigens meerdere malen publiceren want ik lig een aardig eindje achterop schema. Dat heeft onder andere ermee te maken dat is zowel gisteren als dinsdag bekaf ben. Dinsdag het meest vanwege de koude wind. Gisteren door de vele kilometers die ik heb gemaakt op een 'oude' postfiets. Bloed, zweet en tranen zoals u wilt. Blood Sweat & Tears volgt erg fraai op het bericht van Steely Dan. Daarin heb ik geschreven dat 'Pretzel Logic' sinds een half jaar op mijn mp3-speler staat. Ik heb de titelloze plaat van Blood Sweat & Tears al geruime tijd geleden op de speler gezet, alleen heeft dat een zeer zwak volume. Een paar maanden geleden heb ik een nieuwe versie erop gezet en dat is meteen een halve 'greatest hits' met als bonus een paar live-opnames. Een erg sfeervol album dat garandeert dat je door blijft fietsen. 'Spinning Wheel' heeft jaren lang op mijn verlanglijstje gestaan en begin 2024 loop ik tegen de Zweedse persing aan op Discogs. Het nummer staat op nummer 18 in de Gele Bak Top 100 van 2024.
De kennismaking met Blood Sweat & Tears neemt me andermaal terug naar het NCRV-programma op de zaterdagavond waar ik zoveel 'nieuwe' oude muziek heb leren kennen. 'Elpee Pop' heeft een non-stop eerste uur waarin een band of artiest centraal staat. Er worden echter uitsluitend elpee-tracks gedraaid, dus niet de grootste hits of iets dergelijks. Ik geloof niet dat ik destijds voor de radio heb gezeten met Blood Sweat & Tears maar weet nog wel de aankondiging overdag voor de geest te halen. Is het eind jaren tachtig of begin jaren negentig? De cd-wenskaart. Het is een wenskaart met de titel van één van de twee nummers groot op de kaart. Binnenin zit een 3"-cd-single. Herinnert u zich deze nog? Bij een cd-speler met een lade moet je daar een plastic dingetje omheen buigen om het 5" te maken. Vooral CBS is een tijdje door gegaan met 3". Als ik zelf een cd-speler heb, vind ik nog eens zo'n wenskaart. 'You've made me so very happy' met, jawel, twee nummers van Blood Sweat & Tears. 'Spinning Wheel' is de bonus. Toch wil die laatste maar niet in mijn verzameling komen. Ik hoef ditmaal niet de datum op te zoeken want het is 29 februari 2024 als ik deze van Discogs haal.
'Als een mannenkoor 150 jaar bestaat hoor je ook niemand klagen dat er geen originele leden meer bij zijn'. Dat is een uitspraak van de drummer van Fairport Convention. Inderdaad een band welke nog steeds bestaat maar zonder iemand die in de eerste bezetting heeft mee gedaan. Hetzelfde verhaal gaat ook op voor Blood Sweat & Tears. Alleen tussen 1981 en 1984 valt er een gat. Toetsenist Glen McClelland is de 'oudste' in de huidige bezetting, hij doet vanaf 1987 van tijd tot tijd mee in de band. Toch zal ik me vooral focussen op de roerige beginperiode van de band. Blood Sweat & Tears wordt op gericht door Al Kooper in 1967. De band The Buckinghams gebruikt dan al koperblazers in haar muziek en dit inspireert Kooper tot zijn band. Gitarist Steve Katz zal tot de midden jaren zeventig bij de band verblijven. Jim Fielder en Bobby Colomby maken de bezetting compleet, maar dan nog geen blazers in de groep. Altsaxofonist Fred Lipsius komt een maand later bij de band en gaat op eigen houtje een blazersafdeling samenstellen. Dick Halligan, Randy Brecker en Jerry Weiss zijn de eerste. Eind 1967 is de nieuwe band flink aan de rol en wordt het ontdekt door Clive Davis van Columibia. De Al Kooper-groep neemt 'Child Is The Father To The Man' en scoort bescheiden op de Billboard. 'I Can't Quit Her' wil dan ook niet een grote hit worden.
Dan treden de eerste scheurtjes op. Al Kooper wordt beschouwd als een té zwakke zanger. De bandleden zitten achter Alex Chilton, Stephen Stills en Laura Nyro aan, maar zal uitkomen bij de Canadees David Clayton-Thomas. De tweede plaat heet gewoon 'Blood Sweat & Tears' en bevat drie grote Amerikaanse hits: 'You've Made Me So Very Happy', 'Spinning Wheel' en 'And When I Die'. In Zweden wordt gek genoeg gekozen voor 'Smiling Phases' als de a-kant van 'Wheel'. 'Smiling Phases' is oorspronkelijk van Traffic en vervangt op de Amerikaanse versie van 'Mr. Fantasy' één van de liedjes van Dave Mason. Dankzij 45cat weet ik dat 'Spinning Wheel' desondanks de 'hit' is geworden in Zweden. Het staat twee weken in de lijst en piekt op zeven. In Amerika piekt 'Spinning Wheel' op twee in de Billboard. In Nederland is het goed voor plek 23.
Daarna zal de groep zich niet populair maken, maar is dat helemaal hun eigen keuze geweest? De band onderneemt een tournee achter het IJzeren Gordijn mede gefinancierd door de Amerikaanse overheid. Dezelfde overheid die verantwoordelijk wordt gehouden voor de bloedvergieten in Vietnam. Dit zet kwaad bloed bij zowel fans als critici. In recensies van de derde elpee hebben de schrijvers het alleen maar over dit feit dat wordt beschouwd als verraad. Maar opnieuw... Is het een eigen keuze? Het schijnt dat David Clayton-Thomas een strafblad heeft in Canada dat een Amerikaans visum in de weg staat. Door deze samenwerking krijgt Clayton-Thomas dit papiertje wél. Later zullen ze ook nog optreden aan de Sunset Strip van Las Vegas en meer 'uncool' kan je niet zijn als popband. Tenslotte verlaat Clayton-Thomas in 1972 het schip om solistisch door te gaan. De vierde elpee uit 1971 is eigenlijk meteen het laatste dat we zullen horen van de band. Het verhaal houdt niet op want ruim een halve eeuw later treedt Blood Sweat & Tears nog altijd op, maar het succes met Clayton-Thomas hebben ze niet kunnen evenaren.
'Nuclear Blues' is in 1980 het laatste album met oorspronkelijk werk. In 2023 verschijnt wel 'What The Hell Happened To Blood Sweat & Tears', een documentaire met soundtrack over de geruchtmakende tournee in 1970.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten