De 'Singles round-up' wordt andermaal uitgesteld. Ik heb gewoon niet zoveel zin om de apparatuur aan te zetten en dus ga ik eerst verder met de Week Spot en morgen de volgende aflevering van de Gele Bak Top 100. Daarna kan ik altijd nog kijken om een 'Singles round-up' of twee te doen. Ik moet het idee nog verder uitwerken als ik er iets mee ga doen, maar ik heb vanmiddag iets bedacht voor komende zaterdag. Ik heb in de afgelopen maanden meerdere malen de deur open gezet voor reggae- en ska-singles en enkele daarvan zijn in de Blauwe Bak terecht gekomen. Daarnaast heb ik ook de nodige soulplaten van artiesten die ook met reggae worden geassocieerd. En ik kan een deel van de Carib kwijt in zo'n show. Ik weet niet of het een volledige show wordt of een uurtje, maar de Week Spot is in ieder geval onvervalste lover's rock. Een plaatje met een bijzondere herinnering. Voorheen is het té pijnlijk om erover te schrijven, maar nu zie ik het ineens wel zitten. Het is per slot van rekening zeventien jaar geleden. Ik leer 'The First Time Ever I Saw Your Face' van Marcia Griffiths kennen middels de psychiatrische afdeling waar ik in 2009 een paar weken verblijf. Het valt samen met het stoppen van mijn alcoholgebruik. Vanuit hier wordt bepaald welke extra hulp goed voor mij zou zijn, maar ik heb de regie zélf in handen genomen en gehouden. Het nummer verschijnt in de midden jaren zeventig niet als single maar is wel het prijsnummer van de nieuwe elpee van Griffiths en een 'grote hit' in de lover's rock, de zoetsappige reggae speciaal voor verliefde stellen. Het is deze week de Week Spot.
'U hoeft geen geld meer af te dragen voor het pensioen. Met uw gedrag haalt u dat toch niet', aldus de woorden van de psychiater die heeft besloten me een tijdje in te sluiten. Het is fraai zomers weer en de beste man heeft té lang in de zon gezeten. Hij is volledig verbrand in zijn gezicht en het jaagt me de stuipen op het lijf. Maar goed... ik neem het aanbod graag aan. Ik heb dan zelf al besloten dat ik nooit meer ga drinken en vind het wel fijn om even uit Steenwijk te zijn en niet in de buurt van de horeca. De eerste dagen mag ik alleen onder begeleiding van het erf af. Ik weet zondagmiddag te 'ontsnappen' voor een 'brisk walk'. Ik ren en huil mijn voorraad tranen eruit. Dan kom ik tot een inzicht en zo kom ik met een behandelplan terug op de afdeling. Ik heb een Steenwijk een vrouw leren kennen die aan voetreflexologie dot. Ik ken haar als een gezellige vriendin waarmee ik een paar keer ben wezen dansen na afloop van een kroegavontuur. Ik denk dat zij me wel kan helpen? Ik start een week later met de voetreflexen en merk dat ik me steeds 'sterker' voel. 'Feelin' Stronger Everyday' van Chicago is dan een telefoontoppertje voor mij, maar ook 'Rehab' van Amy Winehouse. Dat laatste blijkt heel toepasselijk want de psychiaters van het ziekenhuis willen me naar een kliniek door verwijzen. Dat lijkt me geen goed plan. Ik ben ervan overtuigd dat ik nooit meer ga drinken en kan zelfs wennen aan dat idee. Het helpt me niet om opgesloten te zitten met mensen waarbij dat méér moeite kost.
De woensdag na mijn opname mag ik voor het eerst alleen naar buiten. Ik ga meteen de stad in om platen te kopen. Na afloop moet ik blazen en, nee, ik heb geen alcohol aangeraakt. De zaterdag erna komt W. naar Meppel om me te treffen. We spreken af in de horeca. Ik kan gewoon een biertje voor haar bestellen aan de bar en ermee naar het tafeltje lopen. Geen haar op mijn hoofd. Zelf zit ik dan aan de Rivella totdat ik daar het zuur van krijg. Idemdito met bitter lemon en tonic. IJsthee met prik zal mijn nieuwe 'bier' worden. Alcoholvrije pils heeft me nooit aangesproken totdat ik een paar weken geleden 0.0 Guinness heb gehad. Sindsdien is de 0.0 mijn favoriete frisdrank geworden. Vaak Hertog Jan of witbier. Ook dan moet ik na afloop blazen. Helaas, zoete lieve Gerritje blijft voorlopig nog wel even in Meppel en blijft met zijn tengels van de drank af.
In de eerste dagen moet mijn maag worden geleegd. Ik weet dus mijn casco gewicht! In de eerste weken krijg ik ook prikjes om te ontwennen van de alcohol. Een drama! Ik ben niet goed met naalden behalve als ze op een platenspeler zitten. Voor het beste effect moet deze in de bil worden ingebracht. Het brengt herinneringen naar boven van het tandartsbezoek in Mossley in 1998 waarbij ik teveel verdovingen krijg toegediend. De bil voelt verdoofd aan na de prik. Pas op de laatste dag blijkt dat het net zo goed via de arm kan worden ingebracht. Ik maak er mijn eigen feestje van. De Numark PT01 met koptelefoon en bakjes met singles en ik dj erop los terwijl de rest televisie zit te kijken. De behandelende artsen willen me naar één specifieke kliniek hebben en deze zit dan in de polders van Staphorst. Een plek waar alcohol, drugs en tabak taboe is. Je krijgt één kop koffie met cafeïne per dag. Telefoon en boeken moet je inleveren want alles staat in het teken van dingen samen doen. Samen knutselen... Jippie! Samen uit wandelen... Ga zo maar door. Ik ga voor een intakegesprek en tijdens dat gesprek wordt duidelijk dat deze kliniek me niet gaat helpen. 'Jij redt het wel zonder ons', aldus de psychiater van de betreffende kliniek. Terug op de afdeling wordt dan volledig ingezet op terugkeer naar huis in Steenwijk, maar... ik vind het net zo gezellig worden. Met name de avond van het Songfestival. De Toppers vertegenwoordigen ons land met 'Shine'. Ik zou deze avond naar Steenwijk gaan om de volgende dag naar de voetreflexologe te gaan. De sfeer voor de tv is reuze en zo blijf ik nog een nacht. Tot grote ergernis van het personeel!
Er zit ook handvaardigheid in het traject. Ik heb mezelf een doel gesteld: Ik wil leren breien. Het kost me eerst heel veel moeite om de begeleider te overtuigen en als ik er niets van bak, wil ze me opeens niet meer helpen. Ga maar knippen en plakken. Ik ben het lokaal uitgelopen en nooit meer terug geweest. Er is een cliënte die al maanden op de afdeling zit. Haar voet en arm in het gips. Het blijkt preventief te zijn. Ze is schizofreen en de stemmen in haar hoofd vertellen haar dat ze stenen moet gooien op haar voet. Ik probeer haar eens ervan te weerhouden en krijg dan de wind van voren van het personeel. Op een bepaald moment zijn alle stenen opgeruimd door het personeel. Dan fluistert ze me toe: 'Ik weet nog ergens een stapeltje te liggen'. Jawel, als ze niet in een 'bui' is, is het een erg lieve vrouw. Erg vrolijk totdat ze moeilijk gaat kijken en naar buiten loopt. Dan is het weer zover. Ze is gek op handenarbeid. 'Ik heb iets voor je gemaakt', zegt ze op een zeker moment. 'Je nieuwe elpee'. Ik denk even dat ik iemand wil aanvliegen. Ze toont me een fruitschaal gemaakt van een elpee. Nee, het is niet één van mijn elpees. Ze laat me een kastje zien in de woonkamer met een hele stapel elpees voor dergelijke doeleinden. Ik haal er een paar uit en vraag of ik ze mag hebben. Het antwoord luidt ontkennend. 'Ze zijn eigendom van het ziekenhuis'. Toch weet ik een moment te vinden om een twintigtal in een rugzak te krijgen en het pand uit te smokkelen. Ik zou wat 'afval' mee terug nemen, maar dat is er nooit van gekomen. Een van de platen is 'Sweet Bitter Love' van Marcia Griffiths op het Engelse Trojan-label. De platen zijn ex-bibliotheek en Marcia is flink mishandeld. De plaat blijft overtikken. Desondanks beschouw ik het als één van de betere platen samen met een Motown-album van Barbara McNair.
Een paar jaar later zit ik net bij Wolfman Radio als mijn radiocollega EmZ op de donderdagavond geregeld 'First Time Ever' draait in haar show met 'love songs'. De elpee blijft echter onaangeroerd in de kast staan en ik doe niet mijn best op een beter exemplaar op te duiken. Dan zie ik dat het Engelse label Harlem Shuffle 'First Time' als single heeft uitgebracht en vanwege de herinneringen van april en mei 2009 mag deze mee. In juni 2009 is mijn traject aldaar afgelopen. Ik zal een aanvraag doen voor een speciale therapie maar kom niet door de intake heen. Dan krijg ik te maken met ambulante zorg op het gebied van alcoholverslaving en deze werk ik eind 2009 de deur uit. Intussen heeft '20092009' ook plaats gevonden en in het ziekenhuis zegt men dat ze alcohol in mijn bloed hebben gevonden, wat niet waar kan zijn. Conclusie is echter wel dat ik sinds 2 april 2009 geen druppel alcohol meer heb gedronken en daar mogen gerust nog zeventien jaren bij komen nu ik de alcoholvrije witbiertjes heb.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten