Singles round-up: juli 1

Een paar dagen van afwezigheid op Soul-xotica en wat kan er evengoed veel gebeuren in zo'n korte tijd. Ik heb afgelopen zaterdag de fiets bij de fietsenmaker gebracht. De opdracht is om hem eens grondig na te kijken. Ketting en tandwielen zullen in ieder geval aan de beurt zijn, de achterband is het meeste profiel ook al verloren. Ik laat de fietsenmaker ditmaal direct weten een budget in gedachten te hebben en hij kijkt pijnlijk als ik de prijs noem. Tja, de afgelopen jaren kost het me eens per jaar de aanschafprijs aan onderhoud en daar wil ik in 2026 onder blijven. Dinsdagmorgen krijg ik telefoon. De reparatie gaat heel hoog uitvallen. Ketting, tandwielen en beide banden zijn aan vervanging toe. Bovendien zit er een scheur in de velg. Dat laatste is me echt een raadsel, maar vooruit maar. Het aanbod is als volgt. Voor de oorspronkelijk aanschafprijs staat een volgende Batavus Topper voor me klaar. Tja, dan is de keuze niet zo moeilijk. Dus... sinds gisteren heb ik een kersverse Topper waarmee ik, hopelijk, opnieuw vijftienduizend kilometer mee kan crossen. Ik heb nog gedacht aan een eerbetoon aan de vorige Topper, wellicht dat ik dit later deze maand ga doen. Met de singles van Chris heb ik toch besloten ze in twee delen te doen omdat een aantal singles 'dubbel' zijn. Voor de goede orde: Dit zijn de eerste zestien singles die jullie afgelopen weekend hebben kunnen horen in 'Do The 45'. Een kleine opruiming van de 'Singles round-up' zodat ik later deze maand ook nog eens iets anders kan publiceren. 

* Arthur Adams- It's Private Tonight (US, Chisa, 1969)
Deze single van Arthur Adams is per ongeluk tussen de Engelse persingen gekomen en maakt deel uit van één van de drie updates van Chris. De plaat oogt aantrekkelijk op rood vinyl en met een fraaie prijs, dus deze mag in ieder geval mee met de Engelse persingen. Het vertrek van Holland-Dozier-Holland bij Motown heeft impact gemaakt en opeens moet het label op zoek gaan naar andere mogelijkheden om de cashflow te verzekeren. Er worden een paar nieuwe labels uit de grond gestampt om ook muzikaal uit te breiden. Denk hierbij aan Venture en Rare Earth. In 1969 komt Chisa daarbij. Deze van Arthur Adams is een promo met gewoon tweemaal hetzelfde nummer. Geen onderscheid in stereo of mono. Het is heerlijke Southern Soul en dat is op zichzelf ook al een uitbreiding van het repertoire van Motown, hoewel het in de vroege jaren zeventig zal kiezen voor de Westkust. 

* The Artistics- I'm Gonna Miss You (UK, MCA, 1966, re: 1970)
Een voorbeeld van een single die ik al heb in de originele Amerikaanse uitdossing op het Brunswick-label. 'Hope We Have'  is de eigenlijke a-kant en aanvankelijk ook mijn favoriet. Dat is in de loop der jaren veranderd naar dit fraaie 'I'm Gonna Miss You'. Als ik me niet vergis is deze kant in 1970 vooral de reden om het van een nieuwe heruitgave te voorzien in Engeland. 

* Ashford & Simpson- Main Line (UK, Warner Bros., 1974)
Een hele fraaie demo met een wit label een een 'A' op de kant van 'Main Line'. Ashford & Simpson doen een lekkere vlotte gospel op deze kant en zo aanstekelijk! De b-kant heet 'Don't Fight It' en dat is meer ingetogen maar zeker niet minder. Wat een prachtige dingen heeft dit echtpaar gemaakt door de jaren heen!

* The Beginning Of The End- Funky Nassau (UK, Atlatnic, 1970, re: 1972)
Een onvervalste disco-klassieker. Het krijgt eerst in 1971 een release in Engeland met rode labels. In 1972 gaat Atlantic niet alleen over op labels met drie kleuren maar ook een geheel nieuwe serie catalogusnummers. Op de a-kant de vocale versie en op de b-kant meer op het muzikale vlak. Een plaatje dat domweg in de collectie thuis hoort. 

* William Bell- Eloise (UK, Stax, 1968)
Nee, niet te verwarren met de hit van Barry Ryan. Er is ook niks dramatisch aan de Eloise van William Bell. Wel een knalharde opname met een intro dat herinneringen oproept aan 'Big Bird' van Eddie Floyd. Ook dat kan ik niet uit het rood houden. De keerzijde heet 'One Plus One' en dat is een pure ballade. Met de elektrische gitaar zou het mij niet verbazen als deze kant het goed doet in de Carib-soul. 

* Bob Brady & The Con Chords- Everybody's Goin' To The Love-In (UK, Bell, 1968)
Ik moet bekennen dat ik soms een beetje hebberig word van al deze fraaie Engelse persingen. Zal ik het maar eerlijk zeggen? Eigenlijk kan Bob Brady me worden gestolen en ik heb de Amerikaanse heel vaak voorbij zien komen. Maar dan... op de Engelse Bell... Een plaatje om te zien! Qua 'sound' heeft het iets van 'Bend Me Shape Me' van Amen Corner. Staccato piano, fraai blazerswerk en een fijne groove, alleen kan ik geen soul ontwaren bij meneer Brady. Het is een lekkere stamper voor op de dansvloer maar ook niet meer dan dat. De b-kant brengt daar eveneens geen verandering in. 

* Solomon Burke- Got To Get You Off My Mind (UK, Atlantic, 1965)
Niet zomaar een Engelse persing maar blijkbaar geperst voor de Deense én de Franse markt. Het heeft 'BIEM' en 'NCB' op het label staan. Het is een zeer gezellig heupwiegend nummer van de hand van Burke zélf. De andere kant heet 'Peepin' en dat heeft zowaar een funky intro en is daarna de vuige rhythm & blues. Ook zeker niet onaardig hoewel mijn voorkeur uit gaat naar het meer soulvolle 'Got To Get You Off My Mind'. 

* Bobby Byrd- (Hot Pants) I'm Coming, I'm Coming, I'm Coming (UK, Mojo, 1971)
Bobby verslikt zich een paar maal in 'I'm Coming' waar James Brown het probleemloos binnen de groove zou kunnen passen. Hij moet zijn meerdere erkennen aan James Brown, maar het neemt niet weg dat het weer eens iets anders is. De groove is losjes gebaseerd op 'Hot Pants' maar voor de rest wordt dat kledingstuk niet genoemd in het nummer. 'Hang It Up' is heel stiekem veel interessanter. Hier horen we Bobby écht zingen en dit zou met een beetje geluk ook best iets kunnen doen in de Northern Soul. 

* The Chantelles- I Want That Boy (UK, Parlophone, 1965)
Nu moet ik even huiswerk doen. Is de Dennis Lambert op de a-kant van het label dezelfde Dennis Lembert als...? Het zou kunnen want hij werkt pas in de late jaren zestig voor het eerst met Brian Potter. Dan lees ik opeens dat de laatste vorige maand is overleden. The Chantelles is een trio roomboterblanke dames uit Engeland en 'I Want That Boy' heeft een lekkere 'girl group sound'. De b-kant neigt naar country en dat slaan we gemakshalve over. 'I Want That Boy' is een fraai staaltje Britse popgeschiedenis als je het mij vraagt. 

* Jimmy Cliff- Give And Take (UK, Island, 1967)
Ik ben dikwijls te laat als deze single eens wordt aangeboden en ik zal ook een paar keer hebben geslikt bij de prijs. Toch maar eens doorbijten want 50 pence of een pond is een illusie geworden. Op Jamaica willen ze ook wel eens iets anders en bedienen zich dan van een luide vorm van soul. 'Give And Take' is een fraai stukje 'island soul' van Jimmy Cliff. Veel van deze singles zijn brandhout maar deze klinkt nog erg stevig. Op de flip staat 'Aim & Ambition' en dat is dan Jimmy's variant op een soulballade. Niet onaardig maar daar heb ik geen vele ponden in geïnvesteerd. 

* The Delfonics- Didn't I Blow Your Mind This Time (UK, Bell, 1970, re: 1972)
Chris biedt ook de Nederlandse aan in een neutrale hoes, maar nee... voor mij dan toch echt de 1972-uitgave. Waarom? Nadat ik 'Ready Or Not' en 'La La Means I Love You' in dezelfde uitdossing heb gekocht. Hij biedt de originele niet aan, maar anders zou ik nog altijd voor deze zilveren Bell zijn gegaan. Een derde absolute klassieker van The Delfonics en evenals Bobby Womack uit een vorige aflevering ook op de soundtrack van 'Jackie Brown'. Ik heb vorige maand nog gekeken of 'Long Time Woman' van Pam Grier al eens als single is verschenen. Helaas nog niet...

* Lee Dorsey- Can You Hear Me (UK, Bell, 1968)
De eerste tonen doen mij meteen denken aan 'Egyptian Reggae', vervolgens klinkt het alsof Lee jaren later nog altijd in de kolenmijn aan het werk is. Het is een erg gezellige danser. Op de keerzijde zingt hij een eerbetoon aan Cynthia maar daar ben ik niet zo zeker over. Ik zou er best aan willen wennen hoewel het heel erg aan de poppy kant blijft. Voor 'Do The 45' blijft 'Can You Hear Me' de betere kant. 

* The Esquires- And Get Away (UK, Stateside, 1967)
Opnieuw een single die ik al in de Amerikaanse persing in de koffers heb staan. Dan draai ik overigens vaker de b-kant, 'Everybody's Laughing', maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het niet de beste single is van de heren Esquires. Zo'n Engelse Stateside kan ik echter niet weerstaan. 

* Five And A Penny- You Don't Know Where Your Interest Lies (UK, Polydor, 1968, re: 1977)
Het verhaal is bekend. Paul Simon toert door Engeland in 1965 en 1966 en heeft aldaar een elpee uitgebracht: 'The Paul Simon Songbook'. Intussen komt producent Tom Wilson op het idee om Simon's maat Art Garfunkel een tweede stem te laten zingen en een band toe te voegen aan het geheel. Dat is 'Sounds Of Silence'. Hij schrijft 'Homeward Bound' terwijl hij een laatste trein heeft gemist en de nacht moet doorbrengen op een leeg station. Het is ook de tijd dat hij een nummer schrijft: 'You Don't Know Where Your Interest Lies'. Hij ontmoet de Italiaanse zangeres Dana Valery en deze neemt haar versie op terwijl Paul Simon een paar woorden zegt. Een paar jaar later is de Dana Valery-opname al zeer in trek bij de Northern Soul-dansers als blijkt dat Five And A Penny in 1968 ook een versie heeft opgenomen. In 1977 verschijnt dan deze single. Geen van de uitvoeringen kan echt voor soul doorgaan en het is meer de 'exclusiviteit' dat maakt dat het in de jaren zeventig een grote 'hit' is in The Casino in Wigan. Het is een aardige 'nugget'. 

* Gene & Jerry- You Just Can't Win (UK, Mercury, 1970)
Ik woon pas een paar weken in Steenwijk als ik de tijdelijke inbrengwinkel ontdek op het Steenwijkerdiep. Hetzelfde Steenwijkerdiep dat een kwart eeuw later weer het toneel is van grootscheepse sloop- en verbouwwerkzaamheden. De C1000 die ik vast heb genoemd in 2010 en 2011 is inmiddels een Jumbo geworden, maar de oude winkel ligt nu met de grond gelijk. Er tegenover heeft jaren lang een ruïne gestaan van een oud pakhuis. Daar is de grond gesaneerd en zou het nieuwe onderkomen moeten worden van de Aldi, terwijl het 'oude' pand nog maar twintig jaar oud is. Het staat op de plek van de winkel waar ik in 2000 de elpee 'Gettin' Over The Hump' van Simtec & Wylie vind. Er is één nummer op de plaat welke ik meteen als single wens: 'You Just Can't Win'. Dan blijkt jaren later dat Gene Chandler en Jerry Butler het samen op een single hebben gezet. Ik heb de Amerikaanse persing sinds een paar jaar, maar uiteraard klinkt deze Engelse vele malen beter. 

* The Impressions- EP Soulfully (UK, HMV, 1965)
Afgelopen zaterdag heb ik alle vier nummers gedraaid van deze EP. 'Woman's Got Soul' heb ik vorig jaar in de Nederlandse uitdossing met fotohoes gekocht. 'People Get Ready' heb ik nog niet in de uitvoering van The Impressions, maar het is vooral 'You've Been Cheatin' dat het extra interessant maakt. Terwijl de overige drie nummers vooral gospel en harmony zijn, daar is 'Cheatin'  een Northern Soul-favoriet. Helaas zijn deze Engelse EP's heel zacht opgenomen, maar... ze hebben wel de prachtige kartonnen fotohoesjes alsof het echt een mini-album is. Ook weer een plaatje om naar te kijken!