De afgelopen dagen heb ik zitten broeden. In 'Het zilveren goud' wil ik, in principe, over juli 2001 vertellen, alleen... is er niet zoveel te vertellen. In de aflevering van mei ben ik 'De volharding' aangegaan en vorige maand heb ik geschreven over het vervolg. Dat gaat zo door tot ergens eind juli. Dan is er nog één dingetje dat heel specifiek uit juli 2001 is. Alleen heb ik daar nog nooit over geschreven of het ooit aan iemand verteld? Niet helemaal waar want in 2011 heb ik het ingezonden voor een radioprogramma en is het voorgelezen door een hevig geëmotioneerde presentator. Hoewel? Niet onder mijn eigen naam. Het is verzonden vanaf een Hotmail-account omdat ze wellicht het Gmail-adres herkennen en het pakketje met prijzen (onder andere een klokje) gaat naar die naam in De Buze. Binnenkort kunnen we ons opmaken voor '25 jaar na 9/11'. Ik luister buiten RTV Drenthe vrijwel geen Nederlandse radiozenders maar ook bij de NOS heb ik de 'flashbacks' gemist. Er is in juli nationaal nieuws dat 25 jaar is geleden. En dát nieuws uit 2001 speelt een belangrijke rol in dit verhaal. Wordt het een gezellig verhaal? Tja, ik voel zo'n enorme afstand met die tijd dat ik het wel aandurf om erover te schrijven. Er is niks aan dit verhaal gesleuteld of geromantiseerd. Dit is het verhaal.
Het gevoel dat je niet thuis hoort op deze planeet. Het gaat voor mij terug tot 1989 en 1990. Ik kan me fietstochten herinneren uit die tijd dat ik druk aan het filosoferen ben. Nog niet meteen met de wil om uit de achtbaan te stappen, maar de aanleg is er wel. Het zal nog enkele jaren duren eer de depressieve periodes de kop op steken, hoewel de 'vlucht' naar Amsterdam in 1993 hier ook een wezenlijk onderdeel van is geweest. Met name in 1995 heb ik wel een ziekelijke obsessie met de dood en zelfmoord, maar het zal nooit tot uitvoer komen. Het is vanaf 2009 dat ik heb geaccepteerd dat ik 'rustig moet afwachten' en dat het niet aan mij is om een hoofdstuk af te sluiten. Ofwel... die eerdere gevoelens zijn in hun geheel verdwenen en ik kijk met een iets andere blik naar de wereld en het leven.
In 2001 zit ik op een doodlopende weg. 'Pun not intended'. Na de legendarische 'Monstertocht' en de liefde die ontstaat, is de terugkomst in Tuk als een koude douche. 'Same shit, different day', dat werk. Ik wil 'iets' doen met mijn idealisme maar weet het geen handen en voeten te geven. Intussen zit ik thuis met de huurbaas en een totaal geschifte klaploper op zolder. Ik zet een vriendschap op het spel dat eerst nog wel goed lijkt uit te pakken. Ze begrijpt wel dat ik haar niet wilde voorstellen aan de familie, maar echt gemakkelijk is de situatie niet geweest en dat heeft de vriendschap wel een knauw gegeven. Na heel veel drank barst de bom en ben ik opeens druk bezig met afscheid nemen van iedereen. Er zit niks anders op om de knapzak te pakken en er even op uit te trekken. Dat is 'De volharding' waarover ik heb geschreven.
Toch kan ik 'on the road' mijn ei ook niet kwijt. In de winter zal ik, hoe dan ook, terug moeten naar Steenwijk. Er is geen Emmaus in Nederland die me lijkt te willen hebben en de Poolse plannen zijn al lang de prullenmand in gegaan. Ik kom gevangen te zitten in mijn eigen gevangenis gevoed met niet bepaald de meest opbeurende muziek op de koptelefoon. In het café in Ulvenhout, waar ik dan dagelijks ben te vinden als ik niet naar Zevenbergen of iets dergelijks ben gelopen, komt de spoorlijn ter sprake. Er is een spoor vlakbij het huis van de eigenaar waar bijna dagelijks iemand de rails oploopt waardoor het treinverkeer weer stil ligt. Het is met name een goederenspoor waar het 's nachts een drukte van belang is met treinen met zware containers. Volgens de eigenaar komt het alleen in de krant als er een nacht niet iemand voor de trein is gaan staan. Ik kén het station. Het is een druk knooppunt van treinen met inderdaad ook een goederenspoor. Ik heb er 's nachts wel eens gelopen in de buurt dat ik bijna voortdurend treingeluiden hoor. Deze treinen zijn vrijwel onbemand en denderen gestaag door.
Ik heb niet zo'n hoge nood dat ik het meteen overweeg. Ik laat het rustig op me inwerken. De datum is echter al wel geprikt. 12 juli 2001 zal het gebeuren als het gebeurt. Hoe dichterbij de datum, hoe comfortabeler het gaat voelen. 'Straks hoeft het niet meer'. Ik heb de dag en nacht al een beetje voorbereid. Ik weet hoe lang de wandeling er naartoe duurt en ik weet welke muziek ik als laatste wil horen. Ook de kleren die ik wil aanhebben. Uiteraard deel ik helemaal niets met familie of omgeving, want ja...dan lig ik vanavond nog ergens platgespoten in een gesticht. En dus ga ik deze middag net als de andere middagen gewoon naar het café in Ulvenhout voor een paar koffie en wellicht een paar biertjes. Daar is het opeens het gesprek van de dag. Herman Brood is van het Amsterdam Hilton gesprongen. Opeens voel ik me erg oncomfortabel. Ik ben niet bepaald een Herman Brood-'fan' maar zou me kunnen voorstellen dat mensen mijn abrupte afscheid gaan koppelen aan het nieuws. Dat wil ik niet! En dus.... worden mijn bezopen plannen afgeblazen en ben ik voorlopig een tijdje genezen van de wil om uit het leven te stappen. 'Last night a Herman saved my life' zou eerst de kop zijn geworden. Nog meer luchtigheid? In Brabant gaat al snel het Belgische mopje rond. 'Het was allicht geen oorlog in Holland en toch viel er brood uit de hemel'.
Het kan hem aan mij liggen, maar ik had wel iets in het nieuws verwacht als '25 jaar na Herman Brood'. Ik moest nu zelfs heel hard nadenken om deze herinnering naar boven te krijgen. Zoals gezegd is er veel veranderd sinds ik eerst maar eens ben gestopt met zuipen, want hierdoor zijn de waanideeën ook op hun retour gegaan. Bovendien heb ik in de jaren erop geleerd om anders naar de dingen te kijken. Dan de singles. Dat zijn de laatste vier van maart 2001. 'Och, wat schattig', zegt de oudere dame in de 'charity shop' in York als ik Pinky & Perky en 'Nellie The Elephant' kom afrekenen. Pinky & Perky heeft eigenlijk 'Those Magnificent Men In Their Flying Machines' als a-kant maar hij gaat uiteraard mee voor de Beatles-cover. In de tijd van mijn dj-residentie in begin 2001 raak ik een aantal platen kwijt. Daarnaast vind ik een paar extra singles in mijn bakken. Deze zijn Henk, de dj waarmee ik in oktober 2024 de decks deel bij het optreden in De Buze. Ik heb dan besloten Quixotic aan hem terug te geven maar hij blijkt thuis nog een doos vol te hebben. Helemaal niet erg want het is best een leuke single! Henk heeft de b-kant geschreven en is de toetsenist op de plaat. Men Without Hats heb ik gemakshalve verzwegen...
3334 Yellow Submarine - Pinky & Perky (UK, Music For Pleasure, 1968)
3335 Nellie The Elephant - Toy Dolls (UK, Volume, 1984)
3336 The Safety Dance - Men Without Hats (NL, Statik, 1982)
3337 No More - Quixotic (NL, Red Line, 1987)
Volgende amand ga ik iets in de hens zetten en begin ik wellicht al met de eerste singles van september. De laatste maanden zijn immers goedgevuld qua singles uit 2001.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten