'De eerste uit de volgende aflevering is de Week Spot'. Dat heb ik vanmiddag geschreven. Juist, de Week Spot is gisteravond al unaniem gekozen, ook omdat ik wel verwacht dat er vast wel iets is te vinden over de betreffende zangeres. Ai! Dat valt tegen. Als Roddie Joy morgen langs zou komen in Uffelte, dan wordt ze nog dezelfde dag het land uitgezet. Ze is een ongedocumenteerde. Haar echte naam is Rita Coleman en ze heeft na een aantal singles als Roddie Joy in de jaren zestig één disco-single gemaakt als Rita Fortune. Ik ken haar 'If There's Anything Else You Want, Let Me Know' van de 'Northern Soul Jukebox' en zie vanmiddag dat de demo in niet al te goede staat best te behappen is. Sterker nog: Ik heb eentje in mijn boodschappenmandje neer gelegd. Verder kan ik zo snel niet meer informatie vinden over Roddie Joy en... dat is me eigenlijk ook wel prima! Op die manier kan ik nog een extra 'Singles round-up' doen want er komt genoeg binnen! Aan deze aflevering heb ik nog een extra single toegevoegd en dat zal ik straks uitleggen. Bij deze is de Week Spot van deze week 'Come Back Baby' van Roddie Joy uit 1965 en daarmee vervolg ik ook de 'Singles round-up' over de singles van Mark en eentje uit Zweden.
* Roddie Joy- Come Back Baby (US, Red Bird, 1965)
Het Red Bird-label is vooral bekend vanwege de meidengroepen. Het is de thuishaven van The Shangri-La's en The Dixie Cups. Als ik me niet vergis is Red Bird het project van George 'Shadow' Morton en krijgt hij zeggenschap van Mercury over de catalogus van Red Bird. Het genoemde 'If There's Anything Else You Want' zit dan ook op het randje van de girlgroup-pop, maar daar heeft de Northern Soul-danser geen bezwaar tegen. Het 'past' in de structuren van de Northern Soul-beweging en dus wordt het alom geaccepteerd en gerespecteerd. 'Come Back Baby' is ietwat 'moody' maar nog altijd wel in het idioom van de meidengroepen. Qua groove meer soulvol dan haar andere single, maar hee... ik heb sinds vanmiddag opeens wel veel zin in deze 'big want'. 'Love Hit Me With A Wallop' is iets meer upbeat maar toch leunt dit teveel tegen The Shirelles aan. Wel prettige muziek maar iets minder geschikt voor 'Do The 45'. 'Come Back Baby' is deze week dus de Week Spot.
* Garnet Mimms- I'll Keep Loving On (US, GSF, 1972)
Een andere legende met toch wel een schaarse single. 'I'll Keep Loving On' heeft een lekkere voortstuwende groove met een diep respect voor de bespeler van de tamboerijn. Die heeft wel een Chocomel verdiend! Het refrein heeft een lekkere hook en dat maakt dat dit alles in zich heeft om een grote hit te worden. Toch is dat in 1972 niets geworden en dus ga ik het 54 jaar later alsnog proberen. Op een kwaliteits-bootleg staat het symbool van een varken. Bij soulplaten ontbreekt een symbool maar saat Philip Mitchell genoemd als songschrijver. Mitchell is verantwoordelijk voor 'Somebody Someplace'. Dit is een echte 'double-sider' want deze kant is ook niet versmaden. Fraaie blazers en mooi gearrangeerd terwijl Mimms ook even flink zijn ziel mag opentrekken voor een krijsje. Dit is voorlopig mijn favoriete kant.
* Radiants- Heartbreak Society (US, Chess, 1963)
Een peperduur plaatje. Toch is het ieder dubbeltje ruimschoots waard want het is Radiants op haar best. Dit is de reden waarom ik doorgaans de voorkeur geef aan de soul uit Chicago. Het is net ietsje rauwer dan Philadelphia of Detroit waardoor het gaat leven. Tegelijk wel een stevige productie want het zijn vakmensen bij Chess. 'Please Don't Leave Me' begint als een gospel maar verandert dan in rauwe harmony-soul. Twee uitstekende kanten! Dat maakt de plaat opeens een stuk goedkoper.
* Sound-Of-Experience- Welcome Home (US, Community, 1973)
De vorige release op Community qua catalogusnummer is gedateerd als 1972 en dus is 1973 een gokje. De oorlog is voorbij en dus komt het schatje terug naar zijn liefje. Toch klinkt het liefje alsof ze inmiddels een andere bedgenoot heeft gevonden. Toch kraait de dame erop los alsof ze meteen zijn uniform aan flarden wil scheuren. Twee minuten en drieënveertig seconden later liggen ze vast de liefde te bedrijven alsof het nooit 1967 is geworden. Op de flip de instrumentale versie. Een echte onversneden 'oddball' met een knipoog naar de 'Vietnam-discs'.
* Ediwin Starr- Harlem (US, Ric-Tic, 1966)
De a-kant is 'Headline News' en die heb ik op de Engelse Polydor met 'S.O.S. (Stop Her On Sight)' op de keerzijde. De reden van aanschaf is 'Harlem'. Zeg je 'Harlem' dan denk je aan Ben E. King en The Drifters. Hoewel deze productie uit Detroit komt heeft iedereen goed geluisterd naar de 'big city'-producties van The Drifters want deze sluit naadloos aan op de platen van de groep uit deze periode. Een minder gehoorde kant van Edwin Starr.
* Marsha Tinsley- Now That You're Gone (US, RCA Victor, 1975)
Doorgaans ben ik niet echt de man van de ballades. Deze 'issue' is schaars en daar is de vraagprijs ook naar. Ik word meteen gegrepen door de ballad op de b-kant. Dan krijg ik afgelopen weekend een berichtje van Mark. Hij geeft me tien pond korting op de volgende bestelling want de b-kant heeft een defect. Wat is er gebeurd? Zou iemand een 'drill hole' door het vinyl slaan? Feit is dat er halverwege de b-kant een diepe kuil in het styreen zit en dat de groef van de andere kant zichtbaar is. Niet te draaien dus en moet ik maar wennen aan de a-kant. Niks mis mee. Een gezellig heupwiegende groove met een gesproken intro en een prettige hook in het gezongen gedeelte. Ik kan er helemaal mee leven!
* Woman- I Want To Get You Back (US, Shock, 1971)
Mark adverteert deze plaat een week geleden maar ik ben nét te laat met reserveren. Omdat het nummer nog speelt op de achtergrond (vanaf Youtube) raak ik opeens erg gehecht aan het liedje. Ik zoek op Discogs en vind dit exemplaar bij een Zweedse dealer. Die is vanmiddag binnen gekomen. 'I Want To Get Back' riekt naar 'lowrider soul' en past dus helemaal in mijn straatje. De andere kant moet ook een 'killer' zijn maar die heb ik nog niet geproefd. 'That's How It Is' heeft een méér gearrangeerd stereo-geluid en opnieuw die unieke stemmen van de gezusters vrouw. Dit is iets meer in het crossover-idioom maar ik begrijp nu wel waarom dj's krom liggen voor een origineel in een topstaat.
De laatste vijf zijn weer uit het 'goedkope' pakket van Mark.
* Melba Moore- The Greatest Feeling (US, Buddah, 1977)
Of heb ik deze al? Ik moet het even checken. Ja okay, die heb ik dus al en had eigenlijk bij de dubbele singles moeten staan.
* Wilson Pickett- Sugar Sugar (US, Atlantic Gold, 1970, re: 1973)
Ik neem aan dat Mark hem in het pakket heeft gestopt voor 'Fire And Water' maar dat nummer heb ik in ieder geval op single. 'Fire And Water' is trouwens een cover van de Engelse hardrockers van Free. Wilson is op een bepaald moment een marionet en moet ook 'Sugar Sugar' in het vinyl persen. Het is een aardige novelty maar ook niet meer dan dat.
* Prophecy- Betcha Can't Guess My Sign (US, Mainstream, 1975)
Dezelfde groep als van de All Platinum-singles. 'Betcha' is opgenomen met de Smurfen en dat zou Prophecy niet nodig zijn geweest, maar ja... het zal vast lachen, gieren en brullen zijn geweest in de studio. Het is een jaar voor 'Disco Duck' van Rick Dees met hetzelfde effect.
* Rufus Thomas- Do The Push And Pull (US, Stax, 1970)
Dit nummer staat bij ons in de Tipparade maar hier vanaf de originele Stax-single. Ik heb niet een hele grote fan van het Stax-werk maar deze kan ermee door.
* Freddie Waters- You Can Make It If You Try (US, Kari, 1980)
We besluiten deze 'Singles round-up' met fluweel per strekkende meter. Een prachtige ballade van meneer Waters. 'It Has To Be Love' op de keerzijde is meer upbeat en gaat meer richting de bluesy post-disco als er zoiets bestaat. Omdat ik niet zo van de ballades ben, denk ik dat dit wel eens de favoriete kant kan worden, maar het is wel een beetje 'oddball'.
Het volgende bericht gaat over de twaalf singles uit Dedemsvaart. Daarna moet ik even bekijken hoe ik de overige Discogs-orders ga combineren voor berichten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten