De lucht is weer geklaard. Ik ga er verder niet over hebben wat er heeft gespeeld maar feit is dat er iets is dat me de afgelopen weken nogal in de tang heeft gehouden. Vandaar dat ik vorige week donderdag niet kon genieten van de fietstocht en ik ook vandaag niet uit fietsen ben gegaan. De conclusie komt pas vanavond als ik de buurman tref in de buurtsuper en deze meer weet dan mij. Ik heb vanmiddag eindelijk eens het scheermes gepakt want volgens mij was dit een baard van bijna drie maanden. Een kin als een babyhuidje en ik kan er weer even tegenaan! Vanmiddag is, zoals verwacht, het pakketje van Juno binnengekomen plus dat ik deze week eentje mag voorstellen uit het LRK-pakket. Een van de andere singles staat ook op het punt van uitkomen maar die kan nog even wachten. De vierde staat voor eind maart of begin april gepland. Een zevental singles waarvan de eerste twee hagelnieuw zijn en de rest allemaal oudere opnames die (opnieuw) in het vinyl zijn geperst.
* Ana Frango Eletrico- A Sua Diversão (US, Psychic Hotline, 2025)
Ik ga iets doen dat ik normaal gesproken nooit doe. Voor wie Soul-xotica langer volgt, weet dat ik me op een bepaald moment heb ingelaten met het publiekelijk 'crossdressen'. Gewoon voor de gein een rok met panty's aantrekken en zo de straat op gaan. Heeft niks met geslacht of seksuele voorkeur van doen, meer voor een persoonlijk gevoel en ervaring waar niemand rekening mee hoeft te houden. Vindt je het niks? Even goede vrienden! Ik ben Gerrit en blijf Gerrit en raak eerder gepikeerd als je me opeens Gerda noemt. Waarom ik hiermee ben gestopt? Welnu, het bovenstaande is dan al iets in ontwikkeling en ook 'crossdressen' hoort nu toe aan een circusact waarbij zelfs de aanspreektitel moet worden aangegeven. Toch ontkom ik er niet aan bij Ana Frango Eletrico. Ik wil vanmiddag weten of het een band is of...? De eerste foto's geven me al een vaag vermoeden als ik vervolgens in een artikel over 'hun' en 'hen' lees terwijl er duidelijk één persoon wordt genoemd. Vraag op mijn antwoord? Ana Frango Eletrico is een persoon die niet zich niet senang voelt bij 'hij' of 'zij'. Dit plaatje wordt door Juno onder de 'Nu-Disco' geplaatst maar dat hoeft geen garantie te zijn. Als dit Ana zélf is, dan vermoed ik dat het een vrouw is met mannelijke trekken, want de stem kan ik niet associëren met een kerel. Het is een zomerse sound zoals Riviera Ventura van afgelopen zomer. Een beetje een jaren tachtig-vibe maar vooral erg zomers. Ik heb zojuist al een opdonder gehad en zit er niet op te wachten ook de b-kant stofvrij te maken, maar met 'A Sua Diversão' is dat totaal onnodig. Laat de zomer nu maar komen!
* Denver Cuss- Crossed My Mind (UK, LRK, 2026)
Denver mogen we weer gewoon aanspreken met zij en haar. Oorspronkelijk een jazz-zangeres uit West-Londen maar ook niet vies van een portie soul en funk. Het lijkt alsof ze de laatste tijd meer toelegt op dat laatste en dat maakt een plaat op LRK mogelijk. 'Crossed My Mind' is vanaf de eerste klank retro-soul. Het heeft her en der een verwijzing naar 'Comin' Home Baby' van Mel Tormé. Het klinkt alsof ze goed heeft geluisterd naar Claire Davis, niet geheel toevallig ook een LRK-artieste. Van de b-kant moet ik de titel weer op zoeken want ik heb hier 'white label test pressings'. 'You Don't Get It' en, ja, dat is het eerste dat ik in december of januari hoor van deze zangeres. Ik ben meteen 'all ears' want dit is een fraaie ballade in 'lowrider' stijl. Uiteindelijk kan dit wel eens mijn favoriete kant worden maar ook 'Crossed My Mind' is dermate fijn dat ik het een 'double-sider' noem. Ik zie net dat die andere single morgen (6 maart) officieel verschijnt. De vierde is nog niet aangekondigd op Bandcamp.
* John Edwards- Time (UK, Kent, onuitgebrachte opname uit 1971, re: 2026)
Ik heb 'Stop This Merry-Go-Round' van deze man op het Aware-label. De opnames van deze single zijn twee jaar eerder gemaakt voor dat platenlabel. Op de a-kant een legendarisch tandem van songschrijvers, te weten: Sam Dees en Frederick Knight. Op papier moet dat goed zijn. In de praktijk is het nóg beter. 'Time' zit ietwat in de psychedelische soul-hoek van The Temptations en andere Norman Whitfield-producties. Op de flip bedient hij zich van het talent van Philip Mitchell. Ook een 'trademark of quality'. 'How Can I Go On Without You' is iets minder psychedelisch dan de a-kant maar oef... ook dit is smullen met Caps Lock. Beide opnames zijn in 1996 al bewaard voor het nageslacht maar tot voordien niet uitgebracht op vinylsingle.
* The Mark-Keys- My Sweet Baby (UK, TCB, 1969, re: 2026)
Uiteraard niet te verwarren met The Mar-Keys van Steve Cropper. Dit is de 29e uitgave in de onvolprezen REPRO-serie van Kent. Vrij zeldzame platen met een schare aanhangers waardoor een origineel voor het gros niet te betalen is. De b-kant is 'Heavenly Thing' en die gaat origineel vanaf 280 euro op Discogs. Van 'My Sweet Baby' zijn helemaal geen verkoopresultaten bekend buiten deze nieuwe Kent-uitgave om. Dave Hamilton is de songschrijver en producent van de nummers voor The Mark-Keys. De groep is afkomstig uit Flint in Michigan en heeft het Detroit-geluid: De zware drums en de percussie zoals we dat ook kennen van Motown. 'My Sweet Baby' is om je vingers bij af te likken. 'Heavenly Thing' verschijnt even later als een 'part 1' en 'part 2' op single dus ik vermoed dat we hier 'part 1' hebben. Wederom geschreven door Simon Barbee en Dave Hamilton ligt hier het tempo lager maar zit de vibrafoon weer op een prettige manier op de voorgrond. De a-kant zal het beter doen voor de Northern Soul-liefhebbers maar ik vind beide kanten van een ongekende hoogte.
* Ronnie McNeir- My Day Will Come (UK Kent, onuitgebrachte opnames uit 1971-72, re: 2026)
'Ronnie McNeir Makes A Move'. Een trendy titel in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. Het zou in 1972 het nieuwste album moeten worden van McNeir en nog vóór zijn officiële debuutalbum. Toch blijft het album op de plank liggen en deze is pas vorig jaar uitgebracht. Deze Kent-single brengt twee uitstekende tracks samen. De Juno-promo citeert iemand die zegt dat 'liedjes over je moeder steevast de mooiste liedjes zijn'. 'My Day Will Come' gaat dan ook over de persoon die je als 'zij' en 'haar' mag uitspreken maar bovenal met een diep respect omdat ze je maanden voor niets heeft gedragen. Ronnie herinnert zich alle wijsheden die hij van mama heeft mee gekregen. 'Jouw dag zal eens komen', moet ze hebben gezegd. Ik zou niet anders hebben verwacht van Ronnie McNeir. Dit is gewoon prachtig van start tot einde. Voormalig A&R-manager van Motown Mickey Stevnson doet mee aan de productie en op de b-kant is het een Motown-feestje. 'The Girl's Alright With Me' wordt gesschreven door de heren Eddie Holland, Eddie Kendricks en Norman Whitfield. Het is oorspronkelijk de b-kant van The Temptations' single 'I'll Be In Trouble', ook al krijgt Kendricks dan geen credit.
* Ron Murray- First Day Of Spring (UK, Kent, 1971, re: 2026)
Ja, ik begin meteen met de b-kant want dit is de reden geweest om de single aan te schaffen. Zoals jullie sinds gisteren weten, kan deze niet langer wachten om de Week Spot te worden. Qua geluid gaan we er flink op vooruit als ik het vergelijk met Youtube-video's. Het doet nu de melodie in het arrangement eer aan. Een lekker lui nummer om de paden in en de lanen uit te 'cruisen' op de tweewieler of gewoon helemaal geen flikker te doen zoals vandaag. De officiële a-kant van deze Kent-heruitgave is echter 'Pushin' And Pullin' van Lovemasters dat oorspronkelijk in 1969 een single is geweest op het Jacklyn-label. Dat is uptempo en zeer geschikt voor de Northern Soul maar persoonlijk is het alsof ik het vijfhonderd keer heb gehoord. Hij gaat dus echt voor Ron Murray in de collectie.
* Patterson Twins- Gonna Find A True Love (UK, Acid Jazz, 1978, re: 2026)
Ik heb inmiddels een kleine collectie van The Patterson Twins dat, volgens mij, is begonnen met 'Jesus Is Coming'. De tweeling is al vanaf de vroege jaren zeventig actief en zal in de eind jaren tachtig vooral de gospel in gaan. De originele single van 'Gonna Find A True Love' is zeer moeilijk te vinden. De albumversie heeft een saxofoonsolo waar menig dj zonder kan leven en dus brengt Acid Jazz wederom de single-versie zonder dit gedeelte. Het is vlotte disco maar dan met handen, voeten en hersenen. 'How Long Must The Show Go On?'. Welnu, de show is bijna afgelopen. Oh wacht.. het is de titel van de b-kant. Dat is een ballade en als het aan mij ligt is dat feestje heel snel afgelopen. 'True Love' hoort in de gereedschapskist!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten