Het kan niet op deze maand? Ik heb gisteren al het plan om een 'Singles round-up' te doen met hagelnieuwe releases. Vanmiddag is echter ook een pakketje van drie uit Duitsland gekomen en die stop ik bij in dit bericht. Natuurlijk moet ik uit fietsen op deze middag, alleen is de richting lange tijd onzeker. Dan besluit ik opnieuw in Ruinerwold te kijken bij de kringloop en daarna een fietstocht eraan vast te knopen. Ditmaal met méér plezier dan een paar weken geleden. In Ruinerwold heb ik ook een stuk of twaalf gekocht maar heel veel 'dubbel' en hopelijk upgrades. Verder heb ik nog een paar liggen die ik vorige week van mijn Schotse maat heb gekregen en deze singles kunnen eveneens samen in een bericht. Ik begin vanavond echter eerst met de soul, daar zitten immers een paar singles bij die ik graag voor zaterdag wil leren kennen. Eerst vier van Juno, dan twee op het Jai Alai-label, twee proefpersingen en tenslotte de drie 'oudjes' uit Duitsland. De apparatuur kan aan.
* Cold Diamond & Mink- Trouble (Finland, Timmion, 2026)
De huisband van het Timmion-label en de band die iedere productie de bijzondere sfeer mee geeft. Is dat interessant genoeg om zonder zang te horen? Dat weet ik niet echt. Wat ik wel weet is dat ik een grote fan ben van Emilia Sisco en 'Trouble' daar de aanstichter van is. Nu brengt Timmion ons een single met twee instrumentale versies van Emilia Sisco-liedjes en worden de instrumenten extra belicht. 'Trouble' werkt voor mij in dat opzicht. 'It Will Get Better' is eigenlijk 'It'll Get Better' en is de oorspronkelijke b-kant van 'Trouble' van Sisco. Ik moet bekennen dat ik die kant nooit heb uitgeprobeerd en ga het zeker nog eens doen.
* Durand Jones & The Indications- Let's Take Our Time (US, Colemine, 2026)
Met Durand Jones ben ik voorzichtig geworden. Ik luister zondag naar dertig seconden van 'Let's Take Our Time' en beslis dan dat deze wel mag. Niet alles is even interessant van de band. Hoewel het vrij upbeat en opgewekt is, heeft het elementen van de 'lowrider' soul en dat is een subgenre dat ik erg goed kan waarderen. Plat geslagen zou het een soul-deuntje uit 1964 kunnen zijn met uitmuntende vocalen. Zo hoor ik Jones en zijn Indications dan ook het liefste. Het tracht soms té 'modern' te klinken maar dit is vintage van start tot finish. 'Flower Child' is eveneens lekker mellow op de b-kant en er bestaat zelfs een kans dat dit mijn favoriet gaat worden van de twee.
* Mr. Thelonious- Panther (US, Solo 500, 2026)
Over 'fan' gesproken: Dit is de derde single van Mr. Thelonious dit jaar. Of... heb ik de eerste in december gekocht? Voor de Blauwe Bak loopt het jaar van december tot en met november. Ik heb zojuist ernstig gezondigd: Ik heb een elpee gekocht. Nu snel terug naar de singles. Mr. Thelonious beweegt zich op deze plaat in het gebied van Si Cheeba met een re-work van Ray Barretto op de keerzijde. Eerst dan 'Panther', een uitvoering van Manu Dibango's klassieker uit 1973. Een moddervette funky Afro-groove. Erg fijn gedaan maar ik draai het snel om naar 'Together' van Ray Barretto uit 1969. Dat klinkt erg ingetogen in vergelijking tot Si Cheeba maar het origineel van Ray Barretto komt wel goed uit de verf. Ik ben op voorhand al benieuwd naar het volgende dat Mr. Thelonious uit de bakken tovert en aan het vinyl toe vertrouwt.
* Say She She- Disco Life (US, Karma Chief, 2026)
De zomer van 2023. Dezelfde periode als dat ik word geraakt door 'Trouble' van Emilia Sisco. Het is ook de tijd van Say She She. Drie dames die ongelooflijk leuke platen maken voor Colemine-offshoot Karma Chief. Dan verschijnt het langverwachte debuutalbum en, nee, daar kan ik niet aan wennen. De singles zijn de uitschieters. Bovendien heb ik een broertje dood aan politieke uitingen in de muziek en zeker als het over genderpolitiek gaat. Dat is nu juist de boodschap die Say She She gaat verkondigen en dan ben ik er wel even klaar mee. Nu dan een nieuwe kans voor Say She She? 'Cut & Rewind' is de eigenlijke a-kant maar die heb ik zondag al afgeserveerd. Het heeft op zichzelf best een aardige groove maar ik raak maar niet opgewonden van deze sound. 'Disco Life' is de b-kant en dat is meer wat het zegt op het etiket. Een moderne flashback naar de disco uit de late jaren zeventig en deze jas past Say She She altijd goed. Ik ben zondag een beetje overhaast te werk gegaan en heb per ongeluk knalroze vinyl aangeschaft terwijl hij ook op zwart vinyl is. Ach, het moet maar...
* Romero Bros.- Gabriel (UK, Echo Chamber, 2026)
Het is afgelopen zomer. Echo Chamber komt opeens met groot nieuws en opeens worden we overspoeld door updates en aanbiedingen. Naar het schijnt heeft Si Cheeba van een liefhebber uit Argentinië gehoord over een lokale groep en opeens zijn er remixes, is er een compleet album beschikbaar en zelfs t-shirts en slipmats. Ik doe niet aan elpees, terwijl ik nét toch maar Loaded Honey heb gekocht. De bookmark naar Juno brengt me naar de pagina van Loaded Honey en dan zie ik dat Juno nog drie exemplaren heeft. 'Better safe than sorry' en dus heb ik de plaat net aangeschaft. Het album heeft een paar weken geleden een bericht gehad op Soul-xotica. Hier is het betreffende bericht. Een paar weken geleden komt Echo Chamber met het volgende nieuws op het gebied van Romero Bros.: Een nieuwe single. Officieel gaat deze pas eind april verschijnen maar ik bemachtig weer 1 van de 3 proefpersingen. 'Cravo E Canela' is de eigenlijke a-kant en dat is een nieuwe remix van een albumtrack. Ik vind deze iets té druk aan mijn oren. 'Gabriel' heeft daarentegen een single-edit gekregen op de b-kant. Dat is mijn favoriet van de twee. Ietwat elektronische latin met een overtuigende zangeres. Ik zou er geen elpee van kopen, maar een single is precies genoeg.
* Ol' June & The Ashburns- What's Her Name (UK, LRK, 2026)
Morgen (vrijdag 20 maart) verschijnt de single dan officieel en daarmee zijn alle vier proefpersingen van LRK nu een feit. James Holvay, Denver Cuss, The 7:45's en nu Ol' June & The Ashburns. 'What's Her Name' is soul met hoofdletter S. Het benadert het geluid van enkele Colemine-bands zoals Durand Jones & The Indications op de betere momenten. 'Can't Let Go' is iets meer upbeat en neigt qua stijl, niet noodzakelijk in de zang, naar Marvin Gaye. Ik vrees dat ook dit, net als bij Denver Cuss, mijn favoriete kant gaat worden van de single.
* Barbara Lynn- So Good (Spanje, Jai Alai, 1994, re: 2026)
* Ann Peebles- Nobody But You (Spanje, Jai Alai, 1992, re: 2026)
Ik heb het recent nog eens gedacht: Zou Alex nog iets doen met Jai Alai? Hij lijkt druk te zijn met het uitbrengen van EP's en LP's op Soul 4 Real en de laatste Jai Alai lijkt jaren geleden. Dan presenteert hij opeens twee singles tegelijk. Jai Alai specialiseert zich in nummers die nog niet eerder op single zijn uitgebracht of zelfs helemaal niet op vinyl. Dat geldt ook voor de opnames op deze twee singles. Twee veteranen uit de soul. In de begin jaren negentig maken deze zangeressen cd's want ja... vinyl is iets uit een ver verleden en je moet meegroeien. De Ann Peebles-single is iets aan de bluesy kant. Niet onaardig maar ook niet heel bijzonder. 'So Good' van Barbara Lynn dekt echter de lading. Barb heeft een speciaal stemgeluid dat ruim dertig jaar later nog altijd staat als een huis. Okay, het is moderne soul, een beetje pre-r&b zoals je wilt, maar dit is een overtuigende performance van Lynn. Het is van eenzelfde hoge kwaliteit als 'You'll Lose A Good Thing' en 'This Is The Thanks I Get'. Maar nu ga ik dan toch echt grasduinen in eeh grijs verleden...
* Roddie Joy- If There's Anything Else You Want (US, Red Bird, 1966)
De Week Spot van vorige week is de inspiratie om deze single weer eens op te zoeken. Dan zie ik een exemplaar bij Jörg. Herinneren we hem nog? Jörg is een Duitse dj waarvan ik in 2013 en de jaren erna veel platen heb gekocht. Hij heeft de cash opgegeven zoals het lijkt en ook doet hij geen geluidsclips meer bij zijn platen. En dus is het een gok.... Roddie Joy op styreen in VG+, maar het is goudeerlijk. De plaat klinkt stevig en de kraakjes hoor je alleen in het begin en aan het eind. Verder is het label niet 'Mint', maar ach... daar heb ik nooit veel om gegeven. Buiten de elpee van Loaded Honey en de vangst in Ruinerwold heb ik vanmorgen ook een 'big want' aangeschaft via Discogs. Ook in VG+ op styreen. Als die even goed is als deze, dan teken ik ervoor!
* Al Green- Here I Am (US, Motown Yesteryears, 1972, re: 1982)
Een beetje een novelty voor mij. Toch schijnt het dat Motown Yesteryears een flinke hoeveelheid Al Green-singles heeft uitgebracht in de vroege jaren tachtig. Of er oorspronkelijk een distributie was van Hi door Motown of dat het komt door de verkoop van Hi omstreeks 1978? Dat weet ik niet. De eigenlijke a-kant is 'For The Good Times' maar ik ga dan toch liever voor 'Here I Am'. Het blijft smullen!
* Gloria Lynne- Be Anything (US, Fontana, 1964)
Ik word verlekkerd door het fotohoesje maar die zit uiteraard niet bij de single van Jörg. 'Be Anything' is een pure ballade en weinig soul. De b-kant heet 'Soul Serenade' en is dat...? Ja, dat is de oervorm van de latere 'Soul Serenade'. Een beetje jazzy qua zang maar wel met de hook van de 'serenade'. Zonder meer de betere kant van de twee, ook al is het een novelty en voor twee euro een kassakoopje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten