Beeld uit het verleden: 26 maart 2017

Ze heeft me nooit van dichtbij gezien. Ik háár ook niet trouwens. Ik vang alleen maar haar woorden op op deze vroege zondagmorgen. In 2017 wel te verstaan. Ik heb bijna een jaar de Pioneer en zal het volgende week vieren met een fietstocht. Of...? Nee, op de 2e april komt het er niet van, maar een week later haal ik de schade graag in. Het is dan overigens niet een 'ge-Vecht' maar grotendeels de Arnica-route rondom Wijster. De Col Du Vam is dan nog niet open voor het publiek helaas, ik had hem graag eens hebben gedaan met de Pioneer. Maar goed... de twee meter ligplezier staat al sinds 2019 stil en ook al zou ik hem nog opknappen, dan denk ik dat ik van voren af aan kan beginnen met weer leren fietsen. In 2017 is het nog steeds zo dat ik de Pioneer voor alles gebruik. Ik ga er nog net niet op post bezorgen (dat heb ik eens gedaan maar zeer slecht bevallen), maar verder brengt het me naar Meppel en Steenwijk voor werk en op zondag racen we geregeld een flink stuk om. Deze zondag staan de plannen al min of meer vast: De NAP tot Groningen en daarna de Saksenroute tot Assen en dan maar via de Rijksweg naar huis. Ik heb deze fietstocht in 2015 ook al eens op de Multicycle gedaan, hoewel ik dan in Assen met de trein terug ga. 

Het is niet de meest mooie zondag van het jaar. Een beetje vergelijkbaar met 2015 maar dan zonder regen. In 2017 ben ik grotendeels platzak en dus gaat een thermosfles koffie mee voor onderweg en boterhammen. Ergens uitgebreid zitten is er niet bij voor mij. De tocht is verrassend, vooral het stuk Saksenroute. Ik kom zowaar langs de villa van het golfterrein waar de overheden in 1977 bezit van hebben genomen tijdens treinkaping. Ik kijk dus ook recht uit op het stuk spoor waar het heeft plaats gehad. Ik heb dan namelijk net alles geleerd over deze actie. In 1977 ben ik té jong om het te herinneren, maar acht de Molukse acties 'lokaal' genoeg om me er eens in te verdiepen. Zo gek ver zit ik niet af van Wijster. Toch is het niet een probleemvrije tocht. Er breekt een schroef af van het harde stoeltje waardoor ik een groot deel van de tocht fietsen met een handicap. Ik moet, als het ware, proberen het stoeltje met mijn kont in evenwicht te houden. De volgende dag krijgt het een verse schroef en is het weer opgelost. 

Waar is de foto genomen? 'Dat weet ik niet' kan niet opgaan als excuus. Ik ga het dan proberen: Ik schat dat het tussen Wapse en Oude Willem is. Aan de NAP-route midden in de bossen. Even verderop is een driesprong van fietspaden waar ik links moet om op de NAP te blijven. Of is het al na Oude Willem? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik al een uurtje onderweg ben en ik wel een scheut koffie kan gebruiken. Ik neem plaats bij een picknickbank. Dan zie ik in de buurt van de driesprong drie joggers. Een man en twee vrouwen. 'Rechtdoor', hoor ik de man roepen. 'Oooh, gaan we niet langs de mooie man met het lange haar?', hoor ik de achterste dame zeggen. Het antwoord laat zich raden. Toch passeer ik dit punt wel eens per jaar en soms vaker. Iedere keer als ik het zie hoor ik de achterste jogger weer maar van haar is geen spoor te bekennen.