'Ik heb in juli en augustus getwijfeld of ik zo nu en dan de platenspelers op 33 toeren moet laten draaien'. Dat is één van de laatste zinnen in 'Lang zullen ze spelen' van 19 november. Ik heb het dan over 'Love Made Trees' van Loaded Honey, een album dat vorig jaar juni is uitgebracht en dat ik pas tijdens de korte break in oktober écht leer kennen. Het is de dinsdagmiddag in Duitsland dat ik het album voor het eerst integraal draai en van de ene in de andere verbazing val. Ik heb tot dan toe steeds wat losse nummers gehoord maar het album imponeert als een geheel. Sinds december duikt hij weer op bij Juno en de elpee gaat in en uit het boodschappenmandje bij iedere bestelling. Dan ben ik donderdag bezig met de 'Singles round-up' en moet ik iets checken op de site van Juno. De bookmark is rechtstreeks naar de pagina met dit album en dan zie ik dat Juno nog drie op voorraad heeft. Die wordt dus ter plekke gekocht. Het album is vanmiddag bezorgd maar zit nog altijd ingepakt. Ik wil vanavond opnieuw schrijven over het album, iets recht zetten uit het vorige bericht en ga hem eerst digitaal beluisteren vanaf mijn mp3-speler. Het gaat dus om 'Love Made Trees' van Loaded Honey (Vetra, UK, 2025) en Juno heeft er nog twee op voorraad...
In 'Lang zullen ze spelen' heb ik me vooral gericht op de informatie die er bekend is over dit ietwat mysterieuze duo. Ik lees ergens dat de storm op gang komt en dat er signalen zijn dat de leden wel eens hun dagelijkse werk aan de kant moeten zetten om de band op poten te houden. Dat is een goed teken want 'Love Made Trees' verdient het om ontdekt te worden. Wil ik een fout recht zetten? Ja, ik schrijf daar dat de vertraging in 'Cisco Bay' is, maar dat is niet juist. Dat moet 'Lessons' zijn. Ik heb afgelopen week een paar afzonderlijke videoclips gekeken, maar het lijkt alsof het een complete film is. Toch nog maar eens voor gaan zitten om alle clips te bekijken, hoewel ik niet zo van de videoclips ben.
Als ik in oktober dit album opzet na een koffiestop in Georgsdorf weet ik even niet meer de aanleiding te herinneren. Ik denk het eerste aan een film waarvan dit de soundtrack moet zijn. En, ja, 'In Your Arms' klinkt meteen als een filmhuis-soundtrack. Pas bij het derde nummer ontdek ik dat het de elpee is die ik geregeld heb gezien bij Juno en waarbij ik zelfs heb getwijfeld om hem te kopen. Deze middag hoor ik de vertraging maar verwonder ik me ook bij een nummer als 'Tokyo Rain'. Saint Etienne in een neo-soul sausje.
'In Your Arms' grenst meteen aan de 'lowrider soul' met het lome tempo, de falsetto-achtige leadzang en de koortjes. Knap dat ze dit samen hebben gemaakt. 'Don't Speak' is meteen een aardappeltje anders en het is duidelijk dat dit niet één deuntje wordt voor een uur. 'Don't Speak' klinkt als een Eugene Record-productie uit de vroege jaren zeventig, maar dan zonder de psychedelische fratsen. Het geestverruimende van 'Don't Speak' zit hem in de goed uitgekiende zangarrangementen en het mierzoete orkest op de achtergrond. Ik heb tot vanavond altijd geloofd dat het nummer 'Do you really care' of iets dergelijks moest heten en verbaas me altijd over wat ze op een gegeven moment zegt. Dat blijkt dus 'Don't speak' te zijn. 'Cisco Bay' heeft een hoog 'feelgood'-karakter en is ideaal voor de zeer warme zomerdagen. 'Lessons' heb ik hersteld in de tweede alinea. De stemmen zijn door een multitrack gehaald en die van de zangeres zit dicht tegen een falsetto aan. Het nummer is bijna afgelopen als opeens de schakelaar wordt omgegooid en het nummer een stuk langzamer 'loopt' met de stemmen 'lager'. Misschien een knipoog naar de Chicano-dj's die dikwijls doowop-platen nóg trager laten lopen. 'Bullets' zou zomaar een grote hit kunnen zijn, ware het niet dat er een vreemd elektronisch effect doorheen loopt dat het net weer minder gelikt maakt als dat het lijkt. Voor de video van 'Over' loopt een rouwstoet door de woestijn. Compleet met een groepje nonnen dat ik ook voorbij heb zien komen in de clip van 'Cisco Bay'. 'Over' is een pure ballade waarvan de mannelijke achtergrondzang iets heeft van een 'Big City'-sound uit de vroege jaren zestig. Een magisch samenspel dat klinkt als hele obscure sixties. En dan is het ook echt voorbij? Nee hoor, een kwestie van de schijf omdraaien naar kant twee.
Wat zou er eerst zin geweest? Het liedje of de band? De tweede kant trapt af met 'Loaded Honey' en is erg poppy maar ik vind het wel passen in het totaalbeeld. Het intro van 'Tokyo Rain' klinkt als een sample van een oudere disco-plaat maar ik vermoed dat het een gimmick is. Dit is zo'n nummer waarbij ik Saint Etienne-vibes krijg en dat is een goed teken. In 'Really Love' is het weer de traditionele rolverdeling, alleen heeft de groove nu iets van een funky ondertoon. 'Only Gonna Let You Down' klinkt alsof het zou zijn uitgekomen op Daptone. Slotstuk 'Hello Stranger' klinkt daarentegen alsof het in de vroege jaren zestig is opgenomen in een garage en uitgebracht op krakkemikkig vinyl. Dat op een gegeven moment ook zeer hard en abrupt wordt stopgezet. Wat me dan opnieuw verbaast na het beluisteren van het integrale album: Is dit echt in elkaar gezet door twee mensen? Een jongedame en een jongeheer van dat rare eiland waar ze bonen eten als ontbijt?
Jullie begrijpen het hopelijk? Als ik superlatieven tekort kom bij een digitaal album dan moet ik het eigenlijk ook wel op vinyl hebben. Sommige vrienden zeggen dat het al veel eerder had moeten gebeuren, maar de elpee gaat zijn intrede maken in 'Do The 45'. Ik ben zelfs van plan om mijn oude 'Play that full album white boy'-rubriekje uit 'Afterglow' van stal te halen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten