Singles round-up: maart 2

Sinterkerst valt vroeg dit jaar, namelijk bij het aanbreken van het voorjaar. We gaan een 'Singles round-up'-week tegemoet. Nu eerst het eerste deel van de singles van Mark, gevolgd door de Week Spot. Dan waarschijnlijk het tweede deel van Mark en tenslotte de twaalf singles uit Dedemsvaart. Voor volgende week heb ik dan nog een aantal Discogs-singles in petto. Ik weet nog altijd niet of het de werkelijke reden is geweest voor Mark. Ik geloof dat hij de dagelijkse routine minder vond worden. Sinds mijn afwezigheid op Facebook publiceert hij iedere dinsdag een lijst met vijfentwintig titels in plaats van vijf elke werkdag. Als ik net mijn Facebook heb 'gerestaureerd' zie ik dat hij drie 'soul packs' in de aanbieding heeft. Geen titels of Youtube-video's, alleen maar het uitzicht op enkele platenlabels in de pakketten. Eentje is al verkocht en van de andere twee lijkt één pakket wel aardig voor de prijs. Dat zijn 27 singles totaal. Mark heeft de eerste helft toegevoegd aan mijn laatste pakket. Er zijn vijf singles 'dubbel'. Eigenlijk zes maar van eentje wil ik de keerzijde wel een kans geven. Ik trap af met de vijf dubbele en vervolg daarna met de eerste elf uit het pakket. De eerste single uit het tweede pakket is op voorhand al uitgezocht als Week Spot. 

* Don Downing- Lonely Days, Lonely Nights (UK, People, 1973)
* The Otis Funkmeyer Band- You Hit The Spot Baby (US, Allcity, 2007)
* Frank Lucas- Good Thing Man (US, ICA, 1977)
* Van McCoy & The Soul City Symphony- The Hustle (US, Avco, 1975)
* Raydio: You Can't Change That (UK, Arista, 1979)
Het People-label valt me meteen op en daar heb ik doorgaans goede ervaringen mee. Toch heb ik al een exemplaar van Don Downing maar geloof dat deze niet optimaal is. Even luisteren en vergelijken. Frank Lucas valt op omdat dit het label van de b-kant aan beide kanten heeft. Van McCoy heb ik niet gecheckt maar ga ervan uit dat ik die wel moet hebben. Raydio is een fraaie aanvulling in de Engelse uitdossing maar zal toch in de Gele Bak terecht komen.  Ik ga nu verder met de reguliere Five-A-Day-singles en doe straks de rest uit de 'soul pack' even apart. 

* Bloodstone- That's Not How It Goes (US, London, 1974)
Uiteraard geef ik de voorkeur aan Engelse persingen als het komt tot Bloodstone, maar in dit geval heeft Mark alleen Amerikaans styreen in de aanbieding. De Amerikanen van Bloodstone hebben gehoord over dat eiland tussen de Atlantische Oceaan en de Noordzee waar het publiek 'soul-minded' is en besluit zich te vestigen in Londen. Producent Mike Vernon ontfermt zich over de groep dat een contract krijgt bij het Engelse Decca. De band zal het meest bekend worden met de sweet soul-klassieker 'Natural High', op andere platen is Bloodstone vaak iets meer funky en crossover. Met 'That's How It Goes' wordt getracht het Memphis-geluid van Hi Records to kopiëren en zonder dat het ergens op lijkt, is het een zeer aangename sound. Met zo'n a-kant kan ik de b-kant overslaan!

* Charles Conrad & The Soul Bros. Inc.- Isn't It Amazing (US, Shandy, 1968)
Met de reguliere FAD zitten we wel meteen in het duurdere segment. Alles is duurder geworden. Persoonlijk schrik ik sinds kort vooral van de maaltijden op locatie. Vijftien euro is een borrelhap! Mark biedt al meer geregeld platen aan van omstreeks veertig pond als max en deze van Charles Conrad zit op 25. Voor dat geld heb je een bord verrukkelijke crossover-soul. Harmonieën om van te watertanden en een ontspannen groove. Het is ieder dubbeltje meer dan waard. 'You Got The Love' is de eigenlijke a-kant en is ook niet te versmaden maar het mist de magie van 'Amazing'. 

* L.C. Cooke- Half A Man (US, Wand, 1968)
De b-kant zal ik moeten opzoeken want de vorige eigenaar is flink in de weer geweest met de zwarte viltstift op het label. 'Surinam label decoration', zoals mijn maat het noemt. 'Half A Man' is nog een beetje leesbaar, maar heb een vermoeden dat de andere zijde de schuifelkant moet zijn. 'Half A Man' is blijkbaar een heel ander nummer dan die van Howard Tate en het heeft een ietwat funky arrangement met Wurlitzer op de achtergrond. Een overheerlijk nummer. O, ik zie nu dat de titel open is gelaten en dat is blijkbaar de a-kant: 'Let's Do It Over'. Jaaa, dat is de kant om met je lieftallige op het strand te dansen. Een 'double-sider' hoewel ik voorlopig de voorkeur geef aan 'Half A Man'. 

* The Daisies- I Wanna Swim With Him (US, Roulette, 1964)
Deze had eigenlijk al in het vorige pakket moeten zitten. Ik begin maar bij de a-kant want ik weet niet welke kant Mark heeft geadverteerd. The Daisies is een meidengroep. 'Swim' klinkt als een antwoord op Bobby Freeman die een aantal zwemtitels heeft in 1964. Het is feestelijk en gezellig, maar ik vermoed nu dat Mark de plaat heeft aangeboden vanwege de b-kant. 'You Just Said You Love Me' is een flink tandje lager qua tempo maar of het nu beslist beter wordt? Het blijft 'big city girl group' en dat grenst aan de pop. Ik denk dat 'Swim' dan toch het betere alternatief is, maar het is eerder twist dan soul. 

* Aretha Franklin- When You Get Right Down To It (UK, Atlantic, 1975)
Het mag bekend zijn, ik ben geen grote fan van Aretha. Vooral als mevrouw Franklin verder in een liedje is, wil ze nog wel eens gaan krijsen en schreeuwen en dat heb ik nooit als soulvol ervaren. Tegelijk heb ik wel een zwak voor Engelse persingen. Ik ken het nummer persoonlijk beter aan de versie van Ronnie Dyson. Aretha begint 'classy' maar heb een vermoeden dat ze tegen het einde helemaal los gaat. 'Sing It Again... Say It Again' is geschreven door zus Carolyn en ademt meteen gospel in het intro en in de zang klinkt het als de klassieke Aretha van omstreeks 1967. Ik moet toegeven dat ik deze kant eigenlijk beter vind. 'When You Get Right Down To It' heeft mijns inziens geen andere cover nodig na Ronnie Dyson. 

* Front Row- My Love My Song (US, TBC, 1983)
Ook hier weet ik even niet meer welke kant door Mark is gepromoot. Ik denk de andere kant want er staat me iets bij van upbeat. 'My Love My Song' zit in de hoek van Champaign maar dan met minder budget. Ja, we hebben het over een budget-opname. Daarvoor klinkt het overigens nog niet eens zo slecht, alleen weinig bas en laag. 'Wanting You' heeft enkele van de nieuwste synthesizers tot haar beschikking en dat geeft het een ietwat 'lo-fi' klinkende post-disco maar met een refreintje dat je over drie uren nog zingt of fluit. 

* Herb & Doris- I'll Be The One (US, Hip, 1975)
Herb en Doris staan beide in de groepsnaam en toch is één kant toegeschreven aan 'featuring Doris' en de andere aan 'featuring Herb'. Herb doet even iets anders als Doris 'I'll Be The One' doet in de studio. Wederom een geluid dat is geïnspireerd door Memphis maar ook met een beetje hi-hat om het disco te krijgen. Een beetje vreemd maar wel onweerstaanbaar. Herb mag ons vervolgens begeleiden in 'Disco Strut'. Dat is instrumentaal met vooral veel gitaar en verrassend weinig disco of strut. Het klinkt eerder als 'Love Love Love' van The Electronics. Nee, 'I'll Be The One' is de definitieve kant in dit geval. 

Tenslotte vier singles uit het 'goedkope' pakket. 

* Sandy Barber- Wonder Woman (US, Olde World, 1978)
Olde World biedt onderdak aan artiesten (m/v) die in 1978 al over hun hoogtepunt heen zijn en het middels hun label mag proberen in de eigentijdse disco. Sandy Barber is op zichzelf niet slecht maar het heeft iets kneuterigs 'Can't You Just See Me' is spannender in mijn beleving. 

* Alex Brown- Love Really Hurts Without You (US, Roxbury, 1976)
Amerika wil de grootste zijn in alles en op het gebied van de popmuziek zit het ze nog altijd dwars dat The Beatles uit Engeland kwamen. Als de disco op gang komt, dreigen een aantal Engelse producties erg groot te worden in Amerika. En dus laten een paar platenlabels alternatieve coverversies opnemen zodat deze de hit kunnen 'stelen' van de oorspronkelijke artiest. Alex Brown laat zich ook lenen voor deze projecten. Ik heb al een single van haar op Tangerine en ze zingt eveneens bij Specialities Unlimited. In 1976 neemt ze voor Roxbury een nieuwe versie op van de Billy Ocean-hit en op de b-kant 'Ride A Wild Horse' van Dee Clark. Billy heeft nog nooit zo sexy geklonken!

* Al Green- Livin' For You (US, Hi, 1973)
Ik heb een paar maal Memphis aangehaald en daar hebben we de dominee. Het is natuurlijk helemaal in lijn met zijn overige hits maar dat mag de pret niet drukken. 

* Erica Guerin- Never Too Late (US, Ichiban, 1993)
Ja, ik heb een vermoeden dat Mark voor de b-kant is gegaan. De a-kant heet namelijk ''Heart-Stopping Sex'. 'Never Too Late' heeft een bijna eigentijdse retro-soul sound. Erg gezellig met blazers en zo. 'Heart-Stopping Sex' neigt iets meer naar de blues maar nog altijd wel uptempo.