Gele Bak Top 100: 51-60

Ik ben doorgaans niet gemakkelijk in opgeven van iets waar ik aan ben begonnen. Toch merk ik bij 'The Vinyl Countdown' van afgelopen week dat veel platen uit de Top 100 als een 'herhalingsoefening' klinken. Bovendien heb ik al een hele lange tijd een wens en daar ben ik zaterdag mee begonnen. Ik wil proberen alle Blauwe Bak-singles in chronologische volgorde van aankoop te draaien. In plaats van de Top 100 heb ik gisteravond de Blauwe Bak-singles uit 1993 gedraaid en dat smaakt naar meer. Het plan is dus iets gewijzigd: De Gele Bak Top 100 blijft op Soul-xotica en vanaf komende week wordt de Week Spot tijdelijk eentje 'uit de oudheid'. Vandaag presenteer ik jullie de nummers 51 tot en met 60, morgen zal ongetwijfeld een dubbel bericht worden of anders dinsdag. Dat hangt namelijk iets van mijn werkschema af. Het zou zomaar kunnen dat ik dinsdag moet werken en dan moet ik morgenavond aan de bak voor 'Tuesday Night Music Club'.

60. I've Been Losing You-Aha (Duitsland, Warner Bros. 928 594-7, 1986)
Een nummer dat helemaal is weggezakt in mijn geheugen, maar o... wat is het genieten als ik deze na al die jaren weer eens hoor. Solide popmuziek zoals solide popmuziek hoort te klinken en waar de Scandinaviërs eveneens patent op lijken te hebben. Wellicht een aanzet tot méér A-Ha in mijn bakken?

59. All 4 Love-Color Me Badd (Duitsland, Giant 5439 19188-7, 1991)
Zoals jullie ongetwijfeld merken in 'Het zilveren goud' is het jaar 1991 een 'magisch' jaar voor mij. De examens, de nieuwe school in augustus, lange fietstochten en vooral heel veel singles. Ik heb nauwelijks oor voor wat er op dat moment speelt in de hitparade en zo'n Color Me Badd kan ik in 1991 niet op waarde schatten, maar... een kwart eeuw later vallen de stukjes op hun plek en haal ik de schade dubbel en dwars in. Geweldige plaat met een dito 'gevoel' als ik terug denk aan die tijd.

58. Seven Into The Sea-In Tua Nua (Duitsland, Virgin 108 381, 1986)
Van buiten oogt Het Bolwerk gewoon als een oud schoolgebouw. Over wat er binnen gebeurt, gaan de meest wilde verhalen en daarmee word ik eveneens opgescheept als ik in 1992 aan de slag ga als muziekrecensent voor het Sneeker Nieuwsblad. De 'slechte' naam van Het Bolwerk gaat sowieso op voor alternatieve poppodia als deze, toch wordt Het Bolwerk vaak verward met De Meerpaal. Dát was begin jaren tachtig net een tikje extremer. Het Bolwerk is 'alternatief' en haalt doorgaans de neus op voor de Top 40. Toch is het hen een paar keer gelukt een band binnen te halen die juist op dat moment aan het doorbreken was. Zelf herinner ik dat optreden van The Offspring nog erg goed. Het concert van In Tua Nua is van voor mijn tijd. Als 'Seven Into The Sea' in de vaderlandse hitparade staat, is de band te bewonderen in Sneek.

57. Bang Bang Lulu-Mighty Sparrow (Barbados, RA 410, 1970)
Een 'stout' liedje van calypso-koning Mighty Sparrow. Hij is in ons land het beste bekend van 'Only A Fool' met Byron Lee, maar met 'Bang Bang Lulu' bouw je pas echt een feestje!

56. There But For Fortune-Joan Baez (Oostenrijk, Amadeo AVRS 21329, 1965)
Phil Ochs noemt in 1970 een album met origineel werk 'Phil Ochs' Greatest Hits', maar het getuigt van Ochs' zelfspot. Hij wordt op handen gedragen door iedereen in de Amerikaanse folk-scene. Ochs is goed bevriend met Bob Dylan en ziet zijn werk gecoverd door 'grootheden' als Joan Baez. Dat is hier eveneens het geval. 'There But For Fortune' is een prachtig lied van Ochs dat mij in de uitvoering van Joan Baez laagjes kippenvel bezorgt. De liefde voor de folk zal nooit helemaal verdwijnen...

55. Bitter Fruit-Little Steven (EEG, Manhattan, 1987)
Zijn 'Forever' is dertien jaar geleden één van de aanstichters van een hernieuwde interesse voor plaatjes uit de jaren tachtig. Wat betreft 'Forever', daarmee ben ik al aan een tweede exemplaar begonnen, maar ook 'Bitter Fruit' is niet te versmaden!

54. I Want To Wake Up With You-Boris Gardner (NL, Dance 108486, 1986)
Hoewel de muziek van Jamaica komt, is Engeland één van de eerste plaatsen in de wereld waar reggae gemeengoed wordt. Toch lijkt de opleving van de begin jaren tachtig in de reggae helemaal aan Engeland voorbij zijn gegaan. In Nederland brengt het Dance-label, onderdeel van Ariola, een serie reggae-singles uit die gek genoeg helemaal niks hebben gedaan in Engeland. Zo zie ik tot mijn grote verbazing dat een paar radio-collega's 'Lady' van Wayne Wade 'ontdekken'. Als ik eens vraag naar 'Someone Loves You Honey' van June Lodge wordt het niet herkend. Boris Gardner is minder obscuur. Hij heeft in 1970 een hit gehad in Engeland met 'Elizabethan Serenade' (als Boris Gardiner) en ook 'I Want To Wake Up With You' wordt aldaar een hit.

53. Elise-Pierre Groscolas (Frankrijk, Trema, 1975)
Franstalige platen kunnen me ook al snel worden gestolen, maar voor Pierre Groscolas heb ik een zwak. De man weet namelijk ontzettend leuke popliedjes te schrijven. Probeer maar eens niet mee te zingen met 'Lady Lay', maar 'Elise' geeft me al jaren een goed gevoel. Toch heb ik de plaat nog steeds niet en daar breng ik het afgelopen jaar verandering in. Waarvan akte.

52. Mr. Spaceman-The Byrds (NL, CBS 2295, 1966)
De eerste dag van de vakantie. Ik heb mijn telefoon op de zaak laten liggen en moet naar Meppel fietsen om deze op te halen. Ik kijk even bij De Tafel en dan gaat het mis... Of toch niet? Nee, het is een mooi opzetje van de vakantie want die is in 2015 goed gevuld qua vinyl. Deze van The Byrds is een aangename verrassing, één van de weinige jaren zestig-singles in de partij bij De Tafel welke ik nog niet heb. In september zal ik nog een tweede Byrds-single kopen en die vinden we hoger in deze Top 100.

51. Wild World-Maxi Priest (Duitsland, 10 Records 109 953, 1988)
Cat Stevens neemt ook een eigen versie op, maar leent het in eerste instantie uit aan Jimmy Cliff. Deze maakt het tot een wereldhit. Maxi Priest doet het succes van Cliff achttien jaar later dunnetjes over. Nu wordt het ritme ook geperfectioneerd door het legendarische duo Sly & Robbie. Jimmy Cliff blijft mijn favoriet, maar die heb ik niet in het afgelopen jaar gekocht en dus beloon ik Maxi Priest met een 51e plaats. Morgen gaan we over de helft.

Singles round-up: juli 3

Deze vrijdagavond staat helemaal in het teken van singles. Eerst de derde 'Singles round-up' van deze maand, daarna de singles plaatsen in de betreffende bakken, de singles voor de Top 100 van morgenavond uitzoeken en tenslotte de eerste singles voor 'Do The 45' selecteren. Niet té laat naar bed want ik zou morgenochtend graag even naar Vledder willen fietsen voor de kofferbakverkoop aldaar. Met een beetje mazzel kan ik maandag meteen weer aan de bak met een volgende 'Singles round-up'? Vandaag de laatste zes uit Dieverbrug en nog eentje uit Dwingeloo.

* Barbra Streisand- Time And Love (NL, CBS, 1971)
Singles van Barbra Streisand zijn vaak voorbestemd voor het archief, maar hier trekt het nummer van Laura Nyro mij. En, ik moet bekennen, Barbra's versie mag er zijn! Ik zou bijna durven zeggen dat het beter is dan het origineel, maar daarmee doe ik mijn cult-heldin ernstig tekort natuurlijk. Laten we het erop houden dat het interessanter is dan op het eerste gezicht. Ik heb geen flauw idee of Laura dit als single heeft uitgebracht, dus wellicht ook nog de enige kans om deze op 45 toeren-plaat in de bakken te hebben. Toch gaat het genadeloos de jaren zeventig-bak in.

* Sugarhill Gang- Rapper's Delight (UK, Pye, 1979)
Bij de inleiding van de vorige 'Singles round-up' refereer ik aan het uitstapje met een toenmalige collega langs de kringloopzaken in Ruinerwold, Dieverbrug en Meppel. Toen heb ik ook mijn eerste 'Rapper's Delight' gekocht. Als ik in augustus 2013 de voorbereidingen tref voor de eerste 'Floorfillers' wil ik alles digitaal hebben en neem daarvoor een aantal vinylplaten op. 'Rapper's Delight' staat ook de nominatie maar deze blijft vrijwel in het begin genadeloos hangen. Een 'classic stick' zoals ik het noem. Het veroorzaakt een mantra van 'Me, the groove and and my friends, the groove and my friends etc.' en zal dat tot op de dag van heden gebruiken als een jingle voor zowel (wijlen) 'Floorfillers' als de vinyl-shows. Toch moest ik hem eens beter hebben. Een Engelse persing is dan erg welkom, maar ook deze heeft een 'moeilijk' stukje, doch minder desastreus dan zijn voorganger.

* Nino Tempo & 5th Ave. Sax- Roll It (Duitsland, A&M, 1974)
Eigenlijk is het jammer dat ik zo laat ben begonnen met de 'Singles round-up'. Het is slechts zelden dat ik aandacht besteed aan singles-aankopen en het zijn dan vooral ook de meer 'succesvolle' uitstapjes als de kringloopzaken in Hoogeveen en Emmeloord. Het is een week na mijn fietsvakantie in 2010 als de achterband helemaal gaar is. Niet zo gek als je bedenkt hoeveel kilometers ik bepakt en bezakt heb gemaakt. Die rij ik later die week plat en moet vervangen worden. Achteraf gezien is het zuur geld want de fiets gaat nauwelijks gebruikt worden in de daaropvolgende maanden en in juni 2011 gaat deze bij het oud ijzer. Om de tijd te doden in de stad ga ik langs 'De Pikkepoelie', de overdekte vlooienmarkt met vaste standhouders in Steenwijk. Daar koop ik een zwik elpees waaronder 'Come See Me 'Round Midnight' van Nino Tempo & 5th Ave. Sax. Omdat ik Nino Tempo vooral associeer met het zoete 'Love Story' met April Stevens, denk ik dat het easy listening-prut gaat worden. In juni 2012 ontdek ik dan eindelijk dat dit het tegenovergestelde is: Nino brengt uitstekende funky soul, grotendeels instrumentaal of met incidentele zang. Later ontdek ik dat 'Sister James' een Northern Soul-klassieker is. 'Roll It' staat eveneens op de elpee en is net zó lekker. Deze mag dus in de Blauwe Bak-koffer en wellicht gaat het ook nog eens de Week Spot worden.

* T.Rex- Truck On (Duitsland, Ariola, 1973)
In 1991 doe ik bij Sunrise vooral boodschappen uit de collectie van twee broers die in de vroege jaren zeventig de uitverkoopbakken leeg halen. De singles uit Dieverbrug roepen dit in herinnering, want ook 'Truck On (Tyke)' zit in de vijf gulden-bak bij Sunrise evenals 'Lazy Daisy' van Tony Ronald. 'Truck On' heeft in 1991 een fotohoesje, bij deze ontbreekt het. Toch heeft de plaat het zonder al teveel kleerscheuren overleefd. 'Truck On' is bovendien een fijn nummer dus heet ik deze single van harte welkom in de jaren zeventig-bak.

* Cornelis Vreeswijk- EP De Nozem En De Non (NL, Metronome, 1966)
In 1966 heet het een EP hoewel die gewoon op 45 toeren wordt afgespeeld. In 1972 noemt Elf Provinciën dit een 'maxi-single'. Die term is dan net een jaar eerder ontwikkeld voor singles met meer dan twee nummers en vaak oude hits samen op een single gebracht. De Elf Provinciën-single heb ik reeds sinds oktober 1989, deze EP met fotohoes duikt op in Dwingeloo en gaat mee voor de aardigheid. 'De Nozem En De Non' blijft natuurlijk niet te versmaden, maar het is verder vooral bak-vulling.

* David Alexandre Winter- Vole S'envole (Frankrijk, Riviera, 1970)
In 1967 maakt Winter twee singles voor Philips onder de naam John Van Doren en verder staat me iets van bij dat hij lid is geweest van Daddy's Act. Net zoals Dave van 'Dansez Maintenant' is David Alexandre Winter een Nederlander die het succes vindt in Frankrijk. Op zichzelf een mooi verhaal, maar het was nóg mooier geweest als de muziek de moeite waard was geweest.

* The Young Idea- Mr. Lovin' Luggage Man (NL, Columbia, 1967)
In Engeland zijn omstreeks 1966-67 de mannelijke duo's even zeer in trek. Denk aan duo's als David & Jonathan, Twice As Much, maar ook The Young Idea. Een dag nadat 'Sergeant Pepper' van The Beatles is verschenen, brengt The Young Idea de eerste cover van dat album. Het is een vrij natuurgetrouwe 'With A Little Help From My Friends' dus blijkbaar heeft de groep de beschikking over een proefpersing van de Beatles-elpee. 'Mr. Lovin' Luggage Man' is de opvolger van 'With A Little Help From My Friends' en nu is het een liedje van de hand van de heren Reed en Mason. Beide kanten zijn fraaie voorbeelden van barokke pop met pseudo-psychedelisch gebral. Desondanks een hele aangename verrassing want ik ken The Young Idea tot een week geleden alleen vanwege hun Tipparade-notering in het 'Hitdossier'.

Week Spot kwartet: week 28

Ik heb een kwartier geleden de tweede 'Afterglow' afgesloten met de volledige achttien minuten van Isaac Hayes' 'By The Time I Get To Phoenix' en niet nerveus geweest. Eigenlijk ben ik na het samenstellen van de lijst wel zeker van mijn zaak. Sterker nog: Het voelt als het soort van 'nachtshow' dat ik altijd nog eens wilde doen. Een plaats voor langere album-tracks die overdag of 'prime time' op zaterdag- of zondagavond iets gevoeliger liggen. Volgende week is het even 'afkicken' want dan doe ik de 'Euro Dance Top 30', het laatste stukje 'Floorfillers' waarvan ik nog geen afscheid kan nemen. Nu mag ik dan weer heerlijk over mijn schouder kijken naar de Week Spot's uit de afgelopen vier jaar en dat is altijd fijn. Morgen het restant van de singles uit Dwingeloo en Dieverbrug waarna ik in het weekend de Top 100 vervolg. Zaterdagavond tussen elf en één hoop ik de nummers 76 tot en met 51 te kunnen proppen in 'The Vinyl Countdown', maar dat is weer genoeg promotie voor de radio. Terug naar de Week Spot's van week 28 in 2012 tot en met 2015.

2012: I Don't Like To Lose-The Group featuring Cecil Washington
Het 'ge-Vecht tegen de drank' heb ik voor een deel te danken aan de spoorwegen. De klok is juist een uur vooruit gegaan en ik ontwaak vroeg op deze zondagmorgen. Ik heb meteen het idee om met de fiets in de trein ergens naartoe te gaan. De omgeving van Utrecht lijkt me wel leuk alleen verneem ik op station Zwolle dat er geen treinen rijden tussen Zwolle en Amersfoort. Een 'buitenlandse' reis over Deventer lokt niet en zo sta ik wat plompverloren op het station. Dan zie ik dat binnenkort een trein naar Emmen zal vertrekken en deze ook in Gramsbergen stopt. Spontaan ontstaat het plan om de Vechtdalroute opnieuw te doen vanaf de grens tot Neuenhaus. Gaandeweg wordt de route steeds meer uitgebreid en zal in Duitsland leiden tot Schüttorf waarna het nog een flinke reis is naar Oldenzaal. Dat had ik onderschat! Het is die avond dat ik 'I Don't Like To Lose' voor het eerst hoor. Een hele doffe opname maar het is me meteen duidelijk: Dit nummer móet ik hebben. De zoektocht is niet eenvoudig maar ik vind dan toch een heruitgave. Het origineel is namelijk niet te betalen. In tegenstelling tot veel van de plaatjes uit 2012 is dit eentje waarvan ik nog immer geniet en dat geregeld zijn rondjes mag draven.

2013: It's Got To Be A Great Song-The Tiffanies
Ik luister al meer dan een jaar naar de 'Northern Soul Jukebox' op de mp3-speler en het heeft me tot vele aankopen geïnspireerd en een heuse 'wantlist' gecreëerd. Op een gegeven ogenblik ben ik even klaar met de selecties en voeg een hele stel 'nieuwe' toe. Op een fietstocht over het Dwingelerveld worden vele nummers 'ontdekt' en zal, vlak voor thuiskomst, 'Kiss My Love Goodbye' van Bettye Swann zo hard binnen komen dat ik hem op vinyl bestel. Het is echter het begin van de tocht dat ik word overdonderd door dit 'It's Got To Be A Great Song' van The Tiffanies. Gelukkig heeft mijn maat in Chicago net weer een veiling en van hem koop ik het origineel. Die blijken schaars te zijn, de meeste exemplaren zijn bootlegs uit de jaren zeventig. Collega-radiomaker Lee is meteen ook helemaal 'fan' en gebruikt het sinds jaar en dag voor zijn show 'From The Catacombs'. Tegenwoordig vind ik het té poppy voor de soul-set, maar de associatie met de show van Lee maakt ik hem nog geregeld draai.

2014: Getting Mighty Crowded-Betty Everett
Als ik na afloop van het optreden in Watford onder het genot van een bak koffie met Lee zit te leuten in de bed-and-breakfast in Radlett, ontstaat de ruwe schets voor 'The March Of The Barbaras'. We concluderen dat de Barbara's in de soul alleen maar goede dingen hebben voortgebracht. Lee doet de mars solistisch op 5 mei 2014. Dan ontstaat 'The Battle Of The Bettys'. Nu is het een uitdaging tussen 'Do The 45' en 'From The Catacombs' om met zoveel mogelijk 'unieke' Betty's te komen. Afgelopen zaterdag en maandag hebben we in dat kader 'It's Only Bobbys' gedaan en zijn er plannen voor iets dergelijks met Jackie's. In 2014 pas ik de Week Spot aan op het thema in 'Do The 45' en dus heb ik tegelijk met de 'Battle' deze klassieker van Betty Everett als Week Spot. Komende zaterdag ga ik beginnen aan de 'prehistorie' van mijn Northern Soul-collectie, dan de singles die ik tussen 1990 en 1993 heb gekocht en welke nog steeds in de Blauwe Bak zitten. Ik begin de show dan met de 'Week Spot Carousel' en de nieuwe Week Spot en dus kunnen jullie Betty Everett komende zaterdag eveneens bewonderen in de show.

2015: Mercy Mercy Mercy-Marlena Shaw
Met uitzondering van Barbara & Brenda in 2012 gebeurt het maar zelden dat een artiest tweemaal de Week Spot mag hebben, maar voor Marlena Shaw maak ik een uitzondering. Het had ook zomaar met 'Woman Of The Ghetto' of 'I'm Satisfied' kunnen zijn. Toch is het deze recente aankoop van Marlena Shaw. Eigenlijk 'meegenomen' om te besparen op de verzendkosten, maar een plaatje dat vooral sinds de 'zomermix van 2015' is gaan groeien voor mij. Nu wacht ik op een nieuwe naald en zal dan eens de 'zomermix van 2016' vastleggen op tape. Die wordt vast minder 'Northern' dan zijn voorgangers, maar nu zal ik vooral ook de gospel beter doseren want dat is een beetje een bezwaar bij die laatste mix.

Singles round-up: juli 2

Het moet om en nabij de start van Soul-xotica zijn geweest, maar terugbladeren heeft geen zin. Ik publiceer op dat moment nog zeer onregelmatig en heb vast geen notitie gemaakt van deze dag. Als ik al heb gepubliceerd. Na bijna een jaar ziektewet acht de bedrijfsarts het tijd om weer 'langzaam aan' te beginnen. Dat is eerst twee uur per dag aan het werk. Dat ik een maand later moet stoppen omdat ik 'het niet aan kan', heeft niets met de hoeveelheid werk of de werkzaamheden te maken. Het is de verschrikkelijke sfeer op de afdeling waar ik terecht kom die het me onmogelijk maakt. Als ze nu iedere dag zou werken, dan was het een stuk aangenamer geweest. Ik ontmoet een vrouwtje dat ik nog ken van de Socialistische Partij uit 2003. Ook zij heeft de partij de rug toegekeerd. Op een donderdagmorgen krijgen we het over kringloopwinkels en zij vertelt over de nieuwe kringloop in Ruinerwold. Die ken ik nog niet! ,,Nou, dan pik ik je zaterdagmorgen toch op en gaan we eens kijken". Het uitstapje blijft eenmalig. Eerst naar Ruinerwold maar als we daar beide weinig kunnen vinden, stelt ze Dieverbrug voor. Daar ben ik eveneens nog nooit geweest. Na een bord snert in een restaurant in Diever besluiten we de dag bij de kringloopzaken in Meppel. Dieverbrug heeft lang het bezwaar dat het té ver weg is, maar sinds 2011 maak ik er dagen van, vaak in combinatie met Hoogeveen. De fietstocht over het Dwingelerveld en Pesse is immers altijd een feestje? De komende zeven singles heb ik afgelopen zaterdag uit Dieverbrug gehaald.

* Sam Neely- Sadie Take A Lover (NL, A&M, 1974)
Er is iets dat opvalt in Dieverbrug. Veel van de singles komen uit de periode van 1971 tot en met 1976 en hebben ergens een 'link' met Inelco. Heel veel singles op het Ariola-label, maar ook een enkele RCA. Desondanks ook Duitse Ariola-persingen. Geen van de aanwezige platen is een hit geweest in Nederland. Het is geen 'new old stock' en evenmin afkomstig van een radiostation of een discotheek. Het lijkt alsof Inelco anno 1974 of 1975 pakketjes geflopte singles heeft aangeboden. Zelfs de genres zijn lukraak bijeen geharkt. A&M wordt in de midden jaren zeventig eveneens door Ariola op de markt gebracht. Sam Neely heeft in die jaren een Tipparade-notering met 'Cajun Woman' en hoewel ik vermoed dat het country gaat worden, neem ik deze uit nieuwsgierigheid mee. Ja hoor, hélemaal country en dan van het mindere soort. Die gaat vlug het archief in!

* Jenny One-Shot- Double Barrel (NL, RCA Victor, 1971)
Judge Dread moet uit dezelfde collectie komen, maar ook deze exoot uit het brein van Jonathan King. Helaas niet met het afgebeelde fotohoesje, maar desondanks in een goede staat. Het moet een Russisch folkgroepje voorstellen. Bongo's, een cello en een viool en een zwoele stem die de tekst van Dave Barker declameert, want 'Double Barrel' is natuurlijk een cover van het succes van Dave & Ansil Collins. De b-kant, 'Good Morning en die hele lap tekst erna', is dezelfde opname maar dan achterstevoren. Een fantastische novelty!

* Juan Pardo- Maria Magdalena (NL, Ariola, 1973)
Zal ik binnenkort nog eens terug fietsen? Ik heb de elpees overgeslagen maar stel je eens voor dat daar ook oude Ariola-elpees tussen zitten? Het zal je maar gebeuren om alsnog de originele elpee van Mayfly te vinden. Juan Pardo is een gok en niet één van de beste. Een Italiaan met een baard en met hulp van een Moog in een niet bijster origineel liedje. 'My Guitar' op de flip is inderdaad in het Engels en klinkt fraai ingetogen maar ook niet wereldschokkend.

* Ruby Pearl & The Dreamboats- The Shang-A-Lang Song (Duitsland, Ariola, 1974)
En die blijk ik al te hebben. Ach, voor vijftig euro mocht ik hem wel gokken en deze klinkt bijna nieuw dus wellicht een fraaie vervanger. Jammer genoeg zal het nooit een leuke plaat worden.

* Tony Ronald- Lazy Daisy (Duitsland, Ariola, 1974)
Op de achterkant van het fotohoesje neemt de Duitse tak van Ariola nog eens de geschiedenis door van Tony Ronald. Daaruit mag blijken dat Nederland een goed deel van Ronald heeft gemist. Tony is een Nederlander en neemt reeds in de vroege jaren zestig zijn eerste platen op met The Kroners. Op een zekere dag neemt hij de boot naar Spanje en zal daar blijven. Intussen scoort hij een paar hits in Duitsland en 'Lazy Daisy' klinkt alsof dit het goed moet hebben gedaan temidden van de gezellige schlagers. In Nederland kennen we enkel 'Help (Get Me Some Help)' van Ronald dat in 1971 een zesde plek in de Top 40 bereikt. Vierentwintig jaar later wordt een couplet eindeloos gesampled voor Charly Lownoise & Mental Theo's 'Wonderfull Days'. 'Lazy Daisy' is leuk voor in het archief.

* Leo Sayer- Long Tall Glasses (Duitsland, Chrysalis, 1974)
Chrysalis wordt in Duitsland volgens mij ook gedaan door Ariola, dus dan toch nog één hit temidden van de flops? En niet zomaar een hit: Leo Sayer staat bovenaan de hitparade met 'Long Tall Glasses'. Ik heb de single reeds in de Nederlandse persing, maar deze Duitse met fotohoes oogt prachtig voor vijftig cent en klinkt dito.

* Ramses Shaffy & Liesbeth List: Aan De Andere Kant Van De Heuvels (NL, Philips, 1971)
Ja hoor, Dieverbrug heeft meer te bieden dan alleen geflopte Ariola-singles. Vrijdag komen we nog een juweeltje uit de jaren zestig tegen, maar verder ook de nodige kleinkunst. Ik zou deze willen beschrijven als een 'double-sider'. De 'Heuvels'-kant heeft de tand des tijds niet doorstaan en dan vooral in het begin van de plaat. Het valt me nu pas op dat 'Zonder Bagage' de keerzijde is en dat ik dit lied beter ken als 'De Wereld Heeft Mij Failliet Verklaard'. Dit is Shaffy op z'n best. Nu nog maar eens zoeken naar een 'upgrade', want het vinyl is wel erg minimaal.

Week Spot: Joe Simon

Het is niet eenvoudig om tot een besluit te komen voor de Week Spot van deze week. Het is verleidelijk om de single van Gary Moore & New Joy te doen, maar dan opnieuw... ik heb vorige week net Edwin Hawkins gehad en spaar Moore dan liever nog eens voor een latere gospel-Week Spot. Ook is niets over de gospelmuzikant Moore te vinden. Gelukkig heeft 2016 inmiddels een lange lijst Blauwe Bak-singles opgeleverd en als ik door de lijst blader, zie ik Joe Simon staan. De beste man heeft nog nimmer de Week Spot gehad en dat mag best een klein schandaal heten. In maart heb ik 'Pool Of Bad Luck' (1972) gekocht op single en dat is een favoriet gebleken in de afgelopen maanden en dus ga ik het recht zetten door deze single als Week Spot te bombarderen.

Het verhaal begint met het cliché. De kerk. In dit geval is het de baptistengemeente in Simmesport in Louisiana waar zijn vader op de kansel staat. Joe is eveneens in Simmesport geboren. Zijn geboorteakte toont 2 september 1943 als de datum. Als tiener verhuist de familie Simon naar Richmond in Californië en daar begint Simon aan een professionele zangcarrière. Hij wordt lid van de Golden West Gospel Singers. De groep gaat echter niet veel later overstag om een 'seculiere' plaat op te nemen: 'Little Island Girl' verschijnt in 1959 als The Golden Tones. The Golden Tones neemt platen op voor het Hush-label en het zijn de eigenaars van deze maatschappij die Simon ertoe zetten om solo verder te gaan. In 1964 verschijnt Simon's eerste single, 'My Adorable One', welke nét niet de Hot 100 haalt en op 102 blijft steken. Toch is het een hele prestatie voor een onbekende zanger om zo hoog te eindigen met een eerste single.

De tweede single, 'Let's Do It Over' uit 1965, bereikt zomaar een dertiende plaats in de R&B en 'Teenager's Prayer' uit 1966 bereikt naast de Hot 100 (nummer 66), de R&B (nummer 11) ook een 73e positie in Canada. '(You Keep Me) Hangin' On' uit 1968 is niet hetzelfde lied als van The Supremes. Na vier minder scorende singles brengt deze Simon weer wat succes, maar hij moet geduld hebben tot 1969 eer hij zijn eerste nummer 1 in de R&B op zijn naam kan zetten: 'The Chokin' Kind'. Het is de radio-deejay John Richbourg uit Tennessee die Simon bij Sound Stage 7 heeft gebracht, een sublabel van Monument, en dezelfde man die hem in 1970 aanspoort om eens contact op te nemen met Polydor. Dat laatste label heeft dan juist het Spring-label opgezet. Simon komt hier onder contract en Spring stelt een samenwerking voor met Kenny Gamble en Leon Huff. Dat zal de heren geen windeieren leggen. In 1972 brengt het gezelschap 'Drowning In The Sea Of Love' uit dat overal een grote hit wordt. Zelfs in Nederland staat het in de Tipparade, maar heb ik sterk mijn twijfels. Het is de Duitse persing welke in Nederland wordt uitgebracht en, tot zover ik weet, speelt deze nooit 'Drowning' maar altijd 'Found My Dad'. Eva Cassidy heeft in 2003 posthuum succes met de hit van Joe Simon. 'Pool Of Bad Luck' is de opvolger van 'Drowning' en brengt het tot een 42e plek in de Billboard en nummer dertien op de R&B. Het nummer verschijnt in Engeland als b-kant van 'You Are Everything'. Hoewel Spring in Europa wordt uitgebracht door Polydor doet Mojo in Engeland de distributie.

Joe Simon heeft een tenor- en basbariton welke zeer herkenbaar is. 'Pool Of Bad Luck' begint als een ballade, maar halverwege komt er schot in de zaak. Het resultaat is wederom erg Gamble & Huff-verantwoord. In Engeland moet Joe Simon echter tot 1973 wachten eer hij zijn eerste en enige hit scoort: 'Step By Step'. 'Get Down Get Down (On The Floor)' is in 1975 Simon's laatste grote hit. Met het aanbreken van het nieuwe decennium besluit Simon weer terug te keren op oude voet: Hij gaat zijn stem en leven inzetten om het evangelie te verkondigen. Hij doet dat deels als dominee, maar neemt eveneens een aantal gospel-platen op. Ook produceert hij in 1983 het solo-album van Jackie Verdell. In de late jaren negentig maakt hij 'The Story Must Be Told' en dat is voorlopig het laatste wapenfeit van Simon als muzikant. Wel blijft zijn repertoire erg in trek bij hedendaagse artiesten als Joss Stone en worden zijn platen te pas en te onpas gesampled.

Singles round-up: juli 1

De tijd vliegt! Als ik me bedenk wanneer ik voor het laatst bij de kringloopwinkels in Dieverbrug en Dwingeloo ben geweest, kan ik het nauwelijks geloven. Toch lijkt het waar te zijn... Het moet begin maart 2014 zijn geweest. Een week voordat ik de fotosessie voor de 'Specialized'-kalender heb. Omdat fotograaf Wim iets heeft bedacht met hangende vinylplaten aan het plafond en hij daar een stapel 'waardeloze' platen voor nodig heeft, fiets ik naar Diever. Ik heb het zoeken naar 'meuk' voor het laatste bewaard en kan maar niet die ene zak met piraten-elpees vinden. In plaats daarvan 'offer' ik een paar platen op uit mijn eigen collectie. Denk dan vooral aan redelijk afgedraaide exemplaren en verzamelelpees die nog dienst zouden kunnen doen vanwege één of twee nummers. Nadat ik de platen bij Wim heb gebracht, fiets ik in eerste instantie naar de kringloop in Dieverbrug. Daarna zoek ik de kringloop in Dwingeloo op en het is de eerste keer dat ik daar binnenstap. De afgelopen weken ontstaat het verlangen om weer eens bij beide zaken te kijken en zaterdagochtend lijkt me het uitgekiende moment hiervoor. Het is namelijk mijn kans om nog iets van deze fraaie zaterdag mee te pakken op de fiets. In Dwingeloo is de vangst 'mager', slechts twee singles. In Dieverbrug rond ik het af op twintig singles zodat het daar op een tientje uitkomt. En daar zitten een paar bij die de fietstocht ruimschoots belonen!

* Nino Bravo- Un Beso Y Una Flor (NL, Polydor, 1972)
Ik begin meteen maar met een 'vuller'. Aan het einde van de rit heb ik 17 singles voor vijftig cent elk. Met nog drie erbij zit ik keurig op een tientje. Nino Bravo is zo'n 'naam' uit het 'Hitdossier' waarbij ik de plaat niet kan herinneren, maar het ziet er fraai uit met het fotohoesje. Tijd om de plaat nu op te zetten. Nou mensen! Ik ben 'om'. Voor een bak zult uit Italië heb ik het minder gehoord!

* Ben Cramer- World Of Music (NL, Omega International, 1970)
Over vocale grootheden gesproken, ook Ben mag dan niet ontbreken. Er zijn enkele momenten in zijn carrière dat hij zijn naam flink te grabbel heeft gegooid (denk: 'De Clown'), maar verder doet Cramer niet onder aan bijvoorbeeld Tom Jones. In 1970 werkt Cramer enige tijd met producent Richard Gottehrer en dat levert onder andere 'Lady Of The Night' op, een single welke ik sinds 1993 koester. In veel gevallen heeft deze 'World Of Music' als keerzijde, maar dat is bij mijn exemplaar anders. 'World Of Music' wordt ook afzonderlijk uitgebracht maar het levert Ben geen hit op in ons land. We kennen Ben vooral van zijn ballades, maar 'World Of Music' is een lekker uptempo ding. Op de b-kant doet hij 'Hey Girl', een compositie van Gerry Goffin en Carole King, en dat klinkt eveneens erg lekker. Lieve mensen, vergeet 'De Clown', en laten we Ben eindelijk eens op waarde schatten. En voor een Nederlander is zijn Engels ook nog eens uitzonderlijk goed!

* Fats Domino- Natural Born Lover (NL, Imperial, 1961)
Dwingeloo heeft wederom weinig op het gebied van singles. Wel koop ik hier nog twee oude houten single-koffers. De grote is erg vuil aan de buitenkant, maar ik heb hiermee het idee deze te schilderen en in te zetten als 'gospel-koffer'. Op de vraag of ze wel eens singles binnen krijgen, zegt de man achter de toonbank: ,,Zelden, maar het is nooit echt de moeite waard. Kom maar mee, volgens mij heb ik nog een koffertje liggen". Dat is dus de grote koffer. De inhoud valt zwaar tegen totdat ik deze van Fats Domino zie. Ook Cornelis Vreeswijk van komende vrijdag mag mee. Fats is in een geweldige staat en ik heb het gisteravond in 'The Vinyl Countdown' gedraaid. Een erg bijzonder nummer bovendien, misschien wel één van zijn beste. Bij Fats Domino geldt hetzelfde verhaal als met Cliff Richard, in de begin jaren negentig worden torenhoge prijzen gevraagd voor zo'n single, nu kun je het in topstaat voor een euro meenemen uit Dwingeloo.

* Margriet Eshuijs- I Could Never Leave You (NL, CBS, 1980)
Een beetje oneerbiedig voor mevrouw Eshuijs. Ik heb immers mijn loopbaan als recensent mede aan haar te danken, maar toch is 'I Could Never Leave You' een beetje een 'vuller'. Opnieuw is het nummer een 'zwart gat', dus laten we dat eerst eens gaan ophelderen. De plaat is flink krom maar gelukkig niet erg hoorbaar. Begint goed! Wat zeg ik? Bloedmooi nummer. Tot nu toe niet slecht gegokt!

* The Formations- At The Top Of The Stairs (Duitsland, MGM, 1968)
Ik probeer het te onderdrukken en volgens mij is het gelukt. Geen oerkreet, maar wel een luide 'YES!'. Ik hou plotseling de originele Duitse persing van deze absolute Northern Soul-klassieker in mijn handen. Het hoesje ontbreekt jammer genoeg en het vinyl oogt zwaar gebruikt, maar in de praktijk klinkt die als een klok. Bovendien is de single erg welkom want mijn Engelse Mojo-persing heeft een 'ongelukje' gehad en deze kan daarvoor mooi in de plaats. De Mojo komt dus in de jaren zestig-bak en deze MGM in de Blauwe Bak-koffer. Ook hier weer met het even mooie 'Magic Melody' op de keerzijde. De fietstocht is nimmer tevergeefs geweest, maar nu is het opeens zéér de moeite waard!

* Frans Halsema- De Laatste Tango (NL, Philips, 1967)
Tja, ik sta een halve minuut met deze single in de hand en gooi het dan op het stapeltje. Noem dit het zwak dat ik heb voor Frans Halsema. Een heerlijke 'novelty' die vast het archief zal ingaan om er nooit meer uit te komen.

* Judge Dread- Big Nine (Duitsland, Trojan, 1974)
Middels het 'Hitdossier' ken ik Judge Dread van 'Big Six'. In 1991 vind ik bij Sunrise de single 'Big Eight', tijdens de eerste weken in Mossley 'Big Seven' en nu 'Big Nine' tot mijn grote verrassing. 'Big Ten' is ook lachen, gieren en brullen en moest de volgende zijn. Of zal ik stiekem eens een exemplaar van 'Up With The Cock' bestellen op Discogs? Judge Dread, voor minder ingewijdenen, is een blanke Engelsman die een record op zijn naam heeft staan: Hij is de artiest die met de meeste nummers in de ban is gedaan bij de BBC. Dat is niet verwonderlijk want Judge Dread doet aan erg dubbelzinnige rijmpjes over een solide reggae-beat. Op 'Big Nine' begint hij over een meisje dat gaat picknicken en houdt hij een pijnlijke pauze tussen de lettergrepen 'count' en 'ryside'. En dan uitgesproken op zijn Engels...? Geen wonder dat de BBC het niet wilde draaien. Ik vind eerst de single en daarna, los, de fotohoes. Het verblijf buiten de hoes heeft een paar krasjes opgeleverd en na het tweede refreintje moet het even worden 'geholpen', maar verder teken ik ervoor.

* Mark & Clark Band- When It Comes To Love (NL, CBS, 1977)
Ik heb de elpee 'Double Take' van Mark & Clark Band en natuurlijk alleen en uitsluitend voor 'Worn Down Piano'. De vijftig cent is aanlokkelijk om deze single met fotohoes mee te nemen, maar ik verwacht niet veel. Dat ga ik nu proberen. Het is een ballade dat normaliter niet boven het maaiveld uitkomt, maar het is fraai aangekleed met orkest en pianoklanken zoals we dat van hun grote hit kennen. Geen 'Worn Down Piano', maar desondanks goed genoeg voor 'The Vinyl Countdown'. En misschien ook nog wel voor de Top 100 van volgend jaar?

Gele Bak Top 100: 61-70

Van de ambitieuze fietsplannen is weinig meer terecht gekomen? Nee, het zijn geen tientallen kilometers geworden, maar wel heb ik gisteravond nog een eindje gefietst. Ik heb een boodschapje in Havelte bij het benzinestation en gezien het weer erg aangenaam is ondanks een merkbare westenwind besluit ik een 'klein' stukje om te fietsen. Eerst is het plan om langs de Havelter hunebedden te gaan en dan door het bos bij Holtinghe. Omdat ik net héél ontspannen de Pioneer op de 34 kilometer per uur heb gekregen, wordt het een stukje uitgebreid. Over Wapserveen en daarna via het bos weer terug naar Uffelte. Het is vooral een 'race-rondje' geworden en dat is ook best eens lekker. Overigens is ze vanmiddag de 2200 gepasseerd en dat is alweer 200 kilometer in een anderhalve week. De radio-collega heeft gisteravond medegedeeld dat hij voorlopig een tijdje stopt en dus heb ik gisteravond een extra uur 'The Vinyl Countdown' gedaan. Geen fut meer om te publiceren en dus doe ik dat vanavond 'dubbel'. Na de Gele Bak Top 100 de eerste acht singles uit de 22 van zaterdag.

70. Treat The Youths Right-Jimmy Cliff (NL, CBS CBSA 3155, 1983)
Jimmy Cliff is nog lang niet toe aan pensioen en speelde vorig jaar op een Engels festival. Niet alleen verontwaardigheid bij Engelse vrienden, want ik voelde hetzelfde. Bovenaan op de poster een paar alternatieve folknamen waar geen sterveling van heeft gehoord (met uitzondering van mij) en halverwege de poster de legende met de naam Jimmy Cliff. Ook op het programma staat hij op een middag geprogrammeerd tussen allerhande nietszeggende acts. Van Jimmy Cliff weiger ik te geloven dat hij is 'afgezakt' naar het soort van Dozy, Beaky, Mick & Tich en The Sweet met optredens op plattelandsfeesten, maar het heeft er alle schijn naar. Ik koop in het afgelopen jaar drie Jimmy Cliff-singles, twee uit de jaren tachtig en eentje uit 1976. Die heb ik namelijk nog niet in tegenstelling tot zijn meeste werk uit de vroege jaren zeventig.

69. I Love Your Smile-Shanice (Duitsland, Motown ZB44907, 1991)
Steek je nog iets op van zo'n Top 100? Jazeker! Ik weet sinds gisteren dat 'Resurrection Shuffle' van Tom Jones niet overal de b-kant is geweest van 'Puppet Man' en nu leer ik dat 'I Love Your Smile' van Shanice de overgang van Motown naar Phonogram markeert. Ik heb een wandelingetje naar de zolder gemaakt om het catalogusnummer te controleren en, ja, ik heb de eerste persing. Terwijl de plaat in de hitparade staat, in 1992, neemt Phonogram Motown definitief over en geeft de single een Phonogram-catalogusnummer mee (860 000 7, als we nu toch bezig zijn). Alle trivia terzijde, in februari 1992 kan ik er moeilijk voor uitkomen als Nirvana-'fan' en Bolwerk-bezoeker maar ik vind het plaatje dan al geweldig!

68. If I Was-Midge Ure (Duitsland, Chrysalis 107 667, 1985)
Het begint met veel twijfel. Bij De Tafel ligt dan sinds enkele weken een single van Echo & The Bunnymen, maar dan opnieuw... ik heb al tijden geen jaren tachtig-singles gekocht. Een paar weken later is het op een zaterdagmorgen dat ik veel singles koop bij de kringloop in Ruinerwold, De Tafel en De Kring. Onderweg heb ik dan besloten om die avond een jaren tachtig-'The Vinyl Countdown' te doen. Ik denk dat toen het enthousiasme is begonnen. De jaren tachtig-bakken zijn fors uitgebreid in het afgelopen jaar en dat is merkbaar in deze aftelling, maar ook in de rest van de Top 100. Er zijn zoveel pareltjes gemaakt in het decennium dat ik mezelf bijna kwalijk neem dat ik zo lang mijn neus heb opgehaald voor de jaren tachtig. Midge Ure is zo'n fijn voorbeeld.

67. My World-Cupid's Inspiration (NL, CBS 3702, 1968)
Voor wie het nog niet wist... hierbij de vakantieplannen voor 2016: Dezelfde als 2015. Ik denk dat het vooral de camping is die de doorslag heeft gegeven, maar ik ga dit jaar opnieuw naar Sleen voor een kampeer-avontuur. Ditmaal met de ligfiets, alleen... past die niet in de trein. Hoe gaan we dit doen? Wel... in Uffelte stopt de lijnbus naar Assen dus ik ga met de tent en andere rommel in de bus naar Sleen, reis terug naar Uffelte en fiets vervolgens naar Sleen. Terugweg weer hetzelfde ritueel. Ik weet niet of ik weer naar het Cuby-museum ga, wel wil ik ditmaal de 'Op Fietse' eens hebben gedaan en wellicht ook ietsje 'dieper' Duitsland in. De kringloopzaak was er in april nog en dus ga ik daar ook weer even kijken. Daar komt de nummer 67 namelijk vandaan.

66. Why Not Me-The Judds (Duitsland, RCA PB 42641, 1984, re: 1989)
De gezusters Wynonna en Naomi Judd staan in 1989 vrij plotseling in de Top 40 met twee oudere nummers. 'Why Not Me' is in september 1984 de derde single binnen een jaar die uitkomt van The Judds, maar Europa pikt het zo gezegd pas in 1989 op. De herinnering aan de zomer van 1989 is als één lange zomerdag en bij deze van The Judds is dat andermaal het geval. Ik ga dan nog iedere zes weken naar de kapper en hoewel het nummer mij niet onbekend is, maakt het indruk terwijl ik in de stoel zit bij kapper Zwart. Er zijn uiteraard meerdere kappers in Sneek, maar kapper Zwart is eveneens onze buurman in Jutrijp. Ik heb de kappers al lang afgezworen als ik op een middag bij de bushalte sta en een lift krijg aangeboden van buurman. Ik voel me schuldig en maak mijn verontschuldigingen dat ik zo lang niet meer bij hem in de zaak ben geweest. ,,Je bent altijd welkom! Kunnen we de dooie puntjes afknippen". Gouden man! Hij is inmiddels overleden maar met 'Why Not Me' zit ik weer bij hem in de stoel.

65. Don't Turn Around-Aswad (Duitsland, Island 109 725, 1988)
Persoonlijk beschouw ik de jaren tachtig niet als mijn gelukkigste decennium. Niet dat ik een rotjeugd heb gehad, maar toch voelt het decennium in het algemeen aan als koud en grijs, waar de andere decennia meer warmte uitstralen. Toch kom ik in het afgelopen jaar plaatjes op het spoor die een erg gelukkig gevoel teweegbrengen en Aswad is daarvan een prachtig voorbeeld. Niet bepaald 'onbekend' voor mij, maar het gevoel dat de plaat oproept bij de eerste draaibeurt is niet te beschrijven.

64. Jericho-Simply Red (Duitsland, WEA 248 790-7, 1986)
Niet alleen veel jaren tachtig in deze aflevering, maar ook veel Duitse persingen. Het antwoord is simpel: Van veel grote platenmaatschappijen worden de singles geperst in Duitsland en verschijnen in die hoedanigheid ook in Nederland. Er zitten ook bizarre gevallen tussen. Neem nou 'Younger Days' van Fatal Flowers. Een Nederlandse band met een Nederlandse opname, geperst in Duitsland maar daar nooit uitgegeven. Zo zijn er meer voorbeelden. Phonogram heeft een fabriek in Nederland en ook CBS, maar Warner Bros., Island en Virgin persen enkel in Duitsland. Op EMI-platen uit de jaren tachtig wordt de 'EEC' vermeldt als 'land', maar ook dat is vaak Duitsland. Evenals met UB40 maak ik in het afgelopen jaar ook een inhaalslag qua Simply Red. Dat mocht ook wel eens want ik heb de afgelopen jaren alleen maar meer respect gekregen voor Mick Hucknall. Je kan zeggen wat je wilt van Hucknall, maar hij kán zingen. Een artiest met de zeldzame kwaliteit om een cover zijn 'eigen' te maken zonder dat het aan kwaliteit inboet.

63. Little Jackie Wants To Be A Star-Lisa Lisa & Cult Jam (NL, CBS 654781 7, 1989)
Een recente 'Raddraaier'. De Top 100 was opgezet om het 'gemakkelijk' te houden in de weekeinden, maar er gaat toch nog flink wat tijd zitten in het schrijven van de berichten.

62. Is This Love-Alison Moyet (NL, CBS 650142 7, 1986)
Typisch zo'n plaatje waarvan ik me niet kan voorstellen hoe ik dertig jaar zonder heb gekund.

61. This Time I Know It's For Real-Donna Summer (Duitsland, Warner Bros. 257 780-7, 1989)
Tenslotte kan ik het even hebben over het roken. Ben ik gestopt? Nee. Ga ik stoppen? Nee. Wat is er dan te vertellen? Sinds ik in Uffelte woon, rook ik niet meer binnen. Met het mooie weer hoeft dat ook niet en zelfs bij regen kan ik onder een afdakje staan. Op avonden zoals deze valt het pas echt goed op. Ik damp veel en rook bijna niet. Op het werk rook ik regelmatig, ook omdat mijn collega's roken, maar momenteel haal ik de meeste nicotine en voldoening uit de damper. Nu is het oppassen dat het niet weer mis gaat in de vakantie. Waarom begin ik nu over het roken? In 1992 rook ik 'stiekem' en begin pas echt goed te paffen als ik stage moet lopen bij het waterschap. De eerste twee weken zijn druk omdat de aanslagen de deur uit gaan, de andere vijf weken zetten vooral toe om te roken. Dat mag dan nog gewoon op kantoor... Op een woensdagmorgen neemt een collega mij mee op 'veldwerk'. 'Muziek Terwijl U Werkt' staat op en daar wordt deze van Donna Summer gedraaid. Dat brengt onze conversatie op muziek en kan als het hoogtepunt van de ochtend worden beschouwd. Eenmaal terug op de zaak foetert hij me uit als ik een sigaret op steek. ,,Ik dacht... zo'n ochtend veldwerk is goed voor Gerrit, maar nu steek je weer zo'n vieze sigaret op". Als je dit leest, collega, nee... ik ben nog steeds niet gestopt!