De 9/11 van Steenwijk

Ik had bij het 2000e bericht beloofd om nog enkele 'jaren' te doen zoals ik dat heb gedaan in de aanloop naar deze mijlpaal. We komen steeds dichter bij 2015 en het lijkt alsof het niet gaat lukken. Over 2010 tot en met 2015 hoef ik ook niet noodzakelijk iets te schrijven, wat dat betreft spreekt Soul-xotica boekdelen. Ik heb eveneens het 2003e bericht al gehad, maar zaterdag was het andermaal de sterfdag van Johnny Cash en dat heeft me vooral geïnspireerd tot het volgende bericht. Een dag ervoor, 11 september 2003, heeft Steenwijk en omgeving te maken met een grote stroomstoring. Het is een weekend dat in mijn geheugen staat gegrift, maar ik wil jullie vooral terugnemen naar deze donderdag. Ik heb het vaak als 'een hoogtepunt' bestempeld van mijn verblijf in Steenwijk en twaalf jaar later kan ik daar mee instemmen. Een dag om in te lijsten en dat ga ik vandaag doen.

Eigenlijk begint het verhaal voor mij op 10 september 2003. De verjaardag van mijn zus. Ik zit dan nog altijd zonder werk en geniet van deze vrijheid. Ik stap 's ochtends op de trein naar Leeuwarden en doe boodschapjes bij kringloopwinkels en King Kong. De dubbelelpee 'Popshopping 2' (zie: 18 oktober 2010) komt deze dag bij mij wonen, terwijl ik eerder al 'Mother-In-Law' van Ernie K-Doe voor weinig bij de Emmaus heb gescoord. Dan op de trein naar IJlst waar mijn zus woont. Daar hoor ik dat 'heit' de volgende dag in het ziekenhuis wordt opgenomen voor een heupoperatie en dus kijk ik even snel om het hoekje in Jutrijp. Op de avond ga ik weer met bus en trein naar Steenwijk. Mijn bioritme is dan al flink verstoord en ik ga waarschijnlijk vroeg op de ochtend slapen. Het is donderdagmiddag dat ik de ogen open. Ik loop de kamer in en wil even nieuws luisteren. Ik zet de radio aan, krijg een flard muziek en dan stilte. Geen stroom. Omdat ik toch íets hoor, denk ik dat de stroomuitval op dat moment is en wacht geduldig tot het apparaat weer gaat spelen. Ik loop naar de keuken en wil koffie zetten. Dat gaat evenmin lukken. Na een uur krijg ik een hard hoofd erin. Ik maak een plan... vergezeld van batterij-walkman (met ingebouwde radio!) loop ik straks naar de C1000, 'trakteer' me daar op een bakje koffie en ga, na aanschaf van brood, thuis ontbijten.

Het is maar een korte wandeling naar de C1000 door het park. Daar verwacht ik een overvol parkeerterrein, maar het is uitgestorven. De verf-speciaalzaak is wel open en daar vraag ik wat er aan de hand is. ,,Vanmorgen om acht uur is de stroom uitgevallen. Een brand in het stroomstation van Onna". Verf en behang bederft niet en dus proberen ze er het beste ervan te maken, maar ook zij missen de koffie. Dan loop ik de stad in. De walkman op Radio 2 en daar begrijp ik middels het nieuws dat er inderdaad een grote stroomstoring aan de gang is. In de stad is bijna niks open. Het enige dat ik nodig ben is brood. Snoeken heeft de winkel open en heeft wel brood, maar dat is niet gesneden en ik heb geen broodmes. De Turkse winkel in de Gasthuisstraat is wel open en deze heeft van die grote ronde broden, die je eenvoudig kan 'scheuren'. Ik krijg er twee en neem ook een pakje geitenkaas mee. Thuis ga ik aan de 'krakers-koffie'. Het geklooi met kokend water in een koffiefilter boven een kopje. De iets te sterke koffie en Turks brood met geitenkaas is 'de smaak' van onze 9/11. Radio 2 zorgt voor het geluid. Rond een uur of zes komt de boodschap door dat Essent een deel van de regio al van stroom heeft voorzien en dat Steenwijk naar verwachting rond acht uur wordt bevrijd uit 'de duisternis'. Dat stemt me gerust, want ik heb reeds ontdekt dat ik een zak met waxinelichtjes in de kast heb. Rond negen uur gaat het schemeren en Steenwijk heeft nog steeds geen stroom, hoezeer het ANP ook die berichten blijft verspreiden.

Daar op afgaand, ben ik royaal met de waxinekaarsjes. Er brandt zelfs eentje op de wc. In de kamer branden er zes of zeven. Het wordt echter steeds later en Steenwijk blijft gehuld in het duister. Rond een uur of elf moet ik concluderen dat ik nog maar drie kaarsjes over heb. Die gaan over een half uur uit en dan... moet ik mijn weg naar mijn bed hebben gevonden, terwijl ik nog helemaal geen slaap voel. De kaarsjes zijn halverwege als er op mijn raam wordt geklopt. Ik doe de deur open en daar staat Marc. Als geroepen! ,,Heb je zin om een wandeling in de stad te maken?", vraagt hij. Ik twijfel. ,,Ik ben mijn laatste waxinelichtjes aan het opbranden". ,,Ach joh, ik heb de kast vol liggen van die dingen. Je kan wel een zak van mij krijgen". Dan is 'de koop' snel gesloten. Ik blaas de kaarsjes uit en we lopen de Gasthuisstraat op. Ter hoogte van Beute, de elektronica-zaak, grap ik dat we wel een raam kunnen intikken en zo'n breedbeeld mee kunnen nemen. Het hád gekund als...? We komen op de Markt en, mensen, ik heb nog nooit zo'n politieleger meegemaakt. Politie ter paard, ME, alles is uitgerukt om Steenwijk tegen plunderaars te beschermen. De ANP-berichten zijn bewust de ether ingestuurd om eventuele plunderaars buiten de stad te houden. Het enige licht in Steenwijk zijn de schijnwerpers op de Steenwijker toren (waar nog maandenlang ingezonden brieven over zijn geweest in de krant). We horen van iemand dat De Karre een aggregaat heeft gehuurd en dus open is. ,,Zullen we naar De Karre toe?", stelt Marc voor. Ach ja, waarom ook niet? We lopen door de Woldpromenade en horen opeens muziek. De muziek komt uit De Stunt dat eveneens een aggregaat heeft. Daar stappen we binnen en blijven daar tot sluitingstijd (uurtje of twee?). Café De Stunt doet niet aan 'opschrijven', maar dat kan vandaag niet anders. Door de stroomstoring zijn ook de pinautomaten bij de bank buiten gebruik.

,,We kunnen wel even in het park kijken", stelt Marc voor. En dat doen we. We lopen naar de bankjes achter Rams Woerthe, het voormalige gemeentehuis van Steenwijk. Het is volle maan en op dit stukje heeft het ruim baan. We verwonderen ons over de rust en schoonheid van dit alles als we plots worden benaderd door iemand met een zaklantaarn. Het is een beveiliger. Of we heel snel daar weg willen gaan. Het mag duidelijk zijn: Steenwijk heeft kosten noch moeite gespaard om plunderaars buiten de deur te houden. De man is erg schappelijk en hij begrijpt ons wel, maar moet tevens zijn werk doen. We lopen dan maar naar Marc's huis, feitelijk om de hoek van mijn huis. Daar is de stroom er nog steeds af, maar Marc grist routineus de zak met waxinekaarsjes uit de keukenkast. Vijf minuten later ben ik thuis en stoot per ongeluk tegen het lichtknopje aan. En... ER WAS LICHT!!! De storing heeft al met al negentien uur geduurd.

De volgende dag horen we van het overlijden van Johnny Cash. Ik haal de 's middags boodschappen bij de C1000 en maak een grapje dat ik moet pinnen 'omdat ik helemaal geen Johnny Cash meer heb'. Iemand verderop in de rij hoort dat en wordt niet een klein beetje kwaad! Vanuit de winkel loop ik langs De Stunt om de rekening te vereffenen.

Natuurlijk hebben we sindsdien nog wel eens een enkele stroomstoring gehad, maar eentje van het formaat van 2003 is het nooit meer geweest. De energiemaatschappij heeft ons allemaal financieel tegemoet gekomen en vooral voor mij was dat eenvoudigweg geld op strijken. Mijn koelkast is helemaal leeg op dat moment buiten een pakje boter van dertig cent.

Van hit naar her: Axwell & Ingrosso

Ik lig weer eens 'gezellig' achter. Ja, ik heb drukke weekenden, maar gelukkig komen deze ten bate aan mijn radio-uitzendingen en ander vertier en dus bestempel ik het als 'gezellige drukte'. Ik zal de komende week weer tweemaal 'dubbel' moeten publiceren. Vrijdag ben ik ook niet in de buurt van een computer en ik moet voorkomen dat ik té ver achterop raak. Vandaag eerst de beloofde 'Van hit naar her', een serie die ik probeer zoveel mogelijk op vrijdag of zaterdag te houden. In 'Van hit naar her' behandel ik artiesten die, vaak dankzij mijn radioprogramma's, een indruk hebben achtergelaten en die momenteel terug te vinden zijn in de Nederlandse en/of Engelse hitparade. Vandaag zet ik de schijnwerpers op een Zweeds duo: Axwell & Ingrosso. Eigenlijk staat er een vreemd teken tussen de namen van Axwell en Ingrosso, maar dat werkt niet op een computer-toetsenbord. Het duo zakt in de zesde week van zes naar zeven in de Top 40 met 'Sun Is Shining' en dat plaatje staat vandaag centraal.

Bij de naam 'supergroep' denk ik het eerste aan bands met scheurende gitaren, neurotische drummers en zangers die groter zijn dan het leven zelf. Denk aan roemruchte jaren zestig-groepen met dat stempel als Led Zeppelin en Blind Faith. Drie dj's en producers samen in een groep? Heet ook een 'supergroep', zeker als we het over Swedish House Mafia hebben. Axwell, Steve Angello en Sebastian Ingrosso werken al sinds 2005 samen, toch wordt de groep officieel eind 2008 opgericht. Het krijgt al snel een héle vreemde titel mee: 'The faces of mainstream progressive house music'. Vaak staat 'progressive' haaks op 'mainstream', maar Swedish House Mafia brengt 'progressive house' naar een breder publiek. De meest succesvolle titel van Swedish House Mafia is hun laatste release: 'Don't You Worry Child' met John Martin. De groep maakt een aantal tournees en hiervan verschijnen twee dvd's. De eerste is 'Take One' en is een documentaire die twee jaar beslaat en het trio volgt tijdens 253 optredens in 15 landen. De tweede, 'Leave The World Behind', is in 2012 in een select aantal bioscopen te zien en is pas sinds september verkrijgbaar voor het publiek. Op 24 juni 2012 wordt bekend gemaakt dat de laatste optredens van de huidige tournee tevens de laatste zullen zijn voor Swedish House Mafia. De mannen kunnen het niet eens worden over een te volgen richting en bovendien wil Angello zich toeleggen op zijn nieuwe platenmaatschappij Size Records. Het trio gaat echter als vrienden uiteen.

En toen waren er nog twee... Axel Christofer Hedfors wordt geboren op 18 december 1977 in het Zweedse Lund. Sebastian Carmine Ingrosso is een stuk jonger. Hij komt op 20 april 1983 ter wereld in Stockholm. Hoewel ze in 2013 een liedje schrijven voor een soundtrack, treden Axwell & Ingrosso voor het eerst samen op in juni 2014. De eerste single, 'Can't Hold Us Down', valt nauwelijks op in termen van de hitparade, maar 'Something New' opent enkele deuren. Onder andere in Engeland, waar het de grootste hit is van het duo tot nu toe. 'On My Way' bereikt ook Nederland, zij het uiterst bescheiden. De single piekt op 34 en is na drie weken alweer verdwenen. 'Sun Is Shining' komt nét te laat. De single is 12 juni wereldwijd uitgebracht als digitale download, maar als dit in april of mei was gebeurd? Dan had het nu zonder meer de ultieme zomerhit geweest. Gelukkig kan Nederland nog altijd een 'Indian summer' krijgen waardoor de plaat recht wordt aangedaan. 'Sun Is Shining' klinkt namelijk net zoals de titel doet vermoeden: Een heerlijk catchy refrein over een fraaie 'progressive house'-begeleiding. De plaat heeft vorige week zijn (voorlopige) piek bereikt in de Top 40, maar heeft eerst wel zes weken op de Tipparade gestaan. Nee, we gaan niet weer foeteren over de trage lijst.

Sinds de oprichting speelt het duo al met een belofte van een album, maar dat moet nog altijd verschijnen. Wel heeft het naast de genoemde singles op 13 februari 2014 de EP 'X4' uitgebracht.

Raddraaien: Iggy Pop

Nu toch nog maar even publiceren, want ik lig weer een bericht achter. Ik ben gisteren naar Friesland geweest. Eerst om Jan te ontmoeten en een beetje voorbereiding op de reünie van Winston 'The Great' Watson & Aldous McFinley's Original And Magical Mushroom Pie Showband And Orchestra van volgende week zaterdag. Na afloop naar IJlst om mijn zus te feliciteren met haar verjaardag. Omdat ik zeer slecht heb geslapen van woensdag op donderdag (én met de drukke maandag erbij), ben ik tijdens Floorfillers van afgelopen nacht al gaar. Vandaag een aflevering van 'Raddraaien' en dan waarschijnlijk morgen in ieder geval een 'Van hit naar her'. De elfde serie van 'Raddraaien' begint met drie jaren tachtig-bakken, vandaag de derde. Hierna een Blauwe Bak en dan even stevig de oudheid in. De jaren tachtig-bakken herbergen eveneens jaren negentig en nieuwe eeuw en in navolging van Bambix gaan we wederom de jaren negentig in. Hoewel? We kijken echt om het hoekje, want dit is een hit in de eerste weken van 1990: 'Candy' van Iggy Pop.

Als James Newell Osterberg Jr. naar de high school gaat, zit de zoon van de president van de Ford-fabriek in dezelfde lichting alsook kinderen van andere industriëlen. Toch kijken ze, volgens Iggy zélf, allemaal met jaloezie naar de rijkdom die hij heeft. Zijn vader is dan 'slechts' leraar Engels geweest, James Newell Sr. en Louella Christensen doen er alles aan om het hun zoon naar de zin te maken. Als James het meest uitgebreide drumstel wil hebben, krijgt hij dat. Als alleen de ouderlijke slaapkamer groot genoeg is om het instrument te herbergen, krijgt hij deze slaapkamer en verhuizen zijn ouders naar een klein kamertje. James wordt op 21 april 1947 geboren in Muskegon, Michigan en groeit op in een woonwagenkamp in Ysilanti. De high school is gevestigd in Ann Arbor en van daaruit start de muzikale loopbaan van Osterberg. Rond 1965 neemt hij enkele singles op met de groep The Iguanas. Daar stamt het 'Iggy' in Iggy Pop vanaf. Dan raakt hij onder invloed van de blues en gaat drummen bij The Prime Movers. Hij verlaat de universiteit in Michigan en vertrekt naar Chicago om meer te weten te komen over de blues. Op een zekere avond ziet hij The Doors optreden.

De band heeft dan pas het debuutalbum uitgebracht en 'Light My Fire' in onverwachts een grote hit geworden. The Doors heeft hoorbaar en zichtbaar weinig live-ervaring als band, maar het is de eigenaardige zanger die meteen indruk maakt op Iggy. Enerzijds onverschillig, dan weer de 'onbereikbare ster' en daar tussenin de jongens jaloers maken en opjutten. Wat Jim op het podium doet, is ongezien in 1967 en Iggy besluit dat uit te breiden. Hij formeert The Psychedelic Stooges, later ingekort tot The Stooges, en krijgt een contract bij Elektra. The Stooges maakt in eerste instantie twee elpees: 'The Stooges' en 'Fun House'. De eerste is geproduceerd door John Cale, ex-lid van Velvet Underground. Dan begint de verslaving van Pop aan heroïne parten te spelen en de groep valt uiteen. Hij ontmoet David Bowie in Max's Kansas City. Pop steekt in 1972 de oceaan over om met Bowie de elpee 'Raw Power' op te nemen. Omdat James Williamson en Pop geen geschikte Engelse muzikanten weten te vinden, besluit het duo om The Stooges nieuw leven in te blazen. Het gebruik van drugs doet in 1974 The Stooges de das om en het zal Pop nog jaren achtervolgen.

In 1976 vestigt Pop zich met Bowie in West-Berlijn, beide om af te kicken van de middeltjes. Dat lukt maar gedeeltelijk bij Pop. Wel maken Bowie en Pop opnames. Pop schrijft mee aan een paar toekomstige hits van David, terwijl David de regie voert bij de albums 'The Idiot' en 'Lust For Life'. Het titelnummer van de laatste wordt een top drie-hit in Nederland na een roemrucht optreden in Toppop. In 1978 maakt Pop met Bowie het live-album 'TV Eye Live', volgens Pop neemt hij het op om RCA kwijt te raken. We zullen nooit weten wat er aan de hand is geweest in die tijd, maar drie jaar ervoor verschijnt 'Metal Machine Music' van Lou Reed dat ook een afrekening is met RCA. In 1979 maakt hij 'New Values' op Arista en zijn trouwe fans zijn gelukkiger hiermee dan met de Bowie-producties. Toch zijn de Arista-platen matige verkoopsuccessen en hij verhuist een paar keer van platenmaatschappij. In 1983 verschijnt 'Let's Dance' van David Bowie met daarop 'China Girl'. Dat is een grote hit en levert Pop als mede-schrijver een aardig zakcentje op. Een jaar later gebeurt hetzelfde met 'Tonight'. In 1985 klinkt in 'Desperately Seeking Susan' op een radio het nummer 'Lust For Life' en dat introduceert Pop tot een nieuw publiek. In 1986 komt 'Blah Blah Blah' uit. Pop neemt een eigentijdse versie op van 'The Wild One' van rock'n'roll-zanger Johnny O'Keefe en het krijgt de titel 'Real Wild Child' mee. 'Blah Blah Blah' is het eerste album sinds 'The Idiot' dat in Amerika de hitlijsten bereikt. Het volgende album heet 'Instinct' en neigt naar het Stooges-geluid. De platenmaatschappij wijst hem echter de ur en in 1990 komt 'Brick By Brick' op de markt. Het album is geproduceerd door Don Was en biedt gastoptredens van Guns'N'Roses en The B-52's. Met Kate Pierson van laatstgenoemde groep heeft Pop in 1990 zijn grootste internationale hit: 'Candy'.

Mijn exemplaar komt uit de Steenwijker discotheek Chez Jean. In 2004 komt de partij ineens in de verkoop: Het is, goed bekeken, grotendeels de hits van 1973 tot en met 1990. Er zijn nog een paar latere singles, maar daar begint het cd-tijdperk. Chez Jean sluit in 1993 de deuren. In geval van de Chez Jean-singles geldt: De hoesjes verraden de leeftijd en het gebruik, de singles zijn veelal in absolute nieuwstaat. Daarvan is 'Candy' een mooi voorbeeld. De hoes is vochtig geweest en weer opgedroogd, zo voelt het aan. De plaat is stevig gedraaid, maar krasvrij. Of de krasjes zijn er sinds 2004 bij gekomen, want de plaat is een favoriet bij kroeg- en club-optredens.

Raddraaien: Bambix

Soms lijkt het alsof 'Raddraaien' een eigen leven leidt. Er zijn series waar gedurende een week een soort van thema lijkt te zijn, maar er is in die zin niets voorbereid aan dit onderdeel. Dat maakt het immers voor mij ook tot een uitdaging. Niet wetende welke plaat voorbij komt en waarover ik even later een verhaal van normale lengte mag schrijven. Dit is slechts de tweede op de elfde serie en na de 'exotische' single van Shrink is het nu de beurt aan Bambix. Waarmee ik ook even kan terug kijken op de tiende serie 'Raddraaien'. Op 13 april van dit jaar heb ik geschreven over de single van Masonic Youth. Welnu, deze van Bambix komt van hetzelfde adres en ook op dezelfde dag gekocht in augustus 2006. Ik moet toegeven dat ik het merendeel van de plaatjes niet ken, maar dat ik vooral op eigenzinnige hoesjes en bandnamen af ga. Plots hou ik deze single van Bambix in handen en, jawel, dat is geen onbekende naam voor mij. Hoewel ik niet bij het concert ben geweest, heeft Bambix een positieve klank in mijn oren en dus neem ik deze mee. Ooit voor zeven gulden te koop aangeboden, in mijn geval is het niet meer dan een euro geweest? Het hoesje heeft sindsdien een 'ongelukje' gehad, daar is de plaat doorheen geknald, maar de schijf zelf oogt ongehavend. Dat zal ik straks ontdekken, want wordt het niet eens tijd dat ik het plaatje na negen jaar eens ga beluisteren? De Raddraaier van vandaag is de EP 'To Call A Spade A Spade' van Bambix (1996).

In februari 1992 begin ik als poprecensent bij het Sneeker Nieuwsblad en hang daarvoor ruim vijf jaar bijna ieder weekend in Het Bolwerk. Het is de tijd ver vóór het internet en Het Bolwerk geeft, naast een maandladder, een 'magazine' uit met daarin de aankondigingen van de concerten in de desbetreffende maand. Later, in 1997, zal ik zelf ook nog bijdragen aan dat magazine als ik werkzaam ben in de Popkelder en zal ook vanuit Engeland nog columns blijven sturen. Dan wel middels het internet, hoewel ik daarbij moet worden geholpen door onze 'huis-nerd' of de secretaresse. Ik had gehoopt dat Bambix een concert-historie op de website zou hebben, hoewel... bij een band van dit formaat zou dat een telefoonboek opleveren. Ik durf er niet eerlijk een datum eraan te hangen, maar het moet ergens in 1992 zijn geweest dat Bambix met een aantal andere bands optreedt tijdens een festival in Het Bolwerk. De foto van de olijke jonge meiden staat me nog goed bij. Bambix is qua informatievoorziening beduidend minder exotisch dan Shrink. Hoewel de groep niet bekend is van radio en tv heeft het door veel optredens in binnen- en vooral buitenland een hechte schare fans opgeleverd. De band is sinds 1988 immer actief, volgende week staan twee concerten in Duitsland gepland, hoewel de bezetting onderhevig is geweest aan veranderingen.

Bambix komt uit Nijmegen en wordt daar in 1988 opgericht door de dames Willia Van Houdt (na 27 jaar nog immer de frontvrouw), Maniet Voets en Nathalie Delisse. De meiden formeren de groep nadat ze een aantal favoriete punkbands in actie heeft gezien. Het bedient zich aanvankelijk van tweedehands instrumenten waaruit nauwelijks een zuivere noot wordt voortgebracht. Bambix is inderdaad genoemd naar de havermoutpap en staat voor 'sterk worden'. Dat 'sterk worden' lukt bij Bambix in zekere mate. In het begin wint de groep op de noviteit van een vrouwelijke punkband en vanwege het enthousiasme. In 1992 is de groep echter stevig gegroeid en ziet het debuutalbum 'Out Of The Cradle Endlessly Rocking' het levenslicht. Als Bad Religion vervolgens een tournee door Nederland maakt, neemt het Bambix mee als 'support'. En, als dat waar is, ga ik mezelf weer eens een ferme klap tegen het voorhoofd geven... Heeft Bambix mét Bad Religion in Het Bolwerk gestaan? En heb ik dat gemist? Ach ja, ik ben een 'groentje' in 1992 temidden van het alternatieve geweld, maar zoiets zou ik in 1995 niet gemist willen hebben.

In 1995 brengt het Duitse Vitaminepillen-label het album 'Crossing Common Borders' uit, alsook de EP 'To Call A Spade A Spade'. Ik schenk even een kopje koffie in en wrijf me nog eens over de oren. Ik ben er klaar voor! Ja, nu weet ik het weer... Ik heb de plaat al wel eens gedraaid en hoorde toen ook de heer in het eerste couplet van 'Spade' en begon toen te twijfelen of het wel dezelfde Bambix zou zijn. Ik heb het refreintje toen blijkbaar niet afgewacht. Een zeer prettig klinkend punkpop-plaatje dat nog aardig 'fris' klinkt voor een plaat van bijna twintig jaar oud. Wow! De tweede track van kant 1 is weer zo'n cover zoals ik die graag mag horen, dit is Anne Murray's 'You Needed Me' maar dan lekker opgevoerd. Voer voor 'The 7" Collection' op zondagavond als je het mij vraagt. Kantje twee opent met 'Sister Blister' en is buiten de refreintjes om zelfs een beetje 'poppy', zonder dat dit een bezwaar is. Ook met afsluiter 'Niños De La Calle' moet ik concluderen dat dit een erg prettig plaatje is dat ik beslist nog eens uit de bak moet toveren. De hoes geeft nog enige verwarring omdat 'Sister Blister' nummer 4 krijgt toebedeeld. Helaas heb ik geen clips op Youtube kunnen vinden, maar omdat de zangeres meteen over een 'sister' begint bij track 3 gok ik maar dat 'Sister Blister' moet zijn. Overigens geen connectie met het nummer van Alanis Morissette. De productie op het plaatje is in handen van Menno Bakker, voormalig lid van Kobus Gaat Naar Appelscha en Trio Hell. Volgens mij heeft die laatste ooit het eerste 'onderwaterconcert' gehouden in een zwembad, maar daar kan ik niets over terug vinden.

Peter Dragt treedt in 1998 toe als drummer en zou ervoor gezorgd hebben (volgens het toch wel goed ingelichte Nederlandse Popinstituut) dat de groep niet louter meer uit dames bestaat. Heb ik dan toch echt een dame uitgescholden voor een heer? In dat jaar verschijnt het album 'Leitmotiv'. De groep geniet dan al een cult-status in Duitsland waar Nederland achterblijft Een tournee met de legendarische Engelse punkrockers GBH verstevigt de positie, terwijl ook Zuid-Amerika lonkt na een deal met een Braziliaans label. In 2000 maakt Bambix de rondgang door Brazilië, maar doet eveneens Kroatië, Slovenië en Oostenrijk aan. In 2003 is Bambix dermate 'volwassen' geworden dat het zestien optredens doet in Brazilië en waar het een live-cd opneemt. De groep is te zien op de Braziliaanse MTV en gaat in oktober op tournee langs de Amerikaanse westkust. Over de laatste twaalf jaar kan ik kort zijn: Nederland wordt steeds minder een doel voor Bambix, buiten optredens in thuishaven Nijmegen. Amerika en met name muziektijdschrift Rolling Stone is enthousiast over de groep en in Brazilië heeft de groep een ster-status. Bovendien is Duitsland nog altijd een favoriete bestemming. De huidige bezetting bestaat uit oprichtster Van Houdt alias 'Wick Bambix', bassist Patrick Schappert en de Duitse drummer Don Cardeneo.

Week Spot: Garland Green

En langzaam komt er weer een beetje schot in de zaak. Een Blauwe Bak Top 40 over het derde kwartaal is nog meer onmogelijk dan de vorige en stiekem speel ik met een plan voor een Gele Bak Top 40 met aanwinsten van de afgelopen drie maanden. Moet ik nog even verder uitwerken. De vakantie heeft even voorrang gekregen en dat heeft de soul-handel even op slot gedaan. Of... eigenlijk speelt het al langer. Mijn maat in Chicago had afgelopen weekend weer een veiling, maar ik ben maar niet gaan kijken. Ik heb Damien al een paar jaar als 'vriend' op Facebook, maar weet eigenlijk niet of ik eerder zaken met hem heb gedaan. Toch is het een aardige man met een platenhandel die me regelmatig boven de pet gaat, maar tevens ook de introductie biedt tot plaatjes die mij niet bekend zijn. De platen die hij op Facebook aanbiedt, moeten minimaal dertig euro kosten. Hij voorziet de platen dan wel van 'geluidsclips', zodat je weet wat je koopt. Damien heeft een specialisme in Mod en freakbeat, maar twee weken geleden liet hij weten dat hij een aantal veilingen had lopen op Ebay met lage startbedragen. Ik ben dan net terug van vakantie en neem een kijkje in zijn handel. Een aantal singles zijn al het doelwit geworden van bieders. Opeens zie ik 'Ain't Nobody Home' van Howard Tate, een fantastische uitvoering van het nummer dat ik vooral van B.B. King ken, maar dan met de Franse 'fotohoes'. Ik breng een bod uit op deze en Garland Green, maar de eerste gaat, minuten vóór het einde van de veiling, de pan uitrijzen. In geval van Garland Green blijf ik de enige bieder. Voor een tientje (inclusief verzendkosten) mag ik jullie dus een hagelnieuwe Week Spot presenteren: 'I Can't Believe You Quit Me' van Garland Green (1969).

Garfield Green Jr. is het tiende kind uit een gezin van elf en wordt op 14 juni 1942 in Dunleith, Mississippi, geboren. Als zestienjarige verhuist hij naar Chicago. Doordeweeks studeert hij aan Englewood High en heeft bijbaantjes, in het weekend brengt hij zijn tijd door op de podia. Op een zekere dag is Argia B. Collins één van de aanwezigen bij een optreden van Green. Collins is eigenaar van een keten van barbecue-restaurants en kan wel een paar centen missen. Hij is dermate onder de indruk van Green's zang dat Garland op zijn kosten mag studeren aan het conservatorium van Chicago. Green studeert zang en piano en brengt het in zijn vrije tijd in de praktijk in lokale clubs. In 1967 doet hij mee aan een talentenjacht in de Trocadero-club en hij wint met glans. De eerste prijs is het voorprogramma van Lou Rawls en Earl Hines in de Sutherland Lounge-club. Het kersverse echtpaar Mel Collins en Joshie Jo Armstead komen om te luisteren naar Rawls en Hines, maar zijn direct gecharmeerd van Garland Green. Zij zullen hem verder in het zadel helpen.

Joshie Jo Armstead hebben we al vaker te gast gehad op Soul-xotica. In januari 2014 heeft ze de Week Spot met 'I Feel An Urge Coming On'. Armstead is oorspronkelijk een Ikette die in 1965 een samenwerking aan gaat met Nicholas Ashford en Valerie Simpson. Het trio schrijft tal van klassiekers. Als Motown het trio contractueel wil vastleggen, haakt Armstead af. Ze wil namelijk zélf ook kunnen zingen en dat vermeldt het Motown-contract niet. Bovendien wil Motown hen 'exclusief' hebben en dus betekent het dat de zang-carrière op slot komt te staan. Armstead verhuist vervolgens met echtgenoot Mel Collins van Detroit naar Chicago en ze zetten Giant Enterprises op. Ze regelen voor Garland Green een opnamesessie in Detroit en het resultaat is de single 'Girl I Love You'. Het verschijnt aanvankelijk op Gamma Records, een klein onderdeel van Giant. Het is een lokale hit en genoeg reden voor MCA om de distributie op zich te nemen. De single verschijnt opnieuw bij Revue. 'You Played On A Player' en 'Ain't That Good Enough' zijn eveneens uitstekende singles op Revue, maar een verkoopsucces zit er niet in. MCA is echter overtuigd van zijn kunnen en in 1969 wordt hij ondergebracht bij het grootste label van MCA: Uni.

In augustus 1969 verschijnt daarop de grootste hit van Garland Green: 'Jealous Kind Of Fella'. Het is geschreven door Green zélf, Joshie Jo Armstead en ene Browner en Dollinson. De plaat bereikt een vijfde plek op de Billboard R&B, nummer twee op de Cashbox Soul en nummer twintig in de algemene Billboard Hot 100. Na 'Jealous Kind Of Fella' zal Green er niet meer in slagen op de Hot 100 te komen, maar zal wel middelgrote R&B-hits blijven scoren. Wanneer je de single omdraait, krijg je 'I Can't Believe You Quit Me', onze Week Spot. Een fraai crossover-soul-werk met een sterk zingende Green, precies het 'toontje' dat me steeds beter gaat bevallen. Op de labels ondergaat Armstead abusievelijk een gedaanteverwisseling, deze vermelden Joe Armstead. Uni viert het succes met de elpee 'Jealous Kind Of Fella', maar de opvolgers doen weinig tot niks en in 1970 breekt Green met zowel MCA als Armstead en Collins.

Intussen blijft 'Jealous Kinda Fella' als single goed verkopen en in maart 1971 bereikt het de miljoenen-status. Green heeft dan al een contract gesloten met Cotillion, onderdeel van Atlantic en heeft twee succesvolle singles met 'Don't Think That I'm A Violent Guy' en 'Plain And Simple Girl', die respectievelijk pieken op 42 en 17 in de R&B. De laatste is geproduceerd en gearrangeerd door de legendarische Donny Hathaway. In 1973 tekent Green bij Spring en levert een aantal klassieke opnames af in deze periode. Het Spring-repertoire is wat ze in soul-kringen 'Modern Soul' noemen en deze jas past Green uitstekend. 'Just What The Doctor Ordered' is één van de opnames voor Spring die pas in 1990 het levenslicht ziet dankzij een cd op het Engelse verzamelaars-label Kent. De singles komen echter niet meer voorbij de 60 in de R&B-lijsten. Van elpees is tot 1977 even helemaal geen sprake. 'Love Is What We Came Here For' is de eerste langspeler en komt uit bij RCA. Veteraan Leon Haywood (in Nederland in 1980 een hit met 'Don't Push It, Don't Force It') produceert het album en het levert slechts twee bescheiden singles op.

In 1979 verhuist Green naar Californië en tekent een contract bij een onafhankelijke maatschappij: Ocean Front. In 1983 verschijnt het album 'Garland Green' voor dat label, geproduceerd door Lamont Dozier en Arleen Schesel. Green heeft in dat jaar een bescheiden hit met 'Tryin' To Hold On', het nummer waarmee Dozier in 1973 als solo-artiest lauweren oogst. Het mooiste resultaat van deze sessies zal voor Green de vonk zijn die overslaat tussen hem en Schesel. Ze zullen later trouwen. In 1990 komt met name het Spring-werk in de belangstelling bij Northern- en Modern Soul-deejays. Kent komt met de cd 'The Spring Sides'. In 2008 komt hetzelfde Kent-label met 'The Very Best Of', een album dat uitsluitend in Engeland verkrijgbaar is. In de midden jaren tachtig is Ocean Front op slot gegaan en in 1987 maakt hij drie singles voor zijn eigen Love L.A. Music-label. Hij blijft actief in de daaropvolgende jaren, hetzij op de achtergrond. In 2011 gaat hij een samenwerking aan met Special Soul Music en brengt in februari 2012 het album 'I Should've Been The One' uit. Dit is het eerste album met nieuw werk in 29 jaar.

Een té hoge instap...

Jaren geleden kende ik een man die mij de Indonesische keuken wilde 'leren waarderen'. Het is echter bij gesprekken gebleven en achteraf gezien is me dat ook best. Hij heeft mij immers iets geflikt waar ik niet boos over ben, maar ik had hem evenmin dingen willen toevertrouwen met dit als gevolg. 'Saved by the bell', om met de Engelsen te spreken. De belangrijkste les die ik heb geleerd uit de gesprekken is om altijd 'mild' te beginnen. De Indonesische keuken kan je smaak heel snel bederven als je té hoog instapt. Begin maar met een maaltijd dat even pittig is als een friet-met-mayo en bouw het vanuit daar op. Eenzelfde ervaring heb ik ook gehad met het verwerken van Indiase curry's. De kokende 'companions' waren zo vriendelijk om speciaal voor mij een 'korma' te maken, terwijl de rest aan beduidend pittiger spul zat. Na verloop van tijd wilde ik ook wel zo'n pittige curry proberen en dankzij de weken van de 'korma' ging dat opeens erg goed af. Van daaruit ben ik geklommen tot het niveau 'vindalu', dat de Duvel onder de curry's is. Je kan ook weer snel ontwennen, daar ben ik vorig jaar januari achtergekomen toen ik met een brandende mond en vuurrood hoofd een 'milde' curry heb verorberd in Radlett. Een paar jaar geleden heb ik een onregelmatige serie gedaan met 'nieuw gekochte elpees'. Sinds ik in mei een show heb gedaan met deze elpees wil ik het weer oppakken om de overige albums te behandelen. Vandaag een héle moeilijke plaat: 'The Inmost Light' van Current 93 (2007).

Dit bericht valt samen met het nieuws dat Joost Zwagerman een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Ik moet bekennen dat het voor mij vooral 'een naam' is. Ik kan niet heugen dat ik een boek van hem heb gelezen, ben evenmin bekend met zijn werk bij de Volkskrant en gezien ik al twaalf jaar 'tv-loos' ben, is 'De Wereld Draait Door' ook grotendeels aan me voorbij gegaan. De artikelen die ik tot nu toe heb gelezen, verhalen allemaal over de passie voor kunst. Hij kon in woorden een kunstwerk tot leven brengen. Ook de muziek heeft een belangrijke rol gespeeld, alleen kan ik er niet achter komen in welke richting we dit moeten zoeken. Als midden-twintiger in de jaren tachtig zou hij immers de vroegste elpees van Current 93 hebben meegepikt. Zou hij de David Tibet en zijn companen hebben kunnen waarderen en, zo ja, heeft de muziek ook nog weerslag gehad op zijn droeve lot?

Ja, val maar met de deur in huis. Current 93 is dermate 'opknoopmuziek' dat je eigenlijk een stuk touw zou verwachten in de hoes. Tibet heeft een oeuvre opgebouwd van albums die 'moeilijk' zijn. Het is strikt album-muziek, maar ik betwijfel of zelfs de VPRO een kwartier wilde inruimen voor een album-track van Current 93. Voor mij is het lange tijd een naam uit de 'Rare Record Price Guide', want... het zijn geen 'million sellers' geweest en dus favoriet bij een kleine club verzamelaars die de prijzen aardig opdrijven. Ik heb even snel gekeken in het archief of ik eerder had geschreven over deze plaat. Ik kom wel het bericht tegen over Odawas, het is namelijk dezelfde dag dat ik deze heb gekocht. Ook kom ik het tegen in 'Het ei van Belsele' en daar wil ik eerst ook naar toe. Dáár hoor ik voor het eerst de muziek van Current 93. Ofwel... het is de volgende ochtend in Sint-Niklaas, nadat ik bij recensent Jan achterop de fiets ben meegegaan. Dat is in oktober 2004 nadat ik de vorige dag Fursaxa voor het eerst in levende lijve heb gezien. Hoe zou het toch zijn met...? Met Jan heb ik na 2005 geen contact meer gehad. Ik begreep toen dat hij een nieuwe relatie had en uit Sint-Niklaas is vertrokken. Ik zocht vorige week naar een 'video' van Fursaxa en zag toen dat een 'performance' van afgelopen juni online is gezet. Daar moet ik nog steeds even voor gaan zitten...

Het leek alsof Jan geen 'normale' plaat in de kast had staan. De eerste plaat van This Mortal Coil kwam in de buurt, maar verder was het één en al 'maf'. Current 93 is in die 'beleving' meegegaan. Het is drie jaar later als ik pas bij Dyka ben begonnen. Ik heb een paar zware maanden gehad, vooral in de zin van alcoholgebruik, en heb bewust een beetje gespaard. Op een zaterdag in oktober ga ik met de trein naar Zwolle om weer eens ouderwets 'nieuwe' platen te kopen. Het bekende ritueel bij Minstrel. De bak met nieuwe aanwinsten door en dan met een stapel naar de draaitafels. Ik ben inmiddels ook een fervent lezer geworden van het blad Gonzo Circus en dit beïnvloedt de keuze van de elpees. Ik moet korte fragmenten luisteren en dat is schier onmogelijk bij Current 93. Toch moet ik oordelen dat ik deze 'spannende' muziek wel een kans wil geven. Fursaxa had in 2004 evenmin als muziek in de oren geklonken en de interesse voor de huidige muziek komt daaruit voort. Ik reken af en ga naar huis met het album. 's Avonds probeer ik het hele album te draaien, maar helaas... na twee kanten gaat het terug de hoes in. De volgende dag probeer ik het nóg eens. Nee, dit is geen succes. Dinsdag speel ik met een plan. Ik ga het vanavond nog één keer proberen. Als het niet lukt, ga ik morgen naar Zwolle. De plaat ruilen zal wel niet mogelijk zijn, maar in dat geval mag Minstrel de plaat voor de helft van de waarde overnemen. Die dinsdagavond ga ik ervoor zitten en dan beluister ik de plaat integraal en kom tot de conclusie dat ik 'zulke mooie muziek' niet buiten de deur mag houden. De plaat blijft dus in mijn collectie. Ik heb hem bij een hoogtepunt van de depressie in 2008-09 nog eens gedraaid, maar verder is het op een hand te houden.

Ik moet een beetje gniffelen als ik nu ga zoeken naar het album op internet. Ik kom een recensie tegen van Mason Jones in Dusted Magazine. Het is geschreven toen de plaat pas uit was. Ik citeer hem letterlijk. '...the recent 'Black Ships Ate The Sky', is probably a better place for neophytes to start". 'Neophytes'. Dat woord doet het hem voor mij. Feitelijk ben ik in 2007 ook een 'neophyte', iemand die de kunst van Current 93 wil begrijpen, zichzelf daarvoor door een martelgang moet wurgen, om de hogere kunst van David Tibet onder woorden te kunnen brengen. Mason's eerlijke recensie laat er geen gras over groeien, het is geen lichte kost. Tot afgelopen mei denk ik dat 'The Inmost Light' een volledig nieuw album is, hoewel ik de 'suite' niet echt begrijp. Het lijkt alsof er 'iets' mist. Sinds een paar maanden weet ik dus dat het feitelijk een compilatie is van drie albums van Current 93 uit de midden-tot-late jaren negentig. Het album bestaat uit een aantal lange werken en slechts een paar korte. De titel speelt echter op alledrie albums een belangrijke rol, waardoor het op het eerste gehoor toch een suite is. Eén liedje staat maar liefst driemaal op het album: 'All The Pretty Little Horsies'. Oorspronkelijk een slaapliedje, maar wel één van het bloederigste soort. Het paard komt te overlijden en de vogels pikken zijn ogen uit het dode karkas. Coil heeft het thema al eens gebruikt en op 'The Inmost Light' horen we achtereenvolgens een fluisterende David Tibet, een prachtige versie van Nick Cave en tenslotte de a capella gezongen versie van folklegende Shirley Collins. Met name die laatste twee, alsook een andere collaboratie met Cave, maken het album voor mij tot eentje die ik enkel nog wel eens uit de hoes haal. De rest ga ik ooit toch nog eens proberen, ook al kan dat duren tot mijn pensionering. Ja, dat bedoel ik, dat is nog ruim 27 jaar...

Raddraaien: Shrink

Maak je maar geen zorgen. De komende vijftien berichten zit ik immers nog in 'jaren' (2001 tot en met 2015) en wellicht dat ik binnenkort nog eens ga graven in een jaar. Verder zijn de festiviteiten weer achter de rug en wil ik over naar de orde van de dag. Ik heb ongeveer een maand geleden de tiende serie 'Raddraaien' afgesloten met Twisted Sister, een bericht dat blijkbaar héél vaak is aangeklikt. Wie weet gaat zoiets eveneens gebeuren met de Raddraaier van vanavond, want ook dat is best een beetje een exoot. Er is weinig tot niets te vinden over de groep en, jawel, de single is enkel verschenen als promo. Maar... geen van die promo's maakt gewag van een tweede track op kant 1. Ik kan me niet meer voor de geest halen waar en wanneer ik deze single heb gekocht, maar feit is dat de nieuwsgierigheid wint bij dit aparte ding: Het is een 'white label' met in keurig handschrift de bandnaam, de titels en het catalogusnummer van de single op A&M. Tijd om het kunstwerk te onthullen? Het is weliswaar de 34e single uit een jaren tachtig-bak, maar in werkelijkheid stamt het uit 1979: De promo 'Silver Genes' van Shrink.

'Met de kennis van nu' is vooral in recente jaren een gevleugelde uitspraak geworden in de politiek. Het schoorvoetend toegeven wat de tegenpartij al jaren ervoor heeft voorspeld. 'Met de kennis van nu' is al jaren van toepassing in de verzamelaars-wereld. Ik weet dat mijn moeder nog iedere keer spijt voelt als ze fraai gedecoreerd blik onder de hamer ziet gaan voor royale prijzen. De trommels en blikken van haar ouders zijn onder een andere hamer verdwenen. Toch hoorde ik onlangs iemand zeggen: ,,Als we het van tevoren hadden geweten, had niemand het weggegooid en was het nu niet zeldzaam geweest". De waarheid als een koe. Brengt mij tot het verhaal van de acetaat-singles en promo's die ik in de midden jaren negentig heb gekocht. Voor spotprijzen in een tweedehands boeken- en platenwinkel ten behoeve van de Cystic Fibrosis. Vooral achteraf bezien, lijkt het een heuse 'collectie' te zijn. Dit zijn niet zomaar een paar singles die toevallig bij elkaar zijn gekomen in een doos. Ik kies de platen in 1994-95 op associaties en nieuwsgierigheid bij 'interessante' namen als The Syn en The Shame. Ik weet nog vaag te herinneren dat ik onder andere eentje van Sandie Shaw heb laten liggen. Ja, dat doet nog steeds pijn. Verder zijn het vooral de acetaten die het hem doen: Eenzijdig bespeelbare test persingen die eigenlijk vernietigd moesten worden, maar enkel als 'demo' werden uitgegeven aan radiostations. Acetaten gaan na tien keer draaien al 'knetteren'. Het verhaal gaat dat Radio London in 1966 de primeur had van een Stones-single die pas een week later op single zou verschijnen. Naar verluid begon de acetaat na vijf dagen, twee dagen vóór de officiële single, al bijgeluiden te vertonen.

Het is met name door deze acetaat-handel dat ik me oprecht ben gaan interesseren voor 'mysterieuze' platen met egaal witte labels. Of met summiere informatie als bij deze Shrink-single. Helaas weet ik tot een paar jaar geleden niet hoe ik moet 'omgaan' met acetaten, waardoor de meeste 'kapot' zijn. Eentje daarvan is 'I Who Have Nothing' van Terry Knight & The Pack in een 'pre-production'-fase. Maar goed... gewoon om uit te leggen waarom ik mijn geld zou investeren in een single met een wit label, verder moeten we vooral niet te lang in de jaren zestig blijven hangen, want dat past allerminst bij de Raddraaier. Shrink is namelijk een punkband. De groep is een zijstapje van de band SECRET. Inderdaad... in hoofdletters. Leadzanger van SECRET is Mickey Modern en ik zie dat hij een e-book heeft gepubliceerd: 'Look Inside Popland'. Mickey Modern is van oudsher een Mod die aansluiting vindt bij punkband SECRET, vervolgens solo gaat en als manager en producer met uiteenlopende artiesten en groepen werkt: Van Nine Below Zero tot Bros en van Nik Kershaw tot Steve Harley. Modern produceert ook deze single van Shrink, maar krijgt op het label geen 'credits' daarvoor. Hij doet het overigens samen met bassist Benny Leopard. Shrink is de gitarist van SECRET en brengt op dit schijfje new wave en glamrock samen. Hoe dat klinkt? Tja... 'Silver Genes' heeft het agressieve geluid van de punk met zang die mij doet denken aan Robert Smith van The Cure. Het tweede nummer van de eerste kant heet 'Con Dition' en klinkt me beter in de oren. De b-kant is de 'slow side' en ik sla voortaan 'It Shows' over, want dit duurt me echt veel te lang.

Het eigenaardige aan dit plaatje is dat er verscheidene exemplaren op Discogs staan, maar in alle gevallen is het 'Silver Genes' op kant 1 en 'It Shows' op kant 2. De prijzen van deze promo's met fotohoes zijn billijk. Dit gaat je nooit meer dan vijf euro kosten (hoewel ik ook informatie van een Duitse site heb gehaald en daar wordt veertig euro gevraagd voor de plaat). De platen hebben in alle gevallen een Engels Oval-label. Oval is het platenlabel van de heren Charlie Gillett en Gordon Nelki. Bekende naam? Ja, het is dezelfde Charlie Gillett die te boek staat als een autorititeit op het gebied van de rock'n'roll en die in de jaren tachtig Paul Hardcastle aan een wereldhit helpt met '19'. Daarnaast is Gillett eveneens bekend als radio-presentator en samensteller van wereldmuziek-cd's. Hij sterft op 17 maart 2010 op 68-jarige leeftijd.

De single van Shrink dient als promo voor de 10"-LP met zes nummers. Middels mijn exemplaar heb ik die halve elpee in mijn bezit. En hoewel 'Lost And Found' een stevige prijs durft te vragen voor het kleinood, stelt het wel in de slotnoot: 'Dit is een aardig voorproefje en brengt prettige 'art-punk', maar over het algemeen kun je zijn platen het beste negeren'. De 'bonus-track' redt het voor mij!