Singles round-up maart 1

Een leuk handeltje op Marktplaats, een uurtje 'overbruggen' in Leeuwarden, een paar aankopen bij Rarenorthernsoul en een enkele Ebay-transactie: Dat levert momenteel 27 singles op die ik vandaag en morgen alvast ga behandelen. Alvast, want er komen nog een paar aan, die later deze maand in een derde deel zullen schitteren. Omdat ik vandaag veertien singles wil behandelen, hou ik de introductie kort.

* Colin Blunstone- Caroline Goodbye (Epic)
Onderweg naar mijn zwager in IJlst maakte ik een korte tussenstop bij King Kong. Ik was daar al ruim anderhalf jaar niet meer geweest, te vaak uitgesteld, en van de gigantische '2 voor een euro' was niets meer over. Van de interessante soul-dingen evenmin. Ik heb toch een dealtje kunnen sluiten voor vijftien euro. Veelal 'vervangers' voor versleten singles. Bijna tweeëntwintig jaar geleden kocht ik 'Caroline Goodbye' in een winkeltje om de hoek. Toen al niet in een bijster goede staat, na 22 jaar liefhebberij is die er niet beter op geworden. Voor twee euro kan King Kong me blij maken met een smetteloos exemplaar, nu in fotohoes mét achterkant!

* Solomon Burke- Beautiful Brown Eyes (Atlantic)
Nee, ik doe niet mee aan de massahysterie sinds de mans' dood. Ik ben alleen nooit zo rhythm & blues-achtig geweest en heb sindsdien 'nog maar' drie singles van Solomon aan mijn collectie toegevoegd. Tegenwoordig kan ik het beter waarderen. Dit is zo'n single die ik vijf jaar geleden nog achter in een bak had gemoffeld, maar nu... een fantastische 'double-sider' met Burke op zijn best. Meer blues of gospel dan soul, maar het smaakt naar meer. De b-kant, 'You're Good For Me', is mijn persoonlijke favoriet.

* Chambers Brothers- I Can't Turn You Loose (Direction)
De Engelse persing in smetteloze staat! Een heerlijke crossover-uitvoering van de Otis Redding-'belter', zeer geschikt voor de Northern Soul-dansvloer. Slechts twee eurootjes op 'good old' Marktplaats. Daar wordt in Engeland doorgaans meer voor gevraagd!

* Arthur Conley- People Sure Act Funny (Atlantic)
Door de Marktplaats-handelaar omschreven als 'goed met wat achtergrond lawaai'. Valt reuze mee! Ik kom nog wel eens platen in VG+ tegen die nauwelijks te draaien zijn, deze is gewoon heel erg keurig. En een lekker nummer bovendien! 'Sweet Soul Music' is wel heel erg afgezaagd om te draaien, dus dan kies ik lekker voor deze.

* Cornelius Brothers & Sister Rose- I'm So Glad (United Artists)
Inderdaad, de groep van 'Too Late To Turn Back Now', één van mijn meest favoriete platen van het afgelopen jaar. Ook dit is twee kanten 'smooth soul perfection', hoewel ik de voorkeur geef aan de b-kant: 'Don't Ever Be Lonely'. Daar staat tegenover dat 'Too Late' ook een b-kant is, dus er is niks nieuws onder de zon.

* Les Envahisseurs- Pain For Love (Disque Debs)
Een beetje een gek plaatje deze. 'Pain For Love', gezongen door ene Gordon Henderson, is niet zomaar een beetje 'deep'. Het is een smartlap van de eerste orde! Op het b-kantje doet de groep een overtuigend salsa-dingetje. Leuk voor de heb, maar ik ga hem vast niet grijs draaien?

* Fifth Dimension- Aquarius/Let The Sunshine In (Soul City)
Vorige week draaide ik de b-kant nog in Do The 45, mijn best versleten Deense exemplaar. Gisteren kwam ik deze tegen, helemaal in nieuwstaat en slechts een euro. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. 'Dontcha Hear Me Callin To Ya' is niet heel erg typisch Northern Soul, maar is zo'n plaat die al jaren in mijn set zit vastgekoekt. Een kantje waarvan ik nooit genoeg krijg!

* Five Stairsteps- Because I Love You (Buddah)
Een hele fijne promo van The Five Stairsteps op Buddah, met hetzelfde nummer op beide kanten. En probeert de leadzanger aan het eind te huilen of is het echt? Een beetje bombastisch, maar hij smaakt goed!

* Flirtations- Take Me In Your Arms And Love Me (Polydor)
Ik zoek al een jaar twee singles van The Flirtations op Polydor en vorige week zag ik ze beide voor een interessante prijs op Ebay. Dit is een Duitse persing met fotohoes, een aardige cover van de klassieker van Gladys Knight & The Pips met de toekomstige Northern-kraker 'Little Darlin' op de keerzijde. Deze single komt uit 1971.

* Flirtations- Dirty Work (Polydor)
En naar deze single ben ik heel lang nieuwsgierig geweest, te meer omdat deze niet op Youtube is te vinden. De dames doen hier hun uitvoering van een persoonlijke Steely Dan-favoriet. Jammer van de 'hanger' voor het eerste refrein, verder is deze smetteloos. Tja, het origineel is niet te overtreffen en dat doet deze uitvoering ook niet. Hij is meer voor de heb en was daar misschien wel een beetje te duur voor, maar ik moest gewoon weten hoe deze klinkt. Dit was hun laatste Polydor-single en is in 1974 uitgebracht. Op de b-kant werken ze nog eenmaal met Wayne Bickerton en Tony Waddington, dan razendpopulair met The Rubettes, maar ze kunnen de magie van weleer niet doen opleven.

* Flirtations- You Pulled A Fast One (Racetrack)
Komende dinsdag meer over The Flirtations, ze zijn nog immer actief en hebben een maand geleden deze single uitgebracht. Een 'doublesider'. Deze kant gaat het erg goed doen op de dansvloer, maar eigenlijk vind ik de keerzijde net een stukje leuker. En dus is het volgende week de Week Spot.

* Joe Haywood- It Takes The Dark To Make You See The Light (Rampage)
Gek genoeg één van de weinige Joe Haywood-singles die niet op Youtube staat, maar de overige nummers zijn wel representatief. Dit is uptempo, een beetje een 'shouter'-stijl, beïnvloedt door een vroege Otis Redding, hoewel ik het soms een beetje drammerig vind. Toch geen gekke aankoop!

* Hot Chocolate- Emma (Rak)
Weer zo'n vervanger, nu mét fotohoes en slechts een pleuro. Mijn oude exemplaar, zonder fotohoes, was immers brandhout. Bij zeldzame plaatjes is zoiets acceptabel voor mij, maar met een grote hit als deze...? En dus gaat mijn 'oude' morgen met een boog de kliko in!

* Goodbye Baby (Boddie)
Iets vergeten? De naam van de artiest? Helaas... onbekend! Een 2010-uitgave van een Boddie-acetaat uit de jaren zestig. Toendertijd zijn ze vergeten de naam van de groep te vermelden op het label en tegenwoordig breken de 'cracks' hun hersens hierover. Tot nu toe zijn er fraaie suggesties gedaan, maar... niemand die het weet! Intussen ben ik zó smoorverliefd geworden op 'Goodbye Baby', dat ik hem morgen als tweede plaat in Do The 45 ga draaien. Daarnaast staat hij driemaal daags op. Minimaal! Ik kan er niet genoeg van krijgen, een prachtig liedje met een rommelige begeleiding en... wat een stem heeft die grote onbekende zangeres. Omdat we achtergrondzangeressen horen, wordt gesuggereerd dat het een 'meidengroep' is. Ik ga binnenkort eens aandacht besteden aan Boddie en... misschien wordt 'Goodbye Baby' ook nog wel Week Spot. Leuk om een verhaaltje te schrijven over een plaat terwijl je de artiest niet weet. Zoiets heet een uitdaging...

Raddraaien: Boney M

Klein vervelend rot-rubriekje... U brengt mijn serieuze weblog momenteel ernstige schade toe. Eerst Willeke Alberti en dan nu Boney M. ,,Nou en", is het antwoord van Raddraaien. ,,Als jij nu eens de discipline had gehad om de kliko voor te rijden en je bakken eens flink op te ruimen, dan had ik nu met een hele andere groep of artiest gekomen". Raddraaien heeft helemaal gelijk! Ik moet met de billen bloot. Heel Nederland en ver daarbuiten móet weten dat uw gewaardeerde Northern Soul-vinylschuiver zomaar pardoes Boney M in zijn bakken heeft staan. Ik kan dan zonder schaamte bekennen dat 'Children Of Paradise' me helemaal niks zegt. Misschien een 'o ja' als-ie uit het hoesje komt en op de draaitafel gaat, maar dat heb ik niet eens geprobeerd. Nee, als ik écht ooit nog eens ga opruimen, dan ligt zo'n single als deze er als eerste uit. De Raddraaier van vandaag heet dus 'Children Of Paradise' van Boney M (1980). Geloof het of niet, maar we hebben de groep in drie jaar Soul-xotica al eens eerder bij de horens gevat, toen met de dood van Bobby Farrell. Misschien dat die gelegenheid boekdelen spreekt?

Ach, ik kan lang om de brij heen draaien, maar Boney M is een beetje jeugdsentiment. Bij de derde verjaardag schreef ik al over het zondagochtendritueel met de eerste plaatjes van mijn oudste broer. Daartussen zat ook 'Rivers Of Babylon'. Wie had dat ding niet? Ik geloof dat Peter zijn huis Boney M-vrij heeft gehouden, want er was nul zoekresultaten onder 'pop', maar 'Babylon' heeft ruim negentien weken in de Top 40 gestaan en zo vaak kom je hem ook tegen op rommelmarkten en in kringloopwinkels. Ik heb al eens een paar exemplaren weggegooid, want ook ik had ooit zeven exemplaren. Kan het nog erger? Jazeker! Ik had vijftien exemplaren van 'El Condor Pasa' van Los Incas en ook evenveel keren 'Mijn Gebed' van D.C. Lewis. De toon is gezet, ik ben geen Boney M-fan, maar toch heb ik deze Raddraaier aanvaard en ben mijn huiswerk gaan doen.

Als Franz Reuther schop je het vast niet ver in de internationale muziekwereld en dus laat hij zich Frank Farian noemen. Geïnspireerd door de Australische detective Boney, meet hij zich in 1975 het pseudoniem Boney M aan. Zélf erkent Farian in 1978 dat die M voor Money staat. Hij heeft dan reeds zijn eerste Boney Money verdiend en ook nog over de rug van een aantal componisten en tekstschrijvers. De groepsleden hoor je niet klagen! Farian neemt in eerste instantie in zijn eentje 'Baby Do You Wanna Bump' op, waarbij hij studio-apparatuur gebruikt om zijn stem dieper en hoger te laten klinken. De single wordt als eerste in Nederland een hit en dan besluit Farian een groep samen te stellen. In het begin is het een komen en gaan van tijdelijke krachten, maar als 1976 inzet heeft Boney M de vaste bezetting: De Jamaicaanse dames Liz Mitchell en Marcia Barrett, Maizie Williams van Montserrat en Bobby Farrell van Aruba. De laatste twee zijn vooral ter decoratie, want in de studio bestaat Boney M enkel uit Mitchell en Barrett, terwijl Farian met behulp van zijn studio-trucage de leadzang doet. Farrell zal zichzelf het vak wel eigen maken, want tijdens latere tournees zingt hij daadwerkelijk.

Als je het verhaal van die kant bekijkt, valt het bedrog nog wel wat tegen. Ernstiger is het wegpoetsen van oorspronkelijke componisten en zo smerig geld verdienen aan oude deuntjes. Het begint met 'Sunny' en zet voort in 'Rivers Of Babylon', 'Brown Girl In The Ring', 'Painter Man' en 'In A Gadda Da Vida' om een paar van die covers te noemen. Het maakt Farian en zijn gevolg er niet populair op binnen de muziekindustrie, maar hij creëert zijn eigen koninkrijk met succesvolle acts als Boney M en Gilla. Die laatste neemt bijvoorbeeld 'Bend Me Shape Me' op. Gek genoeg wordt Farian met naam en toenaam genoemd op 'Gentlemen Callers Not Allowed', terwijl hier duidelijk is dat hij dan ook de stem van Boney M moet zijn. Het publiek heeft het niet door en het 'bedrog' zal pas in 1981 uitlekken. Dat is ook het jaar dat de stekker er voor het eerst uit gaat.

Na 1985 heeft Farian helemaal genoeg van Boney M en zal hij afstand doen van de naam. Sindsdien toeren de leden individueel van elkaar met groepjes genaamd Boney M. Farian herhaalt de truc nogmaals met Milli Vanilli, nu wél met eigen liedjes, maar opnieuw weer twee fotomodellen/dansers die in werkelijkheid niet kunnen zingen. Bobby Farrell vestigt zich in de jaren tachtig in Amsterdam en die kom je doorgaans het vaakst tegen op dorpsfeesten en plattelandsfestivals. Totdat hij op 30 december 2010 op 61-jarige leeftijd dood wordt gevonden op een hotelkamer in St. Petersburg. Hij heeft de avond ervoor nog opgetreden met zijn Boney M.

Misschien ten overvloede, maar morgen publiceer ik niet. Daar hebben jullie maandag al een dubbel bericht van gehad. Vrijdag ga ik waarschijnlijk opnieuw Raddraaien met een jaren tachtig-plaat. Met de bak waar ook Henk Wijngaard in zit. Nee, ik hoop het evenmin...

Week Spot: The Chi-Lites

Ik moet niet gaan overdrijven, want het is pas mijn tweede winter temidden van de Northern Soul. Maar toch meen ik iets waar te nemen: Het lijkt net alsof de mooiste platen in het begin van het jaar worden aangeboden. Alsof het in het rijtje goede voornemens ligt, voormalige Northern Soul-deejays die op oudjaarsavond besluiten om in het nieuwe jaar hun collectie platen op Ebay te zetten. Het regent momenteel platen, vanmiddag net weer drie binnen gekregen en in blije verwachting van een stuk of zestien andere. Die Blauwe Bak Top 40 van over twee weken zit nu alweer als gebeiteld! Met de Week Spot laten we ons echter niet van de wijs brengen, na The Adorables van twee weken geleden, gaan we gewoon verder met waar we gebleven waren. Na The Sweet Things van vorige week komen we dan automatisch uit bij een single uit dezelfde partij, aangezien Inez & Charlie Foxx afgelopen zaterdag nog in 'Beside the a-side' zat, gaan we deze week voor The Chi-Lites en 'Are You My Woman'.

,,Ik mag hopen dat ik mijn 27e overleef", schrijft een vriendin van me op Facebook. ,,Gefeliciteerd! Na je 27e wordt het alleen maar lolliger", schrijf ik er onder. Serieus? Een knipoogje erachter. De geplande trilogie over de tijd in York is voorlopig ook blijven steken bij het eerste deel, maar wees gerust: dat maak ik nog wel af. Over de periode van mijn 27e levensjaar, dat is eveneens vrij heftig geweest en een tijd die niet vaak meer ter sprake komt. O, wat heb ik met die leeftijd geworsteld. De omstandigheden waren ook niet bepaald je-van-het. Ik woonde toen net bij Jan in Steenwijk, mijn tweede kosthuis. Waar het eerste kosthuis nog privacy had geboden aan zowel mij als de hoofdbewoner, daar was de Irisstraat net drie maten te klein voor twee individuen. En zo koos ik eieren voor mijn geld, betaalde Jan 'huur' voor mijn kamer en zocht intussen mijn heil in Leeuwarden. Ik sliep in het begin in een nachtopvang, totdat dit ging vervelen en daarna met een slaapzakje in de openlucht in een nabijgelegen recreatiegebied. Ook ging ik straatmagazines verkopen en ik was de eerste die het in Dokkum probeerde. In 2003 had ik weliswaar mijn huisje, maar ging nog ieder weekend naar Dokkum om krantjes te verkopen. Een leuke handel, de Dokkumers bleken erg royaal met fooien en zo verdiende ik met 75 krantjes al snel een avondje zuipen in La Tica, een uitgebreide lunch op zaterdag en vervoer naar huis. Ik heb dit tot september 2003 vol gehouden.

Het is ergens in deze periode geweest dat iemand, met wie ik toen goed bevriend was, in het café mij attendeerde op 'Crazy In Love' van Beyoncé en Jay-Z. ,,Ik word altijd zo vrolijk van die sample", vertelde hij en ik kon het me voorstellen toen ik de plaat hoorde. Niet wetende waarvan het afkomstig was, daarvoor maken we een sprong naar 2007. Dat jaar koop ik mijn eerste mp3-speler en leer 'downloaden'. Veelal nog van MySpace en zo kom ik terecht bij een Engelse dj die geregeld podcasts ter beschikking heeft. Eentje valt erg goed in de smaak, daarin heeft hij vooral erg veel originele samples. Ik leer bij hem een 'Street Player' van Chicago kennen, die niet gelijk is aan de single of de elpee. En, warempel, dat 'ding' van Beyoncé staat er ook op. Google leert me dat het 'Are You My Woman' is van The Chi-Lites en ik zet mijn voelsprieten een eindje uit. Niet ver genoeg, want hoeveel Chi-Lites ik ook tegen kom... géén 'Are You My Woman'.

Dat zal doen blijken, want 'Are You My Woman' is als single enkel in de Verenigde Staten uitgekomen, hoewel er me toch nog iets van bij staat dat het in Frankrijk een b-kant is geweest. Ik moet de single uiteindelijk toch halen uit de plaats van oorsprong, mijn Ebay-vriend Alexis uit Chicago heeft hem op voorraad. Opvallend is dat hij voor meerdere platen dezelfde 'soundfile' gebruikt en mijn exemplaar van 'Are You My Woman' is beter dan zoals die op de site wordt afgespeeld. Ook gevaarlijk, want daarbij had ik al even lopen twijfelen of zoiets wel tien dollar mocht kosten. Ik kan een tevreden man zijn, want ondanks veelvuldig gekraak is het geluid van mijn Chi-Lites 'schoon'. En mag ik dan mijn Stanton Discmaster-element ook nog even een dikke pluim in het achterwerk steken? Het is me opgevallen dat mijn element beter is dan degene die worden gebruikt voor het uploaden van 'soundfiles'. Ik heb dan ook vol vertrouwen geboden op een krakkemikkig aandoende Pat Lewis op Golden World. Zal dan ook wel honderd procent meevallen? De prijs is okay! Minder dan een tientje inclusief verzendkosten voor een originele vroege Pat Lewis. Toekomstige Week Spot? Wie weet...

Deze week mag The Chi-Lites dat vaandel dragen en dus draai ik hem komende zaterdag in Do The 45. Dat wordt een bijzondere aflevering, want daarin ga ik ook een SPIKSPLINTERNIEUWE single draaien van The Flirtations. Die is vanmiddag gearriveerd, een liedje uit 2013 met een knipoog naar de jaren zeventig, maar zonder de kitsch. Ook al een toekomstige Week Spot!

Raddraaien: Willeke Alberti

'Stoppen met roken', is er eentje van. Gaat ooit nog eens gebeuren, met een nadruk op óóit. 'Elpees opruimen', ook al zo'n goed voornemen dat geheel is gestrand. Okay, ik heb twee Tina Turner-elpees ('Private Dancer' en 'Live In Europe') in het asvat laten zakken en er is ook al eens een 'gouden greep' aan piratenspul de kliko in gegaan, maar verder blijven de dozen met, bijna onaangeroerde, elpees me danig in de weg staan. Ik heb een goed excuus. Waarom woon ik anders in een huis met drie slaapkamers? Ja, ook dat voornemen kunnen we als verloren beschouwen! 'Singles opruimen'. Au! Dat is pijnlijk. Ik heb diverse pogingen ondernomen. Een paar jaar geleden wilde ik nog alles van na 1977 de deur uit gooien, maar ook vorig jaar april heb ik nog een poging ondernomen. Ik kan vol trots melden dat er zeker zo'n zestig singles zijn uitgegaan die totaal niet meer te draaien waren. Ook heb ik in een aantal gevallen dubbele exemplaren eruit gefilterd. Als je bij de A begint en de volledige discografie van Adamo ziet staan, dan wil je nog wel eens ambitieus worden. Maar dan... Willeke Alberti. Natuurlijk zou je daarin ook flink kunnen snoeien, maar... het wíl gewoon niet! Zie hier, de tweede Raddraaier van vandaag: 'Mijn Dagboek' van Willeke Alberti.

Gelukkig ben ik niet de enige, ik ken iemand met een omvangrijke collectie fotohoesjes die blijkbaar ook een zwak heeft voor Willeke Alberti. Ik heb zo'n vermoeden dat ze evenmin op zijn iPod zal staan, maar als je het bonte kleurenpalet van de Willeke Alberti-hoesjes ziet staan op www.singlehoesjes.nl, dan begrijp je waar bij mij de schoen wringt. Hoe tenenkrommend knullig die dingen van Willeke Alberti ook zijn, je gáát er gewoon van houden! Of het nu 'Mijn Dagboek' is of 'Spiegelbeeld' of 'Vanavond Om Kwart Over Zes Ben Ik Vrij' of 'Morgen Ben Ik De Bruid'... In combinatie met de fotohoesjes en een begeleidend prijsje van beneden de twee euro sta je als 'serieuze platenverzamelaar' nimmer sterk in je schoenen en móet zoiets mee. Vaak wil je thuis de plaatjes ook even op leggen, maar beseft dan al heel snel dat het niet om de muziek gaat. Willeke Alberti is een fetisj, punt uit! Overigens horen daaronder ook andere Favorieten Expres-artiesten als Anneke Grönloh en Corry Brokken.

Het moge duidelijk zijn: Deze aflevering van Raddraaien vindt plaats in een jaren zestig-bak. Ik kan jullie verzekeren dat bij een Raddraaier uit de jaren zeventig of tachtig geen Willeke Alberti zal voorkomen. Die heb ik zonder al teveel moeite mijn bakken uit kunnen werken, als ze er al deel van hebben uitgemaakt. Deze Raddraaier heeft er nog wel voor gezorgd dat ik eindelijk eens de naam van die televisieserie uit de jaren tachtig heb opgezocht. 'Samen Zijn' kwam namelijk uit... Pompy De Robodoll! Ja, de naam was me even ontschoten. Verder staat het meteen weer op mijn netvlies. Woensdagmiddagen in 1987 bij Veronica. Een robot samengesteld uit afval en dan dat verschrikkelijke huilnummer van Alberti op de koop toe.

Een Facebook-vriendin beklaagde zich afgelopen weekend over een vervelende man in het café die het had gepresteerd om haar een uur lang (!) complimenten te geven. En dan alleen over haar borsten... Het wekt een gevoel van herkenning op, niet dat ik een uur lang over borsten wil praten of er een bericht over zou willen schrijven, maar toch... er is iets... diep in iedere man... Een vreemd soort van verlangen, een zwak. Hoewel ik het ook niet over Willeke's borsten wilde hebben, kan ik de twee gevoelens wel laten overeenstemmen. Waar Beatrix een koele kikker is, daar is Willeke 'ons aller moeder'. Geen wonder dat Alberti binnen de homo-gemeenschap als een heldin wordt beschouwd. Bovendien heb ik nog een extra 'moeder'-gevoel bij het horen van de naam van Willeke. Mijn eigen moeder is doorgaans niet te porren voor een popconcert, maar is vorig jaar nog met mijn zus naar een optreden van Willeke Alberti geweest!

De kogel is door de kerk, Willeke Alberti mag blijven in de bakken met jaren zestig-singles. Als deze sentimentele redenen reeds bij de ALB gaan spelen, heb je spontaan geen zin meer om tot de ZZT van ZZ Top door te gaan en weer is er een goed voornemen gestrand. Tenslotte nog een weetje over de plaat? 'Mijn Dagboek' is oorspronkelijk een Duits nummer van Manuela en heet dan 'Im Meinem Kalender'. En morgen gaan we aan de Week Spot!

Raddraaien: The Beatles

'It's been seven hours and fifteen days', om met die Ierse huilebalk te spreken. Nee, het is ietsje langer dan dat, maar toch wel toepasselijk dat we uitgerekend vandaag op deze Raddraaier uit komen. Het is namelijk precies een maand en vijftig jaar geleden dat dit nummer op de plaat werd gezet. Ja, ik had het kunnen weten... Volgens mij overspoelden mijn Beatles-aanbiddende Facebook-vrienden mijn 'timeline' een maand geleden met clipjes, foto's en andere geheugensteuntjes aan de eerste Parlophone-opnames van The Beatles. En kan ik ook meteen aankondigen dat dit de eerste van twee Raddraaiers wordt. Het is donderdag namelijk een halve eeuw geleden dat mijn zwager werd geboren, dus ik zie dan geen kans om te publiceren. Al deze jubilarissen, zowel mijn zwager als The Beatles, maken dat ik me een 'jonkie' ga voelen. Nee..., dat laat ik aan jullie fantasie over! Ik ga een eerste maal Raddraaien met 'Twist And Shout' van The Beatles (1963)

De introductie mag het al een beetje hebben verklapt, wie Soul-xotica al ietsje langer volgt wist het reeds: Ik behoor niet tot de groep die aan de lopende band schreeuwt dat alles in 1962 begon met The Beatles en in 1970 eindigde met The Beatles. Jazeker, de groep heeft een zekere invloed gehad, maar is niet geheel zaligmakend. Veel van de 'moderne' snufjes vanaf 'Revolver' zijn keurig af gekeken van Amerikaanse 'underground'-bands. 'Sergeant Pepper' is een fraai voorbeeld van een 'time piece': Destijds 'the state of the art', maar twee jaar later al ouderwets. Dat geeft helemaal niets, zelfs een 'Moon Safari' van Air klinkt ergens al gedateerd, maar schreeuw dan niet constant dat het een 'tijdloos' album is. Het is waar: Het past in alle tijden, maar klinkt desondanks altijd weer 1967.

Ik zie het dan ook niet zitten om de 800.491e biografie van The Beatles te schrijven, we kennen het verhaal allemaal immers wel. In zo'n geval is het interessanter om naar de levensloop van het liedje te kijken. Zeker omdat het geen oorspronkelijk Lennon-McCartney-nummer is. Het vloeit bij Bert Russell uit de pen, een vooraanstaand rhythm & blues-schrijver die menig klassieker op zijn naam heeft staan. Hij presenteert het liedje aan The Top Notes, een veelbelovend groepje met dat al gauw bekend staat om haar wilde podiumpresentatie. Deze groep zou, volgens Russell, geknipt zijn voor 'Shake It Up, Baby', zoals het oorspronkelijk heet. Een jaar nadat Phil Spector is aangenomen bij Atlantic, in 1961, heeft deze de leiding bij de opname van 'Shake It Up, Baby'. Spector is dan nog druk aan het sleutelen aan zijn 'Wall Of Sound' en zijn productie is niet representatief voor The Top Notes en, volgens Russell, ook niet voor het liedje. Russell neemt het onder zijn arm mee naar Wand Records en mag het liedje, nu 'Twist And Shout' genaamd, produceren voor The Isley Brothers.

Tot ieders verbazing, niet in het minste van The Isleys zélf, wordt de plaat de grootste hit voor The Isley Brothers sinds 1959 en bungelt de plaat nog jaren om hun nek als een molensteen. Critici kraken de langzamere nummers van The Isleys omdat ze het snelle werk willen horen. Als The Beatles in de eerste maanden van 1963 in de studio bivakkeren, staat ook 'Twist And Shout' op het programma. Producer George Martin weet echter ook dat John Lennon zich zó zal geven in het nummer, dat er een kans bestaat dat deze naderhand zijn stem kwijt is. Het is laat op deze elfde februari 1963 met nog maar een paar muzikale takes te gaan, dat Martin ze 'Twist And Shout' laat inzetten. John Lennon heeft gedurende de opnames van het eerste album last van een verkoudheid en dit is terug te horen in de diverse opnames. Toch lijkt het alsof hij zijn laatste beetjes energie heeft verzameld ten behoeve van 'Twist And Shout'. Tóch overweegt Martin een tweede take, maar Lennon is dusdanig zijn stem kwijt dat het bij deze opname blijft. Volgens Lennon zou hij nog dagen lang pijn in zijn keel hebben gehad van 'Twist And Shout'.

Buiten het debuutalbum verschijnt 'Twist And Shout' in Engeland aanvankelijk enkel op een EP. Het zal pas in 2010 op de Engelse hitparade verschijnen, nadat iTunes het liedje beschikbaar heeft gesteld. In Nederland woont de single, als het ware, in de single-lijsten van 1964. Het bereikt nimmer een hoge plek, maar zal steeds ergens in de top 30 zijn te vinden. In andere landen doet de plaat het ook goed, de illustratie is overigens afkomstig van de Deense fotohoes. Hoewel in de jaren tachtig veel Beatles-singles een tweede hit-carriére kennen in Engeland, heeft 'Twist And Shout' nog een bijzonder avontuurtje in Amerika. 'Twist And Shout' komt voor in zowel 'Ferris Bueller's Day Off' als 'Back To School', twee speelfilms uit 1986. Dit brengt het origineel tijdelijk terug in de Billboard.

Schijf van 5: schilderen

Ik begon mijn 'arbeidzame' leven zo'n kleine twintig jaar geleden. Sterker nog: Precies twintig jaar geleden wisselde ik bijna vaker van werkgever als van sokken en ondergoed. Ik stond ingeschreven bij een handjevol uitzendbureaus en het meeste werk was op afroep en soms ook zéér eenmalig. Tot zover ik een verzameling van twaalf ambachten aan het aanleggen was, hebben die eerste maanden van 1993 flink mee geholpen! Twee jaar later ben ik toch wel een gevalletje 'hopeloos', dat geef ik achttien jaar later ruiterlijk toe. Inmiddels al een jaar in de Jeugdwerkgarantieplanpret ben ik best een beetje een late puber die niet héél veel wil. Hoe het plan ineens is opgekomen, kan ik me niet meer herinneren. Feit is dat we, een stel langdurig werklozen, een oude droogschuur hebben gedemonteerd en in aangepaste vorm weer hebben opgebouwd naast een houtzaagmolen. Daar heb ik zeven palen in de lak gezet en daar moet het zijn begonnen... Ik wilde schilder worden! Er is nog even bekeken of ik zou kunnen aansluiten in het reguliere onderwijs, maar dat was uitgesloten en zo kwam ik in oktober 1995 terecht bij Intertec in Sneek. Dezelfde praktijkopleiders die ook het project van de droogschuur hadden geleid. Ik heb de praktijkopleiding van zes maanden voltooid met een getuigschrift als gevolg, want mijn werk bleek niet altijd even stabiel te zijn om in aanmerking te komen voor een certificaat. Het was een leuke tijd en bij tijd en wijle vind ik het ook best leuk om de kwast ter hand te nemen. Zoals vandaag: Vijfmaal een plaatje over schilderen.

Peter stuurde me afgelopen week een lijstje toe. ,,Je zult ze zelf ook al bedacht hebben?". Met uitzondering van de nummer twee, want die had ik vast over het hoord gezien, maar de andere drie stonden al genoteerd. Méér stond er ook niet, het idee voor een Schijf over schilderen kwam snel op en ik vrees dat we de meest Schijfwaardige schilderplaten nu wel hebben verzameld. Op vijf vinden we zo'n oude favoriet, die volgens mij al eens eerder in een Schijf heeft gestaan. De computer-crash van twee weken geleden heeft ook mijn Schijf-adminstratie gewist van de... euh... schijf en om nu alle Schijven door te spitten. Nee, dat is me teveel werk, maar het speelt wel enigzins mee dat deze slechts op vijf staat: 'Behind A Painted Smile' van The Isley Brothers (1969)

Natuurlijk had Peter The Rolling Stones bedacht, maar we zijn eigenwijs genoeg om er onze eigen draai aan te geven. Mijn Frans is niet al te sterk, maar toch vermoed ik dat er geen schilder in 'Marie Douceur Marie Colere' van Marie Laforet zit, dus volgende keer beter... De instrumentale van Johnny Harris dan? Nee, ik heb vandaag gekozen voor Eric Burdon & War, evenals Johnny Harris een 'spannende' versie. Vreemd dat er naast zwart niet anders wordt geschilderd in de muziek? En zo dacht ik ineens aan de 'Let's paint this town blood red', een strofe van The Datsuns, maar dat nummer blijkt 'Bloodred' te heten... En zo mag Eric Burdon met zijn War op nummer vier: 'Paint It Black'.

De Northern Soul-hobby speelt ook al geregeld het spelletje met me, dat de pop al mijn halve leven doet. Een regeltje of een deuntje uit een plaat en dan maar kapot gaan om het liedje te herinneren. In mijn jongere jaren heeft een stukje uit 'Six O'Clock' van The Lovin' Spoonful mij tijden geplaagd. Zelfs als ik de plaat hoorde, viel me 'het stukje' niet eens op! Bij deze Schijf is het al niet anders. Zoals ik bij de vorige aan gaf, ging het niet helemaal... Ik dacht niet opeens aan The Datsuns. Ik dacht aan het liedje en Google leidde me naar The Datsuns en die cd die ik lang heb gehad (of hij moet nog ingepakt zitten...). Op eenzelfde manier ging het ook een beetje met de nummer drie, maar hiervan wist ik hoe ik hem snel kon vinden op Youtube, dus dat scheelde weer... Niet bepaald Northern Soul, maar meer Popcorn, is de nummer drie in deze Schijf. We hebben het dan over 'I'm Gonna Paint A Picture', een b-kantje van Jerry Jackson.

Ik denk dat ik er uiteindelijk wel was opgekomen, want bij iedere denkpoging aan schilderen, kwam 'Get Ready For Love' van de groep Paintbox wel even voorbij. Maar ja, in de Schijf doen we uitsluitend aan titels, maar toch... Paintbox. 'Paintbox' is namelijk ook de titel van een zeer vroeg album-nummer van Pink Floyd. 'Piper At The Gates Of Dawn' of 'A Saucerful Of Secrets', maar volgens mij heeft het eveneens de compilatie 'Relics' (1971) gehaald. Met die eerste twee elpees ben ik altijd een beetje een warhoofd, maar ik schat dat het de tweede is. Het is in ieder geval ook als een single-kantje verschenen, mijn blote hoofd noemt dan 'Julia's Dream' als keerzijde. Maakt ook niet uit, 'Paintbox' is typisch zo'n vroeg Pink Floyd-nummer. Omgeven van een walm marihuana en wierook. Dit is psychedelica op zijn best? Bijna! Net niet goed genoeg om op één te staan. 'Paintbox' van Pink Floyd mag dus op de tweede plek.

Het Mod toch maar zo... Psychedelisch? Jazeker! Je moet maar op het idee komen om een gitaar te behandelen met een strijkstok. Desondanks is de tekst klare taal en niet geheel in overeenstemming met menig psychedelica-klant. De afgestudeerde kunstschilders krijgen er flink van langs in dit heerlijk felle en bijtende nummer van The Creation. Overigens ook één van de deuntjes waarmee ene heer F. Farian in de jaren zeventig dacht weg te komen, door het te laten 'coveren' maar dan zonder de oorspronkelijke 'credits'. De, uiteraard, zwakkere versie van 'Painter Man' stond op de b-kant van de Boney M-single 'Rasputin'. Het brengt The Creation niet meer erkenning dan dat de groep daarvoor had. Onder de progressieve Mods wordt The Creation alsmede The Action op handen gedragen en hun plaatjes zijn alras favoriet bij verzamelaars. Ik moet het al jaren stellen de Raw-heruitgave uit 1977, het origineel is telkens een beetje te duur... Op 1 staat 'Painter Man' van The Creation uit 1966.

Gelukkig maar... Dinsdag, bijna lente, nam ik mezelf voor om mijn gras te maaien. Toen hoorde ik opeens van de aankomende vorstperiode. Ik ben op zichzelf niet zo'n tuinman, maar toch... als de lente in aantocht is, beginnen de vingers te kriebelen en moeten ze een dag lang de aarde in. En dus ga ik het volgende week zondag maar eens botvieren in een Schijf. Vijf plaatjes over tuinen! GRATIS tuinadviezen worden op prijs gesteld...

Raddraaien: Guys'n'Dolls

Omwille van een paar 'interessante' reclamefolders stond ik het in Steenwijk lange tijd toe. Op een bepaald moment krijg je er genoeg van. Zeker als er driemaal per week een plastic zak vól folders binnenkomt. Telkens dezelfde bedrijven met ook steeds opnieuw dezelfde 'tijdelijke aanbiedingen'. Toen werd het tijd voor een 'nee-ja'-sticker, zodat ik nog wel het lokale 'sufferdje'zou blijven ontvangen. Totdat die ook werd vol gestopt met reclame-rotzooi en toen was ik er snel klaar mee: 'nee-nee'. De Wibra-krant kun je immers ook meenemen uit de winkel... Toch heb ik in al die jaren nooit eentje mee genomen. Toen ik voor het eerst bij mijn huis in Nijeveen stond, zag ik meteen dat er een 'nee-nee'-sticker op de brievenbus zat. Mooi! Daar hoeft de folderbezorger dus niet aan te wennen. Toch kreeg ik vorig jaar tot tweemaal toe een Gouden Gids, eerst in Steenwijk en toen in Nijeveen. Ik mag nu echter geen nieuwe hebben en daarin hebben ze helemaal gelijk: Ik ben met het Raddraaien immers nog maar bij Dulcis Haarmode in Kampen en zal aan het einde van deze derde serie uit komen bij Frederique in Uffelte. Ik kan nog jaren vooruit... Om in de sfeer te blijven van de kappers, trap ik af met de eerste in deze nieuwe serie: De zes 'knappe koppen' van Guys'n'Dolls en 'You're My World'.

Koud een half jaar nadat Abba het Eurovisie Songfestival had gewonnen met 'Waterloo', veroverde de groep Europa als een plaag. Dat was even slikken voor de Engelsen, die jarenlang de toon hadden gezet in de Europese popmuziek. Er moest dus razendsnel een groep in elkaar worden geflanst die de concurrentie met de Zweden kon aan gaan. Zo houdt Ammo Productions eind 1974 audities voor een toekomstige groep van drie meisjes en drie jongens. Hoewel, de leeftijdsverschillen zijn groot binnen de uiteindelijke groep. Paul Griggs is inmiddels dertig als de groep wordt geassembleerd, maar de zangeressen Martine Howard en Julie Forsyth zijn amper zestien. De groep krijgt een liedje toe gewezen en duikt de studio in. 'There's A Whole Lot Of Loving' staat niet veel later in de hitparades en het valt aanvankelijk niemand van de leden op, totdat hun de waarheid wordt verteld. De hit-opname was al gemaakt door sessiezangers voordat de groep werd samengesteld, met andere woorden: Hun opname was alleen maar voor de 'show'. In Engeland bereikt het een tweede plek, maar daar zal alleen nog 'You Don't Have To Say You Love Me' in de top tien eindigen. Voor de rest is Guys'n'Dolls in het thuisland een middenmoter en na 'Only Loving Does It' (1978) is het helemaal afgelopen met het Britse succes.

Aan het vaste land lust het platenkopend publiek wel pap van de zoete deuntjes van de drie heren en drie dames. Alles wat los en vast zit wordt gecoverd en zo komt ook 'You're My World' aan bod. Oorspronkelijk een Italiaans nummer, 'Il Mio Mondo'. Het is geschreven door de uitvoerder Umberto Bindi en zijn compaan Gino Paoli. Carl Sigman voorziet het een jaar later, in 1964, van een Engelse tekst en het is een wereldhit voor zangeres Cilla Black. Die plaat blijft in Nederland overigens onderaan de hitparade bungelen, maar als Guys'n'Dolls met hun versie komt, staat het in ons land alsnog op nummer 1. Vreemd genoeg doet deze versie helemaal niks in Engeland. Zoals gezegd is daar hun succes afgelopen in 1978, maar in Nederland gaat het vrolijk door. Theresa Bazar en David Van Day verlaten de groep in 1978 om Dollar te beginnen, een groep die enkel succes oogst in Engeland. Guys'n'Dolls gaat echter onverminderd door als kwartet. In 1980 stapt Martine Howard in het huwelijksbootje met producer Gerard Stellaard. Howard wordt even vervangen door het jongere zusje van Forsyth, maar krijgt een jaar later echt een vaste kracht. De groep opereert vanaf dat moment min of meer vanuit Nederland en kent alleen in de Benelux nog een paar matige successen. In 1985 valt de groep bij gebrek aan succes uiteen. Domenic Grant en Julie Forsyth (de laatste is de dochter van de Engelse tv-persoonlijkheid Bruce Forsyth) zijn inmiddels ook een paar jaar getrouwd en hebben samen kinderen. Zij gaan vervolgens als duo op oude voet verder. Nu zijn 'You've Lost That Lovin' Feeling' en 'The Sun Ain't Gonna Shine Anymore' de betreurde slachtoffers van een zouteloze cover.

Martine Howard blijft niet haar hele leven bij Stellaard, maar vertoeft wel in Nederland. In 1989 is ze te horen in een duet met Rob De Nijs dat, bij gebrek aan inspiratie, ook maar 'Duet' wordt genoemd. Guys'n'Dolls komt in 2008 weer bijeen in de oorspronkelijke bezetting, eerst voor een televisieshow, maar later ook voor een groots opgezet reünie-concert. Alsof we daarop zaten te wachten... Het Raddraaien is een uiterst sympathieke rubriek en kent vaak ook uitschieters, maar in dit soort gevallen rakelt het wel iets op dat eigenlijk in het verleden had moeten blijven. Ik hoop niet dat ze de erkenning als Raddraaiers als zo'n eer gaan opvatten, dat ze óók nog met een nieuw album komen. Time Bandits was wat dat betreft al erg genoeg...