bepaald niet alledaags

We gaan er maar van uit dat het CDA-congres zaterdag het ja-woord zal geven en dus de grootschalige bezuinigingsplannen waarheid worden. Minder cultuur. Kon wel eens een doodssteek worden voor Soul-xotica? Om 'goodwill' te kweken, gaat Soul-xotica alvast wat korten en bezuinigen ter voorbereiding. Nood breekt wetten, dus eerst Sly & The Family Stone recyclen.

Op het gebied van het korten, dat kan tijdelijk te merken zijn aan de lengte van de berichten. Zoals ik gisteren al schreef, ben ik twee essentiële knopjes van de telefoon kwijt. Hoewel mij een andere N95 is beloofd, zal ik een tijdje wat minder lange berichten schrijven. Maar... na het zuur komt het zoet. En ik kom mijn beloftes wel na!

Opiniepeilers vrezen een tweedeling in de maatschappij. De heren politici, maar vooral ook het volk in de straat, zou eens verplicht 'Everyday People' moeten spellen.

Sylvester Stewart, beter bekend als Sly Stone, is een soort van 'cult' geworden, één van de grondleggers voor de funk. Zonder Sly geen Prince, of hoe die Pipo zich momenteel ook noemt. Hij is ook van invloed op de latere crossover. Zijn eigen groep was eveneens een crossover, maar dan doel ik op het multiraciale karakter van de familie.

Dat de erkenning eventueel zeventig jaar na de dood nog steeds kan komen, was vanavond een klein berichtje in de krant. Er zijn werken voor enige miljarden verkocht van een schilder die tweemaal was geweigerd voor de kunstacademie. Toen is hij maar een boek gaan schrijven. Die kunstenaar is Adolf Hitler...

universeel liefdesverdriet

Mijn telefoon, tevens typmachine voor Soul-xotica, is twee toetsen kwijt. Erg onhandig bij het schrijven, maar omdat ik reeds drie uren op een monteur van het waterleidingsbedrijf zit te wachten, kan ik mezelf even opdragen aan het monnikenwerk dat het is geworden. De toetsen 4 (ghi) en 7 (pqrs) ontbreken. Dan valt het op hoe vaak die letters worden gebruikt...

Voor de vakantie was ik bezig om mijn mp3-jukebox aan te vullen met zomerse herinneringen. Er zijn verschillende liedjes die me terugvoeren naar de zomer van 1983. 'Wrap Your Arms Around Me' van Agnetha Fältskog was alarmschijf toen ik een dag met mijn ouders naar Bakkeveen ging. Een andere roept met name een dag op dat mijn vader een Renault 14 van de garage te leen had. De ramen wilden niet open, terwijl het bloedheet was en brandend skai onder de billen waren we dankzij Opel Ascona's ontwend.

Die herinnering drijft boven als ik The Beat hoor met 'Can' Get Used To Losing You'. Mijn broer had ook deze plaat, waardoor de indruk onuitwisbaar is. Die moest in de fietsjukebox! Mijn leverancier, een mp3-database, geeft de artiesten niet meer weer en nadat ik tweemaal Andy Williams heb gedownload, staak ik mijn pogingen. Sinds Waasmunster kleeft nu de zomer van 2010 aan het origineel.

Origineel? Als Arnold Rypens van original.be het zegt... Andy Williams is doorgaans de koning van de cover, maar Doc Pomus en Mort Shuman schreven dit voor hem! Rypens leert ons dat Alton Ellis onder leiding van producer Coxsone Dodd in 1970 een reggae-versie opnam, die voor The Beat aan de basis heeft gestaan.

De kracht van het liedje zit hem in het liedje zélf. Het boet niets in aan kracht of schoonheid als De Deurzakkers het zouden opnemen. De tekst is van alle tijd en allemaal. Ludduvuduh is hetzelfde, of je nu Tukker, Jamaicaan of Andy Williams bent...

vinylsap

Horen kiwi's in de koelkast? Of gewoon op een fruitschaal? Heb ik niet, maar is eenvoudig zelf te maken. Ik heb immers een ruime keuze aan Nana Mouskouri... Maar of ik er echt veel plezier aan ga beleven? Als kind kreeg ik thuis elke dag fruit, zoals het hoort. Een appel mee naar school (of tot It Far, het beekje bij de school) en 's middags een sinaasappel of mandarijn bij de lunch. Het is onbewust gebeurd dat ik dit heb afgeschaft. Ik vergeet het gewoon...

Vorig jaar april ging de bezem er in. Geen alcohol. Tijdelijk (2 weken) niet gerookt. Iedere ochtend fris uit bed, nog voor het ontbijt, een kwartier op de hardloopband. Beviel uitstekend! Ik geloofde zelfs dat ik het thuis kon, voor de koffie drie kilometer rennen. Het lijkt lichtjaren geleden...

Verder was de Paaz nog ergens goed voor: Ik plunderde bij tijd en wijle de fruitschaal. Omdat ik bewuster wilde leven en gezonder, at ik sinaasappels totdat ik er buikpijn van kreeg.

Eenmaal thuis, was het alras weer vergeten. Soms herinnerde een vriendin me eraan. ,,Eet je wel elke dag fruit", was voor mij een reden om fruithapjes mee te nemen van de buurtsuper.

Zoals iedere zondag blijkt, waren er na de hersenschudding bepaalde dagen 'blank'. Cd's die niet meer zijn teruggevonden, maar ook een zak kiwi's. Hetty kwam eens bij me langs om platen op te halen. Om een dame te ontvangen, moest ik even schoon schip maken. Ze gaf me een mager zesje. Dat bakje singles moest ik even kwijt en schoof het onder het theewagentje waar mijn stereo woont. Op het bakje lagen een paar boodschapjes...

Het bakje stond er goed en bleef daar. Totdat ik veel visite van fruitvliegjes kreeg... Drama! Die verrekte kiwi's! Klotehersenschudding! De kiwi's waren week geworden en waren gaan lekken. In het bakje singles... Kiwisap is funest voor vinyl. Het was redden wat er te redden viel. Talloze fotohoesjes in de GFT-bak. Mijn Mint-exemplaar van 'Birds And Bees' van Warm Sounds is Poor+ geworden. 'Sittin' All Alone' van The Pretty Things heb ik net vervangen. En ik was al zo blij dat ik Tom Clay voor weinig had gevonden? Totaal verrot.

Verbaast het iemand dat ik nooit weer fruit heb gekocht?

aaibaarheidsfactor van een speenvarken

Waar mijn fascinatie voor Björk nu precies vandaan komt? Ik zou het niet weten. Ten tijde van 'Debut' vond ik haar maar een aanstellerig wicht, 'Play Dead' vond ik erg mooi vanwege de orkestratie van David Arnold en hoewel 'It's Oh So Quiet' leuk tegengif was op de irritante Eurodance, kon Björk me nooit echt bekoren. Begin 2002 zat ik weer eens in een transformatie. In deze fase van verandering kocht ik zowel 'Debut' als 'Post' op cd.

Vooral de laatste was favoriet. Natuurlijk omdat 'It's Oh So Quiet' erop stond, maar ook het schitterende 'Isobel', 'Hyperballad' en dat 'kleine liedje' waarvan me de titel is ontschoten. Natuurlijk ben ik net zo ruig met 'Post' geweest als andere cd's en in januari 2005 wil ik die wel op vinyl hebben. Minstrel maakt het me moeilijk. Hij heeft 'Post' op vinyl, maar ook de dubbelaar 'Greatest Hits'. Ik kies voor de laatste.

De titel is misleidend. De selectie uit 2002 is niet gemaakt op basis van verkoopcijfers, integendeel juist. Björk-fans konden gedurende een paar weken via haar website stemmen op haar beste nummers. Opvallend is dat haar grootste single-hit, 'It's Oh So Quiet', ontbreekt. Het klinkt debiel, maar ik weet nog maar sinds een jaar van het ideale gewicht van een toonarm. Het bleek op het laatst onmogelijk om bijvoorbeeld 'Venus As A Boy' te draaien, zonder dat-ie oversloeg. Maar of dat nu een reden was geweest om 'Greatest Hits' ook op cd te kopen?

Met de hersenschudding was ik enige tijd niet voor rede vatbaar. Hoewel Björk kan krijsen als een speenvarken, heeft ze ook haar aaibare momenten. Dit zal de aanschaf van de cd hebben bevorderd. En mijn hoofd genoot, terwijl Björk 'I'll suck my tongue in remembrance of you' lispelde. Toen op een zaterdagmiddag ging ik met Björk op de discman naar de kringloopwinkel. Daar kocht ik ondermeer Skunk Anansie (die met 'Weak'). Die heb ik onderweg opgezet. Björk is vast in het hoesje van Skunk Anansie gegaan en toen... Net als bij Duffy: Nóóit meer teruggezien, wel het hoesje. Eind goed al goed? Het gewicht moet wel op 5,5 gram, maar dan draait het vinyl braaf zijn rondjes...

zwart-Wit

Is zaterdag 25 september 2010 een zwarte bladzijde in het bestaan van Soul-xotica? Letterlijk, wel! De reden is echter minder dramatisch. Ik was gisteravond met een concept begonnen, dat ik vanmiddag zou afmaken, toen ik besloot dat ik het niet geschikt voor publicatie vond. Het hele verhaal, bijna driekwart, 'backspacen' zag ik niet zitten, maar... vandaag twee postings ter compensatie! Vanavond een IJslandse schreeuwlelijkerd met een 'hersenschuddingschijf', nu eerst een lachebekje met de naam Emily Jane White.

Het zijn fraaie tijden voor een liefhebber van 'kleine meisjes met grote gitaren' die in de buurt van Zwolle woont. Omdat ik het vorig jaar niet voor elkaar kreeg om Marissa Nadler in De Buze neer te zetten, is Minstrel begonnen met de 'Legendary Minstrel Sessions': Optredens van bands en artiesten die hun albums op vinyl uitbrengen. Het afgelopen jaar bracht ons Peruaanse psychedelica van La Ira De Dios en folk van Lisa O Piu, om de concerten te noemen waar ik bij was. Dit jaar staat het enige Nederlandse optreden van Siena Root (Zweedse stonerbluespsych) vast. 'Fingers crossed' en misschien speelt Emily Jane op 20 december in Zwollywood.

Sharron Kraus en Mariee Sioux staan eveneens in de planning, verder het nieuws dat Sharon Van Etten met een plak vinyl komt. Dat heet smullen!

Porno! Dat is het eerste wat ik denk als ik de site van Emily Jane bezoek. Terwijl de foto laadt, zie ik 'Emily Jane with her guitar' staan. De uiteindelijke foto mag als 'screensaver'. Een niet onaardig ogend meiske, een bos gitzwart haar, een joekel van een gitaar. Ze past in haar geheel vast in de klankkast!

,,I do not write happy songs", zegt ze zelf. Hoewel de thematiek nogal zwart is en de muziek stemmig, word ik niet strontdepressief van haar plaat. Misschien omdat ik binnen het genre al enigzins 'gehard' ben. De Israëlische Noa Babayof is de enige die ik niet meer 'trek'.

Over haar stem: Ik zou alle huishoudnamen uit de Amerikaanse 'dark folk' kunnen noemen, maar om de 'leek' een idee te geven, zou ik een kruising tussen Amy McDonald (het nasale) en Sinead O'Connor (de voordracht) wel passend vinden, temeer omdat de drie dezelfde hoogte hebben. Over haar songschrijven: Edgar Allen Poe weerklinkt in het ijzingwekkend mooie 'The Ravens'. Qua zwarte teksten heeft ze uit dezelfde beker koffie gedronken als tante Marissa.

Maar waar die het voorheen erg sober hield met akoestische gitaar, daar pakt Emily Jane uit met strijkers, jankende pedalsteel en zowaar bij vlagen een rockband. Maar middels de eenvoud van 'The Ravens' leren we haar het beste kennen. Namelijk een 'nieuwe' naam (dit is haar tweede album) die het Amerikaanse folk-landschap een nieuw impuls geeft.

Het is wel een 'groeiplaat'. Ik had donderdag nog moeite om alle vier kanten uit te zitten, straks gaat ze bij mij op de 'repeat'!

nachtzuster, doe iets aan de pijn!

Liefste Astrid,

Moet je niet te vaak doen. Wat? Mij uit de slaap houden. Net als bij De Nachtdienst het geval was, kan ik het nu ook niet over mijn hart halen om de knop om te zetten en de radio tot zwijgen te brengen. En ik kan natuurlijk niet elke vrijdagochtend pas na zes uur gaan slapen...

Je Nachtdienst-collega Johan noemde je altijd 'de koningin van de nachtradio'. Gelukkig heeft Omroep Max dat ingezien en hebben ze je deze vier uren op de vrijdagochtend gegeven. En zo kunnen wij, of tenminste ik, weer van je stem genieten.

Ik wil je nog steeds een complimentje maken. Bij de laatste Nachtdienst heb je niet gehuild in de uitzending! Ik zat al klaar met een tissue. Als Astrid moet huilen, hou ik het ook niet meer droog. Je kwam bij het doven van het kampvuur eerder nonchalant over, alsof je het ritueel nogal gênant vond. Waardoor ik afscheid kon nemen met een onderdrukte glimlach. Dank je wel daarvoor!

Vanochtend was pas je tweede 'Nachtzuster' bij de seniorenomroep Max (waar je, naar eigen zeggen, de komende twintig jaar 'aanstormend talent' bent), maar nu alweer heb je je stempel gedrukt. Je lach, oprecht en spontaan, klinkt weer alom. Noem het geen 'gegiebel'. En dan je stem. Fris als een lentemorgen, zorgzaam, maar ook duidelijk als het gesprek uitmondt op een herhalingsoefening.

Ik volg sinds enkele weken je berichten op www.astriddejong.nl, ik ben veels te ouderwets voor Twitter, maar misschien lukt het jou om me over de streep te trekken. Het is je immers ook gelukt bij Johan! Nee, ik doe nog aan een weblog. Juist, dat was acht jaar geleden ontzettend hip! Nu ik je een beetje volg, zou je mijn vierde geregistreerde volger willen worden?

Dan ga ik binnenkort voor jou eens een posting over poezen en/of baby's doen! Of zoiets...?

Kusjes,
Anoniempje

haatdraaierij 1: Ike & Tina Turner

Doorgaans verschijnen op Soul-xotica alleen platen die ik het einde vind. Maar toen ik gistermiddag voor vijftig cent bovenstaande single niet kon weigeren en me bewust werd van mijn aankoop, besloot ik tot een nieuwe rubriek. In de top-hoeveel volgt 'Proud Mary' na die haatdraaier van Vleesklomp. Enig voordeel is dat 'Proud Mary' nog een leuke b-kant heeft, maar verder...?

Laat me meteen met de deur in huis vallen: Ik heb niet zomaar een klein beetje een hekel aan Tina Turner. Zal in de genen zitten, want mijn liefste moeder had ook nooit een goed woord over voor haar leeftijdsgenoot. En dan is daar nog die film, die een zwaar vertekend beeld achterliet.

Dat werd duidelijk toen Ike Turner een paar jaar geleden overleed. Hij werd herinnerd als de man die zijn vrouw sloeg. Niet voor het feit dat hij in de late jaren veertig een 'loopje' speelt dat de basis voor de rock & roll zal zijn. Tina was te werelds voor de overtuigde bluesman Ike Turner. Ik zal een man met losse handjes nooit goed praten, maar gezien die filmscene rondom 'Nutbush City Limits' had hij wél een punt. Tina was van de uiterlijke sier, waar Ike gewoon goede rhythm & blues wilde maken.

Op zichzelf is 'Proud Mary' een uitstekende cover. Alleen is het ding in de loop der jaren zo kapot gedraaid. Ik kocht mijn eerste exemplaar in 1990 in een oranje hoes. EMI gebruikte toen diverse kleuren voor de hoesjes. Het was aanvankelijk een trots bezit, gereedschap. Maar toen ik in december 2004 in Classics ging draaien en daarbij iedere avond minimaal twee keer 'Proud Mary' moest opzetten, ging het bergafwaarts met het enthousiasme. 'Nutbush City Limits' was enige tijd een alternatief, maar krijg nu al braakneigingen bij het intro.

'Funkier Than A Mosquito's Tweeter' is wel een aardig liedje en soms stop ik hem ergens in een dj-set. Maar ik kom steeds weer tot hetzelfde meningsverschil. Waar mensen, vooral dames, Tina's stem bewonderen door dat rauwe, daar knap ik af op dat gekrijs. Het spijt me overigens zeer tegenover Ike. Hem zou ik best wat meer aandacht mogen schenken...