lijsteblij

Vanaf vandaag, iedere laatste dag van de maand De Eindstreep. Een afrekening van de tien beste, nee, leukste, nee... Het valt niet mee! Okay, de tien nummers die me het meest geboeid hebben in de afgelopen maand. Geen numerieke volgorde en de tijd gaat bepalen hoe de Eindstreep zich gaat ontwikkelen. Er was een tijd dat ik iedere maand een top 100 samenstelde. ,,Daar heb jij wel tijd voor", kreeg ik ooit als verwijt, doelend op mijn toenmalige uitkeringssituatie. Mijn repliek: ,,Iedere dag in de kroeg zitten met dezelfde koppen, dat is lekker nuttig!".

December 1999. Ik luisterde niet naar Radio 2, was me dus ook niet bewust van een Top 2000. Ik voelde op een avond dat ik een Top 100-lijst wilde samenstellen. De nummer 1? 'You And Your Sister' van This Mortal Coil. 'Nights In White Satin' op 2. Ik had een berekeningssysteem bedacht waarbij 'toeval' een grote rol speelde, want het was natuurlijk appels met peren vergelijken.

Twee dagen later had ik al spijt. Hoe had ik die over het hoofd kunnen zien? En moet die nu zonodig in de lijst? En zo ging ik iedere maand een lijst maken. Het valt op dat je heel anders naar muziek gaat luisteren. De nummer 1-hits uit 2000 weet ik niet meer allemaal, maar 'Boatflow' van Sippe Sibbele was er één. In september hoor ik op Radio 3 dat de VPRO 's avonds een primeur heeft. Het zendt integraal het nieuwe Radiohead-album uit. Ik tape het van de radio, vind het in eerste instantie té anders dan 'OK Computer', maar koop een maand later de cd. Als in november 2000 voorlopig de laatste Top 100 verschijnt, ken ik het album nog nauwelijks.

Vier jaar later wind ik mezelf op over de Top 2000 en maak weer een lijst volgens hetzelfde procedé. Nummer 1? 'How To Disappear Completely' van Radiohead, gevolgd door This Mortal Coil. Opnieuw is de lijst weer niet af en begon in januari 2005 weer met lijsten. 'Nether Lands' van Dan Fogelberg staat maanden op kop, evenals 'After The Game' van Nora Keyes en 'Sun Comes Up' van Brenda Patterson. 'Nights In White Satin' kreeg een Bijbel- en Sergeant Pepper-status en verdween na 3 maanden voorgoed. Marissa Nadler en Samara Lubelski krijgen de overhand. Bij de samenstelling van maart 2009 gaat iets mis en leg de lijst aan de kant. Twee maanden later is er zoveel veranderd in mijn leven, dat ik me niet meer met die lijst kan vereenzelvigen...

'How To Disappear Completely' heeft ook die exclusieve status gekregen als 'Nights In White Satin'. Het is voor mij persoonlijk de állermooiste plaat die ooit gemaakt is. De plaat van mijn leven. Geen discussie mogelijk. Hij heeft het na vier jaar Top 100 geheel en wel verdiend!

de eindstreep: juni 2010

Twee voor de prijs van één? In de volgende posting zal ik een en ander verklaren, maar nu dan eerst mijn Eindstreep van juni. Bovenstaande illustratie vond ik vanavond bij een Wordpress-collega. Tekenend voor mijn gemoedstoestand, irriterend flauw, moest ik heel hard hierom lachen...

Goed. Ik maak geen hitlijstje. Nummers die me gedurende deze maand erg hebben vermaakt in niet-chronologische volgorde:

* Guess Who- These Eyes
* Avant Garde- Naturally Stoned
* Nora Keyes- After The Game
* Antony & Johnsons- Crazy In Love
* Manfred Mann- Ragamuffin Man
* A Silver Mt. Zion- Microphones In The Trees
* Pink Floyd- Point Me At The Sky
* Ramón Marquez- Corazon De Melon
* Parkside- A Million Scientists
Dat zijn er negen, maar wie komen daar nog aan gerend? Joeperata? Ah, de Pinky Chicks! Jullie hebben nu de eindstreep gehaald, zal niet snel weer gebeuren. Ga maar lekker een kopje thee met Taroub drinken, die heeft het ook niet gehaald.

Cd van de maand is 'The Omnichord Album' van The High Fidelity uit 2000. Vorige week uit een euro-bak getrokken in Sneek. Binnenkort meer!

Ontdekking van de maand is Mountain Man/Mountainmen o.i.d. Hoe je het ook schrijft, het is een damesgroep uit Vancouver dat zeer fraaie harmoniezang in een grimmig folklandschap biedt.

vader piest recht omhoog

Bij ons thuis stond de radio altijd op 3 totdat de EO op woensdag ging uitzenden. We zijn dan van huis uit wel Nederlands Hervormd, wekelijkse kerkbezoek min of meer vaste prik, maar onze ouders vonden blijkbaar geen verplichte kost dat we het Evangelie ook nog via zoetsappige pop en kuntrierock moesten binnen krijgen. Maar luisteren naar de VPRO was 'not done'. Als je het al stiekem deed, was het ook net alsof je naar een buitenlandse zender zat te luisteren waarvan je de taal niet verstond.

In 1992 ging ik popconcerten recenseren, veelal in Het Bolwerk in Sneek. Opeens maakte ik kennis met de Amerikaanse songwriter Freedy Johnson, de Haarlemse crossover-formatie Gotcha! en een bloeiende Amerikaanse hardcore-scene. Dingen die je doorgaans niet op 3 hoorde, wel bij de VPRO. Ik werd desondanks geen luistervink.

In 2005 lag dat anders. Qua hedendaagse muziek zat ik in de tegendraadse folkpop, pure avantgarde en geluidskunst. Opeens had ik het gehad met het verzadigde karakter van 2 en schakelde over naar 747AM, waar de VPRO de lakens uitdeelde. 'De Gezamenlijke Zenders Van Peasens En Moddergat' en 'De Avonden' waren doordeweeks vaste prik. Het laatste programma deed interviews en reportages over kunst en literatuur, afgewisseld met eigenwijze muziek. Ik hoorde er voor het eerst Espers, Ivy Tree en Kemialliset Ystavat. Tussen elf en twaalf was er dan een wisselend muziekprogramma.

Op maandag 'De Wandelende Tak' met veldopnames uit verre oorden, dinsdag 'Café Sonore' met geluidskunst. 'De Wissel' op woensdag kon zomaar eens Stockhausen zijn, maar ook Dylan of Emerson Lake & Palmer en het pionierswerk op de Moog van de laatste. 'Dwars' op donderdag kon ik door een vaste baravond in het jongerencentrum niet beluisteren. In september 2006 werd 747 Radio 5 en verhuisde VPRO naar de Concertzender.

Het is erg tragisch dat de laatste niet meer bestaat, toch hebben de VPRO-programma's het goeddeels gered en leven voort op 6 en worden 's nachts op 5 herhaald. Sinds een paar weken schakel ik weer geregeld over, heb ondermeer Mountain Man leren kennen. Luisterend naar het muzikale aanbod: Buiten zwaar obscure blues is er geen verleden, zelfs niet recent, er zijn geen sterren, geen hypes, geen hitparade. Alleen muziek van nu, vers van de pers, die je nooit weer gaat horen!

Waarom dit pleidooi? De VPRO heeft het zwaar te verdragen. Qua tv schijnt het bij tijd en wijle gênant te zijn. Maar op muziekgebied zetten ze de toon. Op 3 met de Luisterpaal en op 6 met tegendraadse klanken. Ook dat mag wel eens gezegd worden!

mijn liefde is niet gegroeid!

Okay, ik ben lui! Heeft met het benauwde weer te maken. Laatst verloor ik mezelf weer op singlehoesjes.nl. Eerlijk is eerlijk: Vijfduizend hoezen bekijken is niet te doen. En zo begon ik zomaar woordjes in te vullen in de zoekfunctie. De liefde en de jaren zestig zijn welhaast synoniem, dus 'love' in 'sixties' enkele pagina's met resultaten. Zie ik opeens The Lions Of Juda(h), mijn label vermeldt het met de h op het eind. Zou Peter hetzelfde gevoel hebben gehad als mij toen ik in 1996 de single tegenkwam?

Sinds mijn twee broers in Denemarken wonen, is dit vakantiebestemming no. 1 in in de familie, hoewel ik er sinds 1997 niet meer ben geweest. Een jaar ervoor tweemaal. In augustus 1996 had ik een missie. Ik had in mei Woodstock ontdekt in Herning, een boetiek met artistieke sixties-geïnspireerde kleding. Ik wilde een satijnen hemd zoals Rick Wright, de Pink Floyd-toetsenist, deze in vroege publiciteitsshots iedere keer in een andere kleur droeg. Het werd voor mij een 'warme oranje'. Kostda? Vijfhonderd gulden! Het feit dat die nog steeds leeft, zegt genoeg?

De rest van het vakantiegeld kon ik gaan besteden bij een boekwinkel in Herning. De eigenaar had jarenlang singles verzameld, in het bijzonder van Elvis. Nu hij een museum rondom 'The King' had geopend, werd het tijd afscheid te nemen van de duizenden overige singles. Ik deed er tot de zomer van 1997 flink boodschappen!

Het satijnen hemd van de zittende persoon trekt meteen mijn aandacht. Lions Of Juda? Kon wel eens psychedelisch zijn? Weer terug in Nederland deze als eerste opgelegd. Ik verwacht Electric Prunes-achtige muziek, maar... krijg Buffoons-achtige close harmony pop.

Ik zeg uit mijn hoofd dat het een Howard-Blakeley-productie is die we van Dave Dee en zijn gespuis en The Herd kennen. Een tegenvaller? 'Our Love's A Growing Thing' is met een beetje fantasie 'sunshine pop'. Ik heb hem niet grijsgedraaid...

en de vogeltjes hijgden

We hadden elkaar in twee maanden niet gezien. De laatste keer was de zondagmiddag voor mijn verjaardag. Ik was de avond ervoor overdonderd door Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra in Groningen. Bij mijn uitleg haalde ze haar neus op alsof ze wilde zeggen: Ik heb niks gemist. We zijn het over muziek niet vaak eens. We hadden toen een toast uitgebracht op mijn verjaardag. Zij beloofde me een cadeautje te kopen. Dat hoeft niet! ,,Nee ik weet iets leuks".

En zo gaf ze me gisteravond Russische koekjes en drie elpees. Van 'The Visitors' van Abba en 'Ticket To Ride' van The Carpenters moet ik normaliter spugen. Volgens mij weet ze dat ook wel. De derde kende ze niet, maar had ze vanwege de fleurige hoes uitgezocht. Bingo, Willemijn! Het is de elpee van Sweet People met 'Et Les Oiseaux Chantaient'. Hoezo 'camp'?

We zitten in De Zwetser, waar ze ondanks de aanwezige alto's, gothic's, metalheads en motorrockers afschuwelijk hippe muziek draaien. Mijn laat me kennis maken met de nieuwste hit van Enrique Iglesias. Niet onaardig! Best goed zelfs! Ook vraagt ze 'Let's Get Surfin' van The Drums aan, wat in een reclame moet zitten. Die staat nog niet in de computer van De Zwetser. Vanavond neergeladen en inderdaad best fijn!

Ik ben er in getraind om van veraf de letters op het beeldscherm te lezen. Zo weet ik altijd wat het volgende nummer is. Als ik 'Be My Baby' van Vanessa Paradis in de wacht zie staan, kan ik een 'yes' niet onderdrukken. Dan valt het nummer in en vertel ik dat ik altijd goede luim krijg van het nummer.

Haar gezicht betrekt. ,,Maar dit vréééselijk. Ik heb haar laatst op televisie gezien. Ze ziet er niet meer uit". Tja, ook zij is achttien jaar ouder geworden. ,,Neeeee, dat is het niet. Ze heeft haar gezicht laten veranderen. Een andere neus enzo. En ze is ook al getrouwd met die foute Johnny Depp". Ik ken Depp alleen van 'Blow', maar bovenal vind ik haar uitval even redeloos als een paar jaar geleden toen ze kwaad werd op mij. Ik had toen wat gezegd over een dame in de vijftig die haar net iets te dikke kont had verpakt in een 'skinny' die gesneden was voor haar 14-jarige nichtje. Dat had ik van haar niet mogen doen!

Gelukkig heeft ze meer argumenten om 'Be My Baby' vréééselijk (het is een toneelmiep!) te vinden. Ze hijgt wat mee met Vanessa en het is duidelijk dat Lenny Kravitz niet voor haar had gekozen.

Toch even gegoocheld en zo vond ik bovenstaande foto uit 2008. Ik zou er een moord voor doen om er op mijn 35e er zo uit te zien. Daar reageert ze inmiddels niet meer op. Ik mag ook niet meer zeggen dat we hartsvriendinnen zijn! ,,Nee Gerrit, gewoon vrienden". Ik zou anno 2010 nog best verliefd op Vanessa kunnen worden! Ze kijkt me vol medelijden aan...

Ach, dan richt ik me wel tot mevrouw Depp. Smachtend vraag ik u. 'Would you be my baby, baby'???

inspiratie té over...

Ik moest niet zeuren en gewoon de vruchten ervan plukken, maar het is moeilijk een keuze te maken. Was ik in maart begonnen met de intentie om zo nu en dan (2 à 3 berichten per week) een funk- of northern soul-single te behandelen, inmiddels schrijf ik (zoals het hoort) dagelijks. Als ik me had beperkt tot de blauwe bak en de houten koffer, was ik nu al halverwege geweest. Gelukkig raak ik op het blog evensnel verveeld van één stijl als achter de 'decks' en zo kwam langzamerhand de folk en avantgarde binnen druppelen.

En hier zit ik nu. Zondagmiddag bijna vier uur met nog een leeg opgeslagen bericht van zaterdag. Ik had vanochtend het plan gehad om te schrijven over de veemarkt die ik gisteravond heb bezocht. De pauwen die hun veren streken, hanen die in gevecht gingen om een kippetje en bovenal de inspectie van het vlees. Ofwel een nachtje stappen in Steenwijk met een aantrekkelijke blondine, die na ettelijke Affligem's een beetje stijfjes stond te swingen op de 'arrenbie' uit de jukebox. Opeens komt er een jong knaapje naast haar staan en begint net zo te bewegen. Dan bekijkt hij haar van voren. Niet zijn type? Te oud? Dikke dijen? Afijn, hij vertrekt weer even gauw als dat die is gekomen.

Ik had het dan kunnen hebben over 'Vu-Vuvuzela' van zo'n stuk talent, op de melodie van 'Besame Mucho' van Dennie Christian, maar dan alleen als ik een foto had gemaakt van de platgewalste toeter die potsierlijk uit een vuilnisbak stak. Maar ik had Mijntje (inderdaad, die van Jerry Jackson) net richting haar bedje kunnen bewegen, dus daar nam ik geen tijd voor.

Dan Spires That In The Sunset Rise? Terugkijkend op de afgelopen week, ben ik al off-topic gegaan met The Residents, Nora Keyes, Horrible Racefiets en de Tukse Kust. Daarover gesproken, meer dan tien jaar geleden schreef ik een resumé over de plaatsen waar ik had gewoond: Places. Best leuk om terug te lezen, hoewel in die tien jaar mijn mening ten opzichte van bepaalde plekken is bijgesteld. Okay, ik kijk nog even meewarig naar Jutrijp, maar de periodes Amsterdam en Sneek hebben al hun romantiek verloren. Tijd voor een 'Places Revisited'? Kan dus nog een weekje off-topic gaan...

Maar er moeten intussen wel gewoon plaatjes in de koffer komen. Zoals deze van Flaming Youth. Ik zou er een heel verhaal over kunnen schrijven, maar... tijd voor een kwisje. De drummer was acteur geweest en zou binnenkort erg beroemd worden, dat zweer ik je!

de Tukse ravage

Na anderhalf jaar van het warme bad van de Emmaus-commune in het Engelse Mossley te hebben genoten, ervoer ik de binnenkomst in de Emmaus in De Bilt als een koude douche. En ze zouden in die acht maanden vergeten de geiser op te stoken. Waar Mossley 'streng' was geweest ten aanzien van alcohol en drugs (alcohol niet in het gebouw, na herhaaldelijke dronkenschap volgde verwijdering, op drugs staat in Engeland gevangenisstraf) was De Bilt het andere extreme! Alcohol op de kamer? Geen probleem! Waarmee jezelf isoleren en klem zuipen in de hand werd gewerkt. Totdat ik bange vermoedens kreeg dat een Engelsman iets zwaarders gebruikte dan een onschuldig jointje. De leiding wilde me niet geloven en verder kreeg ik ook al geen steun. Een lang Hemelvaartsweekend Friesland en Tuk (het was een week, zover was mijn motivatie gedaald!) bracht de oplossing. Het modewoord van 2000 was 'sabbatical'...

Ik kwam naar een Nederlandse commune om een schuld bij de Rabobank weg te werken. Van het bestuur in De Bilt had ik toestemming gekregen een uitkering te ontvangen. Twee maanden steun zou genoeg zijn om dat op te lossen, de rest zou ik gebruiken om naar het Poolse Lublin te reizen en daar de commune in te gaan. De bewonersgroep was het daarmee niet eens en bedacht dat de weekopbrengst van de winkels me zou kunnen helpen. Dat laatste pastte beter bij idealist Gerrit, maar het bestuur weigerde en dwong me een uitkering aan te vragen.

Ik had ooit een plan gemaakt. Ik zou stukje-bij-beetje eigendommen hebben gesmokkeld naar twee koffers in het café. Vrijdagochtend zou 'action time' worden. Ik zou melden bij de boekhouder dat ik zou pinnen om het kostgeld te betalen, pinnen, koffers ophalen en weg! Ik zou die nacht weer oversteken naar Mossley.

Het bleef erbij, hoewel ik steeds meer het vertier buiten de gemeenschap ging zoeken. Lublin raakte van de baan. De ene had het over een immense kringloophal, een ander over een soepkeuken. In een mail had men geschreven 'we always need volunteers' en kon niet duidelijk maken of we zakgeld kregen of niet. Bovendien bracht De Bilt me aan het wankelen. Wilde ik de rest van mijn leven zo doorbrengen?

Na een bezoek aan mijn ouders fietste ik de zaterdags naar Tuk. De dinsdag erop bedacht ik 'De Tukse Ravage' als naam voor de uitgeverij van mijn debuutroman (die nooit uitkomt!) en de Ravage was begonnen. Ik had zwaar misbruik gemaakt van een logeeradres, daarmee een vriendschap verkwanseld, mensen in dronken bui zwaar beledigd en een toekomstig woonadres gevonden. Ik zou in Tuk een sabbatical nemen, intussen aan debuutroman (Geestelijke Toestanden) en biografieën van Mannenkoor Karrespoor en Sophie Van Kleef (die van de ranja met het rietje) werken. Geen van de drie kwam uit, wel woonde ik in De Karre en werd de ravage alsmaar groter!

Op zondag 25 juni 2000 leverde Toine mij af bij Harrie's huis in Tuk. Toine was ook verbolgen geweest over de behandeling in De Bilt. We zouden samen nog een boerderij kraken in Tul En 'T Waal, maar die was de week ervoor afgebroken. Tien jaar geleden kwam ik in Steenwijk wonen. Ik moet er niet aan denken om hier op mijn 80e dood te gaan, maar hou er ernstig rekening mee...