Singles round-up: oktober 14

Morgen en zondag mag ik me gaan buigen over de hoeveelheid singles van deze maand als ik de 'Eindstreep' in twee delen presenteer. Een deel met de Blauwe Bak en een tweede met de algemene singles. Ik weet nog even niet welk deel ik morgen ga behandelen. Vanavond dan de allerlaatste 'Singles round-up' van deze maand. Ik zou me kunnen voornemen om in november geen platen te kopen maar weet wel beter. Ik moet in ieder geval nog een deel afrekenen bij Mark en ook de bestellingen van de afgelopen weken zijn nog altijd niet in Uffelte gearriveerd. Bij eentje ga ik mezelf zorgen maken. Ik hoop niet dat ik hier dik voor moet betalen, dat doe ik liever voor een pakketje met meerdere singles. Verder staat Dwingeloo op het lijstje voor een bezoek maar zelfs al zou ik daar morgen platen gaan kopen, dan gaan deze mee voor november. Bij de laatste negen zitten een paar 'dubbele' singles alsook twee van 2,50 euro die ik vorige week heb laten liggen. Ik ga even koffie zetten en de apparatuur op temperatuur laten komen (alsof dat nodig is?) en dan ga ik eens zitten voor de volgende negen singles.

* Alannah Myles- Lover Of Mine (Duitsland, Atlantic, 1989)
Ben ik 'fan' van Alannah Myles? Nee, er zijn maar weinig artiesten en groepen te bedenken waar ik echt 'fan' van ben en Alannah is niet eentje daarvan. Sterker nog: Ik krijg spontaan jeuk als ik 'Black Velvet' hoor. Het doet me vooral terug denken aan de midden jaren negentig. 'Hair of the dog' in een kroeg in Sneek op zondagmiddag. Omdat de clientèle nog last heeft van hoofdpijn van de voorgaande avond, begint de kroeg rustig aan met een verzamel-cd met bluesnummers. 'Song Instead Of A Kiss' heeft daarentegen een betere herinnering en dat kan ik nog altijd waarderen. Qua singles ben ik een paar jaar geleden begonnen met 'Love Is', de opvolger van de grote hit. Nu heb ik dan 'Lover Of Mine' te pakken, maar deze is niet blijven hangen in mijn geheugen. Ik zal de plaat nu dus even moeten proeven. Het begint al een beetje te dagen als ik het draai. Niet zo leuk als 'Love Is', maar zeker stukken meer de moeite waard dan het plat gedraaide 'Black Velvet'.

* Nolan Sisters- I'm In The Mood For Dancing (NL, Epic, 1979)
Ja, er staat '1979' op het label, maar de plaat staat bij mij in de jaren tachtig-bak. In 1997 probeer ik al 'fout' te draaien voordat het een 'ding' word. In de popkelder hebben we zo nu en dan de draaitafels staan van Het Bolwerk en op onbewaakte momenten maak ik hier mixtapes met singles uit mijn verzameling. Zo slingert Nolan Sisters op een bepaald moment ook rond in De Kelder en het is mijn collega Jan die op het idee komt om dit te playbacken bij ons eerste optreden als Winston 'The Great' Watson & Aldous McFinley's Original And Magical Mushroom Pie Showband And Orchestra. Het ding is dan, in 1997, al stevig afgedraaid en nu kom ik tot het punt waar ik de oude single ga vervangen. De herinnering blijft!

* Sheryl Lee Ralph- In The Evening (Duitsland, Dance, 1984)
De euro-bak is niet uitsluitend jaren tachtig maar het decennium domineert op een fijne manier. Ik kan dan even snel te rade gaan bij mezelf welke nummers ik nog zoek. Sheryl Lee Ralph is zo'n single die ik altijd vergeet om te zoeken en woensdagmiddag herinner ik het net op tijd. Blijft een heerlijk nummer!

* The Rolling Stones- Look What You've Done (Duitsland, Decca, 1965, re: 1971)
Ik ben evenmin 'fan' van The Rolling Stones of zelfs een verzamelaar, hoewel ik al wel een vrij zeldzame bootleg heb van de groep. Ik ga een week geleden door het stapeltje Rolling Stones-singles dat hij op de toonbank heeft liggen en ben meteen geïnteresseerd als ik deze zie. Twee 'onbekende' nummers samen op een single. In 1971 is de groep haar eigen platenlabel begonnen, Rolling Stones Records, en merkwaardig genoeg laat men de distributie via Atlantic verlopen. Decca mist opeens een melkkoe en besluit dan maar oud werk opnieuw uit te brengen. Op deze single staan twee tracks van de elpee 'December's Children' uit eind 1965. De single heeft geen fotohoes en dat blijkt een boekje te zijn met daarin de Decca-catalogus van The Rolling Stones op een rijtje. Op de a-kant staat een bluesje van Muddy Waters met vooral een overtuigende mondharmonica. De b-kant is 'Blue Turns Grey' en dat is meer The Stones zoals we die kennen in die tijd. Het gaat op 'December's Children' soms een beetje richting The Kinks en daarvan is dit een fraai voorbeeld.

* Leo Sayer- Long Tall Glasses (NL, Chrysalis, 1974)
'Mister underpants' in eigen persoon. Alhoewel? Ik denk dat dit een verklaring nodig heeft voor Nederlandse lezers? Leo Sayer maakt rond de eeuwwisseling deel uit van een 'celebrity'-uitvoering van 'Big Brother'  stampij over het feit dat hij geen schone onderbroeken kan krijgen. Hij heeft prachtige liedjes geschreven, maar sinds dat moment herinnert iedereen in Engeland Leo Sayer voor zijn opstootje in 'Big Brother' (dat ook tot zijn vertrek zal leiden). Ik koop de single in 1997 in een matige staat en duik in 2016 de Duitse op met fotohoes. Nu heb ik ook de Nederlandse met fotohoes. Hoe krijg je anders een verzameling van duizenden?

* Boz Scaggs- Heart Of Mine (NL, CBS, 1988)
Net zoals Julia Fordham herinner ik me deze single ook nog uit de uitverkoopbakken van de V&D. Het is pas jaren later dat ik Boz Scaggs leer kennen middels zijn onvolprezen album 'Silk Degrees'. Ik geloof nu dat ik de plaat in die tijd wel eens op de radio heb gehoord maar nooit heb geweten wie het is. Het is een fraaie rockballad met medewerking van onder andere James Ingram op de achtergrondzang. Een moddervette jaren tachtig-productie ook. Niet onaardig maar niet te vergelijken met zijn klassieke werk uit de jaren zeventig. Op de b-kant heeft hij wel een credit in de compositie en dat is meer uptempo,maar opnieuw té erg 1988.

* Soft Cell- Say Hello Wave Goodbye (NL, Vertigo, 1982)
In de eerste weken van 1992 wordt Jutrijp aangesloten op de kabel en plotseling hebben we de beschikking tot MTV. En dat is MTV in de tijd dat het nog goed was. Het is de tijd van Nirvana en Pearl Jam en veel andere 'alternatieve' muziek. Daar kunnen we Soft Cell niet toe rekenen maar desondanks wordt deze plaat regelmatig gedraaid. Het zal vast iets met een Marc Almond-compilatie van doen hebben gehad? Hoewel het geen hit is geweest in ons land heeft de voormalige eigenaar, een drive-in show, de plaat vaak gedraaid. En op zichzelf kan ik me daar wel iets bij voorstellen. Het is namelijk een wereldnummer!

* Swing Out Sister- You On My Mind (Duitsland, Mercury, 1989)
Met name in de laatste jaren heb ik een flinke collectie aangelegd van Swing Out Sister en volgens mij ontbreekt deze nog altijd. Ik ga niet zo ver om het te bestempelen als 'het beste' van de groep maar zeker een plaatje dat ruim dertig jaar is blijven hangen en dat kan ik niet zeggen van iedere Swing Out Sister-single.

* Betty Wright- Rock On Baby, Rock On (Frankrijk, RCA Victor, 1976)
Ik heb 'If I Ever Do Wrong' al op de Amerikaanse Alston maar deze klinkt niet helemaal fris. Ik wil toch eerst even huiswerk doen voordat ik 2,50 euro neer leg voor de single en besluit het een weekje te laten liggen. Op het fotohoesje zien we Betty op het podium en ik wil er zeker van zijn dat dit niet 'live' is. Nee hoor, gewoon de Amerikaanse single met omgedraaide kanten. 'Rock On Baby, Rock On' is de feestelijke Miami Soul en geknipt voor de discotheken. 'If I Ever Do Wrong' is echter de winnaar voor mij. Deze klinkt een stuk beter dan de Alston en mag dus in de Blauwe Bak. De oude komt dan in de jaren zeventig-bak terecht. Hoewel Betty een reputatie voor het upbeat werk heeft, hoor ik haar het liefste in ballades als deze.

Singles round-up: oktober 13

Dan de grote vraag: Heb ik mezelf vanmiddag in bedwang kunnen houden? Niet dus! Hoewel het op nippertje is want hij staat op het punt om de deur op slot te doen. Ik hoef niet veel tijd want ik kom in eerste instantie voor drie singles die ik vorige week apart heb gelegd. Hij heeft meerdere bakken met vooral jaren zeventig en tachtig staan voor een euro per stuk. Ik pak een willekeurige bak en aan het einde van de rit heb ik daaruit vijftien gevonden. Ze mogen samen met de drie van vorige week voor twintig euro en een kwartier later sta ik weer buiten. Deze achttien singles ga ik in twee afleveringen doen. Dan vrijdag 'Het zilveren goud' en vermoedelijk zaterdag én zondag de 'Eindstreep'. Ik denk dat ik de Blauwe en Gele bakken eens van elkaar ga scheiden. Nu eerst de eerste negen van vandaag. Veel is niet heel erg bijzonder en er zitten zelfs een paar upgrades tussen.

* The Carpenters- Jambalaya (NL, A&M, 1973)
Ik begin dan ook met een upgrade. Ik heb de single al sinds 1993 maar in een zeer matige staat en het fotohoesje is buitengewoon aantrekkelijk. Hetzelfde verhaal als bij The Beatles: Ik heb geen hekel aan The Carpenters, maar dicht het ook niet een grotere waarde toe dan dat het feitelijk heeft. Alles is lief, zacht en mooi aan The Carpenters waar ik dan liever iets van weerbarstigheid terug hoor in de muziek. Daar staat tegenover dat je me voor hun versie van 'Superstar' altijd wakker kan maken en ook 'Yesterday Once More' kan me ontroeren. 'Jambalaya' heeft dan vooral weer een aardige Wolfman-herinnering waardoor het weer een feestje is om deze op een zondagavond te draaien. De oude kan het asvat in.

* Alvin Cash- Doing The Feeling (Frankrijk, Brunswick, 1976)
Nadat hij de mensen in 1966 heeft opgeroepen om 'The Twine' te doen en een hoop andere onbenullige dansjes, gaat hij in de jaren zeventig onverdroten door maar dan op de disco-toer. Het is best feestelijk maar ik zie het niet zitten voor de Blauwe Bak. Dan beperk ik me liever tot zijn jaren zestig-plaatjes.

* Cher- The Way Of Love (NL, MCA, 1972)
Mijn radio-collega heeft al jaren hetzelfde mopje over Cher waar ik steeds weer erg hard om moet lachen: Cher heeft zoveel facelifts gehad dat ze zich recent is gaan scheren. Als je uit gekkigheid niet meer weet wat je met je geld aan moet, kun je altijd nog je gezicht laten verbouwen. Eeuwig zonde want Cher is in 1972 bloedmooie vrouw getuige het fotohoesje. 'The Way Of Love' is kort maar krachtig en met een stevig orkest. Op de keerzijde een nummer van Sonny Bono waarmee ze dan nog steeds een muzikaal duo vormt. Ik geloof dat het huwelijk dan al op de klippen is gelopen. Dat is meer de Cher zoals we haar van Sonny & Cher kennen. Twee contrasterende kanten maar beide erg fraai. Het fotohoesje heeft me echter over de streep getrokken.

* Flash & The Pan- Down Among The Dead Men (NL, Philips, 1978)
'Hey St. Peter', 'Waiting On A Train', 'Midnight Man'... allemaal liggen ze voor een euro te wachten in Meppel op een liefhebber. En deze opvolger van 'Hey St. Peter' hoewel die sinds vanmiddag ontbreekt in de voorraad. Evenals 'Hey St. Peter' wordt hier ook weer flink uitgepakt. Het is niet een rechtstreekse kopie maar wel in dezelfde stijl als 'Hey St. Peter' en ik kan me voorstellen dat dit een reden is geweest waarom dit plaatje het niet heeft gehaald. Het heeft een prachtige melodielijn maar voor de rest dreigt het steeds naar de 'Hey St. Peter'-gimmicks te gaan. Ik vind hem nu eigenlijk al net een stukje beter dan de eerdere hit...

* Julia Fordham- Happy Ever After (Duitsland, Virgin, 1988)
De brugklas van de LEAO en het eerste jaar dat ik actief start met speuren naar platen. Vaak is dat de uitverkoopbak bij de V&D en zo zijn er een aantal titels die ik kan herinneren welke 'onverkoopbaar' blijken in 1988. Julia Fordham zakt tot 95 cent maar dan is nog niemand ertoe verleid om het mee te nemen. Ook ik niet. Ik leer het nummer pas jaren later kennen en heb dan spijt dat ik hem in 1988 en 1989 heb laten liggen. Nu kost de plaat ietsje meer dan de 1,95 gulden waarvoor de plaat lange tijd in de bak heeft gestaan, maar ach... ik kan ermee leven.

* Little River Band- Happy Anniversary (NL, EMI, 1977)
Ik heb ook 'Lonesome Loser' in mijn handen, maar die heb ik al in de Engelse persing. Deze'Happy Anniversary' is zéér welkom. Het nummer ligt ten grondslag aan 'Loco' van Fun Lovin' Criminals. De mannen van laatstgenoemde band hebben het tempo een stukje naar beneden gehaald en ze voegen een gitaar toe welke duidelijk tegen 'Happy Anniversary' aanleunt. Tot slot wordt tegen het einde van 'Loco' nog een stukje rechtstreeks gesampled.

* Maria McKee- Show Me Heaven (NL, Epic, 1990)
Ik heb nog steeds niet gekeken, maar dan opnieuw: Ik haal dit vaak door de war met 'Promise Me' van Beverly Craven. De laatste heb ik wel op vinyl. Hoe zit het met McKee? Nee, goed gegokt! Ik heb hem dus nog niet. Terwijl de plaat even zijn rondjes draait, kan ik het wel over de foto hebben. Ik ben té lui om naar zolder te lopen en wil de singles eerst op de deurmat leggen. Dan zie ik mijn lege armstoel waar ik eerder vanavond nog mijn avondeten heb genuttigd. Het is een vrijgezellenhuishouding en dus ligt er vaak kleren in de zetel, maar nu nodigt het uit als een fotolocatie. Maria is overlgens leuker dan dat ik hem in eerste instnatie herinner.

* Midnight Star- Midas Touch (België, Solar, 1986)
Zaterdag 11 januari 2014. Ik ben in Engeland voor mijn (achteraf gezien) laatste 'buitenoptreden' als vinyl-dj. Het optreden is de volgende dag en deze zaterdag heb ik platen gekocht in Borehamwood en 's middigs een eind door de landerijen en blubber gelopen. Na een maaltijd buiten de deur breng ik de avond voornamelijk door in de bed & breakfast. Het heeft een DAB-radio staan en dat vind ik wel interessant. Ik luister eerst naar een Fleetwood Mac-special op BBC Radio 2 en ontdek ik even later Smooth waar Pete Waterman zijn show heeft. Hij draait 'Female Intuition' van Mai Tai maar ook 'Midas Touch' van Midnight Star. De laatste zal kort daarop uitgroeien tot een 'Floorfillers'-hit. Nu heb ik het nummer al in zes jaar niet meer gehoord en bij de eerste tonen zit ik meteen weer in de kamer in Radlett. Met het verschil dat het nu fijner ruikt in de kamer want de currymaaltijd in Engeland is op dat moment al aan het laxeren.

* Mott The Hoople- Midnight Lady (NL, Island, 1971)
Een van de drie singles die vorige week is blijven liggen. De eerste single van de groep welke in ons land is uitgegeven. Het nummer is geproduceerd door Shadow Morton en hoewel hij goed weet hoe de knopjes moeten staan, heeft het niets van doen met de 'wall of sound' zoals hij dat neerzet bij producties voor The Shangri-Las. Mott klinkt hier als een soort Rolling Stones. Erg solide rock maar dan met een betere zanger. Sorry als ik mensen tegen het hoofd stoot, maar ik heb Ian Hunter altijd een uitstekende rockzanger gevonden. De keerzijde is een eigen productie en dat klinkt opeens als countryrock met een knipoog. Eigenlijk het betere nummer!

Week Spot: The Darling Dears

Het kiezen van de Week Spot is deze week een zware bevalling en dat ligt hem bepaald niet aan het feit dat ik gebrek aan inspiratie heb. Immers, ik heb genoeg platen gekocht in de afgelopen maanden om moeiteloos een Week Spot te selecteren. Bovendien ben ik deze week niet aan 'regels' gebonden omdat ik komende zaterdag een show ga doen over de platen uit de oktobermaanden van 2012 tot en met 2020. Op ene of andere manier heb ik heel veel zin om The Darling Dears tot Week Spot uit te roepen, maar ja... de informatie is erg summier om het zachtjes uit te drukken. Of heb ik iets in een ooghoek gezien? Oh ja zeker... Cultures Of Soul heeft nog de oorspronkelijke promotie voor de plaat op de website staan hoewel die al tijden uitverkocht is. Hiermee kan ik wel uit de voeten. Cultures Of Soul verontschuldigt zich bijna voor het feit dat ze dit hebben uitgebracht want 'normaliter brengen we spul uit voor de dansvloer', maar dit is té mooi on te laten liggen. De Week Spot van deze week is voor 'I Don't Think I'll Ever Love Another' van The Darling Dears uit 1972.

De eerste informatie over de groep komt van Discogs en is erg beperkt: Vrouwelijke zanggroep uit Rochester (New York) bestaande uit Beverly Howard, Salena Howard, Kim McFadden en Helen McGowan. De groep wordt vaak begeleid door Funky Heaven. Het verhaal begint echter met een man: Alvin Lawrence Lofton. Hij werkt in eerste instantie als promotor voor onder andere Black Ivory, Barbara Mason, Marva Josie en The Manhattans. Tevens is hij de voorzitter van de Carla Thomas-fanclub. Het is door zijn laatste betrekking dat hij in contact komt met Mary Ann Bradford. Deze werkt dan als manager voor de nieuwe groep van haar zus, Kim McFadden. De b-kant krijgt als eerste gestalte De dames zijn aan het repeteren met de band Funky Heaven in een lokale kerk als één van de muzikanten met de muziek op de proppen komt. Snel wordt er een tekst bij geschreven en een uur later staat het gezelschap in de studio voor de eerste takes van 'And I Love You'. Het kost twee sessies van elk vier uur, een slordige tweehonderd dollar en de medewerking van een mede-studente voor de fluit. Toch ziet Lofton het nummer niet als een geschikte b-kant. Hij komt vervolgens Joe Tate tegen en vraagt of hij een liedje heeft. Hij heeft dan 'I Don't Think I'll Ever Love Another' geschreven voor de groep Rock Candy. De zang wordt in twee aparte ruimtes opgenomen. Beverly Howard in één kamer met de lead en de overige dames in een andere voor de achtergrondzang. Met name de drummer heeft de dag van zijn leven. De single verschijnt lokaal op het Flower City-label en meteen zijn een aantal grotere platenzaken geïnteresseerd in het schijfje.

Toch zal het niet leiden tot een nationale distributie en ook lokaal is het té minimaal om te spreken van een 'hit'. The Darling Dears houden het voor gezien en ondernemen een volgende stap in hun leven. Ze starten gezinnetjes en vergeten het feit dat ze ooit een plaatje hebben opgenomen. Het is pas in de nieuwe eeuw als weer iemand een exemplaar van de single opduikt en besluit dat de tijd nu wel helemaal rijp is voor een herwaardering. Naast 'Deep Soul' is ook 'Deep Funk' inmiddels een 'ding' in de dj-scene  en 'I Don't Think I'll Ever Love Another' beantwoordt aan alle criteria. De maniakale drums, de snijdende stem van Beverly, de charmante zang van de rest en een funky groove, hoewel die aan de trage kant is voor reguliere funk. Het is sindsdien tweemaal opnieuw uitgebracht in een gelimiteerde oplage en zelfs deze plaatjes doen gekke prijzen. Het is echter een fractie van een origineel want The Darling Dears mag als een 'holy grail' worden beschouwd in de funk. Ik heb de ontzettende mazzel dat Record Shack nog een 'new old stock' heeft liggen welke voor de 'normale' prijs weg mag. Voor de foto heb ik evenwel het originele label uit 1972 gebruikt, bij de repro is Flower City vervangen door Cultures Of Soul maar qua kleuren en stijl is het label vrijwel identiek.

Singles round-up: oktober 12

Nog eens even checken? Nee, ik ben de tel nog niet kwijt. Morgen zullen we zien of ik sterk genoeg ben om het platenzaakje in Meppel links te laten liggen. Op zichzelf zijn er één of twee die ik in ieder geval even wil halen en wellicht dat ik morgen enkel in de 2,50 euro-bak ga zoeken en dat nog een extra 'Singles round-up' zou kunnen opleveren. Ik heb al een paar weken het sextet van vanavond klaar liggen. Eigenlijk zou ik het samen met een paar andere nieuwe bestellingen willen doen, maar eentje is weer erg lang onderweg. Ik vermoed dat deze op het postkantoor ligt en dat er betaald moet worden. Enfin, dat kan eens gebeuren. Vandaag en gisteren heb ik totaal vier nieuwe singles besteld. Eentje daarvan komt vrijdag uit en zou dus volgende week met een 'kassakoopje' in de bus kunnen liggen. De andere is een 'pre-order' waarvan de datum op december staat. Gezien Cannonball wel vaker kampt met uitgestelde productietijden zou het me niet verbazen dat het pas januari wordt. De ene plaat is op voorhand al een winnaar en eentje die ongetwijfeld hoog gaat scoren in de Blauwe Bak Top 100 van 2022. Vanavond presenteer ik jullie vier 'vrij recente' heruitgaven en een paar dat gruwelijk veel lijkt op een bootleg. De prijzen zijn derhalve erg fraai!

* Silky Hargraves- Keep Loving Me (UK, Dearborn, 1967, re: 2012)
In de Northern Soul gaat het vooral om het origineel. Soms is een plaat zó schaars dat eentje vinden, zelfs met een goedgevulde portemonnee, een illusie is. Dan zijn dj's vaak al tevreden met de eerste oplage van een bootleg, vaak uit de vroege jaren zeventig en voor de 'hype' van de bootlegs vanaf 1974. Deze eerste persingen zijn dan vaak ook erg duur en gewild. Voor de meer eenvoudige muziekliefhebber zijn er dan de moderne heruitgaven en bootlegs en deze worden gehaat door de grote dj's. Het bedreigt de 'exclusiviteit' van hun origineel, ook al kun je dat niet vergelijken. Voor een leek mag een bootleg even goed klinken als een origineel, maar met een stel goede oren weet je dat naarmate een plaat wordt gedupliceerd de geluidskwaliteit achteruit gaat. Veel bootlegs maken gebruik van een cd-opname en dat is al helemaal niet te vergelijken met vinyl. Deze van Silky Hargraves is geperst als een promo met een wit label met de instrumentale b-kant. Dat terwijl 'Keep Loving Me' juist als b-kant is verschenen voor de single 'You're Too Good'. Op het label wordt de 'copyright control' weggeschreven aan Soulful Records en dit is gebeurd voordat een aantal van hen een straf heeft moeten uitzitten. Natuurlijk valt het verstrekken van bootlegs onder de 'piraterij'. Het is niet netjes, de eigenaar ziet geen geld, maar dan opnieuw... de rechthebbenden maken zelf ook geen aanstalten om het nummer verkrijgbaar te maken terwijl er juist wel veel vraag bestaat naar een goedkope single. Laten we het eens over de muziek hebben:: Silky Hargraves is rechttoe rechtaan Northern Soul met een stevige Motown-beat, zoete violen, een geïnspireerde zanger en prettige zangeressen in het refrein. De tijd dat ik alleen op zoek was naar dergelijke stampers ligt alweer een tijd achter ons, maar zo nu en dan kom ik weer eens eentje tegen die in de verzameling mag. De instrumentale is ook echt instrumentaal en niet met de vocalen naar achteren gemixt.

* Luther Ingram- If It's All The Same To You Babe (UK, HIB, 1966, re: 2013)
Hier hebben we dan een plaatje dat al acht jaar op mijn verlanglijstje staat. Ik ken de plaat al vanaf het moment dat deze heruitgave verschijnt maar kom er niet aan toe om het vinyl te bestellen. In deccember 1966 brengt het HIB-label deze single uit. Het nummer is geschreven door Richard 'Popcorn' Wylie en de zanger heet Luther Ingram. Omdat er niet méér materiaal voorhanden is, wordt de instrumentale versie op de b-kant gezet. Dat heet dan 'Exus Trek' en wordt uitgevoerd door The Luther Ingram Orchestra. Nee, Luther hoefde geen pinguïnjasje aan te trekken en een dirigeerstokje in zijn handen te houden. Het is gewoon de studioband met de opname waarover zijn vocalen zijn gemixt. 'Exus Trek' groeit in de jaren zeventig uit tot één van de meest geliefde Northern Soul-dansers, maar een goede opname van de vocale versie is lange tijd niet beschikbaar. Ik ben eigenlijk geen fan van instrumentale soul, maar 'Exus Trek' werkt nu eenmaal goed zonder zang.

* Candi Staton- Now You've Got The Upper Hand (UK, Deptford Northern Soul Club, 1967, re: 2020)
Candi maakt weliswaar in 1969 haar eerste plaatje, maar ze onderneemt reeds in 1967 een dergelijke poging. De opname blijft echter verstopt tot het begin van de nieuwe eeuw. Dan wordt dit 'sensationele' nummer van Candi ontdekt en aanvankelijk moeten we het doen met een stoffig klinkende cd-opname. Vele jaren later is wel iemand met de opname de studio in gegaan en heeft het weer mooi gebalanceerd. Tot zover ik kan nagaan is dit de eerste Engelse uitgave en opgeruimd en wel blijkt het nummer nóg beter te zijn. Stil zitten is geen optie bij dit heerlijke plaatje. De b-kant heb ik nog niet eens gedraaid! Het is 'You're Acting Kind Of Strange' van The Chappells. Oorspronkelijk uit 1969 is dit een plaat waar recentelijk nog vierhonderd euro voor is betaald. En oef... dat is een winnaar! Deze klinkt wel lekker stoffig en de zangeres gaat lekker 'deep' op deze kant. Het is blijkbaar rechtstreeks overgenomen van de originele single want in het begin klinkt een kras terwijl het vinyl brandschoon is.

* Angie Stone- Wish I Didn't Miss You (UK, Outta Sight, 2002, re: 2015)
De Week Spot van afgelopen week en achteraf gezien...? Ik heb The Tempests staan onder de 'S' van Soul Essentials, maar feitelijk is dit ook een serie van Outta Sight net zoals de Modern Soul Essentials waar Angie Stone onder valt. Ik heb de plaat afgelopen zaterdag onder de 'O' geplaatst. The Tempests is nog altijd een potentiële Week Spot, maar niet deze week. Ik ga de remix op de b-kant eens proberen. Als dance-mix 'werkt' het maar dit is té elektronisch voor een soul-koffer. Jammer alleen dat de single-versie het intro mist.

* The Tempests- Someday (UK, Outta Sight, 1967, re: 2020)
Gek genoeg zijn beide kanten nooit officieel als single uitgebracht. Er zijn meerdere hondjes die naar de naam Fikkie luisteren, maar dit is de meest bekende Tempests. De groep is opgericht in 1961 en maakt rond 1967 platen voor het Smash-label. Beide kanten zijn op en top gerestaureerde stereo-opnames met de leadzanger in de linkeroorschelp en de rest ook moei gebalanceerd. 'Someday' is daarvan de echte winnaar voor mij, maar de andere kant is eveneens drama over een voortstuwende groove.

* Lynn Varnado- Tell Me What's Wrong With The Men (UK, BGP, 1971, re: 2003)
Ik verlaat deze 'Singles round-up' met een lekkere funky sound. Het label van deze BGP zegt dat het uit 1971 moet stammen, maar 1973 is meer waarschijnlijk volgens 45cat. Het klopt qua geluid ook beter. Op de keerzijde staat een nummer dat niet eerder is uitgebracht en, volgens mij, een paar jaar jonger is. Beide kanten zijn onweerstaanbaar waarvan 'Staying At Home Like A Woman' me heel erg doet denken aan Ann Sexton.

Het zilveren goud: oktober 1996 deel III

Van de weekendactiviteiten is nog weinig terecht gekomen, maar... goed bekeken heb ik nog altijd weekeinde en heb ik wel idee bij een wandelingetje naar Havelte. Na twee prachtige radioshows (in mijn ervaring van het maken, niet noodzakelijkerwijs de kwaliteit van de shows) geef ik mezelf over aan Youtube en kijk alleen maar dingen waar ik een ontspannen gevoel van krijg. Je kan daar 'verdrinken' en voor je het weet, kondigen de vogels in de tuin de nieuwe dag aan. Vandaag dan maar weer dubbel publiceren? Laat me in ieder geval maar beginnen met 'Het zilveren goud'. Ik heb zaterdag niet zoveel trek in de wandeling naar zolder om de plaatjes bijeen te zoeken voor een foto en dus kies ik voor een gemakkelijk Google-resultaat (gezien de plaat niet in voorraad is bij singlehoesjes.nl en ik kan dat helemaal begrijpen!). Nu heb ik dan wel even tijd voor een kopje koffie en een ontspannen berichtje erbij. In de vorige aflevering heb ik jullie laten meegenieten van wat lesstof van de cursus. In deze derde aflevering ga ik het in de praktijk brengen. Als dat maar goed komt?

Ik heb er helemaal niets van begrepen. Ik heb al elf jaar dit blog en heb in die tijd een som ontvangen van nul euro en nul centen. Ik praat regelmatig met iemand die zijn huur of hypotheek er niet van kan betalen, maar voor hem zijn de hobby's al wel bekostigd. Zijn blogs gaan dan over 'games' en hij krijgt meerdere malen per post een nieuw spelletje toegestuurd van een fabrikant. Ook ik zou advertenties kunnen instellen voor Soul-xotica maar doe dat niet. Ik verwacht dat naast de platenboeren ook al snel de datingsites zullen volgen want daarvoor heb ik het té vaak over singles. Ik heb zelf een zware versie van een Adblocker op de computer staan en dus ga ik jullie dat 'leed' niet aan doen. Met als gevolg dat ik dus ook helemaal niets verdien met Soul-xotica. Ik heb een paar jaar geleden nog wel eens een voorstel gehad van een 'ruil' tussen twee blogs en gastberichten met recensies en dergelijke, maar ik heb ervoor bedankt. Real Deal Soul Records, de 'zaak' van Mark, adverteert niet op Google. Ik zou niet weten waarom ik dan wel advertenties zou moeten toelaten van Music On Vinyl terwijl ik juist mensen wil aansporen om te zoeken naar een fraaie originele persing in plaats van een hagelnieuwe schijf met kwaliteitsvermindering.

Het Sneeker Nieuwsblad heeft eveneens een aparte advertentie-afdeling. De redacteuren zorgen voor de bladvulling qua informatie terwijl de andere helft wordt gevuld door de noeste arbeid van de advertentieverkopers. Soms kruizen de beide gebieden elkaar. Als een winkel opent in een nieuw gebouw bijvoorbeeld. Dat is dan 'nieuws' terwijl het tevens 'gratis reclame' is voor de zaak. Er wordt dan wel gekeken naar de inbreng van de adverteerder. Iemand met een kralenboetiekje en geen advertenties verdwijnt in een hoekje onder de katten in het dierenasiel. Een bedrijf dat wekelijks een halve pagina koopt, mag meer prominent in beeld. Het laatste geldt voor de 'meubelboer' in Sneek. Iedere week adverteert deze met de laatste trends op het gebied van bankstellen en eethoeken. De zaak zit dan nabij het centrum maar daar zijn de uitbreidingsmogelijkheden nihil en dus gaat het verhuizen naar het 'nieuwe' industrieterrein. Ik denk dat het bedrijf het startschot heeft gegeven voor verdere uitbreiding van het gebied want dat staat sinds de begin jaren negentig een beetje stil. De laatste keer dat ik er met de bus langs ben gekomen, heb ik mijn ogen uitgekeken. De openingen van nieuwe winkels of filialen en de jubilerende ondernemers komen terecht in de rubriek 'Zakelijk bekeken'. Het is een redactioneel stuk dat niet mag omslaan in een advertentie. De huisfotograaf zorgt voor de standaard foto. Meestal is het de uitbater in de showroom of voor de gevel van het bedrijf.

De meubelzaak heeft nieuwbouw gepleegd en ik krijg als opdracht om daar langs te gaan voor een berichtje. Het is een woensdagmorgen en een schril contrast bij een paar maanden eerder. Dan borstel ik mijn haar totdat het laatste haartje onder het elastiek zit, trek mijn zijden overhemd aan, stropdasje voor en gaan met de banaan. Vaak fiets ik dan eerst naar de zaak en drop daar de spulletjes af die ik niet nodig ben. Ik ben deze morgen aan de rebelse kant. Het haar gaat niet in een staart en mijn rode tie-dye trui komt uit de kast. Ik heb die avond cursus en dus heb ik weer het koeltasje bij me met de cola en cassettebandjes. Ik stap volgens afspraak binnen in de meubelzaak en heb het genoegen om de directeur te spreken. Deze haalt zijn neus op als hij me ziet en ik voel dat. Bij mij gaan de nekharen ook overeind staan. 'Dus... een nieuw pand', begin ik maar om het ijs te breken. 'Dit en dat moet wel in het verhaaltje komen', hoor ik hem enkele keren zeggen en het is de info die ik niet opschrijf in het notitieblok. Je bent immers als journalist niet de spreekbuis van de geïnterviewde maar staat er namens de kritische lezer. Er wordt bij Louwsma dus niet op commando geschreven.

'Onze zaak is de beste van het noorden', vertelt de directeur. Dat hij daarover een vraag krijgt, verwacht hij niet. ,,Maar waarom zou iemand uit Oude Pekela meubelzaken in Groningen, Drachten, Heerenveen en Joure voorbij rijden om hier in Sneek een bankstel te kopen?'. Oef, die vraag heeft hij niet zien aankomen. Ik heb hem tuk. Ik geloof dat daarmee ook het interview voorbij is. Het is een kwartiertje fietsen naar de redactie en als ik daar arriveer, is de boot al aan. De meubelboer heeft ermee gedreigd zijn advertenties af te blazen, hetgeen een schadepost van duizenden guldens per maand zou opleveren. Er moet heel wat worden gepraat op de advertentie-afdeling om hem binnenboord te houden, maar ik ben opeens wel verlost van 'Zakelijk bekeken'. Schrijven op commando is nooit zo mijn ding geweest, hoewel het de manier is om geld te verdienen. En dus schrijf ik met liefde (bijna) dagelijks op mijn blog zonder een cent te ontvangen.

Moet ik het nog hebben over het meisje van de advertenties? Of doet ze aan opmaak? Ik weet het niet eens meer. Ik weet wel dat ze op de afdeling naast de redactie werkt. Ik geloof dat ze van mijn leeftijd is en gelukkig getrouwd en wat al niet meer. We gaan met de voltallige krant, dus inclusief opmaak en advertenties, een avondje karten. Op de terugweg in de bus doe ik mijn uiterste best om 'leuk' te worden gevonden door het meisje van de naburige afdeling. Dat lukt deels maar na mijn actie bij de meubelzaak is ook die kans verkeken.

2592 You To Me Are Everything (The Decade Remix '76-'86) - The Real Thing (UK, PRT, 1986)
2593 But Where My Love - René Shuman (NL, CBS, 1986)
2594 Can I Get It From You - Dave Berry (NL, Decca, 1965)
2595 If You Wait For Love - Dave Berry (NL, Decca, 1966)
2596 I Get The Sweetest Feeling - Jackie Wilson (NL, Dureco, 1967, re: 1987)
2597 Friendly Persuasion - Anne Lloyd & Michael Stewart (US, Bell, 1956)

René Shuman heb ik honderd procent zeker gekocht op een fancy fair en waarschijnlijk ook in oktober 1996. Het is een markt met vrijwel geen 'interessante' platen en nogal stevige prijzen. In ieder geval meer dan de gulden. Omdat ik niet voor niets naar Sneek wil fietsen, neem ik de meest interessante mee en daar hoort in 1996 ook heer Shuman bij. The Real Thing associeer ik eveneens met de Veemarkthal in Sneek maar weet niet te herinneren waar en wanneer ik de plaat heb gekocht. Er zijn een paar 'mysterieuze' bezoekjes aan Leeuwarden. Er is nóg eentje welke ik onder 1997 ga scharen, maar waar ik het vermoeden van krijg dat het een jaar eerder is geweest. Zo is er ook nog deze zaterdagmiddag dat ik 'even' met de trein naar Leeuwarden ga. Ik vermoed dat het in de tijd van de cursus moet zijn geweest omdat ik dan iets van een abonnement heb voor de trein. Het zou me niet verbazen dat ik die middag vooral elpees heh gekocht. Ook deze twee van Dave Berry. Dan beide in neutrale hoesjes. 'If You Wait For Love' heb ik pas in 2001 met fotohoes gevonden en 'Can I Get It From You' zelfs nog later. Heb ik deze dag ook niet de single van Jackie Wilson gekocht? De plaat heeft ooit in de Blauwe Bak gestaan totdat ik in 2014 de Engelse MCA-heruitgave van 1972 in de koffer krijg. Anne Lloyd is wederom één van de platen die al eerder dan oktober 1996 moet hebben gekocht. Ook in de volgende aflevering gaan we weer terug naar deze 'oudjes' en dat zal in november niet anders zijn. 'Het zilveren goud' gaat niet echt over plaatjes voor mij, maar is meer een aanleiding om eens gezellig terug te kijken op de tijd van een kwart eeuw geleden. De singles zijn ter decoratie van het geheel.

Van het concert des levens: 1984

'Hoe kun je ooit zó fietsen?'. Een vraag die regelmatig voorbij komt als iemand kijkt naar mijn fietszadel. Dat staat namelijk nooit helemaal recht. 'Zo krijg je ongelukken', hoor ik dan vaak, maar dat is niet waar. Als ik in 2009 de buiteling met de fiets maak, staat het zadel nog vrij recht in verhouding tot het stuur. Het is pas in de laatste jaren dat ik meer 'last' heb gekregen. Vandaag ga ik over mijn schouder kijken naar het jaar 1984 en het zal vooral over de mankementen gaan. De reden dat mijn zadel niet helemaal recht op de fiets staat, is een gevolg van 1984. En dan is er nog dat andere 'defect' waar ik in 1984 al ben begonnen de schade te herstellen tot zover dat mogelijk is. Ik ben negen jaar oud in 1984 en een stukje mondiger dan een paar jaar eerder als ik het maar over me heen laat komen. Nu laat ik in 1984 nog altijd teveel over me heen komen, maar dat stukje heb ik proberen te herstellen. In 1983 of 1984 wordt geconstateerd dat ik een afwijking heb waarvoor de kinderen tegenwoordig medicijnen krijgen. Ik ben blij dat ik ze niet heb gehad, want eigenlijk kunnen medicijnen er niets aan veranderen. Je wordt ermee geboren, je gaat ermee dood en in die tussentijd moet je het maar even zien te rooien. Aldus mijn motto als het aankomt op de afwijking.

Als fotomodel heb ik vandaag eens niet een favoriete plaat uit het jaar, maar wel een schijfje dat me meteen terug brengt in 1984. In december 1984 om precies te zijn. De periode tussen sinterklaas en kerst. Ik bezit een redelijk hoge pijngrens. De eerste 'pijn' is vaak geen pijn maar een schrikreactie. Ik denk niet dat het van de ene dag op de andere is gebeurd maar op een gegeven ogenblik gaat het pijn doen in het strakke onderbroekje. Mijn ene bal heeft het formaat van een tennisbal terwijl dat de andere zak 'leeg' is. En ja, het vel is strak komen te staan, dus dat doet wel pijn. Er is sprake van een liesbreuk en dat moet in het ziekenhuis worden verholpen. Ik weet niet precies hoe lang ik er heb gelegen. Iets van drie of vier dagen mét de operatie? Op donderdagavond kijken we op de afdeling naar Countdown. Mijn 'buurman' ligt er met iets aan zijn voet. Een voetbalblessure. Hij is op dat moment dol op 'When The Rain Begins To Fall' en het volume gaat ook even iets omhoog als het voorbij komt in de top tien. Dus ja, net zoals ik bij Clout de rand van de formica tafel zie, lig ik onder de lakens in het ziekenhuis als ik dit nummer hoor. Ik zou de herinnering niet missen als ik het nooit meer hoefde te horen want ik vind het een boutnummer. Uiteraard heb ik hem wel op vinyl.

Ik heb de eerste dertig jaar vrijwel geen last, maar dan gaat het opvallen tijdens een paar lange fietstochten. Eigenlijk merk ik het ook al tijdens de 'Monstertocht' van 2001 maar dan weet ik de oorzaak van de zadelpijn niet goed te verklaren. Ze hebben het in 1984 open gehad tussen mijn benen en ik krijg meer en meer het gevoel dat het vel daar net ietsje strakker zit. Als ik gewoon op een fietszadel ga zitten, komt het zwaartepunt daar te liggen en dat wordt pijnlijk na verloop van tijd. Door het zadel ietsje schuin te zetten, moet ik de houding corrigeren met mijn kont. Dat haalt wel meteen de druk af van dit kleine plekje en vooral de laatste jaren zweer ik bij deze methode. De Pioneer is dan helemaal ideaal want daar zit je letterlijk op je kont. Tot zover het mankement dat ik in 1984 heb opgelopen en waar ik nog dagelijks mee te maken heb. Ik ben er inmiddels wel aan gewend geraakt.

Mijn geboorte verloopt niet eenvoudig en bij de eerste minuten op deze planeet is er iets stuk gegaan. Nu ken ik verschillende mensen die een zuurstoftekort hebben gehad bij de geboorte en als ik naar hun afwijkingen kijk, dan voel ik me gelukkig met mijn onvolkomenheid. Het is iets dat je niet aan de buitenkant kan zien en als ik drie of vier jaar oud ben, heb ik nog niet het vocabulaire om uit te leggen dat ik écht niet eigenwijs ben. Ja natuurlijk, eigenwijsheid is een familiekwaaltje, maar een soeplepel vasthouden, heeft daar niets mee van doen. Ik geloof dat het de schoolarts is die het probleem een naam geeft en me doorverwijst naar een therapeute. Volgens mijn herinnering is ze in de eerste plek vooral fysiotherapeute. Mevrouw Kingma-Boltjes. Ze is al overleden toen ik nog bij mijn ouders woonde. Een schat van een vrouw die me ontzettend veel dingen heeft geleerd waar ik nog dagelijks profijt van heb. Het gaat spelenderwijs. Het begint eerst met bal overgooien. Dat kan ieder kind? Niet onze Gerrit. Als de bal komt, weet hij niet hoe hij de handen moet plaatsen om het te vangen. Als hij de bal terug moet gooien gaat die een halve meter links of rechts van de persoon. Het moet helemaal stil zijn en ik mag niet praten. Dan gaat het namelijk wél! Alle concentratie bij de bal en de handen. Dan de gedroogde kapucijners. Tien op een rij en ik moet ze tellen door ze aan te wijzen. Ik roep acht als ik nog maar bij de derde kapucijner ben. Ik heb van tevoren al gezien dat het er tien zijn. Niets mis met mijn tellen, maar dit proefje laat zien dat mijn hersenen sneller gaan dan het lichaam.

Ze heeft geen vechtersbaas van me kunnen maken en dat hoeft ook niet. Wel leert ze me weerbaarder te maken. Iedere schoolklas heeft een pispaaltje en ik ben degene in mijn klas. Het kwijlen is daarvan vooral een oorzaak. Ook iets van de vertraagde motoriek. Als ik té diep in concentratie ben, vergeet ik mijn speeksel te reguleren. Ik heb het iets beter onder controle gekregen, maar het gebeurt nog steeds wel eens dat na publiceren van Soul-xotica mijn broek voor een gedeelte nat is. Zoals jullie zien zijn het allemaal kleine 'defecten' en ben ik al lang blij dat ik goed kan denken, lopen, fietsen, praten en niet blind, stom of doof ben. We klungelen lekker verder het leven door. Sinds de hersenschudding in 2009 is het allemaal nog net ietsje duidelijker geworden in mijn dagelijkse leven en sinds een jaar of tien heb ik het geduld om te accepteren dat het nu eenmaal zo is.

Singles round-up: oktober 11

Voordat ik vanavond om elf uur ga beginnen aan 'Do The 45' is het wel handig dat ik een koffertje leeg heb. Ik heb het dan niet over de Blauwe Bak-koffers maar over een houten koffer met ruimte voor ongeveer zestig singles. Deze gebruik ik vooral tijdens shows. Op dit moment staat daar nog het restant van woensdag plus de zes Blauwe Bak-singles die later deze week een bericht krijgen. Hopelijk met enkele aanvullingen die nog op de post zijn. De koffer moet leeg en dat is een goede motivatie om eerst maar eens de 'Singles round-up' te doen zodat ik de Gele Bak-singles bij de 'New Additions' kan zetten en de Blauwe Bak in de tijdelijke verzamelbak. Of... ik moet eigenlijk bakken zeggen want beide smeken al naar een derde bak. Nu eerst de laatste tien van woensdag. Ik denk dat ik deze week maar even moet overslaan voor wat betreft de singles. De 'Eindstreep' van volgende week zondag gaat al lastig genoeg worden! Ik begin eerst weer met de Gele Bak-singles hoewel de eerste voor menigeen een logische keuze zou zijn geweest voor de Blauwe Bak?

* The Supremes & The Four Tops- River Deep Mountain High (NL, Tamla Motown, 1971)
Diana Ross heeft het schip al verlaten en ook The Four Tops zijn op hun retour in 1971. Samen proberen ze nog eenmaal de 'magie' tevoorschijn te halen van de opnames van Diana Ross & The Supremes met The Temptations. Hoewel het plaatje té leuk is om te laten liggen voor een euro heb ik nooit veel opgehad met de samenwerking tussen The Supremes en The Four Tops en ik ken meer spannende versies van 'River Deep'. Het maakt dat ik deze plaat gewoon in de jaren zeventig-bak ga zetten want de Blauwe Bakken zijn alweer overvol. Wellicht over een half jaar weer een flinke schifting houden?

* The Swinging Blue Jeans- Hippy Hippy Shake (UK, Dart, 1976)
Helaas... ik heb hem laten liggen. Misschien dat die de volgende keer mee mag? Hij heeft ook nog 'Let's Go To San Francisco' van The Flower Pot Men op ditzelfde Dart-label liggen. Geen idee hoe dat moet klinken, maar het is wel een nieuwsgierig label. Ik heb jaren geleden eens 'Octopus's Garden' van Reparata & The Delrons gekocht. Inderdaad... het Beatles-nummer door de studiogroep met vanaf 1967 toch wel een erg herkenbaar geluid. Even kort door de bocht met The Swinging Blue Jeans. Natuurlijk stamt het origineel uit 1964. In 1976 vindt echter ook de eerste 'sixties'-revival plaats en menig artiest uit de jaren vijftig of zestig ziet dat iedereen geld verdient met hun muziek behalve hunzelf. De opnames zijn de fundamenten voor de latere budget-compilaties. The Swinging Blue Jeans geeft 'Hippy Hippy Shake' een glamrock-achtige behandeling zonder dat het 'werkt'.

* B.J. Thomas- Everybody's Out Of Town (NL, Scepter, 1970)
De beste man is op 29 mei van ons heen gegaan op 78-jarige leeftijd. De 'Dodenrit' staat wat dat betreft al jaren in de remise en vaak weet ik ook niet met het juiste inspirerende verhaal te komen. Ik ken B.J. voornamelijk van 'Raindrops Keep Falling On My Head' en de laatste weken heb ik maar liefst twee singles van hem gekocht. 'Town' is de opvolger van 'Raindrops'. Het is iets anders dan een regendruppel dat op het vinyl is terechtgekomen. Wellicht zelfs een origineel biertje uit de jaren zeventig? De plaat maakt erg veel lawaai dankzij een hardnekkige vlek. Beetje jammer, maar het nummer zélf is ook niet erg bijzonder.

* Toyah- Be Proud Be Loud (UK, Safari, 1982)
In het begin van de nieuwe eeuw haal ik Toyah en Latoya Jackson nog wel eens door elkaar en ga hiermee gigantisch op mijn muil als ik een Toyah-fan tref in een horecagelegenheid. Zij introduceert me tot de muziek van Toyah Wilcox maar het wil me maar niet 'grijpen'. Dan gaat in 2020 de wereld in een lockdown en kunnen artiesten niet meer 'live' optreden voor publiek. Het resultaat is een hoop 'live'-albums waarbij de muzikant moederziel alleen is in een theater (zoals bijvoorbeeld Nick Cave), maar ook talrijke optredens middels Youtube, Twitch en dergelijke. In dat kader komt Toyah opeens weer bovendrijven. Samen met echtgenoot Robert Fripp (van King Crimson) en andere vrienden neemt ze een aantal liedjes op voor haar Youtube-kanaal. De liedjes...? Euh... die kan niemand zich herinneren want Toyah wordt vanwege een 'fabrieksgeleverde accessoire' opeens een cultheld. Ze draagt namelijk topjes die haar borsten pontificaal in het beeld drukken. Dat is de reden waarom ik nu wél singles meeneem van Toyah als ik ze tegenkom, maar het doet nog niet echt veel met mij. Hij is al wel beter dan de vorige aanschaf.

* T.Rex- Solid Gold Easy Action (NL, Ariola, 1972)
De woensdagavond is sinds een jaar een nieuwe radioluisteravond geworden voor mij. Twee radio-collega's geven ons een paar uren erg veel gezelligheid op Wolfman en ik wil dit niet missen. Na de Engelse middernacht is het doorgaans de beurt aan een Canadese presentatrice. Het is niet vaak dat ik lang blijf hangen maar vorige week heb ik een half uur geluisterd. Ze doet eigenlijk een eighties-show maar draait vooral waar ze zin in heeft en een week geleden is dat vooral jaren zestig en zeventig. Daar komt ook deze van T.Rex voorbij en ik ben dan ook zeer in mijn nopjes met dit exemplaar. Wellicht één van de leukere T.Rex-singles en eentje die je niet meer iedere dag hoort.

* The Ventures- Walk Don't Run (US, United Artists Silver Spotlight Series, 1960, re: 1973)
Voor een euro wil ik wel een gokje wagen met styreen en dat valt positief uit want de plaat klinkt in nieuwstaat.

* Caron Wheeler- UK Blak (Duitsland, RCA, 1990)
Van Wheeler heb ik ook al een andere single die me wel goed is bevallen en nu is het de beurt aan 'UK Blak'. Dat klinkt ook weer gezellig genoeg voor een zondagavond en we kunnen weer eentje toevoegen aan de jaren negentig-collectie.

* The Who- Won't Get Fooled Again (Duitsland, Polydor, 1971)
Hij klinkt even dramatisch als mijn Engelse Track maar ik verwacht ook niet veel als ik de plaat in mijn handen hou. Hij gaat mee als aanvulling op de verzameling, maar ook deze klinkt 'stoffig'.

Dan tot slot de Blauwe Bak-singles uit deze partij. Ik hoop dat ik later vanavond nog inspiratie heb voor 'Het zilveren goud' en dan zit ik weer op schema met de berichten.

* Candi Staton- In The Ghetto (Frankrijk, United Artists, 1972)
Ik zou mezelf niet betitelen als een zoetekauw hoewel ik wel dagelijks een reep chocolade naar binnen werk. Dat fiets en beweeg ik een dag later er weer vanaf. Toch kan ik niet met mijn vingers van dit Engelse snoep afblijven en ik heb dus ook nooit teveel Candi in huis. Ik kan even niet een popliedje herinneren waar ik een gruwelijke hekel aan heb, maar ik denk dat als ik het in de uitvoering van Candi Staton hoor dat ik een en al oor ben. Op de a-kant doet ze een sfeervolle versie van 'In The Ghetto' dat we vooral kennen van ene heer Presley. Het maakt nu overigens meer indruk dan twee dagen geleden. Ik heb ook al een stukje gedraaid van de keerzijde en dat is meer een blues in de stijl van de overige Fame-singles die ik van Staton heb. Dit is de definitieve winnaar voor mij en dus mag 'Sure As Six' in de koffers.

* Ruby Winters- Come To Me! (UK, Creole, 1978)
Heb ik deze plaat? Nee, dat is een andere. Ruby is in de late jaren zeventig een topattractie in Engeland en 'Come To Me!' is de opvolger van de grote hit 'I Will'. Het is fluweelzacht. Een perfecte mix tussen easy listening, country en soul. Maar wellicht ook té mainstream voor de show. Op de keerzijde staat 'Treat Me Right' en dat is meer disco-achtig. Iets meer ingetogen waardoor het een klasse krijgt waar ik erg blij van word. Deze mag voor 'Treat Me Right' in de koffers.