Het zilveren goud: juli 1996 deel I

Nadat ik vorige week vrijdag per ongeluk té lang ben door geslapen en ik maandag vrijwel de hele dag in de lappenmand heb gelegen, moet ik weer stukje bij beetje op gang komen en in een routine komen. Ik heb gisteren toegezegd dat ik volgende week woensdag weer langzaam aan ga beginnen met werken. Eerst alleen op woensdag en vrijdag. Bovendien heb ik ook georganiseerd dat mijn werktijden iets anders worden, ofwel ik krijg een extra vrije dag erbij. Gistermiddag zat ik lekker te dampen toen opeens de coil knapte. Het was mijn laatste en dus maak ik me op voor een fietstochtje naar Steenwijk. Nu ik daar ben kan ik ook net zo goed een nieuwe clearomizer mee nemen en een paar fruitsmaakjes. De Buienradar geeft geen eenduidig beeld en dus trek ik maar een jasje aan in geval dat ik een bui tegenkom. En jawel! Die hangt precies boven het bos in de omgeving van de kazerne. In Steenwijk kijkt menigeen verbaasd als ze me zien fietsen in een doorweekte jas en broek. De rest van de middag zal het droog blijven en ook de kledingstukken drogen tijdens de fietstocht. Ik heb nog wel even zin om bij een kringloopzaakje op Groot Verlaat te kijken. Ik zie het een jaar geleden, maar dat is het begin van de corona en dan is het niet open. Gistermiddag heb ik voor de dichte deur gestaan, maar het blijkt van donderdag tot en met zaterdag open te zijn. Dus ga ik daar later vandaag kijken. Ik verwacht niet veel soeps, maar wil desondanks een kijkje nemen. Eerst neem ik jullie mee terug naar de maand juli in 1996. De eerste weken op de redactie van de Sneeker.

Mijn fascinatie voor taal begint al op de basisschool. Het zal menigeen vreemd in de oren klinken en anno 2021 is het ook compleet ondenkbaar, maar het Fries is in de vroege jaren tachtig nog de voertaal op school in het dorp. Nederlands is dus een 'vreemde' taal voor mij. Terwijl ik de rest van de klas zie balen van een opdracht voor een opstel, begint het bij mij aan alle kanten te jeuken. Dit is het moment dat ik mijn fantasie, mijn observatievermogen en liefde voor mooie Nederlandse woorden samen kan vatten tot een opdracht. De eerste concertrecensies zijn een tikkeltje aan de sjieke kant. Het is immers maar rock'n'roll en geen uitvoering van Brahms in G-mineur. Het observatievermogen ontdek ik trouwens pas in de maanden van 1996 dat ik op de Sneeker werk. Terwijl ik aandachtig luister naar wat de geïnterviewde te vertellen heeft, heb ik tegelijk oog voor wat degene in de tussentijd doet. Draait hij met zijn duimen of bouwt hij een sjekkie? De blik in de ogen. Angst, plezier of een keiharde leugen. Niets ontgaat me terwijl ik ook het verhaal op sla in mijn hoofd en aan de leukste uitspraken in mijn notitieblok schrijf.

Ik volg in deze tijd een paar gitaarlessen bij de Friese muzikant Ernst Langhout, maar eigenlijk vind ik het veel leuker om gezellig met Ernst te kletsen dan dat ik akkoorden wil leren. Omdat de gitaar moeilijk op de fiets meegaat en ik geen schouderbanden aan mijn gitaartas heb, kan ik niet op de fiets of Solex. Dat gaat dus heel exotisch in de bus van Sneek via Offingawier naar Gau. Als ik eens bij Ernst vandaan kom, heb ik een half uurtje te doden en loop naar binnen in een 'rommelwinkeltje'. Hoewel? Dit kan ook wel eens in 1995 zijn geweest? Een van de eerste opdrachten bij de Sneeker is het uitlichten van een ludiek onderdeel van het dorpsfeest in Gau. Het thema is 'country' en dus is op het feestterrein een decor opgebouwd uit een westernfilm. Op vrijdagmorgen om half negen kunnen de geïnteresseerden langs op het feestterrein om te worden geschoren door vrijwilligers. Met een echt mes, net zoals in het echt! Er is weinig animo voor het scheren, om het zachtjes uit te drukken. Uiteindelijk word ik het fotomodel terwijl de aardige jongedame een beetje nerveus aan mijn baardje van twee dagen begint te werken. Er komt niet op de foto dat ze me snijdt en uiteindelijk maken ze het maar af met een wegwerpscheermesje. Ik geloof dat hier mijn aandacht wordt gevestigd op 'Simon de krantenman'. Die van het winkeltje!

Simon is de dagbladenbezorger van Gau en beleeft iedere dag wel 'iets'. Daarover kan hij in geuren en kleuren vertellen. Een afspraak is snel gemaakt en op maandagmiddag om half drie ga ik tegenover Simon zitten. Zijn vrouw vraagt op een zeker moment of ik blijf eten, want we gaan zes uur royaal voorbij. Ik heb wel vier kantjes in mijn notitieblok vol geschreven. Overigens blijken veel van zijn 'verhalen' achteraf gezien oude Friese mopjes te zijn of  typisch Friese sketches. De volgende dag heb ik het zwaar en dan krijg ik een wijze les van Cees: 'Blijf nooit veel langer dan een uur of anderhalf bij een persoon'. Alleen dan heb je genoeg informatie voor een onderhoudend stuk. Nu heb ik een 'overkill' aan verhalen. Het stuk verschijnt een week later op een donderdag. De quotes van Simon heb ik in het Fries gehouden. Iedereen is laaiend enthousiast en, niet onbelangrijk, het bereikt de streekbladen-rubriek in het radioprogramma van Omrop Fryslân. Een plek waar ik een zekere residentie ga krijgen, hoewel de Sneeker anders weinig voorkomt. 'Er is een brief voor je gekomen', zegt Cees een week later. 'Ik heb hem gelezen en, ach, je kan nooit iedereen tevreden krijgen'. De brief is niet ondertekend en dat spijt me nog altijd! Ik had de briefschrijver graag iets bezorgd voor de zeer welkome kritiek. Er staan in het verhaal een aantal hele grote blunders welke ik nooit zal vergeten. Zo schrijf ik dat in het winkeltje voor ieders' wat wils is. 'Iedereen kan wel iets van zijn of haar gade vinden'. Fout! 'Iets van zijn of haar gading vinden', is correct. 'Gade' is immers een ander woord voor echtgenoot. Er staan nog een aantal van deze correcties in en ik zal de brief altijd blijven bewaren. Het zou me niks verbazen als ik hem nog steeds heb, hoewel ik nooit heb kunnen ontdekken wie de briefschrijver is geweest. Bij deze: Bedankt!

2525 After Midnight-Eric Clapton (Duitsland, Polydor, 1970)
2526 Life In The Fast Lane-Eagles (UK, Asylum, 1977)
2527 December 1963-The Four Seasons (NL, Warner Bros., 1975)
2528 Oops Up Side Your Head-The Gap Band (NL, Mercury, 1979)
2529 Love's Not For Me-Graham Gouldman (NL, Mercury, 1980)
2530 Last Night A D.J. Saved My Life-Indeep (Frankrijk, Sound Of New York, 1983)

'Mijn vriend en ik hebben nog wel een paar singles liggen', vertelt mijn collega op de Sneeker op een zeker moment. 'Als jij dit of dat doet, dan mag je de singles hebben'. Ik weet niet meer het 'dit of dat', maar het is iets waar ik totaal geen bezwaar tegen heb. Haar vriend is vooral actief in de carnavalsvereniging en zijn platen liggen in dezelfde lijn. Annejet blijkt een erg goede smaak te hebben. The Four Seasons had oorspronkelijk wel een hoesje, ik zal het nu een blanco hoesje geven. The Eagles heeft nog een mooie bijkomstigheid: Het heeft de albumversie van 'The Last Resort' op de keerzijde. Nu heb ik niet heel veel op met de Eagles, maar van 'The Last Resort' word ik altijd stil. In de tijd dat ik maandelijks een top 100 samenstel, is het nummer altijd wel ergens te vinden in de lijst. Volgende week de rest van de singles en ook weer een verhaaltje uit de tijd bij de Sneeker. Hier zou ik een boek over kunnen schrijven...

Week Spot: Gloria Jones

Een jaar geleden had ik rond deze tijd al een hele planning opgetuigd voor wat betreft de 'Vinyl Summer Spirit'-weekenden. Het zijn dan ook met name mijn favoriete muziekjaren, bijna allemaal even jaren op 1983 en 1991 na. Ik wil dit jaar herhaling voorkomen, ook al blijft een tweede weekend met 1976 wel aantrekkelijk. Ik heb een weekend met 1966 in gedachten, maar moet dat verder uitwerken. Tegelijk moet ik op dinsdag weten welk jaar het komend weekend gaat worden. Het jaar 1977 staat eveneens op de nominatie en het is zondag, na afloop van de show, dat ik aankondig dat het 1977, 1978 of 1979 gaat worden. Dan is het een radio-collega die meteen reageert. Hij zegt dat 1978 zijn favoriete jaar is. 1978... Natuurlijk heb ik mijn vroegste muzikale herinneringen aan 1978 maar globaal gezien beschouw ik het jaar niet als heel erg essentieel. De disco wordt nog meer 'mainstream' dan het jaar ervoor en de punk breekt ook buiten de Engelse clubs door in de wereld. Toch heb ik besloten om dit weekend in het teken te zetten van 1978. De Week Spot is ook snel uitgekozen. Er zijn verschillende platen uit 1978 die al Week Spot zijn geweest of waarvan de artiest al eerder een Week Spot heeft gehad. Tot mijn grote verbazing is dit nooit gelukt bij Gloria Jones en zo verdient ze hier haar eerste Week Spot. 'Bring On The Love' uit 1978 is de gelukkige.

Ik kan zo snel niet de Youtube-link openen. Zodra ik zie dat Mark deze single adverteert voor een fraaie prijs reserveer ik de plaat. Zo, die is binnen! Net op tijd want er zijn twee die té laat zijn voor een exemplaar. Als ik het vervolgens hoor op Youtube valt het me een beetje tegen, maar vooruit maar... Hetzelfde gevoel speelt als de plaat is binnengekomen in Uffelte. Het is dan een paar dagen voor mijn uitstapje naar Warnsveld en op de avond voor de vakantie besluit ik alle nieuwe aanwinsten in een mix te stoppen. Gedurende de vakantie gaan een aantal liedjes voor mij 'groeien' en 'Bring On The Love' is daar eentje van. Het is behoorlijk anders dan wat je zou verwachten van Gloria Jones als je haar jaren zestig-klappers in ogenschouw neemt. Dezelfde jaren zestig-'hit' welke blijkbaar ten prooi is gevallen aan geschiedvervalsing. Ofwel: Wikipedia gooit de feiten door elkaar heen.

Het onderwerp is 'Tainted Love'. Gloria neemt in 1964 het nummer op als b-kant. Ik kan me bijvoorbeeld een film herinneren over een radiostation in Detroit dat probeert de lieve vrede te bewaren tijdens de rassenrellen van 1968. Even kijken of wie die hebben gehad in 'De Video Draait'? Nee, ik geef het op! Tijdens de uitzending wordt een gouwe ouwe van Gloria Jones gedraaid en wel 'Tainted Love'. Het is niemand opgevallen, behalve mij. Zit het ook niet in 'The Boat That Rocked'? Hetzelfde verhaal, want dit speelt zelfs in 1967. Feit is dat tot 1970 niemand ooit van 'Tainted Love' heeft gehoord. Het is een b-kant van een single waarvan de a-kant misschien al nooit op de radio is gedraaid. Pas als de plaat omstreeks 1970 in Engeland komt en in het bezit van een Northern Soul-dj die voornamelijk de b-kantjes controleert, is het moment waarop 'Tainted Love' gaat 'leven'. De rest is geschiedenis.

Gloria Richetta Jones wordt geboren op 19 oktober 1945 in Cincinatti in de staat Ohio. Als kind verhuist ze naar Los Angeles waar ze ook begint met zingen. In 1959 maakt ze samen met onder andere Billy Preston deel uit van The COGIC Singers. De afkorting staat voor Church Of God In Christ. Dat weet ik dankzij de gospel-hobby. Ze zijn samen te horen op de elpee 'It's A Blessing'. Jones blijft lid tot en met 1963 hoewel ze dan tegelijk al is begonnen met eigen cluboptredens. In 1964 ontmoet ze songschrijver en producent Ed Cobb waarmee ze intensief gaat samenwerken. Cobb laat haar als eerste 'Tainted Love' opnemen, hetzij als b-kant van 'My Bad Boy's Coming Home'. Of is dat toch stiekem Gloria's keuze geweest? Zij laat jaren later weten dat ze het eigenlijk maar een 'smerig' nummer vond, dat 'Tainted' en zo... Enfin, ze neemt nog een rij platen op met Cobb voor het Uptown-label. Het zijn geen grote verkoopsuccessen en Jones moet haar broodbeleg verdienen met sessies. Zo zingt ze bijvoorbeeld op de achtergrond op Neil Young's titelloze album uit 1968. Ze doet ook mee in een paar musicals waaronder 'Hair' en gaat in 1970 aan de slag bij Motown als liedjesschrijver. In 1969 ontmoet ze ook Marc Bolan als zij optreedt met de Los Angeles-cast van 'Hair'. Ze ontmoeten elkaar voor een tweede keer nadat een Engelsman 'Tainted Love' op zijn danspubliek heeft losgelaten en de zalen graag de zangeres in levende lijve op het podium willen hebben.

Omdat de liefde sterker is en ze weinig te verliezen heeft in Amerika trekt Gloria naar Engeland. Gloria heeft een paar jaar eerder piano gestudeerd en een klassieke graad behaald in het vertolken van Bach. Marc is dan al een paar jaar aan de rol met T.Rex en na een paar gastbijdragen wordt Gloria in 1975 definitief aan de bezetting van T.Rex toegevoegd. Marc en Gloria zijn niet getrouwd, maar wonen wel samen en Gloria bevalt in september 1975 van een zoon: Rolan Bolan. In de jaren 1976-77 heeft Jones alles wat ze zich maar kan wensen. Uitzinnige fans in Northern Soul-clubs, de mogelijkheden om haar oude hits opnieuw op te nemen en de liefde van haar leven in Marc Bolan en haar zoon Rolan. Op 16 september 1977 gaan Bolan en Jones heel veel wijn drinken en Gloria heeft besloten dat de Bob is. De stemming is optimaal als ze 's avonds in Marc's Mini terug rijdt. Door onbekende oorzaak verliest ze de macht over het stuur, schampt een boom en parkeert de Mini in een muur. Marc is op slag dood, Gloria moet naar het ziekenhuis. Als ze daaruit wordt ontslagen, hoort ze dat 'fans het huis hebben geplunderd'. Dat plaats ik tussen aanhalingstekens omdat ik meen dat ik ooit heb gelezen dat de familie van Marc niet wilde dat Gloria er met de bezittingen vandoor zou gaan. In Engeland zijn ze altijd strikter geweest in de combinatie alcohol en verkeer. Bij blikschade ben je je rijbewijs kwijt, bij een dode kan al moord ten laste worden gelegd. Gloria wacht niet de rechtszaak af en vertrekt met zoon Rolan naar Amerika. De Engelse rechter beslist dat het een noodlottig ongeval is geweest.

In 1981 neemt Soft Cell een diepe buiging naar de Northern Soul-beweging door 'Tainted Love' op de plaat te zetten. De rest is geschiedenis want het zal vooral hun versie zijn die maakt dat het nummer een 'evergreen' is geworden. Een paar maanden na het ongeval brengt Gloria de elpee 'Windstorm' uit welke ze opdraagt aan de herinnering van Marc Bolan. Ik heb overigens de Amerikaanse persing van de single met 'Cry Baby' op de b-kant. De laatste is een nummer dat Jones samen met Bolan heeft geschreven. Muzikaal is het geen stamper in de orde van 'Tainted Love' of 'Come Go With Me', maar kun je op bepaalde momenten een snik 'voelen'. Gloria en Rolan zijn in 2010 een opleidingsinstituut begonnen dat de naam van Marc Bolan draagt.

Gele Bak Top 100: 91-83

Wat is het juiste moment om een top 100 samen te stellen? Aan het einde van het jaar lijkt het meest aannemelijk, zie Top 2000 en dergelijke, maar volgens mij heb je een hele andere lijst als je deze in de zomer samenstelt. De donkere dagen voor kerst willen je nog wel eens onbedoeld sentimenteel maken over bepaalde gebeurtenissen in een jaar en, ja, dat betekent dat dit ene plaatje zeker in de lijst moet. Nu stel in december al de Blauwe Bak Top 100 samen en zo ben ik een aantal jaren geleden op het plan gekomen om de Gele Bak Top 100 in juli te doen. Ik weet niet of het heel veel verschil zou maken met een Top 100 uit december, maar het is weer eens iets anders. Ik heb keuze uit ruim 150 singles welke ik tussen 1 juli 2020 en 30 juni 2021 heb bemachtigd en we hebben het dan uitsluitend over platen die ik nog niet eerder had. Okay, ik heb twee concessies gedaan. Een oudere single is al langere tijd zoek en is bovendien een heruitgave. Het origineel beschouw ik als een nieuwe aanwinst. Een andere plaat is niet te draaien en dus reken ik de upgrade wel degelijk tot een nieuwe aanwinst. De Top 100 is een oogwenk samengesteld en zoals met alle lijsten is dat een momentopname. Ik kan er nog altijd tevreden op terug zien, zeker als ik aan de platen denk die de Top 100 niet hebben gehaald. Deze Top 100 is representatief!

91. One Day In Your Life - Michael Jackson (Frankrijk, Motown 101521, 1975, re: 1981)

90. Ballad Of The Alamo - The Fortunes (NL, United Artists UA 27.019, 1969)

89. Don't Cost You Nothing - Ashford & Simpson (NL, Warner Bros. WB 17.096, 1978)

88. You Don't Have To Tell Me - The Walker Brothers (NL, Philips BF 320 244, 1966)

87. Sunshine Lover - Daniel Boone (Duitsland, Penny Farthing BF 18155, 1973)

86. Darling I Love You - Margie Ball (NL, Funckler DB 45.187, 1965)

85. The Time Is Now - Everybody's Children (NL, Fontana 267 980 TF, 1970)

84. You're The Best Thing - The Style Council (UK, Polydor TSC 6, 1984)

83. Wrong Way - Rockpile (NL, F Beat WEA 18.342, 1980)

Gele Bak Top 100: 100-92

Geen reden tot paniek. Het gebeurt gewoon eens in de zoveel jaar en de laatste keer kan ik me nog goed herinneren. Het is dan een donderdag in juli 2019. Ik ben overdag gewoon aan het werk geweest, maar voel me erg moe als ik thuis kom. Ik hou een ontspannend slaapje en dan...? Ik word al rillend wakker terwijl ik warm genoeg heb geslapen en het buiten allesbehalve winter is. Na een cup-a-soup en een sinaasappel opnieuw proberen te slapen en als ik wakker word, is alles achter de rug. Meteen als ik ontwaak, stap ik onder de douche. Douchen tijdens onweer kan gevaarlijk zijn, heb ik eens begrepen en dus ben ik compleet met fietszweet in bed gestapt. Ik merk dat met name mijn nek is verbrand en ook de rug voelt pijnlijk aan. Dan trek ik de schone kleren aan en begint het vrijwel meteen. Ik klapper mijn gebit bijna in tweeën. Ik ril zo van de kou dat ik niet eens een glas of een beker kan vasthouden. Uiteindelijk het vest maar over het t-shirt en tot boven dicht. Zo ga ik weer slapen en ontwaak rond een uurtje of zes. Het rillen is weg, maar nog steeds wel loom. Ik eet licht en ga weer even liggen om de laatste moeheid uit te schakelen. Dat is een volledige nacht geworden! Het heeft iets met hooikoorts van doen. Sommige jaren ben ik een dag of een halve dag ziek en daarna kan ik alle pollen en stofjes in de lucht zonder problemen 'accepteren'. Voordat ik iets zwaarder ga eten, kan ik eerst de twee afleveringen 'Gele Bak Top 100' doen. Het wordt vanaf volgend weekeinde een 'weekend journey' van vrijdag tot en met zondag.

100. You Don't Have To - The Beeds (US, Team TM 519, 1968)

99. Sweet Maxine - The Doobie Brothers (Duitsland, Warner Bros. WB 16 601 N, 1975)

98. My Boyfriend's Back - The Angels (US, Smash S-1834, 1963)

97. Bonnie Came Back - Duane Eddy & The Rebels (US, Jamie 1144, 1959)

96. Without Love - Tom Jones (Duitsland, Decca DL 25395, 1969)

95. Union Man - Cate Bros. (NL, Asylum AS 13028, 1975)

94. Find The Time - Five Star (Duitsland, Tent PB 40799, 1986)

93. Queen Of The Rapping Scene - Modern Romance (NL, WEA WB 18928, 1982)

92. Sugar Man - Roy Orbison (UK, London HLU 10222, 1968)

Diagonaal zeven letters; Wieden-weer-ga

Het slapen is de afgelopen dagen flink in de war geraakt en zo kan het zijn dat ik deze morgen om zeven uur klaarwakker ben. Ik stap uit bed en kijk op de computer. Ik heb een boodschapje voor dampvloeistof in Meppel maar Buienradar voorspelt weinig goeds voor deze dag. Ofwel: Tot de lunch zal het nagenoeg droog blijven en daarna staan pittige buien ingetekend voor Uffelte. Bij Meppel en Steenwijk staan deze voor ruim twee uren later op de rol. Ik zou natuurlijk eerst naar Meppel kunnen fietsen. Daarna door naar Steenwijk want de supermarkten in Meppel gaan pas om twaalf uur open en Havelte om een uur. Mijn favoriete Albert Heijn in Steenwijk opent reeds om negen uur de deuren. Ik heb vers spul nodig en dan is het een gok om hiermee van Steenwijk naar Uffelte te fietsen. Ik heb eens eerder een schaaltje vlees moeten weggooien omdat het bol stond en toen was het nog niet eens echt tropisch heet. Heel veel ideeën maar niets dat in de buurt komt van de uiteindelijke dag. Even na tien uur stap ik op de fiets. Ik fiets de Dorpsstraat uit en ga met een bochtje om Rheebruggen heen. Zoals wel vaker gebeurt, hangt hier weer precies een bui met vrij dikke druppen. Ik ben blij dat ik mijn nylon jasje aan heb want deze droogt al snel weer op. De lange broek duurt een beetje langer. Met name het jasje vervloek ik kort daarop want het is broeierig warm geworden. De eerste zorg is om op een creatieve manier in Meppel te komen.

Eerst fiets ik naar de rand van Ansen en ga rechtsaf de Ruinerdijk op. Die fiets ik helemaal uit tot aan de Meppelerweg. Ik twijfel even of ik de weg zal oversteken en schuin over naar Berghuizen te gaan. De lucht kleurt niet al te fijn die kant op en ik besluit de Meppelerweg te volgen tot Westeinde. Vanaf daar fiets ik hetzelfde stuk als dat ik een maand geleden op zaterdag heb gedaan. Bij Blijdenstein ga ik nu de Weg Naar De Bloemen in. Vlak buiten het recreatiegebied trekt de camping op de hoek mijn aandacht met een ijsje. Ik besluit echter een extra kopje cafeïne te nemen en heb een leuk gesprek met de uitbater. Dan fiets ik naar het tankstation voor de vloeistof en is het inmiddels twaalf uur geweest. Ik zou op mijn dooie akkertje naar Havelte kunnen fietsen en om 13.00 uur bij de winkel kunnen zijn. Of via een bocht naar Steenwijk omdat ik daar ook wel oren naar heb. Hoe dan ook: We gaan nog niet naar huis, want daar is het veel te mooi weer voor. Ik besluit over Hesselingen te fietsen en zit al snel op de Staphorster Grote Stouwe. Ik ben hier al een tijdje niet geweest, maar weet eigenlijk wel dat het niet kan. Ik verwacht dat ik nog met een brug over het kanaal bij de Zomerdijk kan komen. Bij Hamingen eet ik een broodje en drink mijn beker ijskoffie. De jas gaat definitief in de fietstas. Die ga ik niet meer nodig hebben. Het is dan al wel duidelijk voor mij dat ik over Baarlo naar Zwartsluis zal gaan. Dan vermoedelijk over Blauwe Hand en Giethoorn naar Steenwijk. In Zwartsluis gaat het al kriebelen.

Ik bevind me in de Wieden. Een prachtig gebied waar ik wel eens kwam toen ik in Steenwijk of Nijeveen woonde. Vanuit Uffelte is het een tandje teveel. Nu sta ik aan de rand van de Wieden en kan ik net zo goed het ervan nemen? Bij een knooppunt moet ik een groot besluit nemen. Of rechtsaf over Belt-Schutsloot en een stukje Blauwe Hand naar Giethoorn. Of linksaf over Barsbeek en Sint Jansklooster. Ik kies voor het laatste en dat betekent een bocht van zestien kilometer. Ik begin dorst te krijgen en hoop in Sint Jansklooster iets te treffen. Nee, de herberg ziet er verlaten uit op dit tijdstip. Onderweg hoop ik op iemand met een vriezer met ijsjes of een theetuin, maar niets van dat alles. Even voor het pontje van Jonen ga ik er al doorheen zitten. Als ik bij het pontje kom, staat daar ruim dertig man te wachten. In verband met de maatregelen mogen hooguit acht mensen mee en dit betekent dat ik een half uur sta te wachten. Het is precies datgene dat mijn spieren even van me verlangen, maar er is niets te drinken of te eten. In Dwarsgracht kom ik wel langs een hotel, maar vermoed dat je daar eerder blut dan dronken bent. Ik fiets verder naar Giethoorn-Noord. Het zadel gaat me dan andermaal goed vervelen en de dorst is onbeschrijflijk. In Noord zitten alleen maar hotels en zo strijk ik neer op een terrasje. Twee bitter lemon (bij extreme hitte mijn favoriete drank)en een stuk appeltaart met slagroom stap ik als herboren op de fiets. Steenwijk komt in zicht maar de lucht wordt er niet mooier op. Bij het tankstation aan de Ruxveenseweg haal ik een grote fles AA Drink en een krentenbol met kaas. De bediende weet me te vertellen dat Steenwijk over een half uur buien krijgt. Ik verwacht dat de bui al in Uffelte moet zijn geweest. Als ik bijna bij Havelte ben, een half uur na mijn bezoek aan het tankstation, hoor ik dat het achter mij buldert. Buienradar heeft het op de minuut nauwkeurig voorspeld in Steenwijk.

In Havelte doe ik boodschappen en fiets daarna stevig door naar huis. In Uffelte voel ik de eerste drupjes al. Ik ben een kwartier binnen of het feest gaat los. Ik wil net mijn achterwerk plaatsen op de toiletpot als ik merk dat het water omhoog komt. Ik hou het nog even in totdat het droog is geworden. Ik slaap een anderhalf uurtje om de meeste moeheid van me af te schudden en ga dan bezig met de show waarmee ik net klaar ben. Straks eens proberen of ik de slaap weer in de nacht kan krijgen. De twee afleveringen van de 'Gele Bak Top 100' krijgen jullie morgen van mij. Die ga ik overigens binnen juli houden, de zeventien afleveringen zijn té druk. Ook heb ik vanmorgen afgerekend bij Mark en verwacht binnenkort weer een mooie lading singles.

Week Spot: Baby Washington

Bijna vergeten om de Week Spot van deze week aan jullie voor te stellen! Ik ga straks bezig met de samenstelling van de show van vanavond en heb vannacht de Gele Bak Top 100 tot een feit gemaakt. Deze ga ik in de komende weekeinden in zeventien delen aan jullie voorstellen. Acht weekeinden van twee afleveringen met een 'pauze' in het weekend van 31 juli en 1 augustus plus een aflevering met de top vier. Dat sluit dan precies aan op de vakantie die ik denk dan te hebben. Of een week later, als de baas is uitgegaan van de weeknummers. Ik trap vandaag evenwel eerst af met de kersverse Week Spot. Een schijfje vinyl dat niet geheel ongeschonden uit de strijd is gekomen en daarom niet eerder deze nominatie heeft gekregen. De schade is echter minimaal en wellicht dat ik nog eens een beter exemplaar opduik. Omdat de 'Vinyl Summer Spirit' dit weekend in het teken staat van 1973 komt de Week Spot eveneens uit dat jaar: 'Just Can't Get You Out Of My Mind' van Baby Washington.

Soms val ik van de ene verbazing in de andere met Soul-xotica. Is het waar? Heb ik nog nooit eerder Baby Washington als Week Spot gehad? Ik heb twee singles van Baby in duet met Don Gardner en ik zou zweren dat eentje daarvan Week Spot moet zijn geweest. Het antwoord is ontkennend. Ik ben een redelijke fan voor wat betreft Dusty Springfield, maar dat betekent nog niet dat ik een tijger in de achtertuin wil. Ik kan me echter wel in haar beleving vinden als ze zegt dat Baby Washington haar meest favoriete zangeres is. Jeanette heeft een krachtig en zeer herkenbaar stemgeluid dat ik eveneens graag mag horen. Het is dus de hoogste tijd om Baby Washington eens de titel van Week Spot te gunnen!

Justine Washington wordt geboren op 13 november 1940 in Bamberg. Dat is dan weer een klein stadje in de staat South Carolina. Ze groeit echter op in Harlem in New York. Hoewel Justine haar enige geboortenaam is, laat ze deze al snel vallen en kennen de mensen haar als Jeanette, terwijl intimi haar mogen aanspreken als Baby. Ze is nog geen zestien als ze haar professionele muzikale carrière begint bij de zanggroep The Hearts. Ze is eveneens lid van The Jaynetts, de groep die in 1963 een hit zal scoren met 'Sally Go Round The Roses'. Met The Jaynetts maakt ze één single en vervolgens debuteert ze in 1957 als Baby Washington met een single. Haar vroege opnames worden uit gebracht als Jeanette 'Baby' Washington of Baby Washington, maar het is vooral de eerste naam welke tot verwarring leidt. Er is namelijk een andere zangeres met de naam Jeanette Washington en dat is het moment dat Justine/Jeanette verder gaat als Baby Washington. Het is dan inmiddels 1961 en ze tekent bij ABC-Paramount. Na twee bescheiden R&B-hits in 1959 ('The Time' en 'The Bells') is dit de voorbode van haar meest succesvolle periode, het zij bescheiden. 'That's How Heartaches Are Made' piekt in 1963 op nummer 40 in de Billboard en 10 op de R&B en dat zal haar best verkochte single worden.

In 1968 maakt ze een album voor het Veep-label en het levert haar in 1969 een kleine R&B-hit op met 'I Don't Know'. Verder blijft Washington onder de radar voor groot mainstream succes. In 1972 gaat ze samenwerken met Don Gardner en is 'Forever' de enige hit van het duo. Het sublieme 'Lay A Little Lovin' On Me' blijft dus gewoon een Blauwe Bak-  en 'Do The 45'-favoriet en niet meer dan dat. In 1973 brengt ze de Week Spot uit en 'I've Got To Break Away' (welke ik eveneens op single heb). 'Just Can't Get You Out Of My Mind' is afkomstig uit de set van The Spinners tijdens hun Philly-periode. Ik ben het vaak oneens met 'Blues And Soul Magazine' en dit is andermaal het geval. Het geeft Washington een score van twee uit vijf sterren. Maar dan opnieuw... als we de scores van 'Blues & Soul' met veel van de Week Spots gaan optellen, zitten we niet snel op twintig per jaar!

Met de komst van de disco is het praktisch afgelopen met de loopbaan van Washington. Ze maakt in 1978 nog een elpee voor het AVI-label, dat net als de meeste releases op het label voor een bak kwaliteit moet staan, maar de verkoopcijfers vallen tegen. Baby is inmiddels tachtig maar tot een paar jaar geleden nog volop actief. Ze doet vooral optredens aan de oostkust van Amerika maar steekt in 2004 de oceaan over voor een concert tijdens de Prestatyn Soul Weekender in Wales.

Blauwe Bak Veteranen 71-3 (extra)

Het beangstigt me aan de ene kant, maar aan de andere kant: Misschien heb ik dit nu juist ook wel nodig. Ik heb zo ongeveer de hele dag vol geslapen. Een beetje mijn eigen schuld omdat ik ben vergeten om de wekker te zetten en bovendien had ik wekdienst kunnen hebben als ik mijn telefoon had meegenomen naar de slaapkamer. Ik zit nu wel met de gebakken peren, of ik zou wensen dat ik deze had, want ik moest nodig naar de winkel voor boodschappen. Veel verder dan een boterham met beleg, een paar gekookte eieren en een reep chocolade gaan we vanavond niet komen. Nu ik de slaappluizen sinds een paar uurtjes voorgoed heb weggeveegd is het de hoogste tijd om met Soul-xotica aan de slag te gaan. Ik krijg het nog druk... Ik wil alvast de koffer voor morgenavond samenstellen en ook moet ik nog bezig met de Gele Bak Top 100. Het samenstellen ervan... Dat wordt dus een 'gezellige drukke' avond met veel muziek! Ik begin eerst met het laatste deel van de nieuw toegevoegde Blauwe Bak-singles. Overigens heb ik net de bestelling van een week geleden uit de brievenbus gehaald en deze is mooi op tijd voor morgenavond!

940. Help Me Somebody-Little Bob & Big Clyde (US, Big Wheel, 1963)
'Het zit ergens tussen rock'n'roll en soul in', beschrijf ik de plaat als ik hem net heb gekocht. Ja, dat klopt! Het is namelijk rauwe rhythm & blues uit de vroege jaren zestig. Het is niet de meest essentiële plaat die je kan bedenken, maar kan nog wel eens leuk zijn voor een zaterdagavond. Ik heb de single op 20 november 2015 gekocht bij De Tafel en staat in de eerste weken even in de Blauwe Bak. Ik heb dan nog niet zoveel op met oude rhythm & blues als dat ik nu heb. Reserve-Blauwe Bak is echter wel het hoogst haalbare voor de plaat.

941. C'est Pas Prudent-Alice Dona (Frankrijk, Pathé, 1963)
Ik koop omstreeks 2013 vaak platen van een Franse dealer. Via hem leer ik het erg leuke 'C'est Pas Prudent' van Alice Dona kennen. De EP is niet erg zeldzaam, maar doet desondanks nog wel eens belachelijke prijzen voor een EP op een groot platenlabel. Omdat het niet pure Northern of andere soul is, hik ik geruime tijd er tegenop om de plaat te bestellen. Dan is het 22 maart 2016. Ik heb juist Uffelte geaccepteerd en kan nu de verhuisvergoeding andermaal tegemoet zien. De EP is een paar jaar geleden op cd uitgebracht en per ongeluk koop ik eerst de cd. Als ik de fout ontdek, kan ik het gelukkig cancellen en ga meteen door voor de voordeligste vinyl-EP die ik kan vinden. 'C'est Pas Prudent' herinnert aan de eerste 'Girls-A-Go-Go' welke ik in 2015 op de radio heb gedaan: Een show met 'groovy' zangeressen van Scandinavië tot Japan. De plaat staat wel tijden in de reserve-Blauwe Bak, maar dan is het tijd voor een opruiming en staat ze een paar jaar niets te doen in de jaren zestig-bak. Ik gun haar nu weer een plekje in de reserve-Blauwe Bak. Moeilijk om het ergens tussen in te passen, maar leuk is die wel!

942. Reggae Down-Gramacks (Barbados A3 Productions, 1976)
Ik weet nog goed wanneer ik de plaat voor het eerst draai op Wolfman Radio met enkele van mijn reggae-minnende vrienden in de chatroom. Zij zijn niet overtuigd. Dan leer ik Baz kennen en hij blijkt een 'fan' te zijn van Gramacks en dit nummer in bijzonder. Ik heb de plaat enkele malen gedraaid sindsdien en vind hem steeds beter passen in de Blauwe Bak. Het sluit mooi aan bij bijvoorbeeld 'Let's Pick Up From Where We Left Off' van The Dynamics. Ik heb de plaat op 15 april 2016 gekocht bij De Tafel en het heeft nog nooit eerder in de Blauwe Bak gestaan. Nu met stip in de reserve-Blauwe Bak.

943 Too Much Monkey Business-Fred Towles (US, Way Out, 1968)
Wen er maar aan! Dat is de opdracht die ik mezelf heb meegegeven. Ja, nu ik het hoor, schaam ik me bijna dat het zo lang in de jaren zestig-bak heeft gestaan. Dit is lekkere Deep Soul en hoort in de koffers. Het is erg warm op 11 mei 2016 als ik de plaat koop en ik vermoed een zonnesteek.

944. He's A Flirt-The Sequins (US, Renfro, 1966, bootleg)
'Priced to sell' door een dat deze onder het label een scheurtje vertoont. 'Plays Mint' en dat klopt ook nog eens. 'He's A Flirt' is hard en rauw zoals het hoort te zijn. De eerdere single, 'A Case Of Love', staat hier op de b-kant en stampt wel net zo fijn als 'He's A Flirt'. Ik koop het een week na Fred Towles en ben meteen al niet zo zeker over de houdbaarheid van het nummer. Ik ben dan de stampende Northern al lang voorbij. Toch gun ik het plaatje nu een plek in de Ere-Blauwe Bak waar het beter tot zijn recht komt dan in de buurt van Neil Sedaka en The Shadows.

945. I Take What I Want-James & Bobby Purify (US, Bell, 1967)
Ik ken betere kanten van de Purify's, maar om dit nu weg te stoppen in de jaren zestig-bak? Reserve-Blauwe Bak moest geen schade kunnen doen. Ik heb de plaat overigens op 12 augustus 2016 bij De Tafel gekocht en het heeft destijds wel even in de Blauwe Bak gestaan.

Dan tenslotte... Drie aanwinsten die ik geen nummer hoef te geven omdat ze nog in toekomstige afleveringen van 'Blauwe Bak Veteranen' aan bod komen, als ze dan nog altijd in de koffers en bakken staan. Ik ga D.C. LaRue een plekje gunnen in de koffers, ik wil namelijk wel gaan wennen aan de plaat! Lonnie Youngblood komt in de reserve-Blauwe Bak omdat het een antwoord is op 'Woman To Woman' van Shirley Brown en ik zo de verschillende antwoorden bij elkaar kan houden. Kellee Patterson stop ik nu in de koffers. Net als met D.C. LaRue wil ik proberen om hier aan te wennen en zo niet, dan zet ik beide weer terug in de jaren zeventig.