een lach en een traan

De kop is een fijne tegenstelling, maar klopt in beide gevallen niet. Een lach? Het moest de bedoeling zijn met een viertal standup-comedians, maar slechts eentje bereikte dit voor mij. Een tweede deed het slechts bij vlagen. Mijn bezwaar tegen veel moderne comedians is dat als ze even geen rake grap meer vinden, dan maar gekke geluiden met de mond gaan doen en denken dat dat grappig is. Ik vind het eerder tenenkrommend. Dus, die lach klopt niet. Dan de traan. Nee, ik heb niet gehuild, maar of er aanleiding voor was? De verder uiterst geslaagde avond eindigde een beetje naar, een opstootje tussen enkele vrijwilligers. Niet dat het publiek daar iets van heeft mee gekregen, maar voor mij en de andere vrijwilligers van de avond was het erg vervelend. Dus dat zijn al twee dingen waar we niet over willen of kunnen schrijven. Dan het draaien... Jaaa, dat was fijn!

Wie Soul-xotica langere tijd volgt, weet dat ik nogal eens op lan-parties heb gedraaid. Voornaamste klacht van die avonden is de desinteresse. Tegelijk beschouw ik het niet als klacht, maar als een vrijheid. Je kan lekker 'voor je zelf' gaan draaien, de aanwezigen vinden geluid uit de boxen al prima en zitten, over het algemeen, niet op mijn soul-singles te wachten. Vanavond was wederom zo'n avond. Ik deed dan ook de geringste moeite om in de smaak te vallen en was vooral aan het 'freewheelen'. Plaatjes die ik leuk vind en niemand anders, die draaide ik. Her en der een kleine concessie (bijvoorbeeld 'Harlem Shuffle' van Bob & Earl), maar het ontvangst was even koel als wanneer ik een b-kant van Don Covay draaide. Dan wordt je vanzelf eigenwijs. Ik heb me prima vermaakt!

Ik vond vanmiddag nog 'I'm Specialized' van Billy Joe Royal en heb hem vanavond geproefd. Nee, ik wist achteraf gezien ook wel weer de reden waarom hij niet de Blauwe Bak was in gegaan, bovendien ligt er een hoek uit. Buiten de recente aanwinsten van Sister Sledge en The Chi-Lites weinig specifieke platen die de avond hebben 'gemaakt'. Wel heb ik tweemaal 'Run Baby Run' van Alder Ray gedraaid. Het vinden van een slotnummer was een kwestie van uitstel. Eerst zou dat 'Reflections' worden van The Supremes, toen 'Spooky's Day Off', en toen 'Papa Was A Rolling Stone' een gunstige receptie kreeg, moest ik toch nog eentje draaien tot slot. En dat werd, 'never change a winning team', Chase met 'Get It On'. Wat een knalplaat blijft het toch! Door het 'gedonder' na afloop ben ik pas laat thuis en ga zo dadelijk maar eens slapen. Morgen weer eens een langer bericht (en misschien twee?).

raddraaien: Leni & Ludwig

Ik werk in het dagelijks leven voor Businesspost, een bedrijf met vele collega-filialen in het land. Maandag kregen we van het filiaal in Maastricht een lijstje met de sluitingsdagen gedurende het komende jaar. En zo kon ik vernemen dat Pasen dit jaar vroeg valt, maar er was iets wat we niet begrepen. Waarom is Maastricht komende maandag en dinsdag nu gesloten? O ja... natuurlijk! Carnaval! Helemaal vergeten... Hoewel in het land beneden de twee rivieren woon (de Tjonger en de Linde) hebben we hier erg weinig last van dit fenomeen. Dus gaan we vanavond maar weer eens raddraaien. Een jaren zestig-bak betekent bij mij dat er eveneens jaren vijftig (en eerder) er tussen zit. Vaak plaatjes die ik al lang had moeten weg gooien, maar ja... je hebt het wel over oude plaatjes... En zo kan het gebeuren dat de raddraaier van vandaag van Leni und Ludwig afkomstig is. Ik zou nog gaan door tellen in de bak, maar kwam toen uit bij Neil MacArthur, het tijdelijke pseudoniem van Colin Blunstone. En die hebben we al vaker gehad. Nee, iets spoorde mij aan om eens diep in de vaderlandse geschiedenisboeken te duiken. Ik móest gewoon iets leren over Leni & Ludwig. Tot mijn vreugde is er nog het een en het ander te vinden, dus... 'off we go'!

Ik heb het nooit begrepen. Het einde van de Tweede Wereldoorlog was nog maar pas voorbij of de Duitse muziek floreert in de Nederlandse hitparade. Maar ook menig Nederlandse artiest kiest voor de Duitse taal. Toch is Duits een zeer vanzelfsprekende keuze wanneer je uit Limburg komt. Limburgs helt als taal al ernstig naar het Duits en bovendien is er in Duitsland goed geld te verdienen. Vandaar dat een plaat als 'Schön Ist Die Jugendzeit' van Leni & Ludwig miljoenen malen over de toonbank gaat. Zowel Nederland als Duitsland omarmt de polka van het onbekende duo. Hoewel het de enige single in de Muziek Expres Top Tien blijft, kan je Leni & Ludwig onmogelijk weg zetten als eendagsvlieg. Misschien zijn ze het eerste muzikale exportproduct van ons land geweest.

Ludwig Rutar werd bijna honderd jaar geleden in Kerkrade geboren, in 1915. Leni Raats komt in 1925 ter wereld. Ludwig ontwikkelt zich reeds op jonge leeftijd tot een subliem acoordeonist in het Wiener Polka-genre. De twee stappen in 1946 in het huwelijksbootje en zijn sindsdien ook onafscheidelijk op zowel plaat als podium. In 1959 krijgt het duo een gouden plaat voor 'Schön Ist Die Jugend Zeit', dat dan elf maanden in de hitparade heeft gestaan. Het is tevens één van de allereerste successen van Johnny Hoes als producer. Ook schrijft Hoes materiaal voor Leni & Ludwig, hoewel Rutar ook menig klassieker op zijn naam heeft staan. Evenals zoveel andere Hoes-producties weet Hilversum nauwelijks raad met hun muziek. 'Schön' is voornamelijk een hit geworden door de jukeboxen in de cafe's in het zuiden des lands. Het is pas in de eind jaren zestig dat Leni & Ludwig voor het eerst op televisie zijn te zien. De twee blijven trouw aan hun oude meesters. Er verschijnt slechts één single op Elf Provinciën, de rest zijn Hoes-producties of op Telstar. Ook arrangeur Jean Kraft is op iedere plaat van de partij.

Leni & Ludwig ondernemen menig tournee door Duitsland en Oostenrijk, maar zijn vooral populair in het oosten en zuiden van ons land. Ze hebben bijna veertig jaar op het podium gestaan. Een hele prestatie als je bedenkt dat zowel Leni als Ludwig ontzettend last van podiumvrees hadden. De optredens stagneren als Ludwig ziek wordt, hij overlijdt in 1993 op 78-jarige leeftijd. Hoe het op dit moment met Leni is, weet ik niet. Een laatste publicatie vermeldt dat ze haar dagen slijt in Schaesberg, ver van de podia en de volgspots. ,,Laat mij maar, de 'jugend zeit' kan niet eeuwig duren", vertelde ze een journalist. Overigens is de raddraaier van vandaag de single 'Heimweh Nach Virginia'. Helaas kan ik verder weinig informatie over dit plaatje ontwaren, maar het zal omstreeks 1959-60 zijn uitgebracht.

Tot slot kan ik nog melden dat het pakket singles is binnen gekomen. Frankie Valli & The Four Seasons is absoluut hagelnieuw, 'Love Don't Go Through No Changes' van Sister Sledge ook puikbest. En een kleine correctie ten aanzien van The Sweet Things: Hun single heet 'You're My Lovin' Baby'. Morgen (of zaterdag) ga ik terug blikken op mijn optreden van morgen!

Week Spot: Joyce Kennedy

Zal ik eerst met de deur in huis vallen? 'Does Anybody Love Me' van Joyce Kennedy is deze week de Week Spot en zal als 'tune of the week' (dáár wel!) in Do The 45 zijn te horen. Omdat ik een paar maanden geleden net nog uitgebreid over Joyce heb geschreven en ik minder scheutig ben geworden met het 'delen' van nieuwe aanwinsten, heb ik besloten om een balans op te maken van januari en deze aan jullie te presenteren. Vanmiddag is het pakketje met singles uit Chicago gearriveerd en ik begin stiekem een beetje zorgen te krijgen over het partijtje uit Eindhoven. Moet dat nu werkelijk drie dagen erover doen? Of houd Postnl post achterwege als je je strafport niet hebt voldaan? Dat heb ik gisteren overigens wel in werking gezet. En dus mocht ik toch nog 1,82 euro betalen voor een 'gratis gegeven' fotohoesje van 'Michelle' van The Beatles. Snel over naar de orde van de dag: Hierbij presenteer ik de Blauwe Bak-singles die ik tussen kerst en vanmiddag heb ontvangen. En heb de twee belangrijkste uit de partij uit Eindhoven er ook maar bij gestopt.

* Chi Lites- Are You My Woman
Ik heb 'It's Alright' van The Soulettes in juni gekocht van Alexis Bouteville, die onder de naam 'getonup' op de Amerikaanse Ebay actief is. Een handelaar uit Chicago in zeer diverse soul-, funk- en rhythm & blues-platen. De meeste hebben een startbedrag van tien dollar en hij heeft geluidsclips van een minuut bijgevoegd. Maandag zag ik dat hij opnieuw deze van The Chi-Lites op Ebay had staan met exact dezelfde geluidsclip, maar... ik weet dat het een betrouwbare dealer is, dus geen paniek! Dat blijkt... Hij gebruikt dus dezelfde foto en geluidsclip voor ieder exemplaar, want de mijne is stukken beter dan die in de advertentie! Ik vond hem erg minimaal, maar het ding is in Europa nauwelijks (of niet?) als single verschenen, dus ja, dan moet je wat als je hem op single wilt hebben. Een perfecte aankoop!

* Debonaires- Eenie Meenie Gypsaleenie
Dat is al een Week Spot geweest, de tweede single van de damesgroep uit Detroit na 'Please Don't Say We're Through'. Bij gebrek aan een betere b-kant hebben ze dat nummer maar 'gerecycled' en dus is het een erg aantrekkelijke 'double-sider' geworden. Hij is er trouwens ook met een 'unieke' b-kant, maar die is niet erg de moeite waard en ik heb dus bewust gespeurd naar deze uitgave. Dit nummer is op ieder vlak helemaal raak. Een groove om van te watertanden, enthousiast zingende meisjes en een heerlijke tekst die nergens over gaat. Ze konden wél beter, dat zal de volgende bewijzen alsook het prachtige 'I'm In Love Again', maar voor op de dansvloer is dit misschien wel hun beste!

* Debonaires- How's Your New Love Treating You
The Debonaires waren in 1966 enigzins achterhaald. Iedere meidengroep had toen al een leadzangeres, maar zij nog niet. En toen kwam Diane Hogan, een vijftienjarig minstreeltje. Productioneel en artistiek is 'How's You New Love Treating You' drie stappen vooruit, maar een echte dansvloerkneiter is het dan weer niet. Het leven is vol van keuzes, maar één ding is duidelijk: Verzamelen die hap!

* Demures- Raining Teardrops
Als ze één ding niet kennen in de Engelse Northern Soul-scene, dan is dat zelfkennis. Ik gebruikte vanavond nog het woord 'snobistic' en dat werd weg gelachen. Maar... de Northern-scene is snobistisch bij uitstek. We willen alleen de originelen, ook al ligt-ie dwars door midden, niks dan het origineel! Terwijl er hele leuke 're-issues' zijn, waaronder deze van The Demures. Het origineel is al gauw een paar honderd pond, maar is nu vijftien euro binnen ieders handbereik. En het is doodweg zonde om hem niet te kopen en te draaien, want het liedje verdient het zondermeer. De b-kant is 'The Sly, The Slick And The Wicked' van Lost Generation, een Eugene Record-productie met psychedelische effecten die hoog staat aangeschreven. Ik vind hem duidelijk minder, maar The Demures maakt alles goed!

* Charlie & Inez Foxx- I Ain't Going For That
'The acceptable face of popcorn', zei onlangs een soul-vriend uit Engeland. Het zou van toepassing kunnen zijn op driekwart van het materiaal van Charlie & Inez Foxx, maar deze bewuste single uit 1967 is hélemaal raak. Het stuwt lekker voort en persoonlijk hou ik net even meer van de b-kant: 'Undecided'. Dus ook 'undecided' welke kant de Week Spot gaat worden. Misschien wel beide?

* Joyce Kennedy- Does Anybody Love Me
Maandag 10 oktober 2012. Niet een 'jeukdoos', zoals ik had gedacht, maar 'Moeder's mooiste', want... ik móest natuurlijk gebruik maken van de woordspeling met Mother's Finest. Dat verhaal vertelt het wel zo'n beetje. Overigens is het label op de foto die van de b-kant van 'I'm A Good Girl'. Ik ben nog maar pas lid geworden van 45cat, als ik foto-apparatuur heb, moet ik toch maar wat labels toevoegen...

* Alder Ray- Run Baby Run
Het regent weer even Week Spot-kandidaten en dit is er ook eentje van. Het gebeurt niet vaak bij mij, maar heel soms kom je superlatieven te kort en dat geldt voor deze single. Beide kanten zijn gewoon subliem!

* Sister Sledge- Love Don't Go Through No Changes
Hoewel het één uit een partij van 8 singles is van Sister Sledge, gaat het me voornamelijk om deze vroege Modern Soul-classic. Protodisco? Je mag er van alles aan vast hangen, maar het doet niets af aan de plaat. Onvoorstelbaar dat deze genegeerd is, het heeft precies dezelfde potentie als 'We Are Family', maar dan van vijf jaar eerder. Ik kan niet wachten!

* Sweet Things- You're Gonna Love My Baby
Bam! Eigenwijs als altijd. Alexis had van deze een geluidsclip beschikbaar gesteld, maar het is de b-kant die in de regio van Blackpool al een status heeft opgebouwd. Beide kanten zijn precies wat je bij de groepsnaam zou verwachten: Een mierzoet meidengroep-geluid en twee sterke staaltjes magie uit de pen van Van McCoy. Die man kon prachtig arrangeren!

* Tams- Be Young Be Foolish Be Happy
De Week Spot van vorige week. Mijn exemplaar is overigens de Engelse uitgave van 1970.

* Tan Geers- What's The Use Of Me Trying
Ik kondig hem aan met de eigenlijke a-kant, maar de flip (ooit een aparte single) wordt Week Spot. Het is 'What's The Use Of Me Trying' die in juni werd geadverteerd. Origineel, maar dwars door midden. Ze hadden hem maar geplakt met sellotape op de b-kant. 'Priced to sell'? Slechts 225 pond! En ze hebben hem verkocht! Twee kantjes vooruitstrevende soul van omstreeks 1968, die zelfs in de Modern Soul-beweging erg in trek zijn. Binnenkort meer over deze plaat in deze rubriek!

* Evelyn Thomas- Doomsday
En die is helaas niet te draaien, maar Rarenorthernsoul heeft meerdere exemplaren en er is eentje gereserveerd. Die wordt met een volgende levering bezorgt, maar ik noem hem nu toch even.

* Frankie Valli & Four Seasons- The Night
Van hetzelfde adres als Sister Sledge en dus ook nog onderweg. Een paar weken geleden bood ik op 12 singles van Four Seasons voor 10 euro, waaronder de Nederlandse 'The Night' in fotohoes. Koopje! Helaas was die partij al verkocht, maar nu vond dezelfde dealer hem een week later op een platenbeurs en besloot deze opnieuw aan te bieden. En nu mag ik hem hebben voor acht euro mét fotohoes. Ik moet erbij zeggen dat die partij van 12 veelal BR-uitgaves en remixen waren, dus ook dan had ik dit betaald voor 'The Night'. Hopelijk komen die morgen binnen, anders moet ik aan de bel trekken!

Reg has left the ball

...Als in 'Elvis has left the building', maar dan in een woordspeling met mans' eigen naam. De aangekondigde Week Spot kan ook morgen (of donderdag), want de Nederlandse posterijen willen niet bepaald meewerken. Ik verwacht nog een paar singles die ik graag in de 'round up' zou willen meenemen. Toen hoorde ik vanmiddag van een collega dat er een popster was overleden, iets met Presley. Het zal toch niet? Ja hoor, onze vriend Reg Presley heeft het tijdelijke verruild voor het eeuwige. Prompt ben ik van plan om een berichtje aan deze kleine grote man te wijden. Van zijn naam zal menigeen niet wakker schrikken, maar zijn stem in liedjes als 'Wild Thing' en 'With A Girl Like You', die herken je uit duizenden. Ik had Presley en zijn companen graag een berichtje gegund tijdens het leven, maar volgens mij zijn we daar nog niet aan toe gekomen. En dus doen we het vandaag, een dag nadat bekend is geworden dat de illustere zanger van The Troggs is overleden. Reg werd 71 jaar.

Reginald Maurice Ball wordt op 12 juni 1941 geboren in Andover en zal daar 71 jaar later ook zijn laatste adem uitblazen. Presley zal in de jaren zestig uitgroeien tot het belangrijkste export-product van Andover en eigenlijk ook in de mindere jaren van de groep. Dat zegt meer over Andover dan over The Troggs. De groep wordt geformeerd in 1964 als The Trogglodytes, maar dat wordt al snel ingekort tot The Troggs. In tegenstelling tot The Rolling Stones en The Pretty Things, andere groepen met een ruig imago, zijn de leden van The Troggs niet heel erg beïnvloed door de rhythm & blues, maar spelen eerder popmuziek met een onstuimig karakter. Punk bestaat nog niet, maar later zal blijken dat The Troggs in zekere zin een voorloper is geweest op de punkmuziek. De groep komt onder contract bij Larry Page, manager van The Kinks, en brengt de groep eerst onder bij CBS voor de single 'Lost Girl'. Dat plaatje doet weinig, maar de volgende slaat in als een bom: 'Wild Thing'. Ball maakt met zijn suggestieve heupbewegingen zijn artiestennaam tot waarheid. De ouderen zijn geschokt, maar de jongeren kopen de plaat massaal. Dat gebeurt eveneens met 'With A Girl Like You'. Zelfs Jonathan King ziet het met lede ogen aan en haalt uit naar het 'leeghoofdige' publiek dat 'With A Girl Like You' tot nummer 1 heeft geholpen. 'I Can't Control Myself' is een derde top tien-hit in ons land

De hitcarriére van The Troggs in ons land duurt slechts anderhalf jaar: Van juni 1966 tot en met eind 1967. 'Anyway That You Want Me', een fraaie versie van Evie Sands' origineel, laat The Troggs al ietsje rustiger horen, maar met hitserige singles als 'Give It To Me' en 'Night Of The Long Grass' laat het horen de streken nog niet te zijn verleerd. Toch komt de groep met een elpee als 'Cellophane' op de proppen, door fijnproevers als een hoogtepunt ervaren, maar naar mijn mening even dun en doorzichtig als het materiaal uit de titel. Feit is wel dat The Troggs gezellig mee doet aan de psychedelische rock van 1967-68 en soms nogal slap uit de hoek komt. 'Love Is All Around' is echter een Britse nummer 1-hit en buiten het nóg meer poppy 'Little Girl' is het werk van de hits eerst afgelopen. Tot overmaat van ramp gaat in 1970 Page One failliet, de platenmaatschappij waaraan ze sinds 1967 zijn verbonden. Het betekent ook een breuk met Page. Die eerste jaren van het nieuwe decennium zijn de zwaarsten. In 1974 komt de groep terug bij Page die dan Penny Farthing bestierd. Met Page proberen ze een hommage te brengen aan de jaren zestig middels covers van 'Satisfaction' en 'Good Vibrations'. En is er natuurlijk die walgelijke reggae-versie van 'Wild Thing'! In 1977 breekt de punkrage los en menig jaren zestig-relikwie moet het ontgelden. Toch is de primitieve rauwe directheid van The Troggs één van de fundamenten van de punkmuziek. Punkartiesten staan vooraan om de groep schouderklopjes te geven. In 1980 begint de groep aan een nieuw leven op het New Rose-label, maar als de punk naar de achtergrond verdwijnt, wacht voor The Troggs de jaren zestig-revivals. Ze worden hooguit even hieruit bevrijd door de leden van R.E.M. Deze populaire Amerikaanse band neemt een album met hun op: 'Athens Andover', dat in maart 1992 uit komt. Hoewel het samenbrengen van twee generaties op papier erg leuk kan zijn, is het album van geen enkele interesse.

De Schotse band Wet Wet Wet brengt Presley en de zijnen nog een fraai spaarpotje, als deze de Engelse nummer één-positie halen met 'Love Is All Around'. Verder blijft de groep onveranderd actief in het circuit van de revival-feesten. Er wordt longkanker geconstateerd bij Presley en hij besluit in januari 2012 de groep na 48 jaar vaarwel te zeggen. Dat lijkt aanvankelijk een doodsteek, maar de overige leden hebben laten weten dat ze er mee door willen gaan. Van de originele leden zijn inmiddels drie overleden. Leadgitarist Chris Britton maakt deel uit van de resterende Troggs die dit jaar weer hun gang langs de festival moest gaan maken. Hij is de enige van het eerste uur.

raddraaien: Juan Bastos

O, wat is dit toch een prachtige uitvinding van mezelf: Het raddraaien. Ik ga deze maand de tweede serie voltooien en ga dan meteen verder met de derde serie. Ik heb van de eerste serie geleerd dat het het handigste is om meteen een boekhouding te organiseren, waardoor ik niet avonden meer met de neus in de bakken hoef. Mijn streven is om voor de Weekplate klaar te zijn en dat gaat gemakkelijk lukken. Na deze van Juan Bastos nog zeven, zeg ik uit mijn hoofd. Want ja, dat maakt het raddraaien zó leuk. Ik zou niet weten hoe ik anders aandacht had willen besteden aan zo'n oorwurm al 'Loop Di Love' van Juan Bastos, maar het huisnummer van Daniëlle uit Noordscheschut bepaald dat dit hem moet zijn. Voor de goede orde: Daniëlle is een kapster met een eigen zaak en Noordscheschut is even exotisch als dat het klinkt: Het is een grijs dorpje bij Hoogeveen. En ze is de volgende kapper in de Gouden Gids van vorig jaar. Er moest elk moment een verse Gouden Gids komen, maar ik kan nog drie jaar vooruit met die van vorig jaar!

Bij het eerste zoeken, raak ik even in een 'joechee'-stemming. Lees ik dat nou goed? Heeft Leo Blokhuis eens geen antwoord? Helaas, de man heeft een forum waarop iemand heeft gereageerd die hoegenaamd niets over Juan Bastos kan vinden. Ik zou de persoon willen adviseren om de K van kappers over te slaan en eens bij de O van opticiens te kijken. Wie een beetje uit de voeten kan met de Engelse taal weet op Discogs wat summiere informatie te vinden, dat een uitgelezen begin van een zoektocht kan zijn. Ik had aanvankelijk ook verwacht om Spaanstalige Wikipedia-pagina's onder Google Translate te moeten leggen, maar dat alles blijkt niet nodig. Er stroomt nog geen millilitertje Spaans bloed door de aderen van meneer Bastos, hij blijkt een onversneden Duitser te zijn!

Rolf Steitz, dat is de man's echte naam, maar die zullen we nergens in zijn loopbaan tegen komen. Hij noemt zich Juan Bastos, Jay Bastos of later gewoon Bastos. Hij is zestig jaar geleden geboren en maakt zijn eerste opname in 1970. Dat is meteen raak, want dat is het mateloos irritante 'Loop Di Love', dat overal in Europa een grote hit wordt. In 1972 volgt 'Holy Goly Girl', wat een minder oorwurm-gehalte heeft en het derhalve ook een stukje minder doet. In Nederland bereikt hij er de rand van de top tien mee. Er volgen nog een aantal singles die geen van allen een indruk achter laten en dan acht Steitz het de hoogste tijd om zich maar achter de schermen bezig te houden. We zien hem in 1978 nog even in de groep Bogart en in de jaren tachtig doet hij onder de naam Bastos nog even mee in de Italodisco-rage, maar is daarnaast eveneens actief als producer. Zijn producties zijn steevast van artiesten die hun beste tijd hebben gehad. Zo is hij in 1983 betrokken bij 'After All', het totaal vergeten laatste album van de Limburgse formatie Pussycat. Verder helpt hij in Taco, ruim vijf jaar na 'Puttin' On The Ritz', nog met een paar platen, maar ook hier geldt dat ze commercieel niet opwegen tegen eerdere opnames.

In 1991 verschijnt zijn voorlopig laatste eigen werk, een duet met een totaal onbekende Ritchie. Je kfijgt spontaan jeuk als je het leest: de 'Deutsche Originalaufnahme' van 'Senza Una Donna'. Nee, ik heb het niet aangedurfd om op Youtube te kijken. Raddraaien is leuk, maar dit gaat me te ver... Tot zover de geschiedenis van Juan Bastos. En dan ben ik nog flink aan het oppervlak gebleven, hoewel? In Duitsland heeft de beste man zelfs geen Wikipedia-pagina gekregen, dus ik vrees dat dit ook het enige zal blijven plus een rits producties die ik niet heb genoemd. De eigenlijke raddraaier is de single van het bovenstaande hoesje, een Dureco-uitgave van omstreeks 1980.

Morgen gaan we de Week Spot doen, maar dan ietsje anders. Sinds gisteren weten jullie dat het Joyce Kennedy is geworden en ook dat ik daar vorig jaar nog over heb geschreven. In plaats daarvan doe ik een 'singles round up' van de afgelopen maand, ofwel alle Northern Soul-singles die de afgelopen maand erbij zijn gekomen.

Schijf van 5: grammofoonplaten

Het idee voor een Schijf van 5 grammofoonplaten bestaat al langer, maar ik kwam tot recentelijk nooit verder dan vier. Waarbij ik ook meteen moet opmerken dat ik bij die vierde even niet zoveel details heb, omdat de plaat zélf elders in dit kasteel is opgeslagen. Toen kwam er even voor oudjaarsdag een single binnen, die een absoluut record heeft gevestigd. Op zondag 23 december (dus vóór de kerst) gekocht en betaald. Tot mijn ongenoegen krijg ik de mededeling dat de plaat op 24 december is verzonden. Waarom nu voor de kerst? Dat kán toch niet goed komen? Welnu, de vrijdag na de kerst ligt-ie op mijn deurmat. Vijf dagen inclusief de kerstdagen van Ohio naar Nijeveen. Dat had ik op de fiets niet sneller gekund! En nu is de Schijf dan compleet en kan ik jullie eindelijk deze langverwachte Schijf van 5 grammofoonplaten presenteren.

Op nummer vijf vinden we niet zomaar een plaatje... Het is één van de allereerste grammofoonplaten met muziek. De plaat is namelijk door meneer Edison uitgevonden om gesprekken op te nemen en de toepassing van muziek volgt pas in het begin van de twintigste eeuw. Helaas heb ik de dubbelelpee 'The Wonder Of The Age' (1970) niet zo snel bij de hand liggen. Onder leiding van archivaris/presentator/producer Kevin Daly wordt de ontwikkeling van Edison's 'Talking Phonograph' door genomen, van de eerste wasrollen tot de Tweede Wereldoorlog waarna de plaat een massaproduct wordt. De elpee vermeldt de uitvoerende en het jaar van uitgifte van onze nummer vijf. Het ding heet 'Put That Grammophone Record On' en is bijna (of precies) een eeuw oud. Vanwege het ontbreken van de uitvoerende zet ik deze maar op vijf, maar hij had beslist hoger gemoeten!

Ik geloof dat het een jaar geleden is dat ik mijn plan openbaar maakte: Ik wilde Northern Soul-avonden in De Buze in Steenwijk gaan doen. De naam? 'Do The 45'! Toen ik eind oktober het aanbod kreeg van Wolfman Radio om mijn programma te mogen doen, hoefde ik evenmin lang na te denken over een naam. Omdat 'Do The 45' in Steenwijk niet van de grond was gekomen, moest mijn programma dan maar zo heten. Een plaat met een kater. Iets meer dan een jaar geleden voltrok zich het drama rondom deze single: Ik betaalde veel te veel voor een versleten Engelse demo die vervolgens maar niet wilde aankomen. In juni kocht ik dan toch nog een beter exemplaar, maar de meeste lol is er wel af, hoewel het een prachtige naam voor een programma blijft. En, ik schrijf het opnieuw, zodat ik er zelf ook aan kan wennen: Vanaf heden iedere zaterdagmiddag om drie uur in plaats van twee uur. The Sharpees staat op vier in deze Schijf met 'Do The 45'.

De Allsods van afgelopen week is al best veel beluisterd, terwijl ik heel bewust geen reclame heb gemaakt voor deze. De Allsods is echter niet helemaal een egoïstische aangelegenheid, ik heb me laten inspireren door een Engelse muziekvriendin. Ik ken haar via de Northern Soul-groep, maar ze deelt haar speellijstjes via Facebook en dat laat een eclectische hutspot zien. Van romantische kleine liedjes via stampende Northern Soul, een paar grote hits van bijvoorbeeld Hot Chocolate naar AC/DC en ander geeeld. De muziekkeuze hangt af van haar stemming en als ze in een goede bui is dan gaat alles dwars door elkaar heen. Maggie kon de Allsods zeer waarderen, dus mijn missie is geslaagd! In de Allsods zit ook de 'Murder Mix' van 'You Spin Me Round (Like A Record)' van Dead Or Alive. Van deze single is dit de meest begerenswaardige mix en dat kan ik me wel voorstellen. Anderen zweren bij de duizendste keer 'Blue Monday', maar ik zal dan kiezen voor Dead Or Alive. Het mag op drie in deze Schijf.

Er zit iets van een anti-climax in deze Schijf. We klimmen naar boven naar de uiteindelijke nummer 1, maar muzikaal wordt het steeds meer belegen. En dat is ook prima: Want het plaatjes draaien op zichzelf is een toestand van evenwicht en rust. Het maakt dan niet uit wat voor muziek je voortbrengt. Een plaat die dat ongedwongen gevoel perfect tot uitdrukking brengt, is dat 'ding' van Corinne Bailey Rae. De plaat valt voor mij op doordat deze in een tijd is uitgebracht dat vinyl nog niet 'mainstream' was. Vinyl was voor de verstokte muziekliefhebbers, de deejays, maar zeker niet voor de Sky Radio-luisteraar en liefhebber van bloemetjesbehang. Dat notabene zo'n muts over grammofoonplaten zingt, vind ik dan weer eigenwijs genoeg. En, ja hoor, ik had toen net een mp3-spelertje dus ik heb hem ook kapot gedraaid! Op twee staat Corinne Bailey Rae met 'Pyt Your Record On'.

Dan de hagelnieuwe nummer 1. Een plaat waar ik in de zin van Soul-xotica moeite mee heb... Ik had gedacht dat 'I'm A Good Girl' van Joyce Kennedy zo'n zeldzaamheid was (en dat is het ook), dat de kans op een plaatje van haar nihil zou zijn. En dus schreef ik een paar maanden geleden een verhaaltje over Joyce en haar eerste plaatjes. Nu heb ik sinds enige weken 'Does Anybody Love Me' in de bakken staan en wil hem dolgraag tot Week Spot maken, alleen... dan kan ik er niet meer over schrijven... Ach vooruit, ik heb tijdens het schrijven van de laatste zin besloten dat ze deze week Week Spot mag zijn, het verhaaltje komt er wel, maar zal meer over plaataankopen in het algemeen gaan. Het is dus een feestweek voor Joyce: Nummer 1 in de Schijf én Week Spot. De b-kant van 'Does Anybody Love Me' heet 'Hi-Fi Albums And Me'. Eigenlijk hoort er een komma tussen Hi-Fi en Albums, want dat is alles waar Joyce mee is achtergebleven nu haar schatje de benen heeft genomen. Lekker kniezen bij elpees van Billie Holiday. Omdat het vinden van troost in de zwarte plaat ook in 'appleknockers flophouse' plaats vindt, mag Joyce bovenaan in deze Schijf. En... zien we haar dinsdag weer!

Volgende week doen we een alternatieve Schijf, ik zou het een Scapino-ballet willen noemen... Liedjes met schoeisel: Of het schoenen, klompen, sloffen, sandalen of de laarzen-fetisj van Nancy Sinatra, alles is welkom in de volgende Schijf! Tenslotte: Het is nog een tijdje vooruit, maar morgen over een maand presenteer ik een Schijf van 5 maandagen. Die zijn er plenty: The Bangles, Little River Band (na twee jaar uitstel!), om te zwijgen over die stomme Boomtown Rats. Als jullie een 'maandag' kennen die beslist niet mag ontbreken, laat het me dan weten!

raddraaien: Les Reed Orchestra

De maand begint niet echt goed, tenminste vanuit het oogpunt van Soul-xotica. Nadat ik gisteren met pijn en moeite de uitzending van vanmiddag had opgenomen, ontbrak bij mij de fut om een verhaaltje te schrijven. Moet ik het nog over die uitzending hebben? Okay, de Engelsen waren weer top enthousiast als altijd, maar ik was helemaal vergeten dat ik vanaf deze week met The Blue Beat Express had geruild. Ik heb dus via de sociale media aangekondigd dat mijn programma om 14.00 uur zou beginnen, blijkt het opeens 15.00 uur te moeten zijn. En, warempel, ik heb in geen enkele vorige show zo vaak de tijd genoemd als deze. Dat dit dus steevast een uur te vroeg was, is gelukkig niet veel mensen opgevallen. We gaan weer met frisse moed voor de volgende aflevering met in ieder geval vier nieuwe aanwinsten, want ik heb vanmiddag eentje op Marktplaats gekocht. Een potentiële Week Spot! Vandaag trap ik februari af met een woordloze plaat, waar echter genoeg over is te vertellen: 'Man Of Action' van The Les Reed Orchestra (1970).

Er gaat in de late jaren zestig maar zelden een week voorbij dat de samenstellers van de Britse single top 50 níet een compositie van Les Reed hoeven toe te voegen. Waarschijnlijker is het dat dit nooit is gebeurd. Les Reed geldt als één van de belangrijkste songschrijvers en arrangeurs van zijn tijd. Een man met een eigen geluid. Naast de gillende violen worden de trommels in een saus van echo gedoopt, dat maakt het in ballades tot een dramatisch hoogtepunt, terwijl de beatnummers tot bombastische proporties uitgroeien. Reed heeft vooral hits dankzij Tom Jones, maar heeft méér noten op zijn zang! Leslie David Reed aanschouwt op 24 juli 1935 het levenslicht in Woking in Surrey. Het is van meed af aan een muzikaal wonderkind en kan op zijn veertiende indrukwekkend piano, accordeon en vibrafoon bespelen. Op deze leeftijd gaat hij studeren en toert vier jaar met de Willis Reed Group. In 1959 wordt hij aangenomen als pianist van The John Barry Seven.

Hoewel het oeuvre van John Barry ellenlang is, wordt deze vooral herinnerd vanwege 'The James Bond Theme'. Reed is op deze oorspronkelijke opname uit 1960 te horen als pianist, maar ook op andere grote hits van Barry's groep als 'Hit And Miss'. Via de John Barry Seven raakt hij eveneens betrokken bij plaatopnames van Adam Faith en Eden Kane. Stuk voor stuk hits die maandenlang in de lijsten staan. Waar hij omstreeks 1968 de hitlijst domineert als songschrijver/arrangeur, daar is hetzelfde rond 1960-61 van toepassing als pianist/arrangeur. Het is pas rond 1963 als Reed ga schrijven, vaak in het gezelschap van anderen. Stel je eens voor: Het is vroeg in 1965, een platenstudio in Londen. Gordon Mills heeft afscheid genomen van zijn groep The Viscounts en heeft de rol van manager op zich genomen. Hij behartigt de belangen van ene Thomas Woodward, een totaal onbekende zanger uit Wales. Samen met Reed heeft hij een liedje geschreven dat nu opgenomen moet worden. Sessiemuzikanten verdringen zich voor de deur, een bescheiden jongeman mag zich de gitarist noemen. Hier wordt popgeschiedenis geschreven...

Het liedje heet 'It's Not Unusual', de zanger kennen we als Tom Jones. De dienstdoende gitarist verdient hier een paar pond en zal nog twee of drie sessies doen. Hij heet Jimmy Page. 'It's Not Unusual' is een wereldhit en Reed herhaalt de truc nog een paar maal met Barry Mason en Geoff Stephens alsook Gordon Mills. Want na dit eerste succes mag hij vaker aantreden als geluidsarchitect voor Tom Jones. De galmende trommels zitten ook in 'Here It Comes Again' van The Fortunes. Reed heeft echter spaarzame vrije dagen en neemt dan voor Decca singles op als The Les Reed Orchestra. Ik heb nog zo'n kreng liggen, 'Imogene', maar die is op papier leuker dan de realiteit. Wellicht zou dat ook mijn oordeel zijn geworden bij 'Man Of Action' als deze plaat niet een andere betekenis had gekregen. 'Man Of Action' wordt door Radio Nordsee International gebruikt als herkenningsmelodie, wanneer deze met haar uitzendingen begint voor de Nederlandse kust. Dat is in 1970 en 'Man Of Action' dreigt even een hit te worden. De strijd tussen Veronica en RNI is hevig, maar als beide stations de datum 31 augustus 1974 in het vizier krijgen, haalt Veronica de hand over het hart. 'Man Of Action' wordt opnieuw geperst en Veronica draait hem net zo vrolijk. De single is een top tien-hit in de zomer van 1974, net voordat op die laatste augustusdag de stekker eruit gaat.

Les Reed is halverwege de jaren zeventig voornamelijk soundtracks voor film en musical gaan schrijven, zijn laatst bekende werk tot nu toe is muziek voor een serie cartoons in 2006. Hoewel Reed in goede gezondheid leeft, hoeft hij inmiddels niet meer zo nodig. Hij heeft zijn schaapjes op het droge...