the föb för

Meestal kijkt Soul-xotica achterom. We vergapen ons aan pareltjes die op 45 toeren uitkwamen. Eigenlijk doen we dat nu ook. De enige blik in de toekomst is dat de single van vandaag eigenlijk volgende maand in 20 Years Ago Today hoort. Omdat ik tijdens die vakantie en ook daarna tientallen singles kocht, en ik in 2011 ook nog met vakantie hoop te gaan, belicht ik de komende tijd enkele van deze aankopen. Over Tages wist ik tot voor kort weinig te vertellen. Maar toen vond ik de enige elpee van Blond in Emmeloord...

De Zweedse Golden Earring? Nee, dat was Ola & The Janglers. Het klinkt overdreven, maar Tages was de Zweedse Beatles. Ze hebben ook enkele parallellen met het kwartet uit Liverpool. Vanaf 1967 verschenen hun platen eveneens op Parlophone en Odeon en nam Tages 'de Zweedse Sergeant Pepper' op in de Abbey Road Studios. Niet gelijk met The Beatles, die eer viel te beurt aan Pink Floyd en The Pretty Things!

Heeft Zweedse popmuziek een eigen identiteit? Natuurlijk, het geluid van Abba is vaak gekopieerd. Maar of het iets met Zweden heeft te maken? Je zal Zweden er niet mee associëren, maar naast een folk-cultuur zoals we dat kennen van Ierland, speelde Zweden een pioniersrol in de ontwikkeling van de psychedelische rock. De elpee 'Extra Extra' uit 1966 wordt gerekend als één van de allereerste psychedelische rockalbums ter wereld! Pink Floyd, eat your heart out...

De laatste langspeler van Tages is 'Studio' uit 1967 en werd in Londen opgenomen. De invloed van The Fab Four is alom, maar introduceert Tages tevens een nieuwe aanpak. Ze hebben zich intensief verdiept in de Zweedse volksmuziek en enkele ballades vertaald naar het Engels. Het is meer dan 'leentjebuur', want ze weten ook alle achtergrondinformatie over de liederen. Gedegen research, dus!

In 1968 is het Zweedse succesverhaal passé, maar gaan een aantal leden door met Blond. Qua receptuur is er weinig veranderd, hooguit ontbreken de barokke Beatles-trompetten. De plaat is, op de slotstukken van elke kant na, niet heel erg bijzonder. Niets-aan-de-hand popmuziek, degelijk gespeeld en allesbehalve slecht. 'The Lilac Years' is een vertaling van de folksong 'De Sålde Sina Hemman', een lied over emigratie (de Zweedse titel betekent 'ze verkochten hun huizen'). Slotnummer 'Caroline' kunnen we psychedelisch noemen...

Had ik al verteld dat Tages een populaire singlesgroep was? Hits scoren doe je met gelikte nummers, bijvoorbeeld met het Crewe/Gaudio-liedje 'I'm Going Out'. Net als bij The Marmalade en The Tremeloes mag je dan op de flip ongegeneerd 'freaken'!

zwart geld

Nadat ik twee weken geleden tot mijn grote verrassing 'Ain't Nothin' But A House Party' van The Show Stoppers tegenkwam in de collectie van Peter (www.singlehoesjes.nl), kreeg ik een reactie van hem dat dat hoesje hem weer deed denken aan 'The Charge' van Alvin Cash. In vergelijking met een Felice Taylor-hoesje is dat rood-zwarte contrast vaker gebruikt door President. Ik heb 'The Charge' wel, maar dan in een neutraal Phonogram-hoesje.

Of zoiets of de originele Amerikaanse Mar-V-Lus bijzonder zijn? Net hoe je het bekijkt. Tik op Marktplaats eens 'piratentopper' in en kijk naar de biedingsgeschiedenis. Er staan singles bij met een startprijs van een euro die inmiddels de zestig euro voorbij zijn. Zoiets geldt eveneens voor northern soul. Als twee of meer kapitaalkrachtige verzamelaars tegen elkaar gaan opbieden...?

Ze zullen geen wereldbedragen opbrengen, maar dat de singles van Cash favoriet zijn onder northern soul-deejays is wel uit te leggen. De grotendeels instrumentale dansplaten, Cash schreeuwt instructies, hebben een fijn tempo en een dito bas. En spreken obscure dansen als The Twine, The Barracuda en The Philly Freeze tot de verbeelding.

Alvin Welch komt op 15 februari 1939 ter wereld in St. Louis. In de jaren zestig trekt hij met zijn drie broers, als Alvin Cash & The Crawlers, naar Chicago. Daar is ook de rhythm & blues-legende André Williams, die een paar jaar geleden nog met de Nederlandse band Green Hornet toerde. Hij is erg gecharmeerd van Cash' bewerking van zijn 'Bacon Fat' uit 1957. Cash heeft een dansje erbij bedacht...

Het heet 'Twine Time' en is in 1965 een Amerikaanse top 20-hit. Begeleid door The Crawlers, hoewel de broers zijn ingeruild voor The Nightliters. Zij blijven hem trouw tot 1968, vanaf 'The Philly Freeze' als The Registers. De b-kant 'No Deposit No Return' en de tweede hit 'The Barracuda' kennen een liefhebbende platenkrasser.

Vreemd maar waar. In Amerika is 'Keep On Dancing' in 1968 de laatste hit, over 'The Charge' wordt niet gesproken. De b-kant was drie jaar ervoor een Top 50-hit in The States.

Cash neemt nog een album op, een eerbetoon aan Muhammad Ali, en stort zich daarna op een carriére als acteur in blaxploitation-films als 'Petey Wheatstraw'. Hij zingt in de jaren negentig op regionaal niveau in Chicago totdat Magere Hein hem op 21 november 1999 uitnodigt elders The Twine te doen.

20 Years Ago Today: 409

Doordat Soul-xotica door deze serie soms een beetje een Golden Earring-fansite lijkt, kan mijn aanzien schade aan doen. Terwijl 'Going To The Run' nog in de Top 40 staat, doe ik flink boodschappen in het oude werk van de Earring. Dat tekent mijn liefde voor de band. Na 'Twilight Zone' uit 1982 is het wel afgelopen met mijn enthousiasme, hoewel ik nog steeds sympathieke gevoelens jegens deze vaderlandse rockmastodont heb. Er zijn weinig bands die vijftig jaar bestaan en sinds 1970 in nagenoeg dezelfde bezetting speelt.

Frans Krassenburg, de eerste zanger van The Golden Earrings, was beduidend minder ambitieus dan zijn collega's en verliet hen in 1967. Hoewel Barry Hay zijn opvolger was, had George Kooymans toen al aspiraties. Hij volgde zanglessen bij de Haagse mevrouw Van Melzen. Haar dochter Raina mocht er ook zijn! George en Rinus Gerritsen schreven liedjes voor haar, die ze onder een pseudoniem vertolkte: Bojoura.

Of we de lessen van mevrouw Van Melzen in twijfel moeten trekken óf dat zij er ook niks van kon maken? Zangles is niet zaligmakend, zo bewijst Kooymans. Hij was al geen talent, een goede zanger zou hij nooit worden! Luister maar eens hoe hij zich met moeite door 'Where Will I Be' heen zeurt...

Tussen de intensieve Amerikaanse tournees door, ging de output van de Earring gestaag door. Eén album per jaar, vergezeld door 1 à 2 Nederlandse Top 10-singles. Kooymans vond na 'Seven Tears' toch even tijd voor een solo-uitstapje. In december 1971 verscheen het album 'Jojo' en de single 'Lovin' And Hurtin''. George' toonloze gemurmel verpakt in een bos violen.

Het Earring-publiek lustte dit evenmin als 'Parrots Frogs And Angels' van Barry Hay, maar niet getreurd, het was inmiddels kwartier-voor-'Radar Love' en dus geen tijd voor solo-mopjes. Er kan geen andere reden bestaan om deze werken te kopen, anders dan de collectie compleet te maken...

De link tussen The Who en Golden Earring is in 1971 sterker dan ooit (Earring staat onder contract van Track Records en toert veel samen met de Britten), misschien is Jojo net zo on-Earring-waardig als de soloplaten van Roger Daltrey. Een miskoop? Nee hoor, ik draai hem met plezier, maar een kritische noot is wel op zijn plek!

In het najaar van 2011 zullen we wel meer horen over de festiviteiten rondom het gouden jubileum?

20 Years Ago Today: 402-408

De smaak, niet de geur, van warm brood. Niet het 'haphaphap' onderweg van supermarkt naar huis van ovenvers brood, maar een geplet bammetje Duo Penotti bij dertig graden. Het was op aanraden van een dorpsgenoot, die had gezegd dat het onverantwoord was om zeventig á tachtig kilometer te fietsen zonder eten en drinken. Dit lauwe laffe broodje pasta schiet me te binnen als ik terugdenk aan woensdag 3 juli 1991.

Een zomerse dag die begint met een uitstapje naar Sunrise in Sneek voor een single van een gulden. De keuze valt op 'Coconut' van de Belgische groep Electronic System uit 1973. Eén van die synthesizer-oorwurmen die in navolging van 'Popcorn' in de vaderlandse hitparade terecht komt. Voor een guldentje. Ik heb hem niet grijsgedraaid!

Dat geldt evenmin voor het solodebuut 'Songwriter' van Justin Hayward uit 1977, hoewel ik deze snikhete dag helemaal naar Leeuwarden fiets voor dit album. Via een 'toeristische' route over overmeer Jorwert, toen God daar nog woonde. Eerst naar Downstairs voor ons fotomodel. Deze stond hier vorig jaar april in 'de weg kwijt?'. Het hoesje is wat ingescheurd en het stukje met de prijssticker van 15 gulden is omgevouwen. Ik krijg hem voor een vijfje mee. Koopje!!! Verder ook nog 'Holy Holy Life' van Golden Earring voor twee gulden.

De meeste boodschappen doe ik bij 't Keldertje. De reeds genoemde elpee van Justin Hayward en twee singles van 3,50 gulden elk. 'Thursday Night' van Cuby & The Blizzards zat begin maart in de dagplate. Hoewel zonder de fotohoes is 'From The Underworld' van The Herd in een voortreffelijke staat. Bij Poort, tenslotte, haal ik twee singles uit de uitverkoopbak. 'Black And White' van Greyhound is in de heruitgave van BR uit de jaren tachtig. En een schril contrast met de temperaturen, 'A Christmas Song' van Shawn Phillips in de 1975-uitdossing mét fotohoes. Hij heeft daar zestien jaar liggen wachten op mijn genadige gulden...

Waar het geld vandaan kwam? Geen idee, maar morgen kopen we weer een single voor vijf gulden!

zwarte Schijf van 5

Ach toe nou, buurman! Zet hem weer even aan! Op moment van schrijven, draait mijn buurman de stereo zacht. Is het klassiek? Is het volksmuziek uit zijn vaderland? Hoe dan ook, het klonk prachtig! Goed, terug naar de Schijf van 5. Nadat de serie Hersenschuddingschijven ten einde was gekomen, ontstond op een zondagochtend bij het album 'Blue' van Joni Mitchell Kleur bekennen: Iedere zondag een top drie rondom een kleur. Een aantal daarvan gaan we het komende halfjaar op herhaling gooien. Er zijn zóveel titels met wit, rood en blauw. Zwart bleef liggen tot vandaag!

Wel grappig welke associaties zwart kan mee brengen. Terwijl ik onmiddelijk aan de mystiek dacht, kwam Peter met een lijst met titels over de huidskleur. De nummer 5 werd niet genoemd in dat kader, maar het inspireerde wel. Ondanks het aanstekelijke 'Move On Up' kon Curtis Mayfield op dezelfde plak vinyl ook de dweil uithangen. Soms zelfs met een boodschap! In dat jaar, 1971, was een verkiezing van 'Miss Black America' nog ondenkbaar en dus maakte hij er een ballade over.

Mijn Frans is niet al te best, maar in 'Marie Douceur Marie Coleure' van Marie Laforet zit geen zwart, als je het mij vraagt. Dan toch maar 'Paint It Black', maar niet die Britse jongensgroep en ik wil evenmin oorlog met Eric Burdon. Johnny Harris lijkt dan de enige concessie. Hij begint ernstig vertraagd, maar eindigt wild en psychedelisch. De orkestrale instrumentale versie uit 1969 is al jaren een favoriet slot en dus mag die op 4.

Op 3 nog een cover die niet beter, maar wel verrassender is dan het origineel. Nina Simone schreef 'Young Gifted And Black' als aubade voor een strijdster van gelijke rechten, maar haar versie kan me weinig bekoren. Ik kies dan voor de cover van het Jamaicaanse duo Bob Andy en Marcia Griffiths uit 1970. De laatste zou pas in de jaren tachtig nog succes beleven aan de electric boogie-hype.

En wéér komen we bij juni 2010. Waarom had ik 'Glasgerian' van Trees op tien gezet in de Eindstreep? Omdat ik wist dat 'Black Widow' in de Schijf terecht zou komen! Hoewel 'The Garden Of Jane Delawney' uit 1970 stamt en 'Black Widow' rond dezelfde tijd werd geboren, duurde het pas tot de zomer van 2008 eer het eens werd opgenomen. 'Black Widow' was toen een bonustrack op de laatste cd-heruitgave.

Na een indrukwekkende lijst 'zwarte' titels besluit Peter de mail met zijn ultieme favoriet. Broer Jelte is niet geregistreerd volger, maar wel een trouw bezoeker. Hij stuurde me in januari zijn top 10 van albums uit 2010 toe. Eentje daarvan was bijna twintig jaar oud, maar deze had hij pas herontdekt: 'Ten' van Pearl Jam. Ik heb zelf enkele nummers die ik rond 1995 heb stuk gedraaid en die ik derhalve niet meer kan luchten. Er lijkt één uitzondering: 'Black' van Pearl Jam. Blijft voor altijd mooi...

Volgende week zondag gaat het regenen, stormen en onweren! Op Soul-xotica wel te verstaan. Dan een top vijf van plaatjes met geluidseffecten van bar weer!

hulde aan de sellotape!

Alles moet kapot! Het lijkt wel het credo van een Chemoboi vs. Cilf-optreden, maar helaas is het de bittere waarheid. Sneuvelde in november de startknop van één van de twee JB's, gisteren brak het plaatje van de ander waar de pluggen in moeten. Anderhalf jaar na aankoop! Beetje snel... Op de dag waarop ik mijn oude getrouwe Tyros vaarwel kuste. Bovendien had ik nog steeds de twee 'oversized' naalden uit maart. Bleef die eerder wel even hangen, gisteren ging dat pas na een primitieve oplossing met sellotape. Het heeft de avond gered!

Verschil met de vorige lanparty? Toen dacht ik nog dat ik publiek kreeg, wat vies tegen viel. Nu ging ik er al vanuit dat het een egoïstische set mocht worden. Een enkele concessie daargelaten. Led Zeppelin, 'LA Woman' van The Doors en de nodige Hendrix. 'Just A Little Bit Of Peace In My Heart' leverde een ontmoeting met een beginnend verzamelaar op. Hij had al zestig elpees! ,,Houen zo!", was het devies van uw platenkrasser, maar smeerde hem later nog wel het debuut van Moby Grape aan...

Eigenwijze oude rock in de vorm van de albumversie van 'Return To Fantasy' van Uriah Heep en, lang niet gehoord, 'Ships In The Night' van Be Bop Deluxe (1976) en verder heel erg veel 'zwarte lijst'. Soul in alle tempi, funk, kapotgesamplede 'originals' (zoals 'Baby's Rich' van The Gods) en heel veel instro's. Tijdens 'Green Onions' van Shake Keane (b-kant van 'Soul Serenade') vond ik het welletjes. Veel 'nerds' met vierkante ogen gingen slapen en het was bijna twee uur, vijf uur na de eerste plaat (de remix van 'Why Did You Do It' van Stretch).

Hoewel ik niet kon scherpstellen, had ik een paar magische overgangen, zo op het gevoel. Nee, gezien de omstandigheden en de materiaalpech was het best een aardige set. Met organisator Robin is direct weer een afspraak voor de zaterdagavond gemaakt!

bliksem! alwéér dat gedonder!

Wie na het lezen van mijn berichten van gisteren inderdaad het archief is ingedoken, komt in juni 2010 een soortgelijke kop tegen. Toen met Earth & Fire als illustratie, nu met die heerlijke single van Chi Coltrane. Sinds ik eind 2009 werd uitgenodigd om op Facebook te komen, heb ik nu een dertigtal vrienden. Veelal kennissen van muziekfora, maar sinds een paar weken ook een paar piepjonge gothic- en emomeisjes die ik vanuit De Buze ken. 'Yeah, nieuwe shcoenen gekocht, XD, Xp, ghehehe, p'... Diepgang van een kano, maar wel verfrissend.

Kristie is zo'n emo. Ondanks haar zeventien lentes zijn haar reacties bijna kinderlijk. Ze houdt ons op de hoogte van favoriete muziekjes, nieuw aangebrachte piercings en Hello Kitty-sneakers. Plus haar skaten, chillen (xD) en domweg vervelen. Dinsdag biechtte ze op bang te zijn voor onweer. Natúúrlijk werd ze door haar vriendinnen uitgelachen. De enige bijval die ze kreeg was van de 'Buzepappa'. Later las ik 'Kristie likes your comment'. Ik bloosde...

Vorig jaar schreef ik over de romantiek van komend onweer, maar soms poep ik ook alle kleuren van de regenboog. Vannacht even na tweeën: Een flits die mijn kamer helemaal verlichtte, direct gevolg door een gewelddadige klap. Twee herinneringen die meteen opkomen. Een derde die ik meteen weer wegstop. Maar het is vooral die van 2008.

Zaterdag 26 juli. In Steenwijk is het jaarlijkse metalfestival Stonehenge, maar ik ben er niet bij. In het kader van vakantie fiets ik naar België, maar hou een dag rust in Hellevoetsluis. Ik heb die dag sms-contact met Buzisten en bel 's avonds moeder voor haar 70e verjaardag. Het is dan noodweer in het noorden. In Hellevoetsluis regent het drie druppen. Geen flits, evenmin een klap. De volgende dag is het erg benauwd. Ik pauzeer lang in Renesse en na vieren wordt het aangenaam. Ik sjees over de Deltawerken en zet mijn tent op in Veere. 's Avonds drink ik een paar biertjes in het stadje en fiets terug naar de boerencamping. Het is twaalf uur en ik zie weerlicht in de verte. Het is de richting van Renesse. Zouden ze daar de kermis besluiten met vuurwerk?

Een uur later. Diep in slaap. Letterlijk een donderslag bij heldere hemel. Het plenst. Het onweer spookt om mijn tent heen. Het douchegebouw is ver weg, verder geen onderkomen te bekennen. Daar lig ik in mijn iglotentje. Dan een flits! Ontzettend dichtbij! Fracties van een seconde. Rinkelend metaal en een klap. Ik weet het zeker! Mijn tentharingen! Ik schreeuw huilend om moeder...

De verklaring komt de volgende ochtend. Een meter vanaf mijn hoofd staat een voortent van een caravan. Dáár sloeg het in! Hoewel het dikke canvas geïmpregneerd is, zit er een schroeigaatje in. In de tent lag een stokdove hond. Ik had zijn ketting gehoord. Wat als de bliksem mijn nylon tentje had geraakt?