Sideburner's Blast From The Past: Sideburner himself!

,,Fijne hobby heb je zeg! Dat stomme wandelen", zuchtte Soul-X toen we samen door onherbergzaam gebied liepen toen we uit een spelonk deze noodkreet hoorden: 'Rrraawkandrrroowlll!'. Ik herkende het meteen. We schoven een rotsblok aan de kant en daar stond hij: Sideburner! Wollige bakkebaarden waar je in weg wil kruipen. Een olijke krul voor het oog dat een vetkuif had moeten worden. De geur van Brylcreem. ,,Onkruid vergaat niet", sprak ik quasi-poëtisch toen ik hem een hand toestak. ,,Rock and roll never dies", antwoordde die.

,,Liefste Sideburner, de lezers van mijn weblog wonen in het gebied tussen Zeeland en midden-Denemarken, dus je mag het ook gewoon in het Nederlands zeggen". Hij keek me vol medelijden aan. ,,Tjeemig, een weblog. Bestaan die nog? Die waren in 2004 al uit!". Zullen we het gezellig houden? ,,Yeah, rrraawkandrrroowlll". Zucht. ,,En wie is deze vogel?", wees Sideburner naar Soul-X.

Ik vertelde in het kort hoe ik op Stenovicum 2005 zou draaien. Henk Kuper was niet zo gecharmeerd van Sideburner omdat die op Digginfordirt.com de laatste cd van Da Skoda's genadeloos de grond had ingeboord. Zie daar de geboorte van Soul Axe, in Classics omgedoopt tot Soul-X. Hackers zorgden voor afvoer van enthousiasme en uiteindelijk de naam Sideburner.

,,Het waren gouden tijden", verhaalde Sideburner tegen Soul-X. ,,Mijn verhaal van Coven waarin het flaters regende, was het meest gelezen artikel op Digginfordirt! Toen ik over The Collectors had geschreven, kreeg ik persoonlijk antwoord van de leider van Chilliwack!". ,,Nou", zei Soul-X, ,,Misschien mag je eens in de maand nog wel een stevige portie rock and roll in Soul-xotica pompen?". ,,I would love to". Nederlands!!! ,,Euh ja, is prima!".

Sideburner, je bent helemaal vergeten door de wereld! Okay, je 'claim to fame', begin ik ook al?, is dat je de enige ter wereld bent die een recensie van 'Tyst Minut' van Dungen heeft geschreven. Maar qua afbeeldingen komen we wederom niet verder dan een barbecue met zijbrander. Zou Soul-X een zelfde lot beschoren zijn?

ongedwongen en knuffelzacht

Rond de twintigste april memoreerde ik hier een aantal platen die ik een jaar ervoor had gekocht. Julie Doiron kreeg alle lof toegezwaaid en ik verklaarde andermaal de liefde aan Anneke Van Giersbergen. Of ik het schreef of dat ik het dacht, weet ik niet meer. Wat moet ik kwijt over Asobi Seksu? Nu komt het er toch van. Die woensdag 22 april 2009 voelde aan als een nieuw begin, ook muzikaal. Naast een singer-songwriter moest er ook een rockplaat komen. Desondanks heeft Asobi Seksu altijd in de schaduw gestaan.

Shoegaze wordt nogal eens foutief vertaald als 'navelstaren'. De gitaristen uit het genre hebben een tapijt aan effectapparatuur voor de neuzen van hun afgetrapte Converse-gympen. Voor het publiek lijkt het alsof ze naar hun schoenen staren, maar houden de effecten in de gaten. Shoegaze-bands zijn nooit alleen. De verschillende bands bezoeken elkaars concerten, nemen effect-ideeën over en scheppen zo hun eigen 'scene'.

Asobi Seksu is Japans voor gedwongen harde sex. Hoe anders is de muziek van de gelijknamige Amerikaanse groep. Hoewel ze door vrienden uit de brand worden geholpen, is Asobi Seksu eigenlijk een duo. Zangeres Yuki Chikudate bespeelt diverse 'synths' en orgels, terwijl James Hanna zang, gitaar, bas en 'synths' doet. 'Hush' telt twaalf liedjes en het nodige 'gefreak' en soundscape-intermezzo's. De sfeer is vaak dromerig, hoewel het ook lekker kan rocken!

Op deze ogenblikken klinkt Yuki als Deborah Harry van Blondie. Uitschieter qua liedjes is 'Me & Mary'. Toch mist Asobi Seksu een eigen identiteit. Het klinkt teveel als de bands uit hun eigen 'scene'. Als Yuki niet zo'n fijne stem had gehad, was het album ronduit slaapverwekkend geweest. En dat kan niet de definitie van 'dreampop' betekenen!

zonne-energie

Mijn mailbox is nu niet bepaald 'loaded', toch heb ik een paar weken geleden het juiste antwoord op een lezersvraag gekregen, alsmede fijne suggesties voor 'kleur bekennen'. Die langharige teckel van Flaming Youth is inderdaad Phil Collins. Bravo Jelte! Hij had ook nog een paar blauwe platen, waarvan 'Blue Hotel' van Chris Isaak achteraf gezien wel in mijn top drie had kunnen staan. Peter herinnerde me maandag aan 'The Green Manalishi' van Fleetwood Mac. Potdikkie! Die was ik even helemaal vergeten...

Over Slade heb ik nog niets gehoord? Dan meteen de volgende vraag. In 1970 heette een groep kortstondig Velvet Underground, geïnspireerd door hetzelfde boek. Zij hadden nimmer gehoord van de New Yorkse groep en wisselden nog een aantal malen van naam totdat ze in 1974 een tekst op een stofzuiger lazen. Zo zou de groep bekend worden...

Angus MacLise, de eerste drummer, kwam in 1965 met de naam. 'The Velvet Underground' is een boek, voor velen de introductie, over sado-masochisme. Lou Reed, John Cale, Sterling Morrison en MacLise hadden geen betere naam kunnen bedenken. De laatste werd vervangen door Maureen 'Moe' Tucker. Niet omdat ze een betere drummer was, integendeel zelfs, maar Tucker beschikte over een PA-installatie...

Cale vertrekt na twee albums, de derde titelloze elpee uit 1969 kan buiten 'The Murder Mystery' en 'After Hours' gerekend worden als de eerste plaat van Lou Reed. Die roept echter toch assistentie in van ene Doug Yule. Na Verve en MGM wil Atlantic de groep wel, ondanks tegenvallende verkopen. De nieuwe plaat moet wel tjokvol (loaded) hits staan.

Dat is redelijk gelukt. 'Sweet Jane' en 'Rock And Roll' zijn prijsnummers uit het repertoire van Reed geworden, die inmiddels de groep had verlaten en zijn 'kindje' aan Yule had toevertrouwd met desastreuze gevolgen van dien. Yule wilde het geluid veranderen door knullige doowop-koortjes toe te voegen. Dat lukte, maar het verloor wel de laatste fans.

'Who Loves The Sun' was mijn kennismaking met VU, nog vóór het legendarische debuut, middels de sampler 'The Perfumed Garden'. Het nummer van Doug Yule is natuurlijk lulligheid ten top in vergelijking tot bijvoorbeeld 'Venus In Furs', maar geeft me goede luim en energie. En is het met het oog op een tweede kerncentrale in Borssele niet goed om zo nu en dan even propaganda voor het alternatief te maken? Bij deze...

geesten en spoken

Als je het over een 'spookplaat' hebt die je in Mossley hebt leren kennen, is de link met mijn kamergenote snel gemaakt. Nu had ik in York al gezien dat het Engelse bijgeloof 'big business' was, maar in Mossley begon ik aan mezelf te twijfelen. Ik zal toch niet... Tot op zekere ochtend. Ik lig te slapen in mijn afgesloten kamer. Het raam is dicht. Eerst slaat de deur naar de douche met een klap dicht. Vervolgens gaat de radio aan en het volume geleidelijk omhoog. Van die laatste trek ik de stekker eruit. De volgende dag klaagt mijn buurman over de luide muziek op de vroege ochtend. Niet gedroomd dus...

Longlands Mill is een Victoriaanse katoenspinnerij die tot 1966 dienst deed. Na jarenlange leegstand vestigt zich op de eerste verdieping een kantoor. De stroom gaat er om de haverklap af en dus wordt alle electriciteit vernieuwd. Maar de stroom blijft uitvallen. Het kantoor verhuist. Longlands Mill verkrot. Lokale residenten weten ervan: Een geest maakt er de dienst uit!

De Emmaus-beweging start er in 1997 een kringloopwinkel-annex-commune. Eerst hebben ze weinig last, totdat de zolder verbouwd gaat worden. Ze werkt Vic, de timmerman, de ziektewet in. Hij denkt aanvankelijk aan kwajongenswerk, maar zelfs met bewaking bij de stoppenkast gaat de stroom er regelmatig af. Vic gaat huilend weg en belooft geen stap meer te zetten in Longlands Mill!

Een paragnost 'ziet' een jonge vrouw. Ze is constant op één punt van de zolder. Daar stond honderd jaar geleden een machine. De boeken vermelden een gruwelijk ongeval met de machine. Een jongedame is bekneld geraakt en heeft het niet overleefd... In oktober 1998 neem ik intrek in mijn nieuwe kamer. Honderd jaar geleden stond daar een machine...

Later 'merk' ik haar aanwezigheid. Ze is lief, een tikkeltje ondeugend, en verspreidt een warmte. Soms gooit ze iets van mijn tafel. Ze vindt mijn thee te sterk of 'too milky'. Haar mok blijft onaangeroerd...

In Mossley komt een berg cassettes binnen met eigenzinnige muziek, waaronder bovenstaand album. Als ik vanuit zittende toestand opsta om iets fijns te doen, weerklinkt in mijn hoofd een muziekje. Vorige week ontdekte ik dat dit 'Killer' van Van Der Graaf Generator is. Dankzij Albert hoorde ik deze elpee voor het eerst sinds 1999.

en toch zo dichtbij!

Ik zat nog even te twijfelen. Eigenlijk zou ik Van Der Graaf Generator gaan behandelen, maar omdat er al zoveel elpees voorbij zijn gekomen, wilde ik wel weer eens een single behandelen. Zo zette ik om acht uur de radio aan. Het Theater Van Het Sentiment reconstreert drie uren lang zaterdag 9 november 1974. Na 'Wall Street Shuffle' van 10CC valt mijn mond open. O ja! Die mag ik niet vergeten.

In de begin jaren negentig beleeft Slade een 'revival'. Nadat 'Radio Wall Of Sound' een hit is geworden, verschijnen in Engeland een aantal oude hits opnieuw. In maart 1993 is 'Far Far Away' een Engelse hit in wording en de opname met de originele clip is regelmatig te gast bij MTV. Enkele weken later bemachtig ik een zwaar mishandeld exemplaar.

Chas Chandler had als bassist de beest uitgehangen in een 'bandje' uit Newcastle-Upon-Tyne, toen hij in 1966 een visum regelde voor een zwarte Amerikaanse gitarist. Chandler zou een sleutelrol spelen in de carriére van Jimi Hendrix. In 1969 ontdekt Chandler de groep Ambrose Slade. Hij heeft een plan.

Een stel jongens in spijkerpakken die fonetisch gespelde rocknummers spelen voor de zojuist ontstane 'skinhead'-beweging. Hoewel die niets van doen heeft met de latere racisten, willen de skinheads niets weten van lang haar en rockmuziek. In 1971 blijkt ineens een vraag te bestaan uit een hele andere hoek. Britse tieners zijn het publiek.

Net als Elvis en The Rolling Stones plaagt Slade de ouders met luidruchtige rock en drijft onderwijzers tot wanhoop met titels als 'Coz' I Luv' You', 'Look Wot You Dun' en 'Mama Weer All Crazee Now'. Dat laatste is erg aannemelijk door hun kilo's make-up en afzichtelijke glitterpakken.

In 1974 zijn ze niet minder uitgeraasd, hoewel dan een zeer klassieke rocksong verschijnt. 'Far Far Away' is de eerste die in Nederland niet de Top 15 haalt, maar zevenmaal beter dan alle Top 10-hits bij elkaar. Een liedje voor de eeuwigheid...

Jim Lea is tegenwoordig een Jehova-getuige. Hij treedt nog een enkele maal op met Slade, maar... hij mag één succesnummer niet langer spelen. Nou, vooruit, kom maar op met de mailtjes. Welke hit?

telefoontoppertje #1: The Sapphires

Gisteravond redactievergadering. Drie aanwezig. Zij stak meteen van wal. ,,Ik ben niet het tweelingzusje. Omdat jullie ook eeneiïg zijn, ben ik het drielingzusje!". ,,Is dat alles wat je te melden hebt?", vroeg ik. Ze knikte. ,,Ga dan maar snel naar de keuken om koffie te zetten", beval Soul-X. Toen ze weg was, zei Soul-X: ,,Je ligt achter op schema!". ,,Sinds wanneer hebben we een schema in mijn speeltuin?", vroeg ik. ,,Nou reken zelf maar uit", vervolgde de platenkrasser. ,,Als je dagelijks één stukje schrijft, zit je op 1 maart op ongeveer 340 berichten doordat het begin moeizaam was en eind juli met vakantie was. En nou zat ik te denken...".

Aan inspiratie geen gebrek! Ik zou nu met gemak twee berichten per dag kunnen schrijven, maar dat doen we niet. Wél vanaf deze week een extra wekelijkse rubriek, zodat ik na een jaar Soul-xotica op minimaal 365 berichten uitkom. Later vandaag volgt nog een tweede posting.

Behalve dat ik mijn telefoon benut als typmachine, zit er ook een cassettejukebox in met momenteel 230 liedjes. Op wekelijkse basis zitten we de komende vier jaar geramd, zo meldde het telraam van zusje. Vandaag meteen drie nummers tegelijk?

Er staan maar weinig artiesten met meerdere titels. Marissa Nadler is koploper met acht liedjes. Van The Sapphires heb ik drie. Ik leerde deze 'girlgroup' in 2008 kennen middels het aanstekelijke 'The Slow Fizz' (1966). Toen ik net de Nokia met internet had, kwam 'Who Do You Love' daarbij. Hun enige hit uit 1963, uit de tussenfase van de meidengroepen toen het meer met doowop dan met soul of pop had te maken.

In 2009 las ik van twee singles uit 1965, die in Engeland een leuke prijs kunnen opbrengen. Ik verzocht beide nummers via het Steenen Forum en kreeg zo 'Gotta Have Your Love' en 'Evil One'. Beide mijlen verwijderd van het knullige 'Who Do You Love'. De eerste is niet direct een 'allnighter', 'Evil One' is dat meer. Hoewel het bijtijds lekker venijnige 'upbeat'-soul is, verbleekt het nog wat bij het alles overdonderende 'The Slow Fizz'. Eén ding hebben de mp3's wel opgeleverd. Als het originele vinyl op mijn pad komt, mag de portemonnee op de kop!

vergeten nieuwgekochte haatdraaier

Soul-xotica is een speeltuin. Eind juni kocht ik een wipwap en probeerde gedurende een paar weken plezier ervan te hebben. De zandbak heeft slachtofferhulp gezocht. Maar wat moet je in je eentje (kwek kwek) met een wip? En zo verdween het toestel dat de naam 'Eindstreep' had gekregen. De schrootprijs is schrikbarend laag en dus staat die nog in de opslag. En laat me nu 'Free The Bees' en met name 'These Are The Ghosts' sinds vrijdag niet van mijn platenspeler te branden zijn... Dus wie weet, toch nog een toegift van de Eindstreep?

Golden Earring liet in 1979 weten geen belang bij een 'Weekend Love' te hebben. Ondergetekende evenmin, vooral als het een plak plastic van 30 centimeter is die maar liefst zeventien euro moest kosten.

Bij Anthony (23 september) refereerde ik al aan Cocorosie. Eerst weigerde ik nog, maar kocht wel de laatste Gonzo Circus met bijbehorende sampler-cd. Naast de kennismaking met Marissa Nadler stond ook 'Tekno Love Song' erop, een 'klein liedje' met harpbegeleiding, jaren dertig-zang en een betoverende schoonheid. Op kracht van dit nummer kocht ik een maand later de elpee. Eén etmaal! Van zaterdag- tot zondagavond. Ik heb 'Noah's Ark' misschien wel twintig keer gedraaid. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Of toch?

'Tekno Love Song', 'The Sea Is Calm' en 'Beautiful Boyz' (de laatste met zang van Anthony) zijn juweeltjes. Verder pogen de zussen Bianca en Sierra Casady een soort 'lo-fi hiphop-meets-folk' te produceren. De 'weirdness' klinkt té plichtmatig door eenzijdig gebruik van gimmicks. Dat kinderspeelgoed met dierengeluiden geloof je wel na drie nummers. En weet je ook wel dat één van de twee een geschoold operazangeres is.

Drie keer per jaar probeer ik het tóch. 'Beautiful Boyz' wil nog wel, nummer drie en vier sla ik over, dan 'Tekno Love Song' en dan... geloof ik het wel weer! Plaat terug in de hoes en archiveren dat kreng! Het zal nóóit meer zo worden als dat ene weekend...