Het zilveren goud: augustus 1994 deel I

Vorige week heb ik op deze plek een Solex-tocht beloofd, maar deze wordt een week uitgesteld. Ik ben blijkbaar in de war met de weken. Als ik het goed heb, moet ik in 1994 drie weken vakantie hebben gehad. De eerste week ga ik met de Tienertoer op stap, de tweede week zou ik het met de singles 'rustig aan' hebben gedaan en de derde week is het hek van de dam? Zo ga ik het in ieder geval wel presenteren naar jullie toe. Ik ben op een maandag naar Steenwijk geweest, maar dat is niet de eerste maandag na mijn vakantie. Mijn ouders zijn tegelijk met mij op vakantie en zijn het weekend erna nog niet thuis. Ik moet het thuis zien te rooien met mijn broer en dat gaat altijd goed. De laatste dag zullen we een hoop afwas hebben gehad? Het is in deze eerste dagen na mijn niet zo geslaagde solo-vakantie dat ik een bochtje om ga om aan mijn nicotinebehoefte te voldoen. In huize Louwsma wordt dan al ruim zes jaar niet meer gerookt en ik maak dagelijks meerdere rondjes 'om de buurt' onder het genot van een peuk. Tijdens de vakantie en ook de eerste dagen erna is het erg warm. Buurman heeft vakantie. Hij roept mij en even later zit ik met hem en buurvrouw in het gazon met een goudgele rakker. Het gesprek verplaatst zich al snel naar muziek en buurvrouw gaat op deze hete dag speciaal naar zolder om de plaatjes te halen. De eerste negen daarvan hebben vanavond hun plek in deze aflevering van 'Het zilveren goud'.

Buurman is een geboren en getogen Jutrijper. Zijn vrouw komt uit Gaasterland en heeft daarmee dezelfde klanken en grappige woordjes die mijn vader ook nog altijd spreekt. De 'kutte broek' passeert bij mij nog geregeld de revue en het brengt me nog steeds aan het lachen. Het is Gaasterlands voor de korte broek, maar ik zoek ook geregeld naar mijn 'skun'n'. Dat zijn dan weer de schoenen. Hoe lang ze al wonen op het stekje? Geen idee, ik weet niet beter of dat ze 'achter ons' wonen. Als kind speel ik nog geregeld met de oudste dochter waarvan ik de verjaardag iedere keer weet te herinneren: Ze is geboren op 29 februari 1980. Buurvrouw komt geregeld een bakkie doen en ze leest de Balkster Courant met ons. Dat is dan weer de streekkrant voor Gaasterland. Ik heb ooit nog een sollicitatiebrief geschreven want de Balkster is een krant naar mijn hart. Als ik 'out of the blue' slaag voor mijn LEAO-diploma maak ik een kleine tournee door het dorp. Buurvrouw laat me ook binnen en al gauw krijgen we het over muziek. We weten allemaal van haar dat ze een Rolling Stones-fan is en ze vertelt prachtige verhalen uit haar tienertijd: Gaasterland in de roemruchte jaren zestig. Ze speldt me tevens op de mouw dat soulmuziek voor watjes is en ik geloof ieder woord van wat ze zegt. Dat betekent dat de soulmuziek lange tijd geen interesse geniet bij mij en slechts mondjesmaat de collectie binnen komt. Ik had grif een weekend met haar kunnen praten, maar dan gaat haar telefoon. Voor de jongeren onder ons: Die staat dan nog op tafel en heeft een hoorn met een koord. Het is moeder: Ik word thuis verwacht voor de lunch.

Ik denk dat Jelte aan het werk is en zoals gezegd zijn de oude lui met vakantie in Denemarken. Niemand maakt me iets op deze augustusdag in 1994. De biertjes smaken goed en we praten honderduit over muziek en platen. Plots komt buurvrouw terug uit huis met een doos vol singles. Het zijn de plaatjes die zij destijds hebben gekocht. Iedere plaat wordt zorgvuldig gerecenseerd door mij en ik krijg bijval middels leuke anekdotes. ,,Maar", zegt buurman opeens. ,,We willen ze niet kwijt". Het zullen mijn trouwe hondenogen zijn geweest in combinatie met de alcohol, maar uiteindelijk krijg ik het dan toch voor elkaar om een aantal platen mee te krijgen. Ik betaal goede prijzen. In de volgende aflevering zit eentje die zomaar van buurman had kunnen zijn maar die ik achteraf gezien vorige maand in Joure heb gekocht. Ook 'mis' ik nog platen en dus kan het zijn dat er platen ontbreken in mijn overzicht. We hebben inmiddels de kaartenbak weer verlaten en ga nu 'freewheelen' met mijn herinnering en de platen die anno 2019 in mijn bakken zitten.

1896 Do You Want To Know A Secret-The Beatles (US, Oldies, 1964)
1897 Please Please Me-The Beatles (US, Oldies, 1964)
1898 Twist And Shout-The Beatles (US, Oldies, 1964)

In begin 1964 denkt het Amerikaanse Vee Jay dat het op rozen zit. Het heeft vlak na de doorbraak van The Beatles een distributiedeal getekend met het tourmanagement van The Beatles dat dit label de platen mag verspreiden in Amerika. Gedurende een jaar is er geen haan die er naar kraait maar dan realiseert Parlophone zich dat het helemaal niets van doen heeft met Vee Jay. Ofwel: De opbrengsten van de Beatles-platen in Amerika verdwijnen in andermans zakken. Parlophone regelt een officiële deal met Capitol en opeens staat Vee Jay aan de zijlijn. Dat houdt vol dat het de rechten bezit van de eerste Beatles-singles en brengt, bij wijze van protest, deze platen uit op het Oldies-label. Capitol stelt hen al snel in het ongelijk, de Oldies-singles worden uit de handel gehaald en voortaan doet Capitol en EMI de distributie van de platen. Opvallend om bij een Rolling Stones-fan deze drie singles te treffen. Ze zijn volgens 45cat in eerste instantie in oktober 1964 uitgebracht maar zijn er bootlegs uit 1968. Het lijkt me het meest reëel dat dit de bootlegs zijn. Voor de liefhebbers: De b-kanten van bovenstaande singles zijn respectievelijk 'Thank You Girl', 'From Me To You' en 'There's A Place'. Er is nog een vierde in deze serie met 'Love Me Do' en 'P.S. I Love You'. Heb ik die laten liggen omdat ik die al in de 1982-heruitgave heb op Parlophone?

1899 Rolling around The Band-BZN (NL, Negram, 1973)
1900 Son Of My Father-Chicory Tip (NL, CBS, 1972)
1901 Oh Susanna-The Eddysons (NL, Sonopresse, 1969)

Opvallend dat ik The Eddysons heb genoemd. In het hoesje van een single die volgende week aan bod komt, zit een flexidisc-plaatje uit de roemruchte geschiedenis van Radio Nordsee International. Een interviewer is te gast op de Mebo II en vertelt hoe het leven eraan toe gaat met onder andere interviews met de kapitein, een matroos en een kok. Of ben ik hiermee in de war met de Veronica-single die ik twintig jaar later heb gekocht? De flexidisc is er in ieder geval, maar heeft niet een aparte rubriek gekregen in de bakken. Het hoesje van The Eddysons heb ik meerdere malen eerder gevonden, nu heb ik dan ook de bijbehorende flexi. Hoewel in 1969 roken nog als een sociale bezigheid wordt bekeken, is de flexi van The Eddysons feitelijk de voorloper van de Stivoro. Het is een campagne om jongeren te weerhouden van de nicotine. Ik moet bekennen dat ik mijn naald nimmer heb gewaagd aan de flexi, maar The Eddysons is het groepje van Eddy Ouwens uit de jaren zestig. Gelukkig is er dan Youtube. Klinkt niet onaardig! Maar... 'Oh So Wrong' op de b-kant is een knaller! Het heeft een lekker zompig garagerock-geluid met orgel en harmonyzang. Compleet met interruptie van een overheidsmeneer: ,,Sorry, het heeft niks met dit nummer te maken, maar ik wou even zeggen dar roken hartstikke ongezond is". Ik steek er nog één op!

1902 Henry The Horse-Geebros (NL, Pink Elephant, 1968)
1903 Stand By Me-Golden Earring (NL, Polydor, 1972)
1904 My Name Is Jack-Manfred Mann (US, Mercury, 1968)

Buurman schiet bijna vol als hij Geebros ziet. Hij begint spontaan het nummer te zingen. Toch ben ik er nooit in geslaagd om het te beluisteren en betaal desondanks voor het plaatje om deze herinnering te behouden. Buurman kan niet meer herinneren wat er is gebeurd maar waarschijnlijk iets met een aansteker en verveling. De rand van de single is helemaal vernacheld. Hierdoor zou het pas vlak voor het eerste refrein kunnen beginnen. Het is geen plaat waarvoor ik idiote prijzen zou betalen maar wil deze best nog eens in een betere staat hebben. En hoe vaak kom je zo'n Manfred Mann tegen in het Amerikaanse fotohoesje? Ik heb hem nooit weer gezien.

Volgende week gaan we dan toch eindelijk het ritje op de Solex maken. Wie mee wil, wordt volgende week hier verwacht met rijdende Solex, lange leren jas en pothelm. Ik zorg voor sigaren en een 'paor lesten' in De Karre!

Week Spot: Freddie Scott

De komende weken doe ik weer 'specials' in 'Do The 45', maar de tijd dat ik deze grondig heb voorbereid, ligt reeds jaren achter mij. Afgelopen zaterdag heb ik een eerste deel gemaakt van singles uit 1980 en later en komende zaterdag zijn het louter originele Amerikaanse persingen uit de jaren zestig. Dat herinnert me tevens aan Freddie Scott welke ik altijd nog eens tot Week Spot wilde benoemen. Bij de uitzending van zaterdag heb ik ook de reserve-bakken en de gospel erbij betrokken, komende zaterdag zijn het echter alleen de 'US originals' uit de koffers. Dat levert al ruim 150 titels op terwijl ik nog geen derde kwijt kan in drie uren met presentatie. De Week Spot komt dus niet geheel ongelegen maar is ook niet zo gepland als in voorgaande jaren. Het is de b-kant van een succesvolle single op het Amerikaanse Shout-label dat in Engeland via London Records is uitgebracht en in ons land een release heeft gekregen middels Stateside van EMI. Weer een grensgeval als met Webster Lewis van vorige week. Deze single vermeldt 1979 op de labels en verschijnt pas in 1980. Freddie Scott wordt in Amerika in november 1966 op de markt gebracht maar wordt pas in 1967 een hit en krijgt dat vaak mee als jaartal. De Week Spot is 'Where Were You' van Freddie Scott uit 1966.

Onze Freddie Scott wordt op 24 april 1933 geboren in Providence, Rhodes Island. Een jaar of tien geleden heb ik me nog wel eens verdiept in Providence. Het heeft tegenwoordig een terugkerend jaarlijks festival met veel alternatieve en moderne folkbands en -artiesten. Hoewel hij eens had gezworen om nooit weer op te treden, stapte Tom Rapp na jaren van afwezigheid op een zondagmiddag het podium op van dit festival en zou dat tot zijn dood blijven doen. Rapp is in de jaren zestig de geestelijk leider van de underground-band Pearls Before Swine. Maar goed... de alcohol, de platenhobby en nog een een aantal van die dingen gaan voor en mijn vliegtuig naar Providence zal nimmer vertrekken. Toch zijn er mindere plekken om naartoe te gaan in Amerika! De jonge Fred maakt zijn zangdebuut in de gospelgroep van zijn grootmoeder: Sally Jones & The Gospel Keyes. Dat is dermate populair dat het in 1945 een tournee door Engeland onderneemt. Freddie wordt aangenomen op de universiteit van Rhode Island en gaat medicijnen studeren. Zijn vervolgopleiding is in Augusta in de saat Georgia en daar wordt hij zanger van Swanee Quintet Juniors en geeft hij de brui aan zijn opleiding. In 1956 bevindt Scott zich in New York en meldt hij zich bij het J&S-label van de opvallende Zelma 'Zell' Sanders. Ik heb ooit in 'Raddraaien' over haar geschreven bij de single van Neice Dezel (zie: 12 november 2014). 'Running Home To You' verschijnt in oktober 1956 als zijn eerste single en ook schrijft hij twee succesvolle nummers in deze tijd. 'I'll Be Spinning' is een hit voor het duo Johnnie & Joe en Ricky Nelson neemt 'Baby I'm Sorry' op voor zijn debuutalbum in 1957. Scott moet echter een tijdje Uncle Sam dienen en doet dit tijdens de oorlog in Korea. Als hij weer terug komt van zijn missie gaat hij zich in eerste instantie toeleggen op het schrijven van anderen en is hij als producent werkzaam voor Erma Franklin.

In 1962 schrijft Scott met Carole King en Gerry Goffin aan 'Hey Girl' dat opgenomen moet worden door Chuck Jackson. Als Jackson niet voor de bewuste sessie komt opdagen, stapt Scott voor de microfoon en zet het op de band. Toch duurt het een jaar eer een platenmaatschappij geïnteresseerd is gevonden om het vinyl uit te brengen. Het wordt het Colpix-label en dat levert Scott een eerste eigen hit op. Het bereikt zowel een tiende plek op de Billboard Pop als de R&B. Colpix laat hem een opvolger opnemen: Een vertraagde versie van Ray Charles' 'I Got A Woman'. Dat is slechts een bescheiden succes. Colpix legt kort daarna het loodje en zo verhuist Scott naar Columbia en komt dan in contact met Bert Berns. Deze heeft juist het Shout!-label opgezet. Berns laat Scott 'Are You Lonely For Me' opnemen en heeft daarvoor een engelengeduld. Het neemt naar verluid ruim honderd takes in beslag voordat Berns het juiste geluid heeft gevonden. De single staat enkele weken op nummer 1 in de R&B en breekt nauwelijks door in de top veertig van de Billboard Pop. Op de keerzijde van de single staat 'Where Were You'. Nu weer een eigen compositie van Scott en een prachtig geval van 'southern deep soul' dat tegenwoordig ook weer helemaal past in de Carib-soul. Met 'Cry To Me' en 'Ain't I Grooving You' gaat het een stuk minder op de hitparade en 'He Ain't Give You None' is zelfs een week hekkensluiter in de Billboard Hot 100. Dat laatste nummer is dan weer van de hand van Van Morrison die op dat moment bij Berns zijn (door hemzelf) verfoeide solo-album 'Blowin' Your Mind' opneemt. Bert Berns overlijdt zeer plotseling in 1967 en dat doet de deur dicht voor Bang Records en de rest van zijn imperium. In 1968 verschijnen nog wel enkele singles op Shout maar Scott is voornamelijk op zoek naar een nieuw label. Vanaf 1969 maakt hij voor enkele kleinere labels platen. 'The Great If' uit 1972 verschijnt bij P.I.P., het label met de 'nieuwe' muziek van het budget-label Pickwick. In de jaren erna werkt Scott vooral in het cabaret-circuit met zijn oude hits en schrijft reclamejingles. In 2001 maakt hij het album 'Brand New Man' en vertolkt een paar jaar later 'Brown Eyed Girl' op het Van Morrison-eerbetoon 'Vanthology'.

Op 4 juni 2007 krijgt Scott visite van Magere Hein. Hij is dan pas 74 jaar geworden. Met name de single '(You) Got What I Need' wordt enkele malen gesampled in hiphop-producties en door onder andere Ghostface Killah. Hoewel hij nog jaren heeft kunnen teren op het succes van 'Hey Girl' en 'Are You Lonely For Me' is Scott desondanks een soort van cultheld geworden in de soul-wereld.

Singles round-up: augustus 1

Dat is eveneens een optie. In plaats van proberen 365 dagen per jaar te publiceren, gewoon eens in de twee dagen dubbel een bericht te plaatsen. Nee, het geniet niet mijn voorkeur maar soms gaat het even niet anders. Ik had maandagavond nog een radioshow en na de show van Lee was ik helemaal uitgeput. Ik heb een lekkere lange nacht geslapen en ben alweer vroeg uit de veren. Ik heb me gisteren verkeken op de dampvloeistof. Eigenlijk zou het nodig zijn geweest dat ik gisteren in Meppel vloeistof had gehaald, maar ja... dat is er dus niet van gekomen. Vanmiddag is dan opeens alleen de fruitige soort met een laag nicotine-gehalte aanwezig en deze gebruik ik voor de Vaporesso en met name voor de zomerse dagen. Zo stap ik vanmiddag op de e-bike om in Diever een flesje USA Mix van 18 milligram te halen bij de Dieverse Primera. Het idee om meteen brood te halen bij de Albert Heijn in Dwingeloo is inbegrepen in de planning. Omdat ik dan erg dicht langs de kringloopwinkel van Dieverbrug kom, ga ik daar ook even aan. Ik verwacht niet veel en... dat is het eigenlijk ook niet. Ik spreek liever van acht archeologische vondsten als dat ik het heb over acht waardevolle aanwinsten voor de collectie. Naast deze acht singles neem ik ook nog drie enkele en een dubbel-dvd mee. Ik beperk me vanavond echter tot de singles.

Moet ik deze kringloop dan toch beter in de gaten houden? Ik moet niet vergeten dat ik een aantal malen leuke singles heb getroffen. Bij mijn laatste bezoek in februari is het niet veel soeps afgezien van een paar jaren tachtig-singles die ik de vorige keer (ruim een jaar ervoor) heb laten liggen. Nu lijken opeens nieuwe titels te zijn toegevoegd en een aantal ervan hebben een sterke interesse. De enige die nu is blijven liggen is een single van Brass United. Bevinden we ons op dat niveau? Ja, ik geloof van wel. De platen gaan voornamelijk mee omdat ik geïnteresseerd ben in het 'hoe en waarom'.

* Jane Birkin & Serge Gainsbourge- Je T'Aime... Moi Non Plus (NL, Disc AZ, 1969)
Ik koop mijn eerste exemplaar in juli 1990 tijdens de vakantie in Denemarken. Dat is dan de Franse AZ-uitvoering met fotohoes. Later scoor ik nog de Nederlandse Fontana en ook de Omega-heruitgave van 1974 toen de plaat een tweede maal in de top tien terecht kwam. Komen we weer bij dat legendarische verhaal van mevrouw Philips. Deze was in 1969 op bezoek bij een kennis toen ze het seksueel getinte lied op de radio hoorde en verzuchtte dat ze blij was dat de platenfirma van haar man niet zulke 'rommel' uitbracht. Bij nadere bestudering blijkt Disc AZ in onder andere Engeland en Nederland een distributiedeal heeft gesloten met Fontana, een dochter van platenmaatschappij Philips. Het is mevrouw Philips dat ervoor zorgt dat dit abrupt wordt beëindigd. In Engeland neemt Major Minor de taak over terwijl AZ in Nederland Dureco achter de hand heeft. Misschien heb ik oogkleppen op, maar ik kan me niet heugen dat ik eerder zo'n Nederlandse AZ-uitgave van de Birkin- en Gainsbourg-single heb gezien. De plaat is puntgaaf en heeft hetzelfde lichtblauuwe label van de vroege Elf Provinciën-uitgaven en dus ook van 'Je T'Aime... Over 25 Jaar' van Nol & Marie.

* The Christian Chapel Choir- The Lord's Prayer (US, Tops, ca. 1961)
Terwijl ik de plaat in mijn handen hou, besef ik dat er iets 'vreemds' is aan de plaat. Ik ben blij dat ik het heb meegenomen, want... deze ontbreekt op 45cat. The Christian Chapel Choir heeft diverse platen gemaakt voor het Tops-label. De eerste platen zijn nog te herleiden tot in de vroege jaren vijftig maar na een plaat uit 1959 zijn er opeens geen release-data meer bekend van Tops-singles en -EP's en zeker voor de Tops 45-10..-serie. 'The Lord's Prayer' is al eerder uitgebracht en heeft dan ook geen release-datum, maar dat zal ergens in de midden jaren vijftig zijn geweest. 'Onze' Top 45-1031 ontbreekt in de catalogus en is uitgegeven op transparant rood vinyl en een tekst op het label dat erg midden jaren vijftig is: 'Unbreakable under normal use'. Dat is dan weer de tegenhanger van het bakeliet van de 78-toerenplaten. Muzikaal wordt het natuurlijk helemaal niets. Een traditioneel kerklied door 45 stemmen en orgelbegeleiding. 'In The Garden' is ietsje interessanter maar dit gaat niet mijn gospel-koffer halen. Jammer, maar helaas. Straks de plaat even 'melden' bij 45cat om de Tops-catalogus compleet te maken.

* Go Back To The Zoo- Beam Me Up (NL, Universal, 2009)
Méér werk voor 45cat want ook deze van Go Back To The Zoo staat niet in de catalogus. Wel twee promo-singles uit 2012. De band? De naam rinkelt een heldere bel. Heb ik de band live gezien of wat? Of is het één van de Rockacademie-bandjes uit die tijd dat ik niet kan uitstaan? Niks van dat alles. Gewoon een bekende naam uit het club-circuit. De band komt uit Nijmegen en heeft tot 2016 bestaan. 'Beam Me Up' heeft in 2011 in de Tipparade gestaan, maar dat is de V2-uitgave. Deze Universal-uitgave is naar aanleiding van het gebruik van 'Beam Me Up' in reclames van Nike. Verrek, ik kan het nummer ook nog bijna fluiten als ik het opzet. Leuke aanwinst!

* Jeane Manson- Avant De Nous Dire Adieu (NL, CBS, 1976)
Voor vijftig cent mag veel en zelfs ook als ik de plaat bij twee of drie eerdere bezoeken aan de kant heb gezet. De zus van Marilyn Manson (?) staat al jaren bij de kringloop in Dieverbrug en vanmiddag heb ik de hand over het hart gehaald. Hij 'ontbreekt' nog en bovendien is het ook geen slecht nummer voor Franse begrippen. De single is in een alleszins redelijke staat en met fotohoes. Je kan je vijftig cent minder besteden?

* Lionel Morton- Waterloo Road (België, Ronnex, 1969)
Hooggespannen verwachtingen. Anders kan ik het niet omschrijven als ik de plaat heb opgezocht op 45cat. Ook weer een gevalletje van rare distributie-deals. De plaat heeft haar oorsprong in Engeland en verschijnt daar bij RCA. Dat heeft uiteraard ook afdelingen in de rest van de wereld en toch krijgt België de plaat gepresenteerd als zijnde een Ronnex. 'Waterloo Road' schijnt een cover te zijn van Jason Crest en heeft Morton gezongen bij The Four Pennies. Ah, we blijven in Franse sferen want dit is dezelfde riedel als 'Les Champs Elysees' van Joe Dassin. Ik leer nu dat Jason Crest inderdaad het origineel is, Morton als tweede en dat Joe Dassin en onze Johnny & Rijk covers hebben gehad. 'Floral Street' is een eigen compositie van Morton en in dezelfde sfeer als 'Waterloo Road'. Allemaal een beetje heel erg vrolijk. Interessante vondst!

* Odessey- Going Back To My Roots (NL, Ebony Express, 1981)
De single zit in het fotohoesje van 'Veanti', de tweede single van Happy Boys. Dat is een groep van negen Surinaamse mannen die schijnbaar vanuit Nederland opereren. De plaat in het hoesje blijkt helemaal een vreemde eend in de bijt. Ebony Express heeft meerdere platen in haar catalogus: Gewoon originele opnames van grote hits uit de tijd en samengebracht op een single dat niks vertelt over het afdragen van rechten of iets dergelijks. Odessey is dus gewoon Odyssey en de hit op RCA. Op de keerzijde staat 'Malaika' van Boney M. Wat mag dit in hemelsnaam voorstellen? Als iemand meer informatie heeft over het wel en wee van de Ebony Express-platen dan verneem ik dat graag!

* Bob Scobey's Frisco Band- EP Volume 2 (Frankrijk, Vogue Good Time Jazz, 1955)
Bob Scobey maakt reeds vanaf 1953 platen voor het Amerikaanse Good Time Jazz-label als in februari 1955 deze EP in Engeland verschijnt. Toch heeft de Franse een afwijkend labelnummer en wordt reclame gemaakt voor overige Vogue-EP's op de achterkant van de hoes waar de Engelse een hoestekst van een halve kilometer heeft. De naam van het label laat niets te wensen over. Dit is pure tradjazz zoals dat erg populair is in 1955 en waarvoor in Engeland een markt is. Het plastic hoesje binnen in de kartonnen hoes is na 64 jaar de vuilnisbak in gegaan, de plaat heeft de tijd goed doorstaan!

* The Shuffles- Sing Little Girl (NL, CBS, 1971)
Tot slot deze single van The Shuffles. Een leuke staat met het fotohoesje. Natuurlijk is dit Brabo-zult van de bovenste plank maar ik ben de laatste die daar bezwaar tegen maakt. 'Sing Little Girl' is een lieflijk liedjemet fraai gitaar-gepluk en een zacht orkest. Op de b-kant mag de elektriciteit aan en dat geeft gitaren met orgel in combinatie met drums en weer hetzelfde orkest als de a-kant. 'This Is Your Land' neigt echter erg naar Volendam en naar het betere werk van The Cats (tot zover die minder materiaal hebben gemaakt) uit de jaren zeventig. Ik ben erg tevreden over deze single. Tot ziens in de 'Eindstreep'?

Gele Bak Top 100: 11-19

Na dit bericht ga ik grif even naar buiten voor een echt sigaartje. Dat is dan de eerste van vandaag tot zover het nog zondag aanvoelt voor mij. Ik ben vandaag niet uit huis geweest. Een gemiste kans? Het zal, geloof ik, de beste fietsdag van de week zijn maar dan opnieuw: Ik maak momenteel mijn kilometers voor het werk. De vaste postbezorger van Nijeveen is nog met vakantie en dus doe ik de combinatie Nijeveen en Havelte inclusief buitengebied. Ik mag dan vier jaar in Nijeveen hebben gewoond maar raak nu pas echt bekend in de wijken van het dorp. Ik denk dat ik voor het werk op het moment op de vijftig tot zestig kilometer per dag zit, maar dat alles dan wel weer met een e-bike. Ik zou anders niet voor mijn lol met een logge postfiets met tassen naar de Bramenweg fietsen. Ik heb deze middag benut met de voorbereiding van de 'Summer Spirit Of 1975' van volgende week zondag en heb de zomer-top 100 van 2018 samengesteld. Muziek, computer, damper en koffie. Meer heb ik niet nodig deze middag. De inleiding van het vorige bericht is eigenlijk meer van toepassing op deze aftelling, want er zit slechts één bij die ik van Albert het gekregen. De nummers 19, 18, 17, 12 en 11 komen van de kringloopwinkel in Hoogeveen. Rory Block heb ik vorig jaar augustus bij de kringloop in Meppel gekocht. House Of Pain heb ik van Albert en Supersister en Chicken Shack komen van de platenwinkel in Dwingeloo.

19. Born With A Smile On My Face-Stephanie De Sykes & Rain (NL, Ariola 13 536 AT, 1974)

18. Dog Days-Atlantia Rhythm Section (NL, Polydor 2066 643, 1975)

17. Strange Magic-Electric Light Orchestra (NL, Polydor 2001 646, 1975)

16. Lovin’ Whiskey-Rory Block (NL, Munich MRS 747, 1988)

15. Jump Around-House Of Pain (België, Tommy Boy TB 526-7, 1992)

14. Radio-Supersister (NL, Polydor 2050 182, 1972)

13. Tears In The Wind-Chicken Shack (NL, Blue Horizon 57-3160, 1969)

12. Holiday Hideaway-Water (NL, Philips 6012 528, 1975)

11. History-Mai Tai (NL, Injection 134.686, 1985)

Gele Bak Top 100: 28-20

De Gele Bak Top 100 nadert de ontknoping en dit betekent eveneens dat de vakantie steeds dichter bij komt. Er is nog veel werk te verzetten. Ik moet immers deze week weten of het al haalbaar is om de Pioneer in de revisie te gooien. Niet dat de fietsenmaker laat weten dat deze de komende drie weken druk is. Ik laat de vakantie-stress nog even voor wat het is. Hoorde ik trouwens vanmiddag op de radio dat het een maand kan duren voordat 'de zomer' weer terug komt? Als daarmee temperaturen van rond de dertig graden wordt gerekend, mag het van mij ook een jaar worden uitgesteld. Het huidige weer is uitstekend genoeg om te kamperen. Het hele kleine beetje regen, zo nu en dan, deert me ook niet. Terug naar de Gele Bak Top 100. Ik wil niet ondankbaar over komen, maar ik denk dat iedere platenverzamelaar dit kan voorstellen. Het is prachtig en bovenal erg verrassend als je weer een pakket singles krijgt toegezonden, maar de ultieme kick is het vinden van een plaatje in een kringloop- of platenwinkel waar je jaren naar op zoek bent geweest. Het plezier, de spanning en alles dat platen verzamelen zó leuk maakt, dat ervaar je pas bij een bezoek aan een kringloop, rommelmarkt of platenzaak. De laatste paar delen bestaan dan ook uit flink wat singles die ik her en der heb gevonden. Vanavond presenteer ik jullie beide delen van dit weekend. Komende zaterdag volgt de nummers 2 tot en met 10 en de nummer 1 krijgt een speciaal bericht. Vijf van de negen singles uit deze aflevering komen van Albert, ook al heb ik Rozalla onlangs nog in een betere staat mét fotohoes gekocht. The Caravelles zat in het pakketje van Baz uit Schotland, Heaven 17, Madness en Everything But The Girl komen van de kringloopwinkel in Hoogeveen.

28. Sengidince-White Butterflies (NL, Philips 6012 507, 1975)

27. You Don’t Have To Be A Baby To Cry-The Caravelles (UK, Decca F 11697, 1963)

26. Temptation-Heaven 17 (NL, Virgin 105.275, 1983)

25. Each And Everyone-Everything But The Girl (Duitsland, Blanco Y Negro 249 409-7, 1984)

24. Upside Down-Diana Ross (US, Motown M 1494 F, 1980)

23. Fight The Power-Public Enemy (Duitsland, Motown ZB42877, 1989)

22. Tarzan’s Nuts-Madness (NL, Stiff 4338, 1980)

21. Are You Ready To Fly-Rozalla (België, Buzz BZZ 106059, 1992)

20. Through Before We Started-Leyers, Michiels & Soulsister (EEG, EMI 1192837, 1990)

Raddraaien: The Troggs

Zal ik eerst beginnen met een kleine huishoudelijke mededeling? Ik heb woensdagavond de singles geteld die klaar staan voor 'Het zilveren goud' in de komende maanden. Het blijkt dat als ik iedere woensdag negen singles presenteer dat het dan op den duur weer aardig parallel gaat lopen. Consequentie is wel dat de singles van augustus tot ver in september doorgaan, maar dat moest dan maar zo zijn. Bovendien moet ik het Solex-ritje naar Steenwijk nog even uitstellen want ik ga eerst nog op bezoek bij de buren in Jutrijp. De muziekhobby komt daar ter sprake en vervolgens worden de singles tevoorschijn gehaald en harde zaken gedaan. Het resultaat daarvan kunnen jullie hier woensdag en de weken erna zien. Ik ben na de 'Raddraaier' van vanavond nog slechts drie singles verwijderd van het einde van deze serie 'Raddraaien' en vandaag mag ik een plaatje zoeken uit een jaren zestig-bak. Het is meteen raak met de eerste, hoewel ik nog even de alternatieven op zoek. Hetgeen me ook meteen inspireert tot een kleine wijziging in de volgende serie: Waarom niet drie singles 'Raddraaien' in één bericht? Ach, dat is iets voor later. Caterina Valente moet nog wachten op een bericht en The Turtles moet ik al eens hebben gehad. De eerste keuze brengt me meteen terug naar de oorsprong van de verzameling: 'Little Girl' van The Troggs uit 1968. Ik kijk altijd eerst bij www.singlehoesjes.nl en Peter heeft de Duitse Hansa staan op de site en dus ga ik naar 45cat voor het bovenstaande Nederlandse hoesje zoals ik hem heb gekocht.

Waar en wanneer? De oorsprong van de verzameling. Dan heb ik het over zaterdag 17 juni 1989. Ik heb die ochtend reeds dertig singles in mijn koffertje zitten. Ook heb ik even daarvoor het wereldbedrag van vijf gulden uitgegeven aan een tweedehands single en dus heeft de gekte reeds toegeslagen. Heb ik nu net de draaitafel van mijn zus gekocht of doe ik het nog met de oude Philips koffergrammofoon? Of wellicht beide tegelijk? De speler van mijn zus is een Tesla en ik vraag me anno 2019 af of dit iets heeft te maken met de fabrikant van de batterijen voor de elektronische sigaretten. O ja, het schijnt ook nog iets met auto's te doen... Ik denk dat het antwoord ontkennend moet zijn. Zo vooruitstrevend als Tesla op de weg is, zo 'budget' is deze platenspeler. Compleet met plakhout. Het is echter een forse stap vooruit op de Philips met de versleten naald. Op 17 juni 1989 wordt in Jutrijp een braderie gehouden. Ik ben dan reeds op zoek naar platen. Mijn tante heeft veel elpees in de aanbieding die heerlijk staan te genieten van het zonnetje. Ik mag ze 's middags voor niets ophalen en ze zijn dan zo krom als een hoepel. Handelaar Piet staat even verderop in de straat. In 1995 zal ik van hem een Kreidler Florett kopen, maar daarover volgend jaar meer! In 1989 heeft hij een bescheiden stapeltje singles. 's Ochtends haal ik bij hem 'The House Of The Rising Sun' van The Animals voor een kwartje en een paar uur later 'Twinkle Toes' van Roy Orbison en 'Little Girl' van The Troggs. Tot 1997 denk ik dat ik twee heuse collector's items op de kop heb getikt. Waar menigeen de fout maakt bij een overleden artiest (m/v) dat zijn of haar platen opeens veel geld waard zijn, ben in ik tot 1997 in de veronderstelling dat het automatisch betekent dat een plaat zéér zeldzaam is als deze niet in de hitparade heeft gestaan. Anno 2019 is de prijs van deze Troggs-single nog altijd bescheiden, ook al mag het meer kosten dan een ouderwets kwartje.

Een bericht van normale lengte. Dat is hetgeen dat ik altijd beloof bij 'Raddraaien' en vanavond ga ik daar andermaal van afwijken. Ik zou verder willen vertellen over de vroegste maanden van mijn platen verzamelen maar ik realiseer me ook dat ik dit verhaal al eerder heb gedaan. In plaats van een herhaling van zetten, kan ik wellicht beter de 'Gele Bak Top 100'-afleveringen van dit weekend gaan voorbereiden? Dat ga ik dus doen. Hoogtepunt van het bericht is, mijns inziens, het fraaie Nederlandse fotohoesje dat je weinig ziet.

Eretitel: 'Candy'

Thuis hebben we een paar snoepjesmomenten per dag. Niemand die durft om uit zichzelf een dropje te pakken, hoewel de pot niet achter slot en grendel staat. Hierbij reken ik dan niet de pepermuntjes na het eten. We hebben meestal muntdropjes en zo halverwege de morgen en de middag brengt moeders een paar dropjes de kamer binnen. Ik krijg pas zakgeld als ik naar het voortgezet onderwijs ga en al gauw is de vijf gulden per week té weinig met het oog op de platenhobby. De eerste twee jaar gaat het geld echter vooral op aan zoetigheden. Op de Oude Koemarkt zit dan nog altijd 'De Toverbal', een zéér uitgebreide snoepwinkel. De centen zijn reeds jaren ervoor afgeschaft en dus gaan de prijzen van een stuiver en een dubbeltje via een kwartje naar een gulden of meer. Al deze snoeperij blijkt funest te zijn voor mijn gebit en het kwaad is al geschied als ik de snoepwinkel achter me laat en het geld ga besteden aan singles. Anno 2019 eet ik minstens één reep chocolade per dag, soms meer, maar heb verder niets meer met snoepjes. Toch bevind ik me vanavond andermaal aan de toonbank van 'De Toverbal'. Ik heb een kwartje te besteden en wil daarvoor drie zaken hebben. Dat wordt dus twee van een dubbeltje en een derde voor een stuiver? De 'Eretitel' is 'Candy'.

3. Cameo (1986)
Ik ben aanvankelijk helemaal niet van plan om mijn geheugen op te frissen. De opstelling van deze 'Eretitel' is al bekend zodra ik naar de drie titels kijk. De nummer 1 staat als een paal boven water. Van de overige twee kan ik deze van Cameo niet meteen voor de geest halen, anders dan bij 'Word Up'. Toch moet ik even Google raadplegen om zeker te weten dat de plaat uit 1986 is en dan word ik geconfronteerd met de videoclip uit 1986. Even een stukje beluisterd en, nee, dat gaat niets veranderen aan de volgorde van vanavond. Cameo is dus de hekkensluiter vanavond.

2. Iggy Pop (1990)
Ik weet zeker dat er '1989' op het label moet staan, maar als er een plaatje is dat meteen aanvoelt als de eerste 'nieuwe' van de jaren negentig? Ik moet bekennen dat dit mijn kennismaking is geweest met Iggy Pop, 'Real Wild Child' van een paar jaar eerder is me ontglipt. De interesse gaat echter meteen uit naar Kate Pearson dat op hetzelfde moment een hit heeft met The B-52's. De plaat zorgt jaren voor een aangename 'flashback' naar de zondag van de KRO. Ik durf te wedden dat dit is gekozen tot 'Speciale Aanbieding'. Sinds 2004 heb ik dan de single en het wordt veel gevraagd in de clubs en kroegen waar ik draai. Ik moet erkennen dat ik de plaat wellicht een paar maal teveel heb gehoord, maar nog steeds: Deze weigert om 'kapot' te gaan in mijn beleving. Als ik hem nu zou opzetten, zou ik weer met evenveel plezier luisteren. Toch is het vanavond niet de nummer 1.

1. The Astors (1965)
Laat me beginnen met een 'fun fact'. The Astors zit eveneens in de allereerste 'Listen Carefully, I Shall Say This Only Three Times' en in de allereerste 'Tuesday Night Music Club'. Ik ben de rubriek even daarvoor een beetje onbewust begonnen in de 'Laid(back) Night Show' en omdat 'TNMC' hooguit voor een paar weken is, durf ik het wel aan om het vaker te proberen. Alle begin is moeilijk? Zowel Golden Earring als 2 Unlimited hebben een 'Twilight Zone', maar The Astors heeft een 'In The Twilight Zone'. Wat is het verschil? Dat mag na jaren van de 'Eretitel' wel duidelijk zijn? Gelukkig kan een twijfel bestaan bij 'Candy'. De plaat is in januari nog de 'Classic Week Spot' geweest en dus behoeft het geen uitleg waarom dit het ultieme snoepje is voor mij?

De wereld zal nimmer genoeg krijgen van stomme liefdesliedjes. Vrij naar Paul McCartney & Wings. Volgende week zal ik echter mijn liefde aan jullie verklaren in drie verschillende liedjes.