Honderd achteruit: Visage

Nog één bericht en we zitten op 4900. De slingers en het gebak mogen achterwege blijven want over drie maanden hoop ik het 5000e bericht te publiceren. Hoewel ik de Gele Bak Top 100 van 2023 net een paar weken geleden heb afgesloten, ga ik in de 'Honderd achteruit' vooralsnog door met de Top 100 van 2022. Ik ben daarin pas bij nummer 45 aanbeland en dus gaat dit nog wel even duren, ook al zitten verderop in de lijst een aantal 'dubbele' artiesten die ik al eerder heb behandeld en een enkeling die in de 'Honderd achteruit' over 2023 gaat terug komen. 'Honderd achteruit' is in feite een soort van 'Raddraaien' geworden. Wie weet dat ik ooit deze rubriek weer ga introduceren maar het komende jaar in ieder geval de 'Honderd achteruit'. Op nummer 45 vinden we een single van Visage. Een groep welke ik alleen ken van 'Fade To Grey' en ik denk 'aha, interessant' als ik hem tegenkom in de, niet meer bestaande, kringloopwinkel in Steenwijk. Pas nadat ik de plaat een paar keer heb gedraaid, begin ik het nummer meer en meer te waarderen. Waarvan akte want 'Mind Of A Toy' van Visage eindigt op nummer 45 in de Gele Bak Top 100 van 2022.

Malle Pietje. Het duurt even voordat de naam me invalt. Ik ben er héél vaak langs gefietst maar slechts eenmaal binnen geweest. Dat is in juli 2021. Hij heeft ten tijde van de corona hele omslachtige regels waar ik niets voor voel en dus sla ik de winkel in eerste instantie over. In de zomer van 2021 zijn de meeste regels opgeheven en is het 'safe' om binnen te kijken. Ik tref vooral veel rock'n'roll uit de jaren vijftig maar niet allemaal in de beste staat. Verder de nodige jaren zeventig en tachtig en dus ook deze single van Visage. Ik ben eind vorig jaar nog wel van plan geweest om nog eens te kijken bij de winkel. Ik kom er echter steeds langs als ik net aan mijn postronde ben begonnen. Als ik dan uiteindelijk tijd heb gevonden om binnen te kijken, valt er weinig te zien. De hele winkel is leeg en het pand is beschikbaar voor een volgende. Ach, ik geloof dat ik qua singles wel het meest interessante heb meegenomen in juli 2021.

Stephen John Harrington is zijn volledige naam, maar hij gaat door het leven als Steve Strange. Hij wordt op 28 mei 1959 geboren in Wales. In 1976 ziet hij The Sex Pistols in een lokale club en wordt vrienden met bassist Glen Matlock en Jean-Jacques Burnel van The Stranglers. Hij vertrekt naar Londen om zich aan te sluiten bij een paar punkbands. Toch zal hij vooral worden herinnerd als de uitvinder van de 'New Romantic'-beweging. Hij begint in 1978 met het organiseren van clubavonden voor de 'weird and the wonderful'. Jan Modaal in spijkerbroek en t-shirt komt niet naar binnen. Dat blijkt zelfs als Mick Jagger de deur wordt geweigerd. Strange is meer dan organisator alleen, hij is tevens het boegbeeld van de beweging. Hij staat bekend als één van de eerste 'gender benders'. David Bowie is daarbij een inspiratiebron geweest maar hij vindt veel bijval in de 'New Romantic'. Mannen met make-up die doorgaans langer voor de kapspiegel zitten dan hun vriendinnen. Strange is daarnaast openlijk biseksueel en houdt er een snuifhobby op na. Als ik in 1999 in Mossley woon, komt hij nog even in het nieuws als hij is gearresteerd na een winkeldiefstal. De buit is opvallend: Hij heeft een Furby gestolen voor zijn neefje. Hij wordt schuldig bevonden en moet drie maanden brommen. In de jaren negentig organiseert hij trance-feesten op Ibiza en richt in de nieuwe eeuw een nieuwe Visage op. Hij overlijdt op 12 februari 2015 aan de gevolgen van een hartaanval. Strange is slechts 55 jaar geworden.

De eerste incarnatie van Visage houdt zeven jaar stand. Strange richt de 'supergroep' op met Midge Ure. Ure heeft dan al hits gehad met Slik ('Forever And Ever' en Requiem' in 1976) en Rich Kids en zal van 1979 tot en met 1981 deel uitmaken van Thin Lizzy om uiteindelijk toe te treden tot Ultravox. Dat laatste op uitnodiging van Rusty Egan, mede-oprichter van Visage. In 1979 verschijnt de debuutsingle 'Tar' op het Radar-label maar dat is geen succes. Wel wordt Strange en andere bezoekers van de Blitz Club gevraagd om mee te doen in de videoclip van David Bowie's 'Ashes To Ashes'. 'New Romantic' is vanaf 1980 een 'ding' geworden in de Engelse entertainmentindustrie. Het werk voor de debuutelpee ligt onnodig lang op de plank en verschijnt pas eind 1980 bij Polydor. 'Fade To Grey' is dé grote hit van de groep en 'Mind Of A Toy' de opvolger. De laatste doet nog altijd nummer 13 in Engeland, nummer 10 in Duitsland, 16 in Ierland en de Tipparade in Nederland. Kort nadat het album is verschenen zijn de overige leden allemaal actief in andere bands. Strange wil in eerste instantie een nieuwe band samenstellen voor een tweede elpee maar dat gaat niet lukken. Uiteindelijk weten de oorspronkelijke leden nog één keer tijd vrij te maken voor 'The Anvil'. Het album bereikt zowaar de Engelse top tien en hoger dan de voorganger, maar voor de rest is het een middelmatige verkoophit. Met het derde album tracht Strange zelfs een 'live'-band te creëren maar dat is geenszins succesvol. In 1985 valt het doek voor de band.

In 2002 is een tweede incarnatie van Visage welke het vol houdt tot 2011. Een jaar later formeert Strange een totaal nieuwe Visage en blijft daarmee actief tot aan zijn dood.

Vakantiegroet uit 2019

Bij Frederikshaven, het chauffeurscafé van Uffelte, zie ik een geknakt bordje van de oldtimerdag in Ruinerwold. Ik meen even de datum van gisteren te hebben gelezen maar bij nader inzien weet ik het weer: Het is de derde zaterdag van augustus. Jarenlang is dat de eerste dag van mijn vakantie. In 2015 rij ik nog een eindje mee in de optocht als ik de vrijdagmiddag mijn telefoon op de zaak heb laten liggen. Uiteraard komen ze in Nijeveen niet door de straat. Wel in Uffelte! Over de Zuidstraat en dan het hoekje om de Dorpsstraat op. Op het plein zit ik dus op de eerste rang. Ik heb vaak wel idee om naar Ruinerwold zélf te gaan maar het komt er gewoon niet van. Komende zaterdag zullen ze ongetwijfeld weer Uffelte aan doen terwijl ik post bezorg in Steenwijk. In 2019 is de derde zaterdag van augustus mijn eerste vakantiedag. De auto's heb ik overdag niet meegemaakt en het is pas laat op de middag als ik actief word. Ik heb een leuk plan in gedachten: Lopende naar Dwingeloo, daar boodschapjes doen en dan met de bus terug naar huis. Als dat zou kunnen?

Om een lang verhaal kort te maken, wacht ik een half uur bij de bushalte in Dwingeloo en geef dan de hoop op. Er rijdt dan slechts één bus per anderhalf uur (inmiddels is dat gedurende het weekend eentje per uur geworden) en dus zakt de moed me even letterlijk in de schoenen. Met een tas boodschappen ga ik toch maar aan de wandel en bereik zowaar Wittelterbrug. Dan ben ik ruim een uur onderweg geweest en ben op tijd om de volgende bus te pakken. Voor dit ongerief heb ik nog een gratis reisdag ontvangen, ook al is het een drama als ik deze in februari 2020 wil verzilveren. De dagen erna is er vrijwel geen activiteit. Ik ben deze vakantie een beetje 'gehandicapt' want de Pioneer staat al een tijdje in de schuur te wachten op een renovatie en ik heb de (elektrische) fiets moeten achterlaten op de zaak. Op woensdagmiddag ga ik met de bus naar Meppel. Op het boodschappenlijstje staat onder andere poloshirts. Ik geloof dat ik donderdag al in actie wil komen en dat dit wordt uitgesteld tot vrijdag. Die dag voel ik me ook lamlendig en besluit dan op zaterdag te gaan reizen. Op zichzelf weer hetzelfde plan als in 2017. Gewoon met tent en al in de bus naar de camping en ter plekke een fiets huren. Op vrijdagavond doe ik boodschapjes in Havelte en mis ternauwernood de bus. Ach, het is lekker weer en ik loop bijna fluitend terug naar huis.

Op zaterdagmorgen stap ik op de bus. Tot Assen heb ik de bus voor me alleen en kan dus wel een tas op een stoel houden. In Assen komen er een paar vervelende gasten binnen die opeens een hele hoop stennis willen schoppen over mijn bagage. Gelukkig komt het station spoedig in zicht en laat ik me mijn humeur niet bederven. Met de bus verder naar Sleen. Daar komt de volgende tegenvaller. De vorige eigenaar van de camping heeft de boel verkocht. Hoewel ze het met de beste bedoelingen runnen, merk ik echter meteen dat het niet zo 'ouderwets' en gemoedelijk is als de voorgaande jaren. Ik kan in principe gewoon op het trekkersveldje staan maar ik eis een caravanplek op. Daar zal een paar dagen later een hoop geharrewar over komen. Het is niet meer dan een principekwestie want ik zou inmiddels helemaal akkoord gaan met de afspraak. Omdat mijn buskaartje nog de gehele dag geldig is, ga ik even op en neer naar Emmen en koop een sloot platen. De volgende dag ga ik op de huurfiets naar Emmen. Ik heb geen plannen en zie wel waar de wind me naartoe waait. Dat gaat aardig snel naar Ter Apel en dan heb ik opeens zin om weer eens in Sellingen te kijken. Daar besluit ik om volgend jaar, 2020, te gaan kamperen. Na een uitgebreide brunch stap ik weer op de fiets en 'verdwaal' later op de middag zelfs nog even. Maandag is inmiddels traditie om naar Duitsland te gaan en ook ditmaal bereik ik Meppen. Het is verschrikkelijk warm, maar... de wind is noordelijk en dat betekent dat ik voortdurend zijwind heb. Dat houdt het juist een beetje koel.

Op dinsdag maak ik de fout om eerst tegen de wind in te fietsen. Als ik me omdraai, heb ik de wind in de rug. Dat is normaal gesproken lekker maar behalve op deze dag. Het is dermate heet dat je de wind gewoon mist! Tussen Grolloo en Orvelte wordt het steeds zwaarder. Mijn water is op en mijn tong voelt als leer. Op een terras in Orvelte klok ik drie glazen bitter lemon weg en ga weer verder. In de buurt van het Drentse Meppen is de tong wederom van leer maar bij de supermarkt kan ik eten halen en een dorstlesser. Terug op de camping heb ik mijn besluit al genomen. Ik ben het noorden in geweest, het noordoosten en het oosten. Coevorden kan me dit jaar worden gestolen en westelijk fiets ik in een richting waar ik 'gewoon' ook wel eens kom. Bovendien gaat me tegenstaan dat ik de paden té goed lijk te kennen. Het wordt te bekend voor mij en kijk nu al uit naar volgend jaar om het eens in Sellingen en omgeving te proberen. Woensdag ga ik met de bus terug naar huis en moet de chef bellen om me van Havelte naar huis te brengen. De rijksweg ligt eruit voor een week. Op zaterdagmiddag ga ik tenslotte een wandeling maken. Deze heb ik wel vaker gememoreerd. Na een heerlijk ijsje in Wittelte loop ik door naar Diever. Daar haal ik een paar kleine boodschapjes en loop door naar Wapse. Dan door het bos. Onderweg zie ik de onweersbui naderen en ben net op tijd het bos uit. Als ik omkijk, zie ik de onweersbui boven het bos hangen. Als ik thuis ben, begint het ook hier te regenen en te onweren. Ik druk de computer aan en zie dat onze radiobaas een mailtje heeft gestuurd. Hij gaat stoppen met het station. Even stopt de wereld met draaien maar uiteindelijk zullen wij het schip overnemen. En gaan we komende dinsdag, in 2023, zelfs naar een nieuwe stream!

2019 voelt in vele opzichten als 'de laatste keer' zonder dat ik kan duiden wat er precies voor de laatste keer is. In 2020 zal ik echter niet, zoals gepland, naar Sellingen gaan met vakantie maar weet nog altijd een paar nachten te ontsnappen. Daarover ga ik volgende week schrijven.

Singles round-up: augustus 2

Voor mij persoonlijk is de vakantieperiode nog niet aangebroken, maar als ik door mijn oogharen om me heen kijk en als het enigszins fraai weer is, dan kan ik de vakantie ook beleven. Zo ben ik gisteravond op de fiets naar Dwingeloo geweest voor een aantal boodschapjes. Ik ben niet meer dan drie kilometer van huis of ik zou me kunnen voorstellen dat ik ergens verderop in Drenthe fiets. Bij het verlaten van Uffelte zie ik een bordje van de oldtimerdag in Ruinerwold. Ik meen even te hebben gelezen dat het gisteren was, maar nee... de derde zaterdag van augustus is volgende week. Dat is doorgaans de start van mijn vakantie maar in navolging van vorige jaren moet ik andermaal even wachten. Het heeft me wel geïnspireerd tot een kleine serie 'vakantieverhalen'. Na deze 'Singles round-up' zal ik aftrappen met het eerste deel, hoewel dat ook best vanavond kan worden. Vrijdag is een pakketje van Juno binnengekomen en gisteren eentje uit Rotterdam van Discogs. De laatste heb ik samen met een Franse order bijna twee weken geleden geplaatst en bij beide duurt het een week eer ze op de post gaan. In de tussentijd arriveert de Italiaanse order (Jackson Sisters) terwijl juist deze verkoper een lage score haalt op het 'snel verzenden'. Enfin, de Franse partij moet nog arriveren en kan in één bericht, nu eerst de meest recente Juno's en de Nederlandse.

* Avis- Baby This Love I Have (US, Feline, 2023)
Het label vermeldt 2022 maar de single is eerder deze maand verschenen. Oorspronkelijk is 'Baby This Love I Have' in vermoedelijk 1987 uitgebracht. Deze nieuwe uitgave heeft geen catalogusnummer van Feline, er zijn in 1987 drie verschillende singles met 32187 als catalogusnummer en eentje daarvan is 'Baby This Love I Have'. Tot in hoeverre deze remix afwijkt ten opzichte van het origineel kan ik nog niet oordelen. 'Baby This Love I Have' is oorspronkelijk van Minnie Riperton en komt van haar postuum verschenen elpee 'Adventures In Paradise'. Avis' stem komt erg in de buurt van Minnie en haar liefde voor de zangeres spreekt uit het feit dat de oorspronkelijke b-kant, 'Simple Things', van hetzelfde album komt. Dat verklaart ook meteen waarom het nummer me een paar weken geleden heeft 'gegrepen' want voor Minnie Riperton kun je me altijd wakker maken. Op de keerzijde staat de instrumentale versie van dezelfde remix.

* Junei'- You Must Go On (US, Numero, 1987, re: 2022)
Ik denk dat iedere radiomaker zijn of haar eigen tactiek heeft om een speellijst te maken. Ik ken genoeg makers die kijken hoe de vlag waait en daar een speellijst op afstellen. In de tijd van 'Floorfillers' liet ik me ook graag leiden door Youtube en welke aanbevelingen het doet op basis van eerdere zoekpogingen. Mijn collega Lee hanteert dit nog altijd voor zijn show op maandagavond en zo is het bijna twee weken geleden dat ik 'You Must Go On' van Junei' hoor. Als ik de plaat zoek op Discogs wordt het me al gauw duidelijk want Numero doet veel om in de zoekresultaten te komen op Youtube. Junei' is het pseudoniem van Willie Lee en hij neemt in 1987 twee nummers op voor een single op het Pharaohs-label. De originele single is onvindbaar en stevig aan de prijs (gemiddeld zo'n 250 euro) en zelfs heruitgaven zijn kostbaar. Numero heeft de kanten omgedraaid en 'You Must Go On' is nu de b-kant van 'Let's Ride'. 'Let's Ride' is de meer upbeat kant en ontbeert de sfeer van 'You Must Go On'. Op beide kanten kun je de beste bedoelingen horen maar geldgebrek levert niet de beste studio op en door het gebruik van moderne synthesizers krijg je dan al snel een 'lo-fi'-geluid zoals je dat in oude horrorfilms tegenkomt. Onderhuids is 'You Must Go On' juweel van een nummer en misschien had ik de plaat wel overgeslagen als het minder klungelig was opgenomen.

* Les Imprimés- Falling Away (US, Big Crown, 2023)
Bij de aanblik van het label moet ik even denken aan de vrouwelijke voetballers die wellicht onderweg zijn naar huis. De Martens op het label is echter een Noorse producent met de naam Morten Martens. Les Imprimés is de naam van zijn project. In 'Falling Away' overstemmen de drums waarmee zijn producties in de verte lijken op die van Kelly Finnigan. Big Crown staat bekend om de grootse retro-soul-opnames welke oprecht klinken alsof de jaren zestig en zeventig een aanvaring hebben gehad met de hiphopbeats uit de jaren negentig. Het levert altijd fraaie muziek op en dat is bij Les Imprimés andermaal het geval. De b-kant heet 'Still Here' en dat is méér van de psychedelische soul zoals The Monophonics deze maakt. 'Falling Away' is hier echter mijn ultieme favoriet.

* Bernetia Miller- You Can Tell Me Goodbye (UK, Athens Of The North, 1970, re: 2023)
Ik heb jaren geleden eens geschreven dat ik tracht om zo weinig mogelijk op de hoogte te blijven van Athens Of The North omdat het me anders teveel geld kost. Anno 2023 is het 'mis'. Ik laat Juno me informeren als Athens Of The North een nieuwe release heeft. Dat heeft me reeds Antone & The Underworld opgeleverd en nu de 140e single van Athens. Toch mag ik bij dit label nog kritisch zijn want niet iedere plaat is automatisch een winnaar voor mij. Bernetia en haar Soul Groovers lijken gewoon uit Amerika te komen, maar het voelt aan als een product van Barbados. Het is funky soul maar de positionering van de zang in  het geheel lijkt overeen te komen met de opnametechniek van Barbados. De b-kant is een ballade welke evenzeer past in de Carib-soul. 'Goodbye' is meer het werk voor de dansvloer maar beide kanten intrigeren me in zekere zin.

* Emilia Sisco- Trouble (Finland, Timmion, 2023)
Emilia Heinonen is de naam van deze 32-jarige Finse schone en één van de laatste aanwinsten aan de boom van Timmion Records en Cold Diamond & Mink. 'Trouble' zou zomaar een grote hit kunnen worden maar helaas zal dat vooralsnog alleen binnen de Blauwe Bak het geval blijven en bij collega soul- en funk-dj's. 'It'll Get Better' belooft de titel van de b-kant. Het is een meer bluesy kant met orgel maar Emilia staat te boek als een zangeres binnen de soul, blues en jazz en kan dus overweg met deze opzet. Voor de Blauwe Bak is het iets minder interessant maar we hebben hier zeker te maken met een eigenzinnig talent. 'Trouble' is dé hit voor mij!

Een leven met Robbie

Misschien heeft het iets met de recente zenderveiling van doen? Op de wekkerradio moet ik de radiozenders nog ouderwets uit de ether trekken. De regionale zenders Oost (Overijssel) en RTV Drenthe zijn goed te bereiken en RadioNL zit op meerdere frequenties. De afgelopen jaren heb ik altijd de wekkerradio op Q Music gehad maar opeens komt deze met een hoop ruis. Ik ga op zoek naar een andere zender en kom zo uit bij... Veronica. Ik moet toegeven dat ik Veronica was vergeten en de laatste keer dat ik iets heb gehoord van de zender moet in 2019 zijn geweest. Ik ben dan niet heel erg enthousiast. Maar nu... in 2023... zou ik willen dat ik het eerder had ontdekt. Als je van oude muziek houdt en van de betere nieuwe popmuziek, dan is Veronica de beste keuze. Qua gouwe ouwen kent het opeens helemaal geen grenzen meer en je hoort nummers waarvan je nooit zou hebben verwacht deze nog eens via Hilversum te kunnen beluisteren. Het is woensdagavond als ik een 'beauty sleep' heb gehad en wakker wordt met het nieuws van het overlijden van Robbie Robertson. De man is al op leeftijd en je zou het mogen verwachten. Op Veronica is 'Somewhere Down The Crazy River' net afgelopen en wordt het volgende nummer aangekondigd. Dat raakt een snaar bij mij. Ik ga 'Een leven met Robbie' schrijven op Soul-xotica!

Ik vermoed dat ik in 'Van het concert des levens' tot dezelfde conclusie moet zijn gekomen: 1988 is een 'dubbel' jaar voor mij. Op muzikaal vlak leer ik The Moody Blues kennen en dat zal uitmonden in een platenverzameling van enkele duizenden singles. Aan de andere kant zit ik nog steeds op school en dat zijn voor 'eenzame' jaren. Ik heb een goede kameraad in de klas maar deze woont in de buurt van Heerenveen en zie ik dus niet buiten schooltijd. Mijn kennismaking met Robbie Robertson neemt me terug naar de voorjaarsvakantie van 1988. Ik zit in de brugklas van de LEAO en verzamel speelgoedautootjes. Qua muziek heb ik dan vooral interesse in platen die vóór mijn geboorte zijn gemaakt en kan niet echt mee komen met de hippe klasgenootjes en hun Madonna en George Michael. Mijn kameraad is echter een grote Elvis-fan dus dat schept een band. Het tientje voor het banden plakken is geregeld 'op' en in 1988 en 1989 weet ik ook geregeld de huishoudportemonnee te vinden. Natuurlijk komt dat altijd binnen een dag uit en volgt er straf, maar op ene of andere manier haal ik een 'kick' uit het avontuur en het gevoel dat ik 'rijk' ben (ook al gaat het vaak maar om vijf gulden of een tientje). Zo ook vroeg in de voorjaarsvakantie. Tegen het einde van de week wordt het echter ontdekt en kan ik een dag binnen blijven terwijl ik zo graag naar buiten wil om te fietsen. En ik heb weer een paar weken lang een rijksdaalder minder zakgeld.

Dat is de eerste herinnering aan 'Somewhere Down The Crazy River'. Ik heb dan nog nooit van Robbie Robertson of The Band gehoord. Als in 1990 Sunrise haar deuren opent in Sneek staat het titelloze album van The Band in de etalage. Tot mijn grote geluk zie ik dat de Nederlandse fotohoes van 'The Night They Drove Old Dixie Down' in de bak staat voor een gulden. Alleen ontbreekt de single van The Band. Daarvoor in de plaats krijg ik 'All Along The Watchtower' van Jimi Hendrix. Geschreven door Bob Dylan en dus is er een directe link met The Band. In 1992 vind ik 'Fallen Angel' in Leeuwarden op single en deze heb ik afgelopen zondag nog gedraaid in een persoonlijke top 40 over 1987. Intussen heb ik al 'Time To Kill' voor een gulden gevonden op single, de lege fotohoes kom ik jaren later tegen. 'The Night They Drove Old Dixie Down' heb ik tegenwoordig in een Amerikaanse persing maar deze zit in het oorspronkelijke Nederlandse hoesje. 'Somewhere Down The Crazy River' komt in 1994 in mijn verzameling wonen en daar stopt het even, hoewel ik in 1993 in een partij albums een heruitgave van 'Cahoots' uit 1971 heb binnen gehaald. O ja, om de singles af te maken: 'Life Is A Carnival' vind ik in 1996 of 1997 in Denemarken.

In 2002 woon ik bij Jan in de Irisstraat als in De Meenthe een paar maal een platen- en cd-beurs wordt gehouden. Het is hier dat ik een exemplaar koop van 'Stage Fright'. De liefde voor dat album is in de voorgaande jaren aangewakkerd door de mensen van de KRO op Radio 2. 'Stage Fright' is dan ook het tweede nummer dat Veronica draait na het horen van het overlijden van Robbie en er loopt een rilling over mijn rug. Ik denk als ik ooit een lijst moet samenstellen van favoriete albums dat 'Stage Fright' zeker in de top vijftig staat. Ik draai het in de jaren 2002 en 2003 zó regelmatig dat het een 'soundtrack' is geworden. Bij het horen van het album ben ik opeens weer aan de Rembrandtstraat. Toch moet ik erkennen dat dit ook meteen het einde van het verhaal is. Ik heb nooit weer een ander album van The Band gekocht en hoewel veel mensen bij me hebben aangedrongen, heb ik nooit zoveel gehad met 'The Last Waltz'. Maar alleen al voor het album 'Stage Fright' maak ik graag een hele diepe buiging voor Robbie Robertson.

Het zilveren geheugen: augustus 1998 deel II

'Ik vind een camping aan de Lek. Het waait er gemeen hard en ik zoek een plaatsje in de schaduw van een onbemande stacaravan. Tijdens het tent opzetten, zou mijn shag zijn weggewaaid. Op zich geen probleem, ik heb nog wel, alleen mis ik mijn aansteker. Ik heb er een nacht op geslapen, want het blijkt onder mijn grondzeil te liggen. De wind gaat liggen, terwijl ik een jongedame telefonisch feliciteer met haar 72e verjaardag. Een konijntje komt voorbij huppen. Later die avond realiseer ik me dat ik in 1998 hier al een keer ben geweest. Maar die herinnering kan later nog wel eens...'. Dit schrijf ik op 9 augustus 2010 in de 'Summertime Blues', ofwel mijn reisverhaal van de afgelopen fietsvakantie. Ik heb gezocht naar de naam van de camping maar kan het niet meer vinden. In 2010 heb ik de naam niet genoemd. Hoewel het bericht in augustus is geschreven gaat het over 26 juli, de verjaardag van moeder. Dat ik dertien jaar later nog altijd deze praatpaal in gebruik zou hebben, kon ik toen nog niet weten. Ik geloof niet dat ik verder ooit de camping heb genoemd, maar nu gaat het er dan toch eindelijk van komen? Mijn geheugen laat me in de steek wat betreft de vakantie in 1998 maar stukje-bij-beetje weet ik het enigszins te reconstrueren. Ik ga weer een poging doen!

Kees vertrekt op de maandag nadat we samen naar de Weerribben en Kalenberg zijn geweest. Ben ik op voorgaande edities van Woodstock vooral een eenling die soms voor een uurtje gezelschap heeft maar een dagtaak heeft aan mensen groeten, in 1998 ontstaan er een paar vriendschappen en beweeg ik me voornamelijk binnen dit groepje. De week erop zal het volle maan zijn en zo hippie als we zijn is dat een goede reden tot een feestje. Dat moet gaan plaatsvinden in Gaasterland. Kees zal me van huis halen en ook Des komt mee. Tussen de maandag na Woodstock en dit weekend is het vrijwel blanco. Geen idee wat ik op de dinsdag heb gedaan. Ik weet wel dat ik op woensdagmiddag een lift naar huis heb en dat de chauffeur ter plekke mijn Solex koopt. Dat tijdperk is dus afgesloten! We zullen in de Gaasterlandse bossen de volle maan vieren maar op een ene of andere manier worden we gedwongen om uit te wijken naar de achtertuin van één van de Friese broers. Op zondagmiddag stelt Kees voor dat ik wel een paar nachten bij hem kan logeren en ik heb daar wel oren naar. Eerst moeten we Des droppen in Vianen en hij stelt voor dat we naar de camping gaan en een drankje doen bij zijn ouders. Dat beeld komt bij me op als ik de ochtend van 27 juli 2010 mijn tent open rits en uitzicht heb op de Lek.

Kees heeft een fraai appartement in Spijkenisse. Het huis vertelt zijn verhaal. De verzameling speelgoedautootjes vormen zowaar een museum. Ik verblijf op de slaapkamer waar zijn platencollectie staat. Nog niet alle platen maar die zal ik het jaar erop treffen. Ik kan niet herinneren dat we iets hebben gedaan in deze dagen. Ik neem wel een paar cassettebandjes op met muziek uit zijn collectie. Op woensdag ga ik weer terug naar Jutrijp. Wat ik me voor de rest nog kan herinneren van de vakantie is dat ik op de laatste vrijdagavond de stad ben in geweest. Bij het laatste tunneltje in Sneek staan vervelende jongens en zij proberen me van de fiets te trappen. Resultaat is dat het achterwiel is verbogen. Laat het nu ook nog eens de fiets van moeder zijn en dus is het dubbel balen. Jaren later hoor ik van mijn Sneker vrienden dat ik in deze tijd erg 'serieus' ben voor mijn doen. Ja zeg... Na alles wat er in de eerste maanden van 1998 is gebeurd?

Qua weer stelt de zomer van 1998 ook niet heel erg veel voor, althans in de periode dat ik in Nederland ben geweest. Woodstock is koud en regenachtig. Het weekend van de volle maan scheelt niet alles maar later in de week is het weer een stuk frisser. De korte broek komt er niet aan te pas.

Omdat ik niet de exacte naam en locatie van de camping weet te vinden en evenmin een herkenbare foto ga ik dan voor het thema van de volle maan. Ik gebruik dan graag nog eens de foto van de bloedmaan waarmee een onderzoeker in 2015 mee op de proppen komt. Het blijkt in werkelijkheid een schijfje chorizo te zijn...

Week Spot: Robin Beck

De uitzendingen van 'The Vinyl Summer Spirit Of 1979' zijn veilig gesteld voor dit weekend. Zoals het nu lijkt, gaat de verhuizing naar de nieuwe stream nog wel even duren. Het is op dit moment het tegenovergestelde van eerdere situaties. Ik heb wel eens een tijd gehad dat ik niet eerlijk het budget heb voor nieuwe naalden en noodgedwongen een aantal digitale shows doe in plaats van de vinylshows. Nu is het andersom: De digitale shows gaan lastig worden en dus moet ik een alternatief kiezen met vinyl. Zo ben ik van plan om vanavond 'Floorfillers' weer eens af te stoffen. Hoewel deze show al sinds 2016 uit roulatie is, is het ongeveer tien jaar geleden dat ik met de show ben begonnen. Vrijdagavond laat ik ook opnieuw weer even aan me voorbij gaan en dan zou ik vóór dinsdag de switch moeten hebben gemaakt naar een meer recente Virtual DJ op de 'nieuwe' laptop. Ik zit een paar weken geleden te dubben tussen 1978 en 1979 en kies dan toch voor 1979. Iets van de tering naar de nering zetten want ik heb meteen deze van Robin Beck in gedachten voor de Week Spot. De Week Spot van deze week is dus 'Sweet Talk' van Robin Beck.

Ik denk dat ik wel kan stellen dat de 'first time' dat de wereld kennis maakt met Robin Beck als in 1988 haar 'First Time' wordt gebruikt in een Coca Cola-reclame. Hoewel ik de single al sinds de eind jaren negentig in de collectie heb staan, heeft deze nooit overuren gedraaid. Het is me wellicht iets té Amerikaans en gelikt. Het is een half jaar geleden als een kameraad op Facebook terugblikt op een avond waar hij platen heeft gedraaid en hij deelt de 12" van 'Sweet Talk' met ons. 'Het zal vast iemand anders zijn', denk ik meteen en moet zeggen dat 'Sweet Talk' me meteen ligt. Ik kijk even naar de prijzen, maar nee... het is geen goedkope plaat meer en op dat moment zakt de interesse weer weg. Een half jaar later zie ik hem bij Chris en deze is niet onaardig met de prijs en ga ik alsnog tot aanschaf over. Ik weet niet of ik in januari heb gekeken of het dezelfde Robin Beck is. Ik kan jullie nu verzekeren dat het dezelfde zangeres is.

Robin Beck wordt op 7 november 1954 geboren in Brooklyn. Ze begint haar loopbaan als achtergrondzangeres voor onder andere Melissa Manchester, Leo Sayer en Chaka Khan. Ook zingt ze diverse promo's in, zowel voor commerciële bedrijven als voor radio. Zo is ze te horen op een zeer bekende jingle van de BBC. In de late jaren zeventig rolt ze de disco binnen en maakt een album voor het Mercury-label. 'Sweet Talk' is de eerste single en met name de 12"-versie is meteen een grote hit in de Amerikaanse discotheken. Het schopt het in Amerika tot een 31e plek in de Dance-hitparade van Billboard. Amerika wordt flink in de gaten gehouden door Engeland en 'Sweet Talk' krijgt als single ook een release aldaar. 'Blues & Soul' is vol lof over de plaat maar moet toegeven dat het erg in het stramien van Chic is gecomponeerd en geproduceerd. Irene Cara en Luther Vandross zingen op de achtergrond op de elpee.

In de jaren tachtig horen we Beck's stem onder andere in het koortje voor Cher's 'If I Could Turn Back Time' en dan is er opeens 'First Time'. Het bereikt de top in verschillende Europese landen maar in de meeste landen blijft het een eendagsvlieg. Dat verloopt anders in Duitsland want daar bereikt 'Save Up All Your Tears' nog een top tien hit en kan ze in 1990 een award in ontvangst nemen omdat het de meest gedraaide plaat is in Duitsland sinds een paar jaar. Haar meest recente album is van 2017.

Ik ga dit weekend dus andermaal terug naar hoe het allemaal begon voor Robin Beck. Gewoon de single-versie en niet de lange 12". Die had ik graag gedraaid maar is redelijk aan de prijs. Overigens ook de reguliere single en niet de promo van de foto.

Singles round-up: augustus 1

De foto heb ik in eerste instantie gisteravond gemaakt. Ik heb dan het plan eerst een 'Beeld uit het verleden' te doen en daarna verder met de eerste 'Singles round-up'. Door bezigheden op Youtube komt het er niet van. Tot mijn grote verrassing heeft de postbode vandaag een extra single bezorgd en ook nog eentje op Izipho Soul. Ik trap vanavond af met dat label omdat de andere single eigenlijk nog van de vorige maand is. De nieuwste aanwinst is wel een kleine spelbreker want de overige zeven zijn allemaal heruitgaven, de ene minder legaal dan de andere. De zomer maakt na een kleine afwezigheid de komende dagen weer een comeback en ik heb vanmiddag mogen genieten van de eerste momenten. Er is wederom niet veel post, maar helaas moet ik wel in de binnenstad zijn van Steenwijk. Daar hebben ze op woensdag de midweekfeesten. Op de Markt schalt de elpee-versie van 'Child In Time' van Deep Purple uit de luidsprekers en ik kan de post in het centrum precies redden binnen de tijdsduur van het nummer. Vandaag de eerste acht nieuwe aanwinsten van deze maand. Er is eentje vandaag op de post gegaan en ik wacht nog op een pakketje uit Frankrijk. Dat zou dan begin volgende week een 'Singles round-up' kunnen opleveren.

* David Nunez- Strange Feeling (UK, Izipho Soul, 1973, re: 2023)
* Carmichael Musiclover- Bring It Home (UK, Izipho Soul, 2023)
Ongeveer een week voordat David Nunez de voorverkoop in gaat, doet Patrick van Izipho Soul een quiz op Facebook. Het toont de bovenste helft van het label met de productie en de publicatiemaatschappij en de aanwijzing dat het een opname is uit 1973. Ik gok als enige David Nunez en ik blijk de winnaar te zijn. Niet dat er iets valt te winnen overigens... John Wagner is zeer actief in de vroege jaren zeventig maar de overige producties zijn té country voor Izipho Soul. Ik gok op David Nunez omdat het 'laidback groove' heeft en dus best zou kunnen op Izipho. Althans, het nummer dat ik hoor op Youtube. 'Strange Feeling' heeft een cowbell maar ook lekkere blazers. Het had zomaar kunnen slagen op de AM-stations want het valt niet zwaar uit de toon bij bijvoorbeeld The Doobie Brothers of Osibisa (dat laatste vanwege de percussie). Op de keerzijde staat 'I See Your Face' en dat is iets meer een ballade. Erg sfeervol en voor een popliedje zelfs erg mooi, maar voor de dansvloer is alleen 'Strange Feeling' geschikt, hoewel het een vreemde eend in de bijt is. Ik mag Patrick wel dat hij het aandurft om zoiets los te laten op het soul-volk in Engeland. Carmichael Musiclover is meteen een paar decennia later. En dan bedoel ik niet de vijftig jaar tussen 1973 en nu, want het geluid blijft ergens steken in de jaren negentig en begin van de nieuwe eeuw. Antoine Carmichael is zijn echte naam en hij vent sinds 2013 zijn 'contemporary r&b' uit middels eigen en onafhankelijke labels. Zowel a- als b-kant zijn nog niet eerder verschenen op een album. 'Know You Better' op de b-kant is de meer dansbare kant. Hoewel ik stukje-bij-beetje de r&b uit de jaren negentig mijn collectie binnen laat, is 'Know You Better' veruit mijn favoriete kant van de twee. Deze kan morgenavond mooi in de 'Vinyl Floorfillers' die ik waarschijnlijk ga doen.

* Antone & The Underworld- Windows Of My Mind (UK, Athens Of The North, 1985, re: 2023)
De plaat die ik 'per ongeluk' heb besteld bij Juno maar waar ik nog geen spijt van heb gehad. Het is een paar weken geleden als ik luister naar dit nummer. Het is een 'pre-order' welke eind juli gaat verschijnen en omdat het geluid me intrigeert, leg ik het in mijn winkelmandje om later nog eens te checken. Dan komt er een plaatje voorbij op Juno en ik reken haastig af. Dan blijkt ook deze officieel te zijn besteld. Antone is een muzikant en producent uit San Diego en in 1984 zit hij wat te spelen met een drumcomputer. Opeens komt de groove voor 'Windows Of My Mind' eruit rollen. Deze kan niet anders worden omschreven dan 'sinister'. Het doet erg denken aan Joy Division en vroege Depeche Mode. In 1985 brengt hij 'Windows Of My Mind' uit in eigen beheer. Inmiddels is het origineel niet meer te vinden en biedt Athens Of The North  deze single aan. Er staat een remix op de b-kant welke ik oversla, het gaat mij vooral om de a-kant welke vaak 'post-punk-soul' is genoemd. Het is een bijzonder ding!

* Jackson Sisters- I Believe In Miracles (Japan, Universal, 1973, re: 2022)
Met name de albumversie is door de jaren heen helemaal kapot gesampled. Zelf ben ik juist op zoek naar de single-versie zoals die in 1973 is verschenen. Met vrijwel geen intro, iets 'lossere' zang en zonder de 'don't you' in het laatste stuk. Rarenorthernsoul biedt weer eens een Engelse Mums aan welke opnieuw weer niet te betalen is en dan besluit ik dat ik deze plaat toch eens moet hebben. Ik kijk rond op Discogs en had bijna een 12"-single gekocht. Op de labels staat 45 maar in de kleine lettertjes lees ik dat de plaat eigenlijk op 33 draait. Dat heb ik nooit begrepen. Dan zie ik deze Japanse uitgave staan en, jawel, deze heeft de 7"-edit op de b-kant. Het lijkt erop alsof de labels zijn omgedraaid want de albumversie speelt de 7"-edit en andersom. Volgens het label is de plaat in 2016 al uitgebracht, maar deze op het roze vinyl is eind vorig jaar uitgebracht. Oh wat is en blijft dit een feestje!

* Melvin Moore- All Of A Sudden (UK, Daywood, 1977-78, re: 2006)
Chris heeft een paar weken geleden een special met heruitgaven en bootlegs. Hij licht deze er als eerste uit. Twee kanten die zéér in trek zijn bij verzamelaars en dj's en waarvan zelfs de bootleg in prijs omhoog schiet. Deze is in mijn geval ook verschrikkelijk duur geweest, maar het is een 'once in a lifetime' en jammer dat ik het in 2006 aanvankelijk heb gemist. O ja, het origineel is recent nog verkocht voor vierduizend euro. Het is dan ook pure dynamiet voor op de dansvloer. Toch is het gek genoeg de b-kant van deze 'boot'. De andere kant is 'Independent Woman' van Jan Jones uit 1980 en opnieuw een plaatje waarvan het origineel iets meer kost dan een paar kwartjes. Toch vind ik dat nummer iets té drammerig maar dat zal het succes in de Northern Soul verklaren. Het gaat mij echt om de kant van Melvin.

* Linda Griner- Goodbye Cruel Love (UK, R&B Gold, 1963, re: 2014)
Eigenlijk een EP op het label van Soulful Records, mijn favoriete leverancier van recente bootlegs. Het brengt in 2014 een serie uit genaamd 'R&B Gold' en dit is het tweede deel. 'I Want A Love I Can See' van The Temptations is het nummer op de a-kant maar Chris biedt deze specifiek aan voor Linda Griner. 'Good-Bye Cruel Love', zoals het eigenlijk heet, is een héérlijke vroege Motown-opname en neemt me terug naar de goede oude tijd van de 'Northern Soul Jukebox'. Ik heb pas recent geleerd dat Linda Griner zich later Lyn Roman gaat noemen en daar heb ik recent nog een hele leuke plaat van gekocht. The Satintones maakt in 1959 een plaat voor Tamla en is daarmee de eerste groep op het Motown-label. 'A Love Can Never Be' verschijnt in 1961 op Motown en is niet onaardig. The Temptations verschijnt in 1963 op Gordy. Het trio nummers zijn fraaie voorbeelden van het stokoude Motown-geluid voordat de hitfabriek van Holland-Dozier-Holland wordt ingezet. Het is pure rhythm & blues. The Satintones en The Temptations hebben zeker hun charme, maar Linda blijft het prijsnummer van deze EP.

* The Utopias- Girls Are Against Me (UK, Goldmine Sevens, 1964, re: 1998-99)
* The Silhouettes- Not Me Baby (UK, Goldmine Sevens, 1967, re: 1999)
De nummers 33 en 34 uit de Goldmine Sevens-serie. Als ik ze tegenkom voor een fraaie prijs móet ik ze gewoon meenemen. De meeste Goldmine Sevens hebben verschillende artiesten en groepen op de a- en b-kant en in veel gevallen levert dat twee absolute knallers op. The Utopias staat al heel lang op mijn verlanglijstje. Op de keerzijde staat 'Go For Yourself' van The Antiques en dat is ook een Northern Soul-klapper van de bovenste plank. Dan de tweede single van vanavond op het Goldmine-label. 'Not Me Baby' is een genadeloze stamper en dat geldt ook voor 'Prove Yourself A Lady' van James Bounty. Deze opnames komen uit de late jaren zestig en klinken meteen een stuk nieuwer dan bijvoorbeeld The Utopias. Goldmine Sevens doet in zéér zeldzaam spul. Zullen voor de grap eens kijken naar de huidige prijzen van de originelen?  Van The Utopias is momenteel een exemplaar in de aanbieding. Zevenduizend pond wordt dik achtduizend euro als je het hebt omgerekend. The Silhouettes mag in nieuwstaat vierduizend pond kosten en James Bounty zit met een origineel omstreeks de vierhonderd pond. Er is echter ook een bootleg in omloop. Van The Antiques is in 2018 een origineel verkocht voor 1400 dollar op Ebay. 'You can keep the change', zeggen ze dan in Engeland.