Singles round-up: juni 2

Inmiddels lig ik een flink aantal berichten achterop schema en ook het weekend is rustig geweest. Ik denk dat ik het beste eerst kan doorgaan met de beloofde twee afleveringen van de 'Singles round-up' om weer iets op de rit te komen. De koffie is in de aanslag en ik ga de apparatuur aanzetten. Vanavond geen pauze houden op Youtube tussen twee berichten in want anders blijft het er weer bij. De 'used-but-not-abused' van Mark is nog altijd onderweg naar het schijnt en qua nieuwe releases komen ze binnendruppelen en hoop ik volgende week alvast een aflevering te doen met deze nieuwe singles. In deze tweede aflevering van juni heb ik maar liefst negen singles voor jullie in de aanbieding. Ik hou de inleiding maar ietsje korter in dat geval.

* Celest Hardie- You Touched The Inner Part Of Me (US, Loadstone, 1978)
Deze plaat heb ik meteen gereserveerd zonder ook maar één noot te beluisteren. Daar zijn twee redenen voor. Ten eerste heeft Celest Hardie in 1972 'You're Gone' gemaakt wat tegenwoordig een duur betaald collector's item is. Ten tweede trekt het Loadstone-label mijn aandacht. Ik heb een paar jaar geleden 'A Frown On My Face' van Jacqueline Jones gekocht welke in 1974 op het Loadstone-label is uitgebracht. Bij mijn weten zijn er verzamelaars die specifiek naar dit label speuren maar dat blijkt niet helemaal waar te zijn. Het is niet allemaal goud wat er blinkt op Loadstone. Toch heb ik op zichzelf goed gegokt bij Celest Hardie. Het is midtempo soul waarop naar hartenlust gedanst kan worden zonder dat het echt disco wordt. Wel een erg fraai arrangement en productie. Op de keerzijde staat de instrumentale versie en traditiegetrouw slaan we die weer over.

* Tommy Hunt- Stop The Bus (UK, RK, 1978)
Tommy Hunt is één van de Amerikaanse artiesten die op een gegeven ogenblik verneemt dat er in Engeland een heuse soul-scene is en besluit de oceaan over te steken. Met 'Crackin' Up' en 'Loving On The Losing Side' heeft hij in 1975 en 1976 grote Engelse hits. Als 'Stop The Bus' uitkomt heeft Blues & Soul-magazine de singles-recensies uit handen gegeven aan populaire sterren van dat moment. Sylvester van 'You Make Me Feel' heeft geen goed woord over voor 'Stop The Bus'. Hij noemt het middle of the road-disco maar gaat voorbij aan de bijna Jamaicaans aandoende blazers. Het is een echte feelgood-plaat. 'Susanna Baby' op de keerzijde is een pure ballade en ik heb Tommy beslist meer geïnspireerd gehoord in dergelijk materiaal. 'Stop The Bus' is een fijn plaatje! Daar kan Sylvester niets aan veranderen.

* The Internationals- Beautiful Philosophy (UK, Soul Junction, 1970, re: 2018)
Evenals Vivian Copeland uit de vorige aflevering heeft ook deze Soul Junction-uitgave een connectie met de Poindexter Brothers. Beide kanten is prettige crossover hoewel de b-kant in populariteit wint bij mij. 'Too Sweet To Be Lonely' is iets eenvoudiger qua ritme dan het drukke 'Philosophy' en dat komt de soul alleen maar ten goede.

* Walter Jackson- Anyway That You Want Me (US, Cotillion, 1969)
Oorspronkelijk heb ik deze gereserveerd voor 'Life Has It's Ups And Downs' maar deze kant wordt ontsierd door een paar stevige tikken in het intro. De officiële a-kant van het nummer is in een iets betere staat. Het is het nummer van Chip Taylor dat in 1966 een grote hit is geweest voor The Troggs. Ik weet niet of ik de plaat voor deze kant had gereserveerd maar naarmate ik hem beluister, vind ik het steeds beter worden. 'Life Has It's Ups And Downs' is een pure ballade over de alledaagse (geld-)zorgen maar daar is de lol na drie 'jumps' wel vanaf.

* L.J. Johnson- Dancing On The Edge Of A Dream (UK, Mercury, 1976)
Je kan in Engeland je reputatie ermee te grabbel gooien, maar ik heb niet een dergelijke status en dus hoef ik het niet onder stoelen of banken te steken. Ik heb een groot respect voor Ian Levine. De Northern Soul-dj die in 1975 besluit dat hij zelf ook Northern Soul-platen kan produceren. Het leidt tot zijn ontslag in The Casino in Wigan maar Levine heeft daar nimmer spijt van gekregen. Hij heeft een paar gigantische Engelse hits in de midden jaren zeventig en ontwikkelt in 1982 de Hi-NRG, de voorloper van de latere housemuziek. Hij is nog altijd actief met het produceren van neo-soul. Dit plaatje van L.J. Johnson is eveneens een compositie en productie van zijn hand en dat is geen verrassing. Het past naadloos tussen de platen van Evelyn Thomas, The Exciters en Doris Jones uit dezelfde periode. Het is de poppy Northern Soul-disco waar menig 'serieuze' dj de neus voor ophaalt maar ik zie de kunst er wel van.

* Albert Jones- Vida Blue (US, Tri-City, 1971)
Vida Rochelle Blue Jr. is zijn volledige naam. De linkshandige 'pitcher' is een professionele honkbalspeler en speelt van 1969 tot en met 1982 in de Major League. Hij is vorig jaar op 6 mei op 73-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van kanker. Albert Jones brengt in 1971 dit eerbetoon aan de sporter met een funky deuntje. Op de keerzijde staat nog zo'n eerbetoon aan Vida Blue maar ditmaal in een blues-achtige setting door een zekere Tom Newton. Die heeft overigens ook de tekst geschreven van Jones. De b-kant is nogal gehavend maar het lijkt erop alsof beide nummers identiek zijn maar in verschillende stijlen.

* Little Buster- Lookin For A Home (Jamaica, Jubilee, 1964)
Weer een vraagstuk opgelost! Ik kwam afgelopen week in het pakket van Mark een Jamaicaans hoesje tegen en kon deze niets plaatsen. Nu blijkt deze van Little Buster een Jamaicaanse persing te zijn. Beide kanten zijn lekker rauw in rhythm & blues-vorm waarvan 'River's Invitation' het meest upbeat is. Toch heb ik persoonlijk iets meer met 'Lookin For A Home'.

* Donna Mitchell- Love You More (US, Gamma, 1984)
'Oddball' is één van de woorden waarbij ik meteen in actie kom. Deze van Donna Mitchell krijgt ook een dergelijke beschrijving en ik trek drie tot vier keer uit om het nummer te beluisteren. Dan besluit ik te investeren in de plaat want het ding is zó obscuur en gewild dat die niet bepaald voor dubbeltjes en kwartjes gaat. Wat hebben we hier? Welnu, een zangeres die tracht een hele professionele en eigentijds opname te maken, maar waarbij het schort aan de studiokwaliteit. Donna zit met haar stem in het hogere segment, de drums zijn net ietsje te hard en de synthesizer klinkt alsof die voor een andere plaat is opgenomen. Het klinkt al met al een beetje gammel maar wel met de beste intenties. Op de andere zijde doet ze een duet met William Kennedy Jr.: 'Could There Be A Future'. Dat klinkt al minder 'oddball' hoewel het bij een grote platenmaatschappij nooit door de ballotage was gekomen. Een 'lo-fi doublesider' in mijn boek. Ook fijn om te horen dat Donna ook in een lagere octaaf kan zingen.

* The Royal Collection- I Want To Make It With You (US, Cotillion, 1969)
Zeven jongemannen waarvan eentje met een donkere huidskleur. Ze werken in de jaren zestig als The Pop Tops en hebben uiteraard niets van doen met 'Mamy Blue'. Ik weet niet goed waarom ik deze plaat heb gereserveerd want hij is flink aan de prijs. Het heeft op zichzelf best een fijn Northern-geluid met de xylofoon maar verder is het niet echt een hoogvlieger. Het is echter wel in een prachtige staat als demo met de 'birth sleeve' en het gaat groeien bij mij maar het is geen 'instant hit' voor mij. 'I Can Live' op de keerzijde is iets meer een ballade maar dit overtuigt me niet echt hoewel dit wel zou passen in de Carib-soul.

Week Spot Kwartet: week 23

Hoewel ik afgelopen donderdag vol goede moed ben, ga ik korte tijd na publicatie van de 'Singles round-up' naar bed. De vrijdag en zaterdag zijn beruchte avonden in verband met de radioshows en zo is het alweer zondagmiddag. Ach, het is het begin van de maand en ik heb dus alle tijd en ruimte om de 'Singles round-up' af te maken. Eerst wil ik het liefste het Week Spot Kwartet doen. Ik heb de singles van de show van gisteravond nog intact en wil deze toch wel terugzetten in de koffers. En dus ga ik eerst het Kwartet van de afgelopen vier jaar doornemen zodat ik dat klusje kan uitvoeren. Ik zal de Buienradar even moeten raadplegen om te zien of het nog komt van een buitenactiviteit. Morgen wordt het allerminst fraai fietsweer! Hierbij de Week Spots in week 23 in 2020, 2021, 2022 en 2023.

2020: Cold Like Ice - The Swans Of New England (2020)
Mijn eerste ervaring met het Cannonball-label is als het net is opgezet. 'Stone Man' van The Sanders Sisters is de eerste release. Ik ben meteen 'fan' van het nummer maar hik op tegen de vraagprijs. Voor een nieuw geperste single? Ik blijf Alberto desondanks volgen en ontdek na een paar maanden waarom de platen een hogere prijs hebben. Hoewel het iedere keer weer slikken is als ik een bedragje overmaak voor één of twee Cannonballs weet ik dat het geld goed terecht komt en dat ik waar voor mijn geld heb. Na een aantal niet eerder uitgebrachte oudere opnames gaat hij op de 'moderne' toer. Hij geeft alom gerespecteerde studiomuzikanten en -zangers een kans om een eigentijds nummer op te nemen. Of er wordt een oudere opname van de muzikant gepakt en in een eigentijds jasje gegoten. Zoiets is er aan de hand met The Swans Of New England. 'Cold Like Ice' is in 2020 de opvolger van 'I'm Hunting For Your Love Again'. 'Again' heeft betrekking op de nieuwe remix van 'I'm Hunting For Your Love', oorspronkelijk uit de vroege jaren tachtig. Net als 'Hunting' moet ook 'Cold Like Ice' de Week Spot worden want... dit is een 'future classic'? Zo voelt het in die tijd wel maar het is nog altijd niet gebeurd met deze platen. Van Corinne Collier is alleen nog een erg bizarre cover uitgebracht van 'Here Comes The Rain Again' van de Eurythmics en die heb ik dan ook overgeslagen.

2021: A Good Man To Wake Up To - Marion Jarvis (1975)
De b-kant van 'A Penny For Your Thoughts' welke ik sinds 2019 toch het liefste hoor in de uitvoering van Tavares als het moet. Deze b-kant bevalt me meteen beter. Het is een typische Chelsea-productie en zit dus dicht tegen Jim Gilstrap aan maar dat mag de pret niet drukken. Ik krijg altijd goede luim van het nummer en het is dan ook een feestje om deze op een zaterdagavond weer eens af te stoffen. Dat moet ik overigens ook bij de Week Spots uit 2020 en 2022 want het lijkt wel een 'vergeten' week te zijn.

2022: Where Would I Be Without You - Kim Tibbs (2022)
Oeps... ik heb ook LRK geschreven in mijn speellijst op Facebook maar Kim Tibbs is écht op Izipho Soul. Dat moet ik straks nog even aanpassen! Ik ben ook al druk bezig met een verhaaltje over LRK als er plots 'iets' niet lijkt te kloppen. Dan zie ik met koeienletters 'Izipho Soul Records' staan. Enfin, op het gebied van Izipho ben ik in 2022 al zo ver dat ik niet eens meer naar 'soundfiles' hoef te luisteren om meteen een exemplaar te bestellen. Izipho is een 'trademark of quality' voor mij en zijn prijzen zijn billijk (vergeleken met de peperdure Cannonballs). Tussen de kwalitatieve hoogstaande nieuwe releases is deze van Kim Tibbs ten onrechte helemaal ondergesneeuwd geraakt, maar oef... het geeft me opnieuw een erg plezierig gevoel om de plaat te draaien. Vooral de productie welke riekt naar Willie Mitchell's producties op het Hi-label. Dat is geen toeval want de zoon van Willie is betrokken bij de productie en Kim maakt gebruik van een microfoon die eerder door Al Green is benut voor zijn klassieke opnames.

2023: Love Came Right On Time - Sandra Feva (1988)
De enige uit het kwartet welke nog regelmatig een 'spin' krijgt. Het is even flink zoeken naar de single want ik heb hem recent gedraaid en niet terug gezet in de koffers. Dat ga ik na publicatie wel doen! Een lekker vlot jaren tachtig-dansplaatje van Sandra. Geen artistieke hoogvlieger maar wel een plaatje waar ik een goed humeur van krijg!

Singles round-up: juni 1

De hooikoorts is in het land! Ik heb er vooral buiten last van en dus blijf ik op mijn vrije dag zoveel mogelijk binnen. Ik ben uiteraard alleen de deur uit gegaan om mijn stem uit te brengen maar als er vandaag geen verkiezingen waren geweest, had ik wellicht de neus niet buiten laten zien. Gelukkig blijft het vooralsnog bij niezen, hoewel de hooikoortsaanvallen bij mij doorgaans niet langer dan een halve dag duren. Vorig jaar kwam het me letterlijk uit de neus lopen en toen heb ik een pak zakdoekjes gekocht. Als ik me niet vergis, gebruik ik die nog altijd hoewel ik gisteren wel een nieuwe voorraad heb aangeschaft. Ik kan me voorstellen dat deze producten een top verkoop genieten in november maar ik haal ze ieder jaar in mei of juni. Het is vooralsnog stil aan het front qua singles maar ik verwacht vrijdag of zaterdag in ieder geval de recente Juno-aanwinsten. Ik heb de foto's reeds gemaakt voor drie afleveringen 'Singles round-up'. Het zou mooi zijn als ik vanavond twee of drie kan doen. Ik ga snel van start met de eerste acht.

* Richard Barbary- What's Your Name (US, A&M, 1969)
'Richard Barbary: Soul Machine' is de naam die Barbary krijgt op het label van deze promo. Volgens mij is hij de titel kwijt als de 'issue' wordt uitgebracht. Is het wel helemaal eerlijk soul? Ik vind het een twijfelgevalletje. 'What's Your Name' is eerder laidback groovy pop. Creed Taylor van het latere CTI-label is de producent van dit gevalletje. 'Mature Boy' op de keerzijde is mogelijk nog meer jazzy maar bovendien is het styreen aan die kant niet heel erg lief. 'What's Your Name' past in de ontspannen sfeer waar ik de laatste maanden met de Blauwe Bak naartoe manoeuvreer en dus is het voor die kant erg welkom.

* Chicago Pete- Where There's A Will (US, Mo-City, 1984)
Wordt vervolgd. Nee, ik ga geen eerbetoon schrijven over Han Peekel. Ik heb een week geleden een tweede single van deze Chicago Pete gereserveerd bij Mark en dus komen we hem in de toekomst wederom tegen. Pete mag, getuige zijn naam, afkomstig zijn uit Chicago maar toch is dat verre van de waarheid. Alford Harrell wordt in Tennessee geboren en na zijn diensttijd te hebben vervuld in de Koreaanse oorlog vestigt hij zich in Detroit. Pas daarna zal hij verhuizen naar Chicago. Het is overigens in de jaren zeventig dat hij zich Chicago Pete gaat noemen op aanraden van een vriend 'omdat hij er al zo lang woont'. Chicago Pete is een blueszanger maar zijn band, The Detroiters, kan ook 'swingen' waardoor het niet lastig is om een kleine oversteek te maken naar de soul en disco. 'Where There's A Will' heeft Stax-blazers, een prettige Southern-styled groove en zelfs moderne synthesizers. Plus de pure blues van Chicago Pete maakt dit een echte 'oddball' maar wel eentje die naar meer smaakt. De andere Chicago Pete-single gaat daarvan een bewijs worden. 'Sho'Nuff' is een pure disco-productie, zelfs een tandje sneller dan de a-kant, maar tegelijk klinkt het ook ontzettend 'lo-fi'. Het komt de soul uiteraard niet ten goede en dus is 'Where There's A Will' voor mij de ultieme kant.

* The Chiffons- Nobody Knows What's Goin' On (US, Laurie, 1965)
Het soort plaat dat ik heel vaak heb gehoord maar nooit heb kunnen vermoeden wat het is. Natuurlijk klinkt het als een klassieke 'girl group', maar dat zal wel niet? Welnu, het blijkt dus The Chiffons te zijn. Het is 1965 en nog vóór de mono/stereo en de 'phasing' en op deze plaat wordt rijkelijk gespeeld met de echo als effect. Het resultaat is een lekker dramatisch snel nummer. 'Did You Ever Go Steady?' op de keerzijde is traditionele 'girl group' dat ook zo uit 1963 had kunnen komen. 'Nobody Knows' is de afgelopen maanden, in digitale vorm, al uitgegroeid tot één van de grootste hits in mijn huis.

* Vivian Copeland- Chaos (UK, Soul Junction, 1968, re: 2018)
Ik heb voor afgelopen zaterdag een planning gemaakt. Ik begin met platen uit de late jaren zeventig, vervolgens de jaren zestig, daarna de vroege jaren zeventig en tenslotte alles van na 1979. Vivian Copeland zit in de jaren zestig omdat ik me dit herinner van Discogs. Tijdens de show denk ik even dat ik me moet vergissen. 'Chaos' uit 1968? Het klinkt eerder 1972! Ik denk dat het de mastering is voor deze single want op zichzelf zit het dicht tegen 'One Moment' van Sheryl Swope aan uit 1969. Het is een 'funky soul sister' zoals ik het zou willen noemen en kan zelf inmiddels zo'n familie samenstellen. Een onweerstaanbare groove en een refrein dat lekker in het hoofd blijft zitten. Op de b-kant staat een nummer van The Poindexter Brothers die ook hebben geschreven aan 'Chaos'. 'What I Did In The Streets' is in 1971 een single op het Win Or Lose-label en ook dat kent een speels arrangement waar de Poindexters patent op hebben. In geval van deze Soul Junction is dit een 'double-sider' waar ik voorlopig nog geen definitieve keuze kan maken.

* Detours- Hideaway (UK, MCA, 1977)
Niet te verwarren met The Who en de band van Gene Latter uit de late jaren zestig. 'Hideaway' is prettige 'in your face'-disco met een sterk jaren zestig-gevoel. Er is weinig nieuws onder de zon maar wel een lekkere gezellige swinger. 'Our Love Will Keep Growing' is zelfs nog een graadje extra poppy maar klinkt wel muzikaler dan de commerciële a-kant. Toch denk ik dat het voor mij bij 'Hideaway' blijft, ook al is dit een geval van 'een Engelse persing ik die ik in de collectie wil hebben'.

* Jimmy Dotson- Linda (US, Aar O Dot, 1972)
Net zoals The Chiffons en ook Richard Barbary is 'Linda' van Jimmy Dotson sinds enkele weken een 'hit' in mijn huis. Het is een clipje dat ik heel vaak even op zoek op Youtube. We hoeven geen foto's te zien van Linda om te begrijpen dat ze een hele bijzondere vrouw is. Jimmy noemt haar trouwens het liefste 'Lynn' maar de twee lettergrepen van Linda maken het alleen maar dramatischer. Jimmy gaat flink 'deep' in zijn eerbetoon aan deze onbekende Linda. Overigens heb ik deze plaat 'gratis' ter vervanging van de Jones & Gaston-single uit mijn vorige pakket. Op de b-kant doet Jimmy 'Dreams' en dat klinkt lekker dreigend. Beide kanten zijn niet te versmaden!

* Aretha Franklin- What A Fool Believes (UK, Arista, 1980)
In 2001 schaf ik 'Best Of M People' aan op cd en het album zal kort daarop uitgroeien tot één van mijn meest ultieme fiets-cd's. Ook al gaan beide banden tegelijk lek, valt het ketting eraf en breekt er een onweersbui los.... met M People in de oren sta je nog altijd te glimlachen. Op het album staat een cover van 'What A Fool Believes' van The Doobie Brothers en het is dankzij M People dat ik ontdek hoe goed het nummer werkelijk is. Als ik het vele jaren later eens in een show draai (de M People-versie), krijg ik te horen dat het heiligschennis is. Dat zit vers in mijn geheugen als ik deze van Aretha zie. De Engelse persing is natuurlijk een extra stimulans. Ik heb geen grote fan van Aretha en zeker op het punt waar ze doelloos gaat gillen, haak ik af. In 'What A Fool Believes' weet ze dat tot de laatste dertig seconden uit te stellen en dat is goed! Het nummer wordt ietsje opgevoerd en krijgt een stevige disco-jas aangetrokken. Het resultaat is niet eens slecht! Het is ook niet heel erg essentieel. De b-kant heet 'School Days' en... die sla ik over. Het is al heel wat dat ik nog altijd een paar euro investeer in een plaat van Aretha uit de jaren tachtig en we gaan het lot niet tarten.

* Jesse Green- Come With Me (UK, EMI, 1977)
'Gratis' staat er op het hoesje vanwege vermeende 'crackles'. Vaak heeft dat niet heel veel invloed op mijn luisterplezier maar... Jesse Green smeekt meteen al om een upgrade. Het tikt over in het intro en dit nummer wil je compleet hebben voor de volledige vijf minuten en vijfentwintig seconden. Het is een kleine disco-symfonie met een flink stuk 'brug' midden in het nummer. Als de plaat een 'Minter' zou zijn geweest dan was dit meteen de Week Spot geworden. Eerst maar eens voor een beter exemplaar kijken of leren om deze plaat een 'fade-in' te geven.

Week Spot: The Rayvelles

Je zou het bijna vergeten maar ik heb een paar dagen geleden een Blauwe Bak Top 100 over het eerste half jaar samengesteld. Natuurlijk is het eerste halfjaar van 2024 nog niet verstreken maar bij de Blauwe Bak tel ik feitelijk van 1 december tot en met 30 november. Het is dus wel een half jaar sinds 30 november 2023. Dat is exclusief de laatste aanwinsten van Mark waarmee ik morgen overigens ga beginnen op Soul-xotica. Voor wat betreft de Top 100, dat is echt een privé aangelegenheid. Ik heb geen tijd en ruimte om een Top 100 te doen op de radio en de tijd van de podcast-shows heb ik ook al lang achter me gelaten. Ik wil proberen de 100 nummers apart op te nemen voor op mijn nieuwe mp3-speler, maar deze kan ik natuurlijk niet delen. Toch heb ik me deze week laten inspireren door deze Top 100 en kijk naar de hoogst genoteerde plaat welke geen Week Spot is geweest. De nummer 1 is in handen van 'I Wish You A World Of Happiness' van The KBCS en deze is reeds de Week Spot geweest. De nummer twee is voor Erroll Gaye & The Imaginations maar probeer daar maar eens een verhaaltje over te schrijven. De nummer drie zou al eerder Week Spot zijn geweest, ware het niet dat ik in de veronderstelling ben geweest dat Smith & The Honey Badgers recent Week Spot zou zijn geweest. Nu blijkt dat deze laatste band nimmer Week Spot is geweest. Vreemd want ik meen maar dat ik een uitgebreid verhaal heb geschreven over Marietta Smith? Vandaar dat 'Nothing But Reasons' van The Rayvelles uit januari 2024 deze week de Week Spot mag heten.

Je koopt één plaat op een label waar je nooit eerder van hebt gehoord. Dit veroorzaakt aanbevelingen van platen op hetzelfde label en op een bepaald moment schaf je weer eentje aan. Je denkt dan dat het een obscuur plaatje uit de jaren zeventig is en ontdekt even later dat het een hagelnieuwe productie is. Vervolgens ga je de zangeres 'volgen' en tref je deze single. Vanavond zie ik dat tegelijk met 'Nothing But Reasons' ook een andere single van The Rayvelles met Marietta Smith is verschenen en deze ga ik binnenkort ook aanschaffen, hoewel het geen tweede 'Nothing But Reasons' is. Dan is er ook nog goed nieuws voor liefhebbers van de 'good old' cd of de langspelers op vinyl want de elpee van The Rayvelles is pas uitgebracht. 'Nothing But Reasons' staat eveneens op het album. Dan mag ik nu eindelijk eens kijken wie The Rayvelles is en mag ik opnieuw kijken naar foto's van Marietta. Vooral over dat laatste heb ik geen bezwaar.

Goed beschouwd is The Rayvelles de huisband van de Echo Ray Studio in het noorden van Londen. Tuck Nelson en Fergal McBride worden beide ook genoemd op de labels van The Rayvelles. Het zijn twee doorgewinterde muzikanten die sinds drie jaar een opnamestudio bestieren. Met name Nelson heeft in de afgelopen twintig jaar in veel verschillende bands gespeeld. Tevens is Nelson nog veel op pad met toerende bands en acts om te adviseren over het geluid. Echo Ray biedt naast moderne apparatuur ook antieke machines aan voor een fijne analoge sound. Onder andere Graham Parker heeft al gebruik gemaakt van hun studiofaciliteiten, maar ook Smith & The Honey Badgers. The Rayvelles is op zichzelf een instrumentaal soul- en funk-project dat graag gebruik maakt van gastzangers en zangeressen. Marietta Smith is daarbij meteen al een favoriet. Ze zingt mee op twee nummers op het titelloze debuut van The Rayvelles en deze beide nummers zijn ook uitgebracht als singles.

Marietta is de frontvrouw van Smith & The Honey Badgers, een rauwe funkband welke een hommage brengt aan Stax en ook aan Daptone. Dat laatste verbaast me helemaal niets want ik moet bij 'Shadows' meteen denken aan Sharon Jones & The Dap Kings. Daarnaast brengt ze ook de soul bij The Allergies. Ze heeft inmiddels het podium gedeeld met onder andere Kylie Minogue, Candi Staton en zelfs The Muppets! Haar muzikale partner heet Andy Cooper en hij is verantwoordelijk voor de raps bij The Allergies en schrijft tevens veel nummers samen met Smith. Op Discogs staat een prachtige foto van de jongedame voor een muur van klassieke elpees. Ik vermoed dat ze een windje heeft gelaten want Baby  Huey trekt een vies gezicht net boven haar achterwerk.

In 'Nothing But Reasons' klinkt Marietta even rauw als op 'Shadows' en dat in combinatie met solide funky soul en een overheerlijke melodie maakt dat ik al bijna een half jaar een grote fan ben van het nummer. Als ik het van te voren had geweten dan was dit al veel eerder eens de Week Spot geweest, maar de derde plek in de Blauwe Bak Top 100 over het eerste halfjaar van 2024 is een fraaie aanleiding.

Het zilveren geheugen: juni 1999 deel I

Als je ouder wordt, is een periode van vijfentwintig jaar opeens niet meer een eeuwigheid. Ik bedoel: Als ik Britney Spears 'Baby One More Time' hoor zingen, kan ik me nauwelijks voorstellen dat dit een kwart eeuw geleden een hit is geweest. Qua geheugen is het echter een fikse tijd terug. Ik wil vandaag gaan schrijven over een wandeling die ik in juni 1999 heb gemaakt. Ik weet het startpunt nog goed te herinneren, maar... hoe ben ik in hemelsnaam verder gelopen? En had ik niet een andere kant uit kunnen lopen? Geen idee of Park Bridge er in 1999 ook zo interessant bij ligt, maar het is slechts een mijl vanaf Hartshead Pike en ziet er erg idyllisch uit. Toch kan ik me niet heugen dat ik hier ooit ben geweest. Je kan vanaf Hartshead Pike vrij eenvoudig naar Oldham maar daar ben ik niet geweest. Ben ik dan toch in Ashton-under-Lyne geweest? Ik droom regelmatig van een stuk tussen Ashton en Stalybridge en ergens voelt het alsof ik daar werkelijk eens heb gelopen. Ik meen dat ik op de terugweg over Stalybridge ben gegaan en dus kan het wel eens waar zijn? Op zichzelf heb ik wel meerdere fraaie wandelingen gemaakt in de omgeving van Mossley maar deze ene zal me altijd bij blijven!

Het is bijzonder fraai weer. Niet té warm maar ook zeker niet koud. Warm genoeg om een flesje drinken mee te nemen. Ik ben echter niet van plan een héél eind te gaan wandelen en dus denk ik dat ik wel genoeg proviand bij me heb. Eerst is er heel veel klimwerk. Ik moet namelijk van Manchester Road de heuvel op naar Top Mossley en vanuit daar verder Hartshead Pike op. Op de foto zien we Hartshead Pike vanuit de richting van Ashton-under-Lyne. Volgens de geschiedschrijvingen heeft er sinds de Romeinse tijd iets van een toren gestaan op deze plek. Het is een soort van vuurtoren midden in het landschap en niet eens op het hoogste punt van Hartshead Pike. De torens zouden zijn gebruikt om mensen in de omringende plaatsen erop te wijzen dat er gevaar op komst zou zijn. De huidige toren is in 1863 herbouwd ter viering van het huwelijk tussen de toekomstige koning Edward VII en Alexandra Of Denmark. In de jaren dertig wordt de toren enige tijd gebruikt als snoepwinkeltje. Dit wordt tijdens de Tweede Wereldoorlog gesloten en kort daarop wordt de hele toren dichtgemetseld. In 2020 is er nog een flinke renovatie aan te pas gekomen want de toren is in de jaren negentig al enigszins in verval. Hartshead Pike is naar schatting ongeveer een mijl buiten Top Mossley en is op zichzelf al een avontuurlijke wandeling. Ik heb geen geld voor de pub, The Hartshead Inn, en besluit maar een kant op te lopen. Ik heb aan de hand van een plattegrondje geprobeerd het te reconstrueren. Hoewel ik een herkenningspunt zou moeten hebben, kan ik dit niet vinden op het kaartje.

Feit is dat ik al een aardig stuk heb gewandeld. Het is een mooie groene omgeving en ik geniet met volle teugen. Toch heb ik een probleempje want mijn flesje is leeg en ik heb toch wel dorst gekregen. Opeens krijg ik iets in het vizier. Het is niet een dorp maar eerder een buurtschap. Ik zie van verre al de uithangborden aan één van de panden. Dat moet horeca zijn! Daar kan ik vast mijn flesje water vullen? Als ik dichterbij kom blijkt het een Conservative Club te zijn. Enfin, dat maakt niet uit. Water is overal hetzelfde. Ik loop het parkeerterrein op naar de ingang. Ik wil de deur open duwen en dan staat er al iemand aan de andere kant van de deur. Wat ik hier kom doen? Water halen? Niks daarvan, gewoon ophoepelen. Ik schud een keer met mijn hoofd. Dit kan toch niet waar zijn? Gewoon een beetje leidingwater zodat ik weer verder kan lopen. Niks daarvan, gewoon wegwezen of de politie wordt gebeld. Ik loop nog flink te schelden en te tieren als ik het terrein verlaat en ik heb geloof ik ook gehuild. Het trekt de aandacht van de overbuurman die in de tuin bezig is. 'Wat is het probleem?'. Ik leg uit dat ik mijn flesje water wilde vullen en dat ze me niet wilden binnen laten. De man stelt me gerust. 'You sound like you're from abroad. Come in'.

Niet alleen vult hij mijn flesje water, ook biedt hij me meteen iets aan om ter plekke te drinken. De tranen zijn al snel opgedroogd en dan leer ik iets dat ik nog nooit zo overdreven had meegemaakt tijdens mijn verblijf in Engeland: Het klassensysteem. 'Conservative' betekent dat het enkel toegankelijk is voor midden en 'upperclass'. Een sloeber met lang haar en een rugzakje moet dan automatisch 'working class' of lager zijn. Die komt daar niet naar binnen. Zo is het ook gesteld in de pubs maar daar heb ik dan weer een mazzeltje. Tollemache Arms is meer 'middle class' dan 'working class' maar desondanks word ik daar 'getolereerd'. Ik had heus niet verwacht dat ze me met open armen zouden ontvangen in een Conservative Club maar dat me zelfs een flesje kraanwater wordt geweigerd, komt als een volslagen verrassing.

Hoe is de wandeling verder gegaan? Opeens krijg ik een beeld dat ik wél in het centrum van Ashton ben geweest. Ik heb wat foto's bekeken van Knot Hill maar dat doet evenmin een lampje branden. Het lijkt toch wel alsof ik die kant ben uit gelopen want even verderop zit het golfterrein van Ashton. De kans is groot dat de golfbaan niet ver van de Conservative Club zit. Volgens mij ben ik van Ashton naar Stalybridge langs een spoorbrug gelopen en dat is iets dat zo nu en dan in een droom terug komt. Ik weet zeker dat ik over Stalybridge langs het Huddersfield Canal naar Mossley ben gelopen. Ik denk dat het al met al wel een kilometer of twintig moet zijn geweest met vooral veel klimwerk dankzij Hartshead Pike en een paar andere heuvels in het landschap. Ik heb totaal geen verlangen om naar Engeland te gaan maar als ik de foto's bekijk? Ik zou me best een weekje wandelend kunnen vermaken in de omgeving van Mossley!

De symfonie van het leven: 1976 & 1977

In plaats van 'Het concert des levens' had ik een berichtje moeten reserveren voor 'De symfonie' maar dat is iets dat ik me pas later realiseer. Hierdoor loop ik een week achter met de nieuwe rubriek en omdat ik plannen heb voor later in deze week publiceer ik vandaag een dubbelaflevering. Zowel vandaag als gisteren heb ik het erg rustig aan gedaan en op een ene of andere manier heb ik daar behoefte aan. Het is wel een beetje zonde want met name vandaag is het erg aangenaam fietsweer geweest met niet veel wind en temperaturen waarbij je niet gaat zweten. Enfin, het is er niet van gekomen en dat maakt dat ik zelfs nog een extra bericht 'over' heb. Ik wil woensdag of donderdag met de 'Singles round-up' beginnen, misschien zelfs een combinatie met het andere pakket van Mark dat deze week hopelijk gaat arriveren. Nu dan de gecombineerde tweede en derde aflevering van 'De symfonie van het leven'. Over 48 weken vier ik mijn vijftigste verjaardag en tel de weken af met een uitzonderlijk fraaie plaat in mijn beleving. Met name over de plaat van 1977 zou ik een boek kunnen schrijven.

In de eerste aflevering heb ik het concept al proberen uit te leggen. Natuurlijk kan ik moeiteloos uit ieder jaar minstens twintig 'leuke' platen bedenken. Het gaat me in 'De symfonie' erom om platen te vinden die ik oprecht zó mooi en bijzonder vind dat ik ermee zou willen trouwen. In veel gevallen ben ik ook getrouwd met deze nummers. Vooral mijn eerste levensjaren stromen over van de favorieten die ik allemaal met terugwerkende kracht heb leren kennen. Wat vinden mijn oren fijn? Welnu, een sterke melodie, fraaie instrumentatie en 'spannende' elementen. Bij 'You Are My Love' kan ik al deze dingen afstrepen. The Beatles is zes jaar uiteen als Liverpool Express zich meldt. In het begin bestaat zelfs het vermoeden dat het The Beatles is dat schuilgaat achter Liverpool Express, maar ten tijde van 'You Are My Love' is dat een tikkeltje ongeloofwaardig. The Beatles zijn tot veel in staat, maar de harmonieën uit 'You Are My Love' is iets dat ze nooit hebben kunnen bereiken. 'You Are My Love' is echter een vette knipoog naar de jaren zestig met zelfs nog een beetje 'phasing' in de brug, hetgeen ik dan weer als 'bijzonder' ervaar. Het is een plaat waar ik letterlijk stil van val en het voelt dan ook lastig om de plaat onder woorden te brengen. Dan maar snel verder naar 1977 want daarover zou ik een telefoonboek vol kunnen schrijven.

Het is tijdens de wandeling op het strand tussen Katwijk en Noordwijk als W. zich hardop afvraagt welk dier uit de dierenriem van toepassing was in 1975. Ik weet het antwoord niet meer maar zeg dan dat ik had gehoopt op het jaar van de kat. Ik ben inmiddels Google op gegaan en zie dat in de Chinese horoscoop de rat de plek van de kat heeft afgepakt. In Vietnam hebben ze nog wel het jaar van de kat en daar blijkt 1975 zo'n jaar te zijn geweest. Ook 2023 is het jaar van de kat geweest is in Vietnam. Zo krijgen we het over 'Year Of The Cat' van Al Stewart en dan blijk ik naast een andere 'fan' te lopen. Ook W. heeft het altijd een prachtig nummer gevonden en kan ook op alle momenten van de dag naar het liedje luisteren zonder dat het gaat vervelen. Het is even gemakkelijker om het singlehoesje te gebruiken als afbeelding maar uiteraard lust ik alleen de lange albumversie.

Dat album is overigens ook weer één van de zeer weinige elpees die ik van kop tot staart kan beluisteren. Bij de meeste albums ben ik na één kant (van vinyl) of halverwege een cd het wel zat en zet iets anders op. Ik kan me van Steenwijk herinneren dat ik een raampje open heb en de buren buiten 'gek' hoor worden van de eclectische mix van muziek uit mijn kamer. Het titelnummer wordt voor een zeker deel gedragen door een saxofoon-solo. Dat is niet het idee van Al Stewart maar van Alan Parsons. Er zit een 'doods' stukje in de plaat en Parsons besluit een saxofonist op te bellen. Als Al hierover hoort, protesteert deze meteen. 'Het is geen jazz!'. Toch is hij achteraf gezien ook wel blij met het resultaat want de saxofoon maakt het nóg meer een popklassieker als dat het zou zijn zonder dat instrument.

Ik moet bekennen dat ik niet helemaal up-to-date ben met de huidige stand in de damesmode. Toch meen ik de laatste tijd op te merken dat rokken en wijde broeken uit glanzend zijde terug in het straatbeeld zijn. Het is een paar weken geleden dat ik iemand zie lopen in een rok en de kleurschakering oogt als 'a silk dress running like a watercolour in the rain'. Een zin die me altijd tot de verbeelding heeft gesproken en welke op een bepaald moment ervoor heeft gezorgd dat ik ook de rest van de tekst ben gaan absorberen. Het zou de soundtrack van een film kunnen zijn of een hoofdstuk uit een spannend boek. Op een bepaald moment is hij zijn ticket kwijt geraakt en zal hij voor altijd in dat rare land moeten blijven. Het is een verhaaltje waarbij ik mezelf steeds blijf af vragen hoe het zal zijn afgelopen.

Volgende week heb ik een heus orkest te gast om een deuntje ten gehore te brengen.

Week Spot Kwartet: week 22

Laat me deze nieuwe maand eens positief beginnen? Gistermorgen is het 'dure' pakket van Mark gearriveerd. Jullie kunnen je niet voorstellen hoe ik daar over in heb gezeten de afgelopen week. Niet alleen heb ik een behoorlijk bedrag neergelegd voor het pakket, ook is het bijna onmogelijk om alle platen opnieuw te vinden en sommigen zullen een stuk duurder uitvallen via een dealer of Discogs. Ik heb de vijfentwintig singles gisteren gedraaid in 'Do The 45'. (https://pixeldrain.com/u/EkjnZ8X8) Plus ook de nieuwste aanwinst van The Williams Brothers. Als ik de informatie zoek in het Soul-xotica-bericht merk ik een fout op. Ik noem twee voorbeelden van Williams Brothers waarbij ik de eerste ook per ongeluk als gospel heb bestempeld. Nee, dat moet country zijn. Enfin, ik ga deze maand dus positief aftrappen en doe dat met een Week Spot Kwartet welke overstroomt van de herinneringen. Ik heb ook de Week Spot van 2020 in de show gedraaid en dat is voor het eerst in een hele lange tijd!

2020: She's Got It All Together- Harry Deal & The Galaxies (1974)
Ik heb in maart en april meer last van de maatregelen en de effecten van de corona dan met het virus zelf. Het is op zichzelf wel handig dat zieke mensen eindelijk eens thuis blijven want ik heb op dat vlak geen centje pijn. Er zijn intussen andere dingen waar ik me zorgen over kan maken. De naalden van de platenspelers zijn hoognodig aan vervanging toe en bovendien heeft één van de twee snelstarters de geest gegeven. Ik vind uiteindelijk een identiek apparaat bij een 'pawn shop' in Amsterdam en ben in mijn nopjes met het 'nieuwe' apparaat. Alhoewel? Dat plezier is tijdelijk want het ding staat een jaar later al bij het asvat. De naalden zijn op dat moment het meeste een drama en bij dit plaatje moet ik meteen denken aan de problemen die ik heb gehad om het juiste gewicht voor de toonarm te vinden. Het is bizar. De plaat is voortdurend een paar centimeter verwijderd van mijn handen als ik een show doe en toch kan het zo zijn dat ik hem in geen jaren meer heb gedraaid. Dat moest ik eens vaker doen want oef... dit blijft zo'n lekker plaatje! Mijn exemplaar komt van Discogs vanuit Engeland in een zending met meerdere 12"-singles. Dat is de eerste en laatste keer geweest dat ik dit formaat uit Engeland haal want de verzendkosten zijn exorbitant hoog te noemen. De originele eerste persing van deze van Harry Deal & The Galaxies is ook een stukje duurder, maar het wordt in 1978 gerecycled als b-kant voor het oninteressante 'It Must Be Magic'.

2021: You Got To Be The One - Chi-Lites (1974)
Hier heb ik afgelopen woensdag aan gerefereerd. De fietstocht op de zondagmiddag door het Drents-Friese Wold. Ik ben inmiddels, hemelsbreed, al dertig kilometer van huis als ik mezelf afvraag of ik dit had willen missen of liever thuis in bed lag. Het antwoord verbaast mij ook wel. Intussen heb ik de muziek. Ik luister terug naar een 'Do The 45' waarbij ik singles centraal heb staan die ik in een meimaand heb gekocht. Daar hoor ik opnieuw deze van The Chi-Lites en besluit dan dat ik deze opnieuw moet ontdekken en het eerst maar eens de Week Spot moet maken. Dit plaatje houdt de herinnering aan deze bizarre fietstocht levendig. Ik ben die middag overigens niet linea recta naar huis gefietst maar met een mooie bocht om. Al met al een prachtige fietstocht maar wel met een enorm dubbel gevoel.

2022: He Knows How To Love Me - Helen Shapiro (1964)
Hemelvaart bij moeder. Dat is tot 2020 een soort van traditie. Ik ga al op woensdagmiddag naar haar toe en ga gedurende de donderdag naar huis zodat ik 's avonds mijn radioshow kan doen. Ook moet ik vaak op vrijdag weer aan het werk. De maatregelen schoppen het in 2020 door de war en in 2021 zit ik niet lekker in mijn vel (en weet dat wonderwel altijd te verbergen voor mijn moeder, zij hoeft zich hier immers geen zorgen over te maken). In 2022 is het weer 'normaal' en staat het vast dat we de traditie in ere gaan herstellen. Ik huur een elektrische fiets in Havelte. Het is de laatste nacht die ik bij moeder in Jutrijp zal doorbrengen. Op donderdagmorgen ruim ik alvast wat spulletjes op want moeder heeft dan al uitzicht op een andere woonlocatie. Op vrijdag ben ik vrij en ik zal de fiets voor vanavond terug moeten brengen in Havelte. Ik besluit het nog in te zetten voor een fietstochtje over Wolvega, Oldeberkoop en Noordwolde. In de laatste plaats vind ik Helen Shapiro in een rek met singles. Het is eigenlijk de bedoeling dat het rek ter decoratie ergens komt te staan maar de winkelbediende heeft zin in het weekend en laat me de singles meenemen voor vijftig cent per stuk. Waaronder dit collector's item van Helen Shapiro.

2023: Prototype - Valentino Maltos (2023)
We eindigen dit Week Spot Kwartet met een moderne plaat. Izipho Soul probeert vooral positieve en optimistische geluiden te verspreiden en slaagt met vlag en wimpel met dit 'feelgood'-nummer van dance-producent Maltos. De vrouwelijke zang wordt verzorgd door Kiikii Star. Het is een nummer dat me meeneemt naar de paar prachtige voorjaarsdagen die we hebben in 2023.