Singles round-up: januari 2

Hoewel de dag al vroeg voor me begint en ik een ambitieus plan heb, moet ik concluderen dat ik (nog) niet buiten ben geweest. Ik zou een boodschapje hebben waarvoor ik naar een grotere plaats moet, maar dan opnieuw... ik red me voorlopig ook wel zonder dat boodschapje. Het gevaar is bij een bezoek aan Beilen of Assen (de twee mogelijkheden voor vandaag) dat ik me overgeef aan het kopen van platen en ik moest eerst maar eens schoon schip maken met de singles van Mark. In plaats van koukleumen bij een bushalte neem ik een douche, neem een paar extra uurtjes slaap (het slapen ging niet zo daverend vannacht) en bereid de vier afleveringen voor van de 'Singles round-up'. Eenendertig singles laten zich niet zo gemakkelijk evenredig delen en dus heb ik besloten dat ik drie afleveringen van acht en eentje van zeven ga doen. Ik heb de meeste platen in het oude jaar al eens gedraaid maar zal mijn geheugen opfrissen door ze opnieuw op de draaitafel te leggen. Ik ga beginnen aan de eerste acht.

* J.C. Akins & The Dukes- New Dance (US, Bounty, 1965)
De vangst begint met een héle obscure single en ook een van de duurste die ik recent van Mark heb gekocht. Omdat ik niet plein publiek de single wil reserveren, vraag ik hem om te antwoorden met een simpele 'sold' zonder mijn naam te noemen. De reden is dat ik enerzijds erg geïnteresseerd ben in dit kleinood maar anderzijds me een beetje schaam. Waarom zou ik moeten schamen? Welnu, 'New Dance' is een enigszins een suf nummer over een verzameling dansjes dat beslist leuker is gedaan. Toch klinkt de opname alsof het zo uit de Boddie-studio kan komen en dat zou, gezien de catalogus van het Bounty-label uit Cleveland, zomaar eens het geval kunnen zijn. Dit is 'kitchen sink soul' op zijn best en nu de schaamte voorbij is, ga ik de plaat steeds beter waarderen. Het is hetzelfde concept als 'There Was A Time' van James Brown maar dan meer 'lo-fi'. De b-kant heet 'Searching For Someone' en dat is meer bluesy maar opnieuw weer dezelfde minimalistische opname. Muzikaal gezien misschien de betere kant maar nóg minder uitnodigend dan het krakkemikkige 'New Dance'.

* Beverley Hills- I Don't Care Anymore (US, Air-Play, 1974)
Of zou ik deze onder de 'H' van Hills moeten plaatsen. Hoewel het kind nooit Beverley Hills kan heten volgens de burgerlijke stand heb ik het vermoeden dat het een pseudoniem is voor een soliste. Enfin, de plaat wordt gereserveerd vanwege de Swamp Dogg-connectie, ook al is Jerry Williams niet rechtstreeks betrokken bij de opname. Beverley Hills vertolkt een nummer van Jerry Williams en Gary Bond (volgens het label, het moet natuurlijk Gary 'US' Bonds zijn) dat eveneens door Doris Duke in het vinyl is geperst. Bert Keyes zorgt echter voor een lekkere 'sister funk'-vertolking met her en der ook nog sporen van Swamp Dogg. In het refrein hoor ik meerdere vrouwenstemmen en dus kan het ook wel eens een groep zijn waar ik overigens van uit ben gegaan. Het is de enige plaat van deze Beverley Hills. De b-kant heet 'Evening Breeze' en is de instrumentale versie hoewel Clarence Lawton en Bert Keyes nu als componisten worden genoemd en het ook een eigen publicatiemaatschappij heeft. Ik vermoed dat hier een foutje is gemaakt want hier zouden ze nooit mee weg zijn gekomen?

* Eddie Billups- My Girl (US, Shurfine, 1966)
In de Northern Soul draait het puur om de eerste persingen en liever een lokaal label dan een 'major'. Eddie Billups is zo'n geval want na een gelimiteerde 'run' op het Shurfine-label krijgt de single een paar weken later een nationale distributie op Josie. 'My Girl' is de b-kant maar tevens de kant waarmee Mark de plaat aanbiedt en dus de kant waarvoor ik het heb gereserveerd. Uiteraard geen connectie met het nummer van The Temptations maar wel een stevig beukende single welke het goed zal doen op de Northern-dansvloer. Het is niet de meest essentiële single maar het rockt wel lekker! 'No Love Have I' is de a-kant en dat is meteen bij het intro al mijn favoriet. Hoewel het nummer een eerbetoon is aan de rhythm & blues van een paar jaar eerder zou deze uitvoering passen in de Carib.

* Veda Brown- Take It Off Her (US, Stax, 1972)
'Five A Day' is recent wel wat duurder geworden. Het heeft niet zoveel te maken met de kosten voor het levensonderhoud maar het lijkt alsof Mark steeds lastiger de héle goedkope platen kan vinden. Hoewel hij ze nog wel geregeld heeft, heb ik de meeste in acht jaar al eens van zijn site gehaald. Een paar jaar geleden is een single van meer dan twintig pond een uitzondering en dat is nu al vaker een regel. En dan kom je in het territorium van Veda Brown. Funky soul op het Stax-label waarvoor terecht erg veel interesse is. Op de keerzijde staat een ballade in de stijl van Carla Thomas uit deze periode en laat horen dat Veda ook heel mooi kan zingen. Verdomd, ik zit ademloos te luisteren naar 'Living A Life Without You' en het is alleen het styreen dat het bederft. Voor de rest is het nét ietsje spannender dan het veel gehoorde funky Stax-geluid van de a-kant, hoewel je me daarvoor ook midden in de nacht wakker kan maken.

* B.W. & The Next Edition- Stay With Me Baby (US, Dakar, 1973)
Een demo en dus met hetzelfde nummer in mono en stereo. 'Stay With Me Baby' is een feestje. Een nummer dat lekker in je hoofd blijft hangen en waar tegen je geen bezwaar kunt maken. Er is verder niet zoveel te vertellen over de plaat en gezien ik vandaag twee berichten wil plaatsen, ga ik snel verder met de volgende. Ondertussen zal ik 'Stay With Me Baby' blijven fluiten!

* The Chi-Lites- My Baby Loves Me (US, Revue, 1968)
En we blijven op het Dakar-label? Of... nee, deze is op Revue. De opname is gemaakt voor Dakar maar dat start pas in 1969 als een volwaardig platenlabel en krijgt voor die tijd een distributie middels Revue. 'My Baby Loves Me' is de tweede en laatste single op Revue. De andere, 'Love Is Gone', heb ik al jaren in huis. Eugene Record en zijn vrienden hebben duidelijk hun oor te luister gelegd bij The Impressions en gebruiken zelfs iets van de 'Um Um'. 'That's My Baby For You' op de keerzijde is meer uptempo maar niet de kant waarvoor ik de plaat zou kopen. Hoewel het drie jaar zal duren eer de band zal doorbreken met onder andere 'Have You Seen Her', voelt het hier als twintig jaar.

* Ronnie Dyson- See The Clown (UK, Ardent, 1990)
Een plaatje waarvan Mark al jaren het dealerschap heeft. In het begin van 'Five A Day' vliegt de plaat 'de winkel' uit en ben ik doorgaans te laat om het te reserveren. Anno 2023 is de storm gaan liggen en heb ik alsnog deze parel in de collectie. Het is één van de allerlaatste opnames gedurende Ronnie's tumultueuze leven. Hij zal over het algemeen het beste worden herinnerd vanwege zijn hitversie van 'Why Can't I Touch You' uit de musical 'Hair', maar met het overlijden van Dyson verliest de soulwereld een grootse zanger. 'See The Clown' is een lekkere eigentijdse opname voor 1990-begrippen. De keerzijde heet 'Shine' en is meer elektronisch qua beats maar ook zeker niet slecht. Ik moet bekennen dat ik meer heb met mans' werk uit de jaren zeventig maar dit plaatje mag niet in de verzameling ontbreken.

* Kellie Evans & Don Albert- Theme Song From Crack Steppin (US, Get Down, 1982)
Tot slot van deze aflevering een echte 'oddball'. 'Crack Steppin' is een musical met buiten de zang van Kellie en Don een funky gospelband als backing. Het album wordt op Discogs toegeschreven aan Ron Milner en van 'Hold On To Your Dreams' is ook een 12" verschenen. Twee jaar later verschijnt op hetzelfde Get Down-label een samenwerking met Betty(e) Lavette en Sandra Feva. 'Hold On To Your Dreams' op de keerzijde is de reden van aanschaf en dit is hoegenaamd van de Cast Of Crack Steppin. Het maakt het extra 'oddball' als Don halverwege het nummer de band voorstelt aan het publiek.  Het applaus klinkt echter als een loop van een sampler-elpee. Verder is het een gospelachtig iets met een zeer aanstekelijke groove.

Beeld uit het verleden: 7 januari 2017

Bewust gesnipperd? Ja, wellicht heb ik wel een plan met de 'gemiste' berichten. Ik ga de komende week verder met de 'Singles round-up' met de singles van Mark. Gezien ik nu ook het 'Week Spot Kwartet' als extra rubriek heb en omdat ik de afgelopen week al tweemaal heb lopen graven in 1999, doe ik vandaag alleen even een foto uit het archief. Zo kom ik uit bij 7 januari 2017. Ik denk dat ik dan nog vakantie heb. Ik maak in deze jaren de overgebleven vrije dagen op met een week of soms twee weken vakantie. Wat kan ik me herinneren van de wintervakantie in 2017? Welnu, dat het winters koud is. Dat ik op woensdag in de stemming ben om met de Pioneer naar Emmeloord te gaan, maar dat ik bij Wanneperveen de reis al moet afkappen. Er staat een stevige zijwind en het lijkt meer op windsurfen dan op fietsen. Die zaterdagmorgen ga ik naar Dwingeloo om singles te vinden maar dat valt tegen. Wel ga ik gigantisch hard onderuit op een fietspad waar niet is gestrooid. Eigen schuld dikke bult maar wel een paar dagen last van mijn linker scheenbeen. Anno 2024 ben ik weer helemaal topfit en ben vanmiddag met de fiets op en neer naar Ruinerwold geweest om een nieuwjaarsborrel bij te wonen van een politieke gemeenschap waarvan ik lid ben. Komende dinsdag ga ik dan ook het werk hervatten en kijk er stiekem al naar uit. Je zult me niet op een ijsbaan zien, maar stiekem geniet ik heel erg van dit winterse weer. Liever dit dan druilerige motregen of een storm. Op 7 januari 2017 ligt er eveneens sneeuw. Volgens mijn berekening zou dat op een zaterdag moeten zijn. Ah, ik heb toen ook twee weken vakantie gehad. De zaterdag van Dwingeloo is een week later.

Singles round-up: januari 1

De naalden zijn eerder vanavond binnengekomen. Niet op tijd voor een 'Spirit Of The Seventies', maar wel voor 'Do The 45'. Ik heb geen flauw idee wat ik morgen ga doen. Nóg een keer de top 50 van vorige week doen, is iets waar ik niet echt naar uit kijk. Misschien in vijf porties van tien? De beloofde lijst van 2023 moet nog altijd worden samengesteld en dat gaat hem dit weekend evenmin worden. Nu ik de Amerikaanse 'originals' weer heb gerangschikt, heb ik eigenlijk ook wel zin in een gemixte show met uiteraard ook een aantal singles uit de partij van Mark. Deze singles zal ik volgende week van berichten voorzien. Ik trap een verse maand 'Singles round-up' echter af met een paar uit december en... de eerste van 2024. Dan heb ik nog niet eens verteld over het Grote Wonder dat vanmiddag is geschied. De verloren gewaande single van Trambeat ligt vanmiddag opeens in de brievenbus. Ruim drie maanden is een nieuw record, zelfs Bobby Harden & The Soulful Saints (2022) en Carolyn Leacock (2014) deden het ietsje sneller. Enfin, die heb ik nu dubbel, maar ik denk dat ik een oude vriendin op Facebook ga benaderen. Zij is een actieve dj en kan wellicht helpen het ook in Nederland tot een hit te maken? Nu dan de laatste vijf van 2023 of de eerste zes van 2024. Laten we het op het laatste houden.

* Cheeba's Latin Bros- Tighten Up & Take It Over (UK, Echo Chamber, 2023)
* Cheeba's Prestige All Stars- Dig This! (UK, Echo Chamber, 2023)
Wegens enorm succes van 'Hey Hey, What You Gotta Say' luister ik meteen naar een stukje 'Tighten Up' als de single wordt aangekondigd als 'pre-order'. Waar de vorige titel nogal 'moeilijk'is, daar is 'Tighten Up' meer herkenbaar. Het is duidelijk Mongo Santamaria en wellicht een opvolger van 'Watermelon Man' of toch stiekem een live-opname van zijn grote hit, dat hier door de mangel van Sir Cheeba wordt gehaald. Het is 'Boogaloo lesson #3' en hopelijk gaan meer van dit soort pareltjes verschijnen. Dan kondigt ome Greg aan dat hij in een radio show alle DRIE releases uit 2023 van Sir Cheeba zal draaien. Huh? Heb ik iets gemist? Ja dus... Cheeba's Prestige All Stars. 'Souljazz lessons #1'. Toch moet ik bekennen dat ik hier iets minder 'fan' van ben, hoewel het qua mixen en 'mashen' hetzelfde recept is als de 'Boogaloo lessons'. Souljazz vlamt gewoon minder dan boogaloo. Ik sta open voor méér lessen van Sir Cheeba in dat laatste genre, ook al is het ontzettend 'leftfield' voor mijn begrippen.

* Aaron Frazer- Bring You A Ring (US, Colemine, 2023)
Aaron Frazer is één van de artiesten waarbij ik maar een halve noot hoef te horen om overstag te gaan. De vlam slaat vaak niet over bij de eerste beluistering maar dat groeit wel. Bij 'My God Has A Telephone' is het na vijf jaar ook gelukt. Bij Durand Jones & The Indications staat het sociale commentaar vaak op het menu en daarnaast doet hij nog het nodige met de aanbidding van een oppermacht. Net als Aladean Kheroufi een paar jaar geleden wil ook Frazer wel eens puur liefdesliedje opnemen en daarvan is 'Bring You A Ring' het bewijs. Voor de variatie eens op zwart vinyl want (helaas) tref ik Colemines vaak op gekleurd vinyl. En nee... ik ben niet raschjisties, maar vinyl moet zwart zijn. Oef, wat een fraaie mix! Het begint met echoënde stem en sfeervolle elektrische gitaar, maar hoe dichter bij het refrein hoe meer het bekende Colemine-geluid het overneemt. Als ik nog niet geloof had in het nummer, dan zit dat bij deze wel goed. Dit gaat een hit worden in 2024!

* The Rayvelles- Nothing But Reasons (US, Funk Night, 2023)
Ik weet niet hoe ik erbij kom maar ik leef enige tijd in de veronderstelling dat Funk Night voornamelijk heruitgaven doet. Als ik zo 'Shadows' van Smith & The Honey Badgers aanschaf, denk ik ook dat dit een obscure single uit 1972 is. Niets is minder waar want de plaat is gewoon uit 2023 en Marietta Smith is een erg leuke jongedame met een uitmuntende muzieksmaak. Ik neem aan dat de elpees op de achtergrond op haar Discogs-foto haar privébezit zijn? Ze heeft alleen wel een vies windje gelaten want Baby Huey trekt een lelijk gezicht. Marietta is ook van de partij op deze single van The Rayvelles en dat is een tweede klapper van het Funk Night-label in een paar maanden. Bij deze single zit ik meteen te schuiven in de stoel. Het is in zekere zin opgewekt en zou, mijns inzien, niet misstaan op de mainstream radio. Retro-soul op zijn best en geheid een toekomstige Week Spot!

* Brian Scartocci- No Kind Of Pitiful (UK, LRK, 2023)
De meest recente release op het LRK-label, hoewel hij de afgelopen weekend het nieuwe album van Bella Brown & The Jealous Lovers heeft aangekondigd als volgende release. Hoewel Liam me al jaren over de streep probeert te trekken, zijn die grote dingen op 33 toeren niet aan mij besteed en ik hoop dan ook gewoon op een extra single. Brian Scartocci is een 'double a-side' en 'Days Of Glory' wordt doorgaans als 'lead track' genoemd. Toch ben ik in de afgelopen maanden meer van 'No Kind Of Pitiful' gaan houden. 'Days Of Glory' is uptempo en klinkt alsof het tien jaar geleden een hele grote hit had kunnen zijn. Hoewel het zeker niet slecht is, is het mij persoonlijk iets aan de poppy kant. 'No Kind Of Pitiful' dreigt in het intro even een tango te worden, maar is daarentegen een fraai gearrangeerde ballade met een upbeat refrein. Hoewel ik op dit moment ook weer ga twijfelen of ik 'Days Of Glory' niet stiekem beter vind. Ik laat beide kanten langzaam groeien bij mij.

* Silent Majority- Frightened Girl (Japan, Hot Wax, 1969, re: 2023)
Ik zoek me rot op Discogs en dergelijke plekken maar keer dan terug naar Juno. En wat blijkt? De single is vorige week donderdag uitgebracht en hoofdzakelijk in Japan. De mannen van Silent Majority gebruiken door de jaren heen verschillende namen maar zijn wellicht het beste bekend onder hun vorige naam. Als The Formations is de groep uit Philadelphia verantwoordelijk voor de Northern Soul-hit 'At The Top Of The Stairs'. Dan klopt de groep aan bij Holland-Dozier-Holland dat even daarvoor Motown heeft verlaten en hun eigen Hot Wax-label heeft opgezet. Als Silent Majority maakt het twee singles en zal later nog platen maken als Hot Ice. De a-kanten van beide Hot Wax-singles zijn hier samengevoegd tot één plaatje. Hoewel het uit 1969 stamt, klinkt het vooral als de Detroit Spinners van omstreeks 1972-73. Crossover met hoofdletter C. 'Something New About You' verschijnt in 1972 bij Hot Wax en is het laatste kleinood van de groep onder deze naam. Het is iets meer uptempo maar nog altijd een prachtige combinatie van stemmen met een Detroit-begeleiding. 'Frightened Girl' is voor mij het prijsnummer. Als originele singles zijn ze niet heel zeldzaam of duur, maar het zijn dan persingen op styreen. Dan pak ik liever even door voor beide a-kanten op smetteloos vinyl.

Week Spot Kwartet: week 1

Hoe heb ik het in 2020 gedaan? Om antwoord te krijgen op deze vraag kijk ik bij de laatste aflevering van 2020 van deze rubriek. Daar zie ik dat ik een 'opvolger' beloof over alle negen Week Spots van 2012 tot en met 2020. Zes weken later ben ik dit voornemen alweer vergeten en moeten jullie vier jaar wachten tot het volgende kwartet. Ik moet even in 2020 zijn als ik zie dat ik toen het 'Week Spot Kwartet' heb gedaan en dat maakt dat ik ga rekenen. Als dit niet het geval zou zijn geweest, had ik het wellicht vergeten. Het is eind 2015 als het idee ontstaat. Op donderdagavond doe ik dan nog 'Floorfillers' welke in de loop van 2016 zal worden vervangen door 'Afterglow'. Ik zoek voor de donderdagavond een 'gemakkelijke' rubriek waarvoor ik geen WIkipedia en dergelijke hoef te raadplegen maar welke ik eenvoudig uit de losse pols kan schrijven. In 2016 en 2020 gebruik ik collages van foto's van 45cat, Discogs en Peter's oude Singlehoesjes-site. Heel begin 2016 heb ik een nacht doorgehaald om alle 52 kwartetten van dat jaar te maken. Dit jaar kies ik ervoor om de foto's 'live' te maken maar ook dat valt niet mee. Met name de Week Spot van week 1 in 2021 speelt succesvol verstoppertje en het duurt een uur voordat ik deze heb gevonden. Voor de foto maak ik dankbaar gebruik van de tweede nieuwe singleskoffer die nog in de gang staat. Ik ben er nog niet over uit waarvoor ik deze zal gaan gebruiken. Nu dan officieel de aftrap van het eerste 'Week Spot Kwartet' van, inmiddels het derde seizoen in de historie van Soul-xotica.

2020: I Can't Help It - The Moments (1971)
Vreemd genoeg denk ik bij deze plaat meteen aan de '5-4-3-2-1', maar dat kan helemaal niet. Overigens hebben we het deze kerst zonder de '5-4-3-2-1' moeten stellen. Mark heeft het niet een ter sprake gebracht. Of...? Eind 2019 heeft hij een tijdelijke actie met drie platen voor tien pond of iets dergelijks en ik denk dat The Moments in deze serie heeft gezeten. Hij heeft pakketjes van drie samengesteld. The Moments zit in een kartonnen hoesje dat blijkbaar ooit onderdak heeft geboden aan 'Rain' van Status Quo en ook is er met viltstift op het label gekalkt. De plaat zélf is niet geheel krasvrij maar het draagt bij aan de atmosfeer. Ik wil 2020 aftrappen met deze plaat vanwege dezelfde atmosfeer. Hoewel ik de plaat zeker in een paar jaar niet heb gedraaid, beschouw ik het nog altijd wel als een favoriet en met de nieuwe koffers in gebruik denk ik dat die binnenkort wel weer eens zijn rondjes mag draven op de draaitafel. Eerst zullen de nieuwe naalden moeten arriveren. De laatste update is dat ze vanmiddag bij de douane zijn geweest en zijn vrijgegeven. Er gloort hoop voor het komende weekend voor wat betreft de radioshows.

2021: Foolish Me - Jo Ann Garrett (1969)
Er is niets veranderd door de jaren heen. Ik schrijf het reeds in 2011 over 'Action Speaks Louder Than Words' en het is nog steeds actueel. Box sets kennen vaak één of twee uitschieters en zorgen ervoor dat de singles vaak individueel worden verkocht. Het zal in 2018 zijn geweest als Universal met een paar speciale boxen komt voor de Engelse (Northern) soul-scene. In een perfecte wereld zou Jo Ann Garrett dé favoriet zijn geweest, maar het geldt volgens mij eerder voor opnames van Etta James en dergelijke. 'Foolish Me' is geproduceerd door André Williams en klinkt dan ook vrijwel hetzelfde als 'One Moment' van Sheryl Swope. Enig verschil is dat de Jo Ann Garrett-versie iets gelikter klinkt, maar dat kan ook zijn vanwege een mogelijke 'remaster'? Het nummer staat in 1969 op een elpee en deze langspelers liggen gevoelig in de soulwereld waar het vooral draait om 7-inch en 45 toeren.

2022: Maybe I'm A Fool - Eddie Money (1978)
In de afgelopen Blauwe Bak Top 100 heb ik nog geen 'foutjes' ontdekt. Als de top 100 is samengesteld, kijk ik wel even in de 'bubbling under' en zie dat een paar geheide favorieten het niet hebben gehaald. Bij de samenstelling van de Blauwe Bak Top 100 over 2021 zie ik Eddie Money over het hoofd terwijl de plaat vast in de top vijftig was geëindigd. Het is de roemruchte zomer van 2021. Ik zit al een paar maanden thuis vanwege een dip en doe mijn uiterste best om zoveel mogelijk te genieten. Het is rond de tijd dat ik op een zondag naar Meppel fiets voor dampbenodigdheden en dat ik besluit 'een bochtje om' te fietsen. Dat gaat vervolgens over Zwartsluis en Sintjansklooster de Wieden door naar Jonen en Giethoorn. Ik ben nét voor het zware onweer en de hevige regenval thuis. Voor de week erna heb ik een plannetje. Ik wil nu wel eens kijken bij de 'nieuwe' Steenwijker kringloopwinkel op het Groot Verlaat. Het zal mijn enige bezoek worden want de winkel is eind 2022 opeens dicht gegaan. Een Engelse persing van een Eddie Money-single is best geinig maar het is thuis dat ik besef dat de single voor 'blue-eyed soul' kan doorgaan. Omdat die niet voor komt in de Top 100 over 2021 maak ik het tot de eerste Week Spot van 2022.

2023: It's Hard To Live In This Old World - Rev. Harvey Gates (1978)
Met deze plaat kan ik opeens terugspoelen naar het begin van het bericht. Het is in de eerste weken van 2020 dat 'ome Greg' Belson ons een nieuwe compilatie presenteert welke hij heeft gecureerd. 'The Time For Peace Is Now- Gospel Music About Us' is een eigenzinnige verzameling van obscure socio-gospel en rechttoe rechtaan gospels waarbij de naam van God en Zijn Zoon zijn weggelaten. De nummers zijn dus meer universeel en in een enkel geval kun je het zelfs interpreteren als een liefdesliedje. Ik word meteen gegrepen door het album en draai het album veel in digitale vorm. Rev. Harvey Gates is het eerste nummer dat ik hoor van de compilatie. Het is pas eind 2022 als ik ontdek dat het Engelse Salvation Rock dit kleinood al in 2019 op single heeft heruitgebracht. Het is een bonus-bestelling bij 'Satan' van The Dynamic Disciples welke dan recent is verschenen bij het label. Nog zo'n plaat die merkwaardig genoeg is blijven steken in de 'bubbling under'. Ik zou heel goed een tweede top 100 kunnen samenstellen uit deze 'bubbling under', maar voorlopig moet ik me maar even richten op de lijst over platen uit 2023.

Het zilveren goud: 1999 deel I

Nog meer dan vorig jaar wordt het improviseren voor wat betreft 'Het zilveren goud'. Ik heb de afgelopen week meerdere malen de abacus geraadpleegd want er zijn slechts vijfenveertig singles in totaal tot mijn vertrek uit Mossley. Dat zou uit komen op vijf singles per maand, maar dan loopt het voor mij niet mooi synchroon. Nee, we doen het even anders. Januari is goed voor maar liefst elf singles en dat kan ik in twee delen doen. Februari telt zes en dat is dus één aflevering. In maart is er eentje die ik me kan herinneren en april 1999 telt helemaal geen singles. Enfin, ik heb het vorig jaar ook gered. De reden waarom ik nu al met een aflevering kom van 'Het zilveren goud' is omdat ik het verhaal van maandag wil afmaken. Het is één van de meest hachelijke avonturen die ik heb meegemaakt en ik neem aan dat het een kwart eeuw later al lang verjaard is. Om terug te komen op dat verhaal: Ik heb de laatste trein naar Mossley gemist en zit dus op het uitgestorven station van Manchester Victoria me te bedenken hoe ik deze uren door ga komen. Eerst maar met een muziekje lijkt me? Van Morrison kruipt door de koptelefoon mijn oren binnen en dan herinner ik mezelf aan het feit dat ik nog een bonusflesje whiskey in de tas heb zitten. Ik kom de nacht wel door? 'Hey mate, you okay?'. Het begin van een nachtmerrie.

Voor me staat een jongeman. Ik schat hem iets jonger dan mezelf. Ik schud mijn hoofd. 'Ik heb de laatste trein gemist'. Het lijkt een goede gast en als een spraakwaterval vertel ik hem alles over het afgelopen oud en nieuw en hoe ik de laatste trein naar Mossley heb gemist. Hij is eveneens dakloos en lust ook wel een slokje whiskey. Hij bereid me alvast voor. 'Ze gaan straks het station schoonvegen en dan zal jij ook naar buiten moeten', zegt hij. 'Maar... ik weet wel een plek waar we kunnen slapen'. Naïef als ik ben loop ik hem maar achterna en tot mijn stomme verbazing komen we uit bij een nachtopvang voor dak- en thuislozen. Het valt dus nog mee? De whiskey en de bitters van de voorgaande dag in Newcastleton hebben flink hun tol geëist en dus zak ik in een diepe slaap. Ik word de volgende morgen gewekt door mijn 'mate' en ik ben verbaasd dat alle tassen nog keurig naast mijn bed staan. 'Ik heb de jongens verteld dat ze ervan af moesten blijven', claimt de jongeman. 'Ze hadden het vooral gemunt op je muziek'. Het is alleen nachtopvang en er volgt dus geen ontbijt. We worden zo de straat op geschopt als het licht is. 'Het feit dat ik je heb beschermd, maakt wel dat je nu bij mij in het krijt staat. Je zal dus een paar klusjes voor me moeten doen'. En daar begint de nachtmerrie pas écht.

Waarom ben je niet heel hard weggerend? Inmiddels zijn we met een groepje en mijn 'mate' blijkt een soort van leider van de bende te zijn. Geen kans om weg te rennen en bovendien weet ik ook nog niet wat voor klusjes de mannen in petto hebben. We lopen de stad in en op een bankje volgen de instructies. Mijn taak? Verdacht lijken. Het idee is om een drogist-annex-slijterij binnen te gaan. Ondergetekende gaat met nog een paar anderen verdacht doen. We zullen flessen uit het schap pakken en net doen alsof we deze in onze tas willen laten zakken of onder de jas willen stoppen. De beveiligers zullen zich op ons concentreren en intussen kunnen een paar anderen alle flessen drank ongezien de zaak uit krijgen. Als zij verdwijnen, vluchten wij ook de zaak uit. Voor mij is het nieuw, voor hen is het duidelijk routine. Wat als ik was gepakt? Dan had ik een levensgroot probleem. Een strafblad en waarschijnlijk ook mijn plekje in Mossley kwijt. Nee, aan de 'what if' wil ik niet meer denken. Ik ben gelukkig dat het goed is afgelopen, ook al zal het voor mij nóóit wennen om een diefstal te begaan of te veroorzaken.

De vangst wordt een paar straten verderop geïnventariseerd. Enkele peperdure flessen whiskey en andere sterkedrank. De mannen lijken er een neus voor te hebben. Mijn aandeel is té minimaal om ook een fles te verdienen, daarvoor moet ik nóg meer 'klusjes' doen voor de 'mate'. Na een paar uur te hebben rondgehangen, krijg ik de volgende opdracht. 'Ik pas op je tassen en jij gaat voor me bedelen'. Oh mijn God, ook dat nog! Misschien dat ik dit nog erger vind dan het 'klusje' van deze ochtend. Ik probeer niet al te goed mijn best te doen want ik wíl niet bedelen voor geld. Intussen kijk ik naar rechts waar mijn 'mate' naast mijn tassen zit. Hij heeft al flink getafeld voor wat betreft de whiskey en ik zie hem langzaam aan inzakken. Dan... in een hele snelle reflex! Ik ren op hem af, gris de tas onder zijn armen vandaan en zet het op een rennen. Het is nog zeker drie kilometer naar Manchester Victoria maar ik heb de hele weg gerend. Op het station klamp ik de conducteur van de trein naar Mossley aan. 'Ik word achteraan gezeten en móet naar Mossley'. Van hem mag ik voor nop mee.

In Mossley zijn ze wel gewend dat mijn vakantie vaak een extra dag duurt. Ze lijken niet veel geloof te hebben in het 'sterke verhaal' maar zullen desondanks de deur dicht houden als een kwaaie gast uit Manchester onverhoopt mocht langs komen. Ik heb ze uiteraard nooit weer gezien. Wél moet ik bekennen dat ik vanaf dat moment 'incognito' naar Manchester ga, ofwel... ik draag nooit weer dezelfde kleren als met de betreffende oud en nieuw.

Intussen komt in Mossley een antieke radiogram binnen. Een prachtige kast met een loodzwaar deksel waaronder de draaitafel zit verstopt. Het doet aan de buitenkant denken aan een dekenkist-jukebox. Helaas werkt het een en ander niet meer en dus zou het rijp voor het stort zijn geweest als het niet zo'n prachtig meubelstuk was geweest. Ik geloof dat het ook té oud is om te mogen verkopen. Er zijn in Engeland regels aan de verkoop van stokoude elektrische apparaten. We hebben eens het risico genomen met een televisie uit de jaren vijftig. De koper moest een papier ondertekenen dat hij de stekker nóóit in het contact zou stoppen. Met de radiogram komt ook een zeer interessante partij singles. Er waren veel meer maar ik ben ook een aantal redelijk zeldzame singles kwijt geraakt. Bij Georgie Fame twijfel ik of ik die wel in Engeland heb gevonden maar vooruit... ik hou vast aan de lijst die ik een paar maanden geleden heb opgesteld.

3169 Nut Rocker - B. Bumble & The Stingers (UK, Top Rank, 1962)
3170 In Love - Petula Clark (UK, Pye, 1964)
3171 I Am...I Said - Neil Diamond (UK, Uni, 1971)
3172 Yeah Yeah - Georgie Fame & The Blue Flames (UK, Columbia, 1964)
3173 Hoots Mon - Lord Rockingham's XI (UK, Decca, 1959)

'Nut Rocker' heb ik in verschillende persingen maar nergens klinkt die zo bruut als van de Engelse persing. 'In Love' is een nummer van de hand van Harvey Fuqua en is wellicht één van de meest interessante singles van Petula. Het is zó anders dat het platen kopend publiek in Engeland er weinig van moet hebben. Neil Diamond kan ook op een andere plek zijn aangeschaft, maar ik noem hem nu. Dat geldt dus ook voor Georgie Fame. Eigenlijk heet het nummer 'Yeh Yeh', maar 'Yeah' suggereert dat het de eerste oplage is van de Engelse single. Op latere persingen heet het 'Yeh'. 'Hoots Mon' is inmiddels mijn tweede exemplaar en heb ik in 2005 of 2006 bij Minstrel gekocht in Zwolle. Het haakt ook leuk in op mijn recente bezoek aan Schotland want het nummer bevat naast een geweldig rockende bigband louter enkele Schotse kreten. Over twee weken vervolg ik 'Het zilveren goud' met zes singles uit de partij met de radiogram. Het apparaat heeft jaren lang bij ons op de gang gestaan.

Week Spot: Trambeat

De kop is eraf, het was toch al geen gezicht. Eigenlijk nog een beetje té vroeg voor mijn lijfspreuk maar voor Soul-xotica geldt het in ieder geval wel. Er staat sinds maandag één bericht en niet meer dan dat. Het jaar 2024 (en oudejaarsdag inbegrepen) hangt aan elkaar vast van de rem-slaapjes en het is dus te verwachten dat het eens 'mis' zal gaan. Ik wil gisteravond ook zo'n slaapje doen maar word dan twaalf uren later pas wakker. Enfin, dat is dus de reden waarom de Week Spot niet eerder is gearriveerd. De keuze voor de Week Spot heb ik al weken geleden gemaakt en ook de foto staat klaar. Verder ben ik gisteren en vandaag druk geweest met bakken reorganiseren en de twee nieuwe koffers in ontvangst te nemen. Met dat laatste ben ik uiteraard niet druk, dat is de taak van PostNL, maar het resultaat is dat ik eentje direct kan vullen met 300 singles. De eerste Week Spot van 2024 zou een plaatje moeten zijn uit 2023 vanwege een Top 40 welke ik zou doen. Welnu, ik vrees dat de naalden er niet zijn voor het weekend en het is de vraag of ik in staat ben om mijn vinylshows te doen, maar de Week Spot staat vast als een huis. Het is namelijk 'mijn plaatje'. De Week Spot is voor 'Don't Hold Back' van Trambeat uit vervlogen tijden.

Hoezo 'mijn plaatje'? Het verhaal begint in maart 2022. Ik hoor 'I Am' van Laura Rain & The Caesars en ben meteen onder de indruk. Dat is mijn kennismaking met LRK Records en al snel ontstaat er een leuk contact met de labeleigenaar. Ik heb sindsdien geen 7"-release meer gemist. Elpees doe ik niet aan, ook al probeert Liam (eigenaar van LRK) me over de streep te trekken. Ruim een jaar na Laura Rain zit ik te luisteren naar de 'Untapped'-show van mijn Wolfman-collega Lee. Hij kondigt een soulvol plaatje uit van een formatie uit Londen en mijn oren zijn gespitst. Hier ben ik ook meteen enthousiast. 'I want this on vinyl', schrijf ik in de chatroom en ga meteen zoeken op Bandcamp. Aangezien Trambeat uit de Mod-hoek van de muziek komt, moet de band wel vinyl uit hebben? Op het eerste gezicht niet. Althans, de Bandcamp-pagina noemt geen vinyl. Ik ben verbaasd maar het brengt me ook op een idee. Ik hik er eerst nog een paar weken tegenaan en trek dan de stoute schoenen aan. Ik deel Trambeat met Liam met de vraag of hij dit bandje kent. Hij is minstens zo enthousiast en... de rest is geschiedenis. 'Don't Hold Back' wordt eerst een digitale release op de account van LRK en in juli zijn de 'pre-orders' voor het vinyl. Deze worden in september de deur uit gedaan en dus verwacht ik mijn exemplaar hooguit ergens in oktober. Deze is nimmer gearriveerd en dus stopt Liam een tweede exemplaar in een volgende zending welke pas in december binnen komt. Ietsje té laat voor de Blauwe Bak Top 100 en ik wil aanvankelijk de nummer 50 reserveren voor deze plaat maar besluit dan de plaat een mooie positie te geven in een lijst van singles uit 2023. Dat zou zaterdag moeten plaatshebben maar dan moet ik eerst een lijst samenstellen.

'Zuid Londense band gespecialiseerd in originele northern soul en ska beïnvloed materiaal met een passie!'. Zo beschrijft de band zélf haar werk. De band is sinds eind 2012 actief en eerst als een studioproject, maar met een vaste zangeres en een blazerssectie weet de groep zich te ontwikkelen tot een vlammende live-act. Niet op haar Bandcamp-account, maar wél op Discogs: In oktober 2013 verschijnt al eens een single op het Sundae Soul-label. Ik geloof dat ik nog eentje in een boodschappenmandje heb, hoewel dit nummer het niet haalt bij 'Don't Hold Back'. Liam besluit dan ook om de instrumentale versie op de keerzijde te zetten 'omdat hij niet wild wordt van de overige nummers'. 'Don't Hold Back' heeft echter alles: Een aanstekelijke groove, soulvolle zang en... momenteel een enorme hit op de Northern Soul-dansvloer. Dit laatste is dan weer te danken aan Levanna. Zij breekt door als 'Happy' van Pharrell hoog op de hitparade staat en doet voor de camera een Northern Soul-dans op verschillende plekken (zoals een supermarkt). Sindsdien houdt ze in haar eentje de Northern Soul-'spirit' levend zoals het lijkt, hoewel de puristen er weer niets van moeten hebben. Een paar weken geleden verschijnt opeens de video waarin Levanna danst op 'Don't Hold Back' en ze promoot een Northern Soul-avond van het weekend erna. Daar heb ik 'footage' van gezien en de gehele dansvloer gaat los op 'Don't Hold Back'. Of ik trots ben? Ja en niet een beetje ook ! De Northern Soul-mensen zijn over het algemeen erg stroef en halen doorgaans hun neus op voor alles dat niet stokoud, obscuur of van niet-zwarte artiesten afkomstig is. Dat 'Don't Hold Back' door hen wordt omarmd en ik daarvoor het eerste zetje heb gegeven, is iets dat ze me niet meer afpakken.

We gaan dus swingend het nieuwe jaar in! En bovendien ga ik donderdag of vrijdag het eerste Week Spot Kwartet voorschotelen.

Het zilveren geheugen: januari 1999 deel I

Hierbij verklaar ik het nieuwe jaar geopend op Soul-xotica. De praatpaal gaat zijn vijftiende jaar in en ik trap af met een kleine liefhebberij die ik recent heb ontdekt. Er is veel te doen over Artificial Intelligence maar als ik af ga op de kwaliteit van de 'woord-naar-foto'-afdeling, dan kan ik vaststellen dat het niet kan wedijveren met de mensch. Als je een persoon laat uittekenen, kun je met jezelf een weddenschap afsluiten hoeveel vingers er aan een hand zitten en of de persoon één of twee schele ogen heeft. Als je de personen een arm om elkaar laat slaan, blijken er opeens zeven armen te zijn die niet eens zijn bevestigd aan een lijf. Nee, wellicht staat het nog in de kinderschoenen, maar vooralsnog ben ik niet bang dat AI de mens gaat vervangen. Wat zal ik eens gebruiken als passende afbeelding bij de eerste aflevering van 'Het zilveren geheugen'. Een naakte jongedame in een Schotse vlag? Ook nog snel even gecheckt of een Schotse vlag nu blauw met wit of wit met blauw is want AI biedt ze beide. De jongedame is niet helemaal representatief voor de dochter des huizes, maar in mijn herinnering nog altijd wel bloedmooi. Wellicht dat dit verhaaltje in twee delen gaat, maar ik ga, hoe dan ook, Hogmanay vieren in Schotland.

Er zijn mensen in Mossley die denken dat we iedere dag vakantie hebben, maar allesbehalve dat. We werken vaker zes dagen per week dan vijf. Uiteraard voor kost en inwoning plus een beetje zakgeld. Als je drie maanden achtereen hebt gewerkt in een Emmaus-vestiging heb je recht op een lang weekend vakantie, na een half jaar een week en drie maanden later weer een lang weekend. Pas na een jaar kun je twee weken weg blijven. Ik weet alles altijd in overleg te doen en ben zowel in de zomer van 1998 als 1999 twee weken in Nederland. Inmiddels heb ik weer recht op een lang weekend en dat wil ik gaan gebruiken om oud en nieuw te vieren in Schotland. Met mijn goede kameraad John, hoewel deze niet weet dat ik hem ga bezoeken. Het is wederom het verrassingseffect dat, achteraf gezien, behoorlijk lomp is. Om de feestvreugde te verhogen, ga ik met de bus en trein naar Newcastleton zonder dat ik een adres weet waar John woont. Het wordt dus weer een spannend verhaal?

Ook weer het verhaal van verschillende vervoerders per trein, vooraf reserveren of (zoals ik) op de gang moeten zitten. Een overstap die niet door gaat en waarvoor we een uur moeten wachten in de middle-of-nowhere. In Carlisle koop ik een paar cassettes waaronder een compilatie van The Moody Blues en 'Astral Weeks' van Van Morrison. Dan met een belbus-achtig iets naar Newcastleton. Een speldenkop op de kaart en een dorpje in de grensstreek van Schotland en Engeland. Je bent in Schotland maar kan over de grens pissen. Ik arriveer in de pub waar men eerst probeert me te negeren en zeer plat Schots gaat bezigen. Na een paar minuten zitten te broeden zeg ik met stemverheffing.: 'As jim no tinke dat ik gjin frjemde talen kin, dan ha jim it mis'. 'Where are YOU from?'. Kijk, Friezen en Schotten kunnen elkaar wel waarderen. Opeens praat iedereen weer Queen's English met een accent. Ik moet even vieren dat ik in Schotland ben en wil dit met een speciale whiskey doen. The Balvenie heet het goedje en die van tien jaar oud is de goedkoopste, maar nog altijd vijftien euro per glas. Ze kijken vol afgrijzen hoe ik het water negeer. Je doet toch geen water bij de whiskey? Dan leer ik dat je dat juist wél moet doen om de whiskey te proeven. Zonder water is het alleen maar hard en scherp.

Ik heb geleerd om met Hogmanay een fles whiskey en aanmaakblokjes bij me te hebben. Deze heb ik in Carlisle aangeschaft. Na een paar uur laat ik de naam van John Wright vallen. Weet iemand waar die woont? Nee, er is niemand die ooit van John Wright heeft gehoord. Oef! De pub gaat 'after hours' doen vanavond en ik mag blijven. Ik ontmoet Pete, een man in de veertig, die wel een whiskey uit mijn fles wil hebben. Hij kiepert het glaasje leeg boven zijn en mijn pint. 'Het komt allemaal bij elkaar', is zijn opvatting. Ik sta even na middernacht op mijn kop. Ik krijg weer pijn in mijn hoofd als ik eraan terug denk. Sluitingstijd komt in zicht en nog altijd heb ik geen slaapplek geregeld. Pete stelt voor dat ik bij hem op de bank kan blijven pitten. Zo gezegd zo gedaan. We sluipen zijn huis binnen om de rest van de familie niet te wekken en hij geeft me een deken. Daar val ik in een diepe slaap en wordt een paar uur later wakker van een ijselijke gil. Even denk ik dat ik dood ben want dit kan alleen maar het uitzicht zijn in de hemel. O ja, gelukkig nieuwjaar!

Pete heeft een paar puberdochters en eentje ervan is gewend om naakt te slapen. Als ze beneden naar de wc moet loopt ze dus ook spiernaakt door het huis. Ze kijkt even in de woonkamer en ziet dan één meter en 98 centimeter horizontaal op de bank liggen. Ze schrikt zich een hoedje en vandaar de gil. Als ik mijn ogen open sta ik oog in oog met een jongedame in vol ornaat. Pete snelt naar beneden en stelt het meisje gerust. Ik weet alleen niet meer of het deze dochter was of haar zus. Feit is dat één van de twee weet wie John Wright is en waar die woont. En zo brengt Pete me een uur later naar het huis van John, ruim acht kilometer buiten het dorp Newcastleton. John laat me binnen hoewel het niet van harte gaat. Ja, hij heeft me ooit uitgenodigd, maar niet op deze manier natuurlijk. Hij heeft al plannen voor de komende dagen en ik zal me daaraan moeten schikken. Hij neemt me mee naar twee 'jamsessies' waar de aanwezigen met een muziekinstrument rond een tafel gaan zitten. Beurtelings mag iemand een volksdeuntje voorstellen waarna ieder met zijn of haar instrument kan invallen. Als het mijn beurt is, wil John uitleggen dat ik uit Nederland kom en een toehoorder ben. Ik heb echter al een besluit genomen. Ik ga 'It Feintsje van Menaem' zingen, zo goed en kwaad als ik de tekst ken. Wat denk je? Na het eerste refrein gaat de eerste fiddle-speler al mee spelen. Kippenvelmomentje!

Op zondag zal ik weer naar huis en John brengt me naar Newcastleton. Ik kan in de pub wachten totdat de bus komt maar hij heeft écht andere plannen voor vandaag. Na een uurtje maak ik kennis met een echtpaar dat uit... Oldham komt! 'Small world'. Ja, ik kan een lift van hun krijgen en dus gaan alle remmen los in de pub. Als ik echter even naar de wc ben, neemt het echtpaar de benen en dan heb ik een fiks probleem. Het is inmiddels in de avond en heb al mijn geld verbrast in de pub. Ik kan niet anders dan John om een aalmoes en een gunst vragen. Hij wil me het allerliefste een knal voor mijn kop verkopen, dat voel ik gedurende de rit naar Carlisle. Tegelijk wil hij me kwijt en brengt me met vijftig pond naar het station. Vanuit daar op de trein naar Manchester Victoria en dan...? De laatste trein naar Mossley. Ik vermoed nog steeds dat ik op het verkeerde perron heb staan wachten maar ik zal geen trein naar Mossley zien. Als ik me het realiseer is het al té laat. Ik zit vast in Manchester.

Ik denk dat ik woensdag het tweede, nóg spannender, deel ga doen. Inclusief iets dat ik vijfentwintig jaar later wel eens durf op te biechten.