Gele Bak Top 100: 71-80

Een jaar of twee geleden zou ik mijlenver van huis zijn geweest op deze schitterende zondagmiddag. Sinds mijn urenuitbreiding, een jaar geleden, zit ik echter grotendeels in de bezorging. Met het huidige weerbeeld betekent dit dat ik tijdens het uitvoeren van mijn werk al ruimschoots bloot sta aan het zonlicht en ik kan merken dat ik daar minder goed tegen bestand ben. Gisteren zou ik in eerste instantie alleen in Steenwijk bezorgen. Er ligt een stapeltje van drie wijken welke ik in een uur heb weg gewerkt. Toch staat ook nog een bak met huis-aan-huis in Giethoorn en dit moet, volgens de wet, binnen 24 uur worden bezorgd. Mijn collega's laten het stuk voor stuk afweten en op het laatst is er eentje die me wel in Giethoorn wil afzetten met de post. Ik weet niet waar ik aan ben begonnen. Het stikt in Giethorn altijd van de toeristen en waarom moet ik uitgerekend op de Molenweg, Kerkweg en Binnenpad zijn? Ik ben helemaal gaar als ik 's avonds thuis ben en 'verslaap' me dan ook nog voor 'Do The 45'. Er is dus geen show geweest gisteren, maar ik ga dat vanavond dubbel en dwars goed maken met de vijftig best verkochte singles in Engeland gedurende de zomer van 1974. Dat spektakel begint om tien uur 'onze tijd'. Nu het derde deel van de Gele Bak Top 100, straks gevolgd door het vierde deel.

80 1, 2, 3, 4… Fire!-Penny McLean (Duitsland, Jupiter 16666 AT, 1975)

79 It Takes Two To Tango-Richard Myhill (NL, Mercury 6079 575, 1978)

78 Push It-Salt N Pepa (NL, Dureco 11028/7, 1988)

77 Rapture-Blondie (NL, Chrysalis 102.697, 1981)

76 Take Care Of Yourself-Level 42 (NL, Polydor 873 202-7, 1989)

75 Out Of Sight, Out Of Mind-Amber (NL, Negram NG 2197, 1977)

74 Victims-Culture Club (NL, Virgin 106.015, 1983)

73 Colours Fly Away-The Teardrop Explodes (UK, Mercury TEAR 6, 1981)

72 Cotton Fields-Udo Jürgens (Duitsland, Ariola 14030 AT, 1968)

71 Life-Jimmy James (UK, Pye 7N 45665, 1977)

Singles round-up: juli 1

Ik heb vandaag bericht gekregen dat in Frankrijk een single op de post is gegaan. Dat hoeft doorgaans geen week te duren en dus verwacht ik dat ik deze volgende week vrijdag kan noemen in het derde deel. Verder ben ik vanavond 'verliefd' geworden op een single die op Discogs weliswaar aan de prijs is, maar tevens bij een Nederlander verkrijgbaar is. Wellicht dat ik die ook nog ga toevoegen. Van Mark verwacht ik eigenlijk zeventien singles. Ook hij is een mens en maakt nog wel eens een foutje. Ik zie een single in mijn pakket dat ik niet kan herinneren. Ik zoek het op zijn Facebook-pagina en zie dan dat hij iets heeft verwisseld en dat ik nu een 'reservering' van iemand anders in huis heb. Ik kan zelf echter niets met die plaat en dus ga ik deze terug sturen en zal ik nog even langer moeten wachten op de Tyrone Davis-single. Dat zijn nu dan zestien singles. Ik ga twee delen van zes singles doen en volgende week vijf met de Franse single erbij. Mocht ik nog besluiten de Nederlandse te kopen, dan heb ik volgende week eveneens zes. Veiligheidsriemen vast en daar gaan we met het eerste deel.

* Anderson Brothers- I Can See Him Loving You (UK, Goldmine Sevens, 1974, re: 1998)
In de soul-dj-beweging wordt doorgaans neerbuigend gekeken naar 're-issues'. Het draait hem bij de grote dj's vooral om originele persingen, ongeacht hoe beroerd deze platen soms klinken. Toch zijn er een paar platenlabels die ontzag hebben gekregen in de soul-wereld. Kent, onderdeel van Ace Records, is eentje daarvan. De platen uit de '100 Club'-serie zijn al collector's items als ze uit komen en ook middels de 'TOWN'- en 'CITY'-series levert het hoogstaand materiaal af. Goldmine doet helaas al tien jaar vrijwel niets meer op het gebied van vinyl, hoewel het nog steeds cd's uitbrengt. De platen uit de Goldmine Sevens-serie zijn inmiddels verzamelstukken op zichzelf geworden. Opvallend is dat Goldmine geen oorspronkelijke 'couplings' doet, maar een andere 'grote hit' op de keerzijde zet. De eigenlijke a-kant is 'She'll Come Running Back' van Mel Britt. Die heb ik eens in 2014 gekocht, maar dat blijkt een latere opname te zijn van het nummer. Het origineel behoort tot de top van de Northern Soul-'hits' en is daardoor niet te betalen. Ik veer op als ik zie dat Mark deze voor een leuke prijs aanbiedt. Even later ontdek ik de keerzijde: 'I Can See Him Loving You' van Anderson Brothers. Dat plaatje is zelfs nóg meer een favoriet van mij en dus laat ik Mel Britt links liggen. Ik heb het nummer altijd ingeschat als vroege jaren tachtig en met 1974 als verschijningsjaar wordt het daarmee alleen maar beter!

* Solomon Burke- Everlasting Love (US, Chess, 1975)
Eigenlijk de b-kant van 'Let Me Wrap My Arms Around You', maar ik koop het echt vanwege deze kant. Ik koop in 2013 'Beautiful Brown Eyes', een oudje van Burke op Atlantic. Dat staat inmiddels in de 'algemene' jaren zestig-bak omdat het in 'Do The 45' nauwelijks aan bod komt. 'Everlasting Love' is andere koek ten opzichte van 'Beautiful Brown Eyes'. Een liedje van de hand van Burke zélf en dus geen verband met de Mac Gayden-compositie waarmee onder andere Love Affair een hit heeft gehad. 'Everlasting Love' is typische Southern Soul uit de midden jaren zeventig. Op veilige afstand van de disco en nog lekker rauw, iets dat Burke erg goed past. 'Beautiful Brown Eyes' komt er niet mee terug in de Blauwe Bak, maar deze krijgt een fraaie plek in de koffer!

* The Chi-Lites- Love Is Gone (US, Revue, 1967)
,,Het gevaar van labels sparen is dat je op het laatst idiote prijzen betaald voor een plaat waarvoor je geen andere interesse hebt dan om de catalogus compleet te maken". Ik neem mezelf in 2013 even voor om singles van het Golden World-label te gaan sparen. Ik heb dan niet in de gaten dat tussen de talloze billijk geprijsde singles ook een paar zéér zeldzame en dus peperdure singles zitten. Een paar jaar later poog ik hetzelfde met Twinight en knap daar al vroeg af op een paar bluesy platen en funk-clichees. Dan is daar Revue. Het is niet dat ik héél actief speur naar platen op dat label, maar als ik het tegenkom? Dan moet ik bekennen dat ik een zwak heb voor het Revue-label. Het heeft al een aantal zeer fijne platen opgeleverd en ook van The Chi-Lites zal ik geen spijt hebben. Het is jaren voordat de groep zal doorbreken met 'Give More Power To The People' en 'Have You Seen Her'. Eugene Record is dan vooral nog een liedjesschrijver, al dan niet in combinatie met Barbara Acklin. De kantjes op deze single zijn geproduceerd door Gerald Sims voor Dakar Productions. Dakar zal pas in 1968 of 1969 een zelfstandig label worden. De b-kant, 'Love Me', wordt mede-geschreven door Carl Davis, de toekomstige president van Brunswick. Ja, dit plaatje ademt op alle fronten de Chicago-scene. 'Love Is Gone' is voor mij de meest interessante kant en dat laat een scherpe kant horen van The Chi-Lites zoals we dat in de jaren zeventig moeten ontberen. Een leuk plaatje maar vooral in de koffers dankzij dat Revue-label.

* Otis Clay- Do Right Woman, Do Right Man (België, Atlantic, 1968)
Ik leer net dat het een Belgische persing is, want ik heb het uitgescholden voor een Franse persing. Hoe dan ook: Major Lance neemt een behoorlijk stuk van mijn collectie in en hetzelfde geldt voor Jackie Wilson. Otis Clay is anno 2018 aan het groeien voor mij. Bij de volgende bestelling bij Mark zit namelijk ook al een Otis Clay-single. 'That Kind Of Lovin' is een 'mover' uit de Muscle Shoals-studio en blinkt op alle fronten uit door de kwaliteit en toch smelt ik helemaal bij Clay's fantastische uitvoering van 'Do Right Woman, Do Right Man'. Dat is voor mij de ultieme favoriet en geeft me keer op keer kippevel.

* The Ebonys- It's Forever (UK, Epic, 1973)
Deze single zit in maart in de 'soul pack' en dan in de oorspronkelijke Amerikaanse Philadelphia-persing. Op zeer berucht styreen en dat heeft zijn weerslag op de ballad-kant van de single. Ik heb dan helemaal geen problemen met het aanvaarden van 'Sexy Ways' als kant voor de Blauwe Bak, het is per slot van rekening ook de officiële a-kant, maar de huidige interesse voor deze single ligt hem aan de b-kant: 'It's Forever'. Door velen geroemd als de beste ballad die is voortgekomen uit de Phillysound. Zelf probeer ik eraan te wennen, maar ben in ieder geval erg in mijn nopjes met deze Engelse persing. De Philadelphia is verhuisd naar de 'algemene' jaren zeventig-bak en de Epic staat tijdelijk in de reserve-Blauwe Bak en zie ik nog wel verhuizen naar de koffers.

* The Independents- In The Valley Of My World (Spanje, Zafiro, 1976)
We sluiten vandaag af met een heel apart plaatje. Ik heb het vorige week aan de catalogus van 45cat toegevoegd, maar verder is zeer weinig bekend over deze bewuste persing. The Independents is een groep uit Chicago dat vooral actief is in de vroege jaren zeventig. 'Leaving Me' verschijnt in 1973 als single en staat in 1976 op de b-kant van deze single. 'In The Valley Of My World' is echter nergens anders als single verschenen en alles wijst erop dat dit nummer eveneens van omstreeks 1973 moet zijn. Dat de plaat in een matige conditie is en tweemaal over tikt, mag de pret niet drukken. Je vindt namelijk niet snel een tweede exemplaar. 'In The Valley Of My World' is mijn ultieme favoriet van de twee.

Eretitel: 'Thank You'

Soul-xotica is nog nimmer zó gestructureerd geweest als dat het tegenwoordig is. Ik heb een denkbeeldige agenda in het hoofd en aan de hand daarvan kan ik de nabije toekomst van Soul-xotica 'voorspellen'. Vandaag de 'Eretitel' die ik gisteren had moeten publiceren plus het eerste deel van de 'Singles round-up'. De Gele Bak Top 100 in het weekend, maandag het tweede deel van de 'Singles round-up', dinsdag de Week Spot, woensdag 'Het zilveren goud', donderdag de 'Eretitel' en vrijdag het derde deel van de 'Singles round-up'. Kort gezegd hoef ik me pas op maandag 16 juli weer druk te maken over wat ik zal gaan schrijven. Het komt mooi overeen met mijn dagelijkse beslommeringen, ik heb het in tijden niet zo druk gehad met de post als tegenwoordig en dat geeft een stuk voldoening. Zo gezegd ga ik vandaag beginnen met de 'Eretitel' en dat is driemaal een 'Thank You'.

3. Sly & The Family Stone (1969)
Ik ben in april 2010 al een maand 'wat aan het klooien' als ik beslis dat ik nu eens écht dagelijks moet gaan publiceren. Ik heb per slot van rekening al drie volgers op dat moment? Goed beschouwd is 11 april een extra 'verjaardag' van Soul-xotica. In februari en maart heb ik al de eerste 'Weekplate' gedaan ter ere van de eerste verjaardag van Soul-xotica, maar wil nog steeds 'iets anders' doen op 11 april 2011. Ik heb het overdag zelfs al vorm gegeven als ik 's avonds het nieuws krijg te horen dat 'heit' is overleden. In december 2009 wordt kanker vastgesteld bij vader en meteen in het nieuwe jaar horen we eveneens dat het niet te genezen is. Toch gaat het op het laatst nog best snel! Ik verwacht in eerste instantie dat Soul-xotica een tijdje plat zal liggen, maar het publiceren voelt erg 'natuurlijk' aan. Alleen de dagen rond de begrafenis laat ik het blog even varen. De zondagmorgen ná de begrafenis heb ik opeens inspiratie en schrijf dan het bericht 'Carpe Diem'. Dat kunnen jullie bij zaterdag 16 april 2011 terug vinden. Het is dan nog mogelijk om berichten te 'reserveren'. Door een concept op te slaan en die op een later tijdstip aan te passen, kun je nog steeds op de betreffende datum publiceren. Dat lukt inmiddels niet meer. Als illustratie gebruik ik het hoesje van 'Thank You' van Sly & The Family Stone. In de concurrentie met de overige twee dankbetuigingen moet het vandaag tevreden zijn met een derde plek.

2. Dido (1999)
Ik heb het heus geprobeerd en zelfs meerdere malen, maar rap wil er bij mij niet in. De uitzondering op de regel is dan weer het progressieve gezelschap Dälek en dan heeft het weer te maken met de eigenzinnige sample-keuze. Het Amerikaanse gezelschap put inspiratie uit de Krautrock-bands van de vroege jaren zeventig. Als ik in 2003 op de Rembrandtstraat kom te wonen, krijg ik te maken met bovenburen. Het is een duplexwoning en ik heb de benedenetage. Buurman werkt voor een sloopbedrijf en via een oproepbasis. Als hij niet aan het werk hoeft, laat hij al vroeg van zich horen. Een ogenschijnlijk goedkope hi-fi met slechts een paar muziekjes. Eminem is één van de redenen waarvoor zijn boxen geregeld de meest bizarre 'wubs' maken omdat ze de harde bassen niet aan kunnen. Ik heb Eminem nooit serieus kunnen nemen, het enige waarvoor ik de man dankbaar ben is dat hij ons Dido heeft gebracht. Natuurlijk heeft Dido Armstrong noten op haar zang, maar het gebruik van 'Thank You' in Eminem's 'Stan' zet het balletje in beweging voor Dido. Voor de nummer twee schil ik het rapnummer van Eminem helemaal af zodat alleen Dido overblijft met haar 'Thank You'.

1. Led Zeppelin (1969)
Als Wolfman Radio geen live-uitzending heeft, speelt de mp3-jukebox non-stop. Vijf jaar geleden blijkt dat er een financieel voordeeltje valt te behalen door alleen muziek te draaien van onafhankelijke bands en muzikanten. Door van te voren heldere afspraken te maken met de gedraaide artiesten hoeft voor deze uren geen Buma-Stemra (uiteraard het Engelse equivalent daarvan) te worden betaald. Zo zitten we jaren opgescheept met niet al te beste opnames van veelal dezelfde artiesten. Eind 2015 krijgen we een andere server en moet plots ook een nieuwe mp3-jukebox worden samengesteld. De radiobaas doet dat met vooral veel langere nummers waardoor je overdag kan genieten van volledige nummers van Pink Floyd. Ook 'Thank You' van Led Zeppelin maakt deel uit van de 'jukebox' en hoewel ik heel veel nummers daar niet meer kan aanhoren, blijf ik geregeld even hangen na een show om 'Thank You' van Led Zeppelin' tot de slotnoot te horen. Het mag duidelijk zijn dat dit de ultieme dankbetuiging moet zijn voor mij? (PS: Het fotomodel boven dit bericht is de zéér zeldzame Turkse persing van de tweede van Led Zeppelin. Opvallend dat ze juist dáár 'bloot' op de hoes hadden?)

Als ik vanmiddag buiten zit in de tuin en binnensmonds mee zing met een nummer van de 'Vakantiemix', 'Richest Man Alive' van The Dramatics, besef ik me dat er weinig is dat op dit moment mijn geluk kan breken. Volgende week ga ik jullie driemaal laten zien dat ik een gelukkig man ben...

Het zilveren goud: juli 1993 deel I

,,Eenendertig jaar geleden was het ook dit weer", zei ik maandag tegen mijn post-collega. Op 2 juli 1987 is mijn zus getrouwd. De kleding voor die dag was al weken van tevoren gekocht. Ik weet mijn outfit niet meer te herinneren, maar wel dat het allemaal té warm bleek voor deze dag. Zes jaar later is het eveneens het mooiste weer. Nu heb ik echter geen deftige verplichtingen en kan ik gewoon in t-shirt en korte broek lopen. Vrijdag 2 juli 1993. Dat is de dag die vandaag centraal staat in 'Het zilveren goud', ook al loopt de serie door tot volgende week. Het is vijfentwintig jaar geleden en toch kan ik me bijna iedere seconde herinneren van deze dag. Waarom het zo'n 'gedenkwaardige' dag is? Dat zal ik jullie in dit bericht vertellen. Vervolgens krijgen jullie de eerste dertien singles van de maand juli in 1993.

Mijn zus is zes jaar getrouwd in 1993 en heeft twee jonge kinderen. Ze heeft ooit een racefiets gekocht, maar deze staat te verstoffen in de schuur. Ik geloof dat ik op zichzelf nog wel een goede 'gewone' fiets heb en kijk dan rond voor een racefiets om eens iets 'sportiefs' te doen. Zo komt de racefiets van zus ter sprake en we komen een fraaie prijs overeen. Op de vroege vrijdagmiddag van 2 juli 1993 haal ik de fiets bij haar op en breng deze meteen thuis. Vervolgens op de andere fiets later op de middag opnieuw naar IJlst. Dat heeft deze vrijdag een braderie langs de gracht en ik ga uiteraard op platenjacht. De vangst daarvan kunnen jullie deze en volgende week zien, er zitten een paar 'legendarische' platen bij. 's Avonds is het 'business as usual'. Voelt het als een verplichting? Nee, dat is het allerminst. In tijden van werkloos zijn en in afwachting van de uitkering, zijn de geeltjes onkostenvergoeding van het Sneeker Nieuwsblad zéér welkom. Toch breekt een zware tijd aan. Het culturele seizoen is ten einde, Het Bolwerk zit al op slot en intussen beginnen de dorpsfeesten. De meeste dorpen kiezen echter voor Jen Rog, Friends of een andere Volendamse Top 40-coverband en dus kan ik geen recensies schrijven. Dit weekend in juli heeft Oppenhuizen-Uitwellingerga haar jaarlijkse feest en daar treedt op vrijdag een 'alternatieve' band op. Het speelt veelal covers maar dan met een uitgebreide blazerssectie. Interessant genoeg om eens aan een kritische beoordeling te onderwerpen.

Zo fiets ik op deze vrijdagavond (op de 'gewone' fiets) naar het tweelingdorp onder de rook van Sneek. Het is pas de eerste avond van het dorpsfeest en morgen heeft het wel een top 40-coverband op het repertoire staan. Het is niet heel erg druk. Er zijn een paar jongens die me kennen van Het Bolwerk en voor ik het weet, sta ik de halve avond tussen jongeren uit Oppenhuizen en Uitwellingerga. De biertjes druppelen gestaag door en hierdoor weet ik een kwart eeuw later niet meer hoe het is begonnen. Ze is er opeens... Als hetero-man kijk ik meteen naar de voorgevel en, ja, dat heeft ze! Dat zou voor mij bevestigen dat ze toch wel zestien moet zijn. De eerste indruk is een héél gewoon meisje dat wel lekker gek kan doen. Hoewel ik me nooit zo met vriendinnetjes heb bezig gehouden, is dat laatste toch wel een vereiste voor de sollicitanten. We hebben dikke sjans! Ik heb de recensie van het optreden nog wel eens gezien en dat is meer een opsomming van de informatie uit de bio en ik noem een paar covers die worden gespeeld. Voor de rest eist zij alle aandacht op. Als de band is afgelopen, zijn we nog altijd 'close'. De romanticus die ik ben, bied ik haar aan om haar thuis te brengen. Dat heb ik geweten! Ze woont op een boerderij minstens drie kilometer de polder in. Het is voor mij dus zes kilometer om fietsen. We hebben al afgesproken om de volgende avond weer te ontmoeten, als haar leeftijd ter sprake komt. ,,Ik ben dertien", glimlacht ze. Oh shit...! Toch moest de afspraak maar door gaan! Ik zit 24 uur op een roze wolk, maar maak me uit de benen als ik zaterdag het feestterrein op wil. ,,Ze wil je niet meer zien, dus ga maar snel weg", is de boodschap van een paar potige kerels. Ziehier: De eerste keer dat ik mijn hart heb open gezet voor 'somebody special', iets dat niet vaak herhaling zal krijgen. De volgende vier jaar vang ik vaker bot en anno 2018 heb ik er helemaal vrede mee. Ik hoop oprecht dat het haar goed is vergaan in haar leven...

1422 Haunted House-Compton Brothers (NL, Dot, 1970)
1423 No Mercy-The Stranglers (NL, Epic, 1984)
1424 The Final Countdown-Europe (NL, Epic, 1986)
1425 Reflections-Diana Ross & The Supremes (Duitsland, Motown, 1967, re: 1989)

Met uitzondering van Compton Brothers (label-hoesje) hebben de overige singles allemaal de fotohoes intact. Bovendien zijn deze jaren tachtig-singles nauwelijks gedraaid. Dat is vijfentwintig jaar later wel anders hoewel geen van de drie écht is versleten. Of het moet toch The Supremes zijn. De laatste heeft nog een flinke tijd in de Blauwe Bak gestaan en dat is vooral in de tijd dat ik nog wel eens een kroeg-optreden heb gedaan. Hoewel ik in de jaren negentig gemengde gevoelens heb bij het voorliggende decennium, laat 'Het zilveren goud' vandaag zien welke platen wél 'mogen' van mij. Europe bijvoorbeeld? Ja, ik heb de lachers nu wel op de hand, maar...? Laten we eens terug gaan naar die bewuste zaterdag in 1986 dat Europe de NCRV Favorietschijf was. Het was ieder uur weer uitkijken naar dat 'bijzondere' plaatje. Hardrock op de radio met zo'n kenmerkende synthesizer-melodie... Het is echt iets anders in die tijd. Het origineel kan ik inmiddels niet meer aanhoren, de melodie speelt echter wekelijks een belangrijke rol. Ik heb 'The Vinyl Countdown' vernoemd naar dit nummer van Europe en kameraad en orgelheld Mr. Skolnick heeft speciaal voor mij het deuntje nagespeeld. Dat is inmiddels vijf jaar de herkenningstune van de show. Compton Brothers is totaal niet interessante country. De b-kant is een cover van 'Charlie Brown' en dat valt me als eerste op. Het staat ook onder die titel in de kaartenbak.

1426 Still Got The Blues-Gary Moore (Duitsland, Virgin, 1990)
1427 Going To The Run-Golden Earring (NL, Columbia, 1991)
1428 She Sells Sanctuary-The Cult (Duitsland, Virgin, 1985)
1429 In The Army Now-Status Quo (NL, Vertigo, 1986)
1430 My Girl-Herman Brood & His Wild Romance (NL, Sky, 1984)

Alleen Herman Brood heeft geen fotohoesje. Toch is het duidelijk dat dit hoesje wel boven dit bericht moet staan, met het oog op de inleiding. De overige vier hebben allemaal wel de fotohoes. The Cult is zo'n plaatje dat 'overplayed' lijkt, maar me meteen in vuur en vlam zet als ik het intro hoor. Ofwel: Gaat nóóit vervelen!

1431 Blame It On The Summer Sun (NL, Polydor, 1970)
1432 Goldfinger-John Barry (NL, United Artists, 1965)
1433 On The Dock Of The Bay-The Dells (Duitsland, Chess, 1969)
1434 Roly Poly-Stamford Bridge (NL, Penny Farthing, 1970)

Nu weer over naar de 'oudjes' en deze singles zijn in 1993 hun oorspronkelijke hoesjes allemaal kwijt geraakt. Alleen John Barry heb ik jaren later met fotohoes aan de collectie toegevoegd. Voldende week méér plaatjes uit deze partij waaronder eentje die voor altijd de herinnering aan dat meisje levendig zal houden en één van mijn favorieten-aller-tijden zal worden. Morgen gewoon een 'Eretitel'. Ik verwacht een single uit Frankrijk en wil die graag bij de singles van Mark rekenen. Ik begin dus vrijdag met de 'Singles round-up'.

Classic Week Spot: John King Size Russell

Ik doe ieder jaar in de maanden juli en augustus kleine 'specials' in 'Do The 45'. In de eerste jaren zijn het vaak de tweede uren die een bepaald thema mee krijgen. Twee jaar geleden heb ik geprobeerd om alle singles uit de Blauwe Bak te draaien in chronologische volgorde van aankoop, maar strand reeds in 2013. Vorig jaar heb ik iedere show een jaar centraal gezet met daarin de singles die ik in het betreffende jaar heb gekocht. Dan doe ik zelfs nog meerdere shows over de 'beginjaren': 1990 tot en met 2011. Dit jaar vat ik het samen in één show. Dat levert een anderhalve bak op waarmee ik zaterdagavond drie uren plezier mee kan maken. Voor de Week Spot ga ik ditmaal héél ver terug in de verzameling. Het is de op-een-na 'oudste' single in de Blauwe Bak. Het heeft jaren lang in de koffer gestaan, maar sinds een paar maanden in de reserve-Blauwe Bak. Het mag toch wel eens tijd worden dat het een 'Classic Week Spot' gaat worden: 'Give Me Your Lovin' van John King Size Russell (1969).

Zomaar een regenachtige zaterdagmiddag in november 1990. Ik fiets naar de vlooienmarkt in Sneek en ik weet nog precies waaraan ik dacht. Ik 'droom' van een molen midden in de polder. In het onderste gedeelte heb ik mijn huisje met bedstee. Omringd door muziek en boeken ben ik daar anno 1990 'gelukkig'. Het is kort voordat ik mezelf aanmeld voor een opleiding tot vrijwillig molenaar. De daaropvolgende twee jaar zal uitwijzen dat het een droom zal blijven. Ik mag dan veel over molens en haar historie weten (in 1990, inmiddels moet ik ook op Wikipedia kijken), het molenaarsvak zélf vergt de nodige 'handigheid' en 'durf' en dat ontbreekt in mijn assortiment. De gedachte aan de poldermolen houdt me echter zoet totdat ik in Sneek ben. Deze middag koop ik onder andere de hevig krakende 'Lay Down' van Melanie die me tot op heden trouw zal blijven. Natuurlijk kan ik de plaat op iedere straathoek in een veel betere staat krijgen, deze versie met de kraakjes is dermate een deel van mijn leven geworden dat de plaat speciaal door mij wordt opgezocht als ik in 2009 tijdelijk elders verblijf. Eén handelaar heeft drie singles liggen, alle drie vrij 'obscure' soul. Ik mag ze samen voor een rijksdaalder hebben. 'Peace Of Mind' van Nancy Wilson staat 28 jaar later ook nog steeds in de Blauwe Bak. 'Bed Of Roses' van Judy Clay mist helaas een 'hapje'. John King Size Russell is al vanaf het begin van de soul-hobby een resident in de bakken. Ik heb het zelfs nog in de allereerste 'Do The 45' gedraaid!

Lange tijd meen ik dat de plaat erg zeldzaam is, maar dat blijkt reuze mee te vallen. Exemplaren van deze single doen zelden meer dan vijf euro en dat is véél te weinig voor 'serieuze' dj's. De plaat zal voornamelijk een 'cult-hit' blijven in 'Do The 45', een verdere doorbraak kan nog lang op zich laten wachten. 'Give Me Your Lovin' is een fraai midtempo stuk dat beduidend minder 'Stax' is dan menig andere Nederlandse soul-productie uit deze tijd. Het is een plaatje dat wel eens minder had te zoeken in de koffers dan tegenwoordig. In de tijd dat het vooral snelle Northern Soul is voor mij, staat Russell jaren lang werkloos te zijn. Met de huidige interesse 'past' het nummer helemaal. Een terechte 'Classic Week Spot' dus.

John Russell komt op 30 augustus 1943 ter wereld in Paramaribo. Als hij tien jaar oud is, verhuist het gezin naar Nederland. Hij speelt dan al klassiek piano en verzorgt de leadzang in een kerkkoor. In 1956 wint hij zijn eerste talentenjacht en wordt uigeroepen tot de Nederlandse Elvis. In 1959 is Russell betrokken bij de oprichting van Johnny & The Cellar Rockers met gitarist Jan Akkerman en drummer Pierre Van Der Linden. Daarmee wint hij nog meer prijzen en eentje wordt overhandigd door de Duitse zangeres Conny Froboess. Zij brengt Russell in contact met Rine Geveke, producente van het Phonogram-label. De eerste single van Russell komt in 1963 uit en speelt in op de twist-rage. Als The Beatles in Blokker spelen, is Russell met zijn band The Klan één van de voorprogramma's. Toch is het niet alleen maar 'sex, drugs en rock & roll' voor Russell. In 1966 componeert hij samen met Louis Van Dijk de muziek voor de speelfilm 'Compromis'. In 1968 verschijnt de elpee 'Rhythm & Blues' en deze heb ik in de jaren negentig eens gevonden. Voor een Nederlandse soul-elpee vind ik deze erg goed geslaagd! Op de achterzijde van de elpeehoes herinnert de tekstschrijver ons andermaal aan de lichaamsmaten en het gewicht van Russell. De man verdient de namen 'Big' en 'King Size' niet zomaar. De tekstschrijver wijt het overigens aan de Surinaamse keuken.

Het duurt pas tot 1973 eer Russell de eerste keer de Tipparade bestijgt. Een jaar later brengt Negram hem samen met de Engelse zangeres Sue Chaloner. Het duo neemt 'Swingin' On A Star' op dat het tot een tweede plek schopt in de Top 40. De plaat moet worden gepromoot en het schijnt dat mevrouw Russell ernstige bezwaren heeft tegen het feit dat haar man busjes en kleedkamers moet delen met de jonge Sue. De keuze valt op Iwan Groeneveld, alias Spooky, van de vroegere Swinging Soul Machine. Hij had zijn 'day-off' op het moment dat Swinging Soul Machine haar grootste hit opneemt. Spooky playbackt tijdens televisie-optredens en intussen laat Negram Russell de studio-opnames doen. Russell heeft solistisch hits met onder andere 'I Never Loved A Woman' en 'Hokie Pokie'. In 1981 gaat hij het zakenleven in. Hij opent vele horecazaken waaronder twee discotheken en blijft hiermee actief tot 1990. In dat jaar bouwt hij in zijn huis in Leusden een moderne opnamestudio. In 2000 maakt hij een single met de Haagse 'sixties-revival'-band The Clarks een Beatles-medley onder de titel 'Back To Blokker' en maakt hij de 'Maxi-Merengue' ter verwelkoming van Maxima. Op 12 september 2010 krijgt Russell een hartstilstand.

Gele Bak Top 100: 81-90

Vanmiddag de eerste twee foto's gemaakt en met name bij deze laatste gaat het weer omlaag met de motivatie om méér foto's te nemen. De camera is een beetje eigenwijs in het flits-gebruik en terwijl je deze op 'aan' hebt staan, weigert hij deze te gebruiken. Zal vast ook met de batterij te maken hebben, maar dan nog. Ik vind de foto iets aan de fletse kant maar het zal maar zo moeten. Tegen het weekend ga ik het weer proberen, gelukkig blijft het voorlopig even fraai weer want dit plekje, bovenaan de trap, is op zichzelf erg geschikt. Vandaag het tweede deel van de Gele Bak Top 100, zaterdag klim weer van 80 naar 71.

90 Man To Woman-Lonnie Youngblood (US, Shakat SH 708, 1974)

89 Dancehall Good To We-Papa San (NL, Munich MRS 768, 1991)

88 I Like Your Style-Tony Wilson (NL, Bearsville BEA 15529, 1976)

87 Shaddap You Face-Joe Dolce (Australië, Astor A7316, 1981)

86 Moody Trudy-Giorgio (NL, Pink Elephant 22.506, 1970)

85 I’m The Girl From Wolverton Mountain-Jo Ann Campbell (NL, Columbia 45 DB 4889, 1963)

84 Fake-Alexander O’Neal (NL, Tabu TBU 650859 7, 1987)

83 My Melancholy Baby-Chas & Dave (NL, Rockney KOR 21, 1983)

82 Get Down-Gene Chandler (NL, 20th Century Fox 6162 149, 1978)

81 That’s What I Like-Jive Bunny & The Mastermixers (EEG, Indisk DIS 8014, 1989)

Gele Bak Top 100: 91-100

Even een tijdelijke foto boven dit bericht (foto aangepast op 3 juli) want ik wil weer de eigen foto's maken van de betreffende singles in deze Top 100. Daar ben ik nog niet aan toe gekomen, wellicht dat ik dit dinsdag ga doen. Verder blijft de Gele Bak Top 100 ongewijzigd ten opzichte van vorig jaar. Het heeft weinig zin om iedere single weer apart te behandelen omdat ze vaak al een flinke vermelding in de 'Singles round-up' hebben gehad en wellicht ooit voorbij gaan komen in 'Raddraaien'. Het moet een 'gemakkelijke' rubriek worden voor de weekeinden in juli. Vandaag het eerste deel en morgen het de nummers 81 tot en met 90. Gewoon een aftelling van de singles die ik tussen 1 juli 2017 en 30 juni 2018 heb gekocht of gekregen en die niet (meer) in de Blauwe Bak staan. De onderste tien ziet er als volgt uit...

100 Big Strong Madison-Les Chakachas (Duitsland, RCA 47-9411, 1962)

99 Shout! Shout!-Rocky Sharpe & The Replays (NL, Chiswick CHIS-3, 1981)

98 Takin’ It Easy-Seals & Croft (NL, Warner Bros. WB 17.233, 1978)

97 Mistreater-Grace Slick (NL, RCA RCA-33, 1981)

96 5.7.0.5-City Boy (UK, Vertigo 6059 207, 1978)

95 Girls On My Mind-Fatback (UK, Atlantic FBACK 1, 1985)

94 Fire Me Up-Roman Holliday (UK, Jive 59, 1984)

93 Rumors-Timex Social Club (NL, Mercury 888 032-7, 1986)

92 You Can Have It (Take My Heart)-Robert Palmer (Duitsland, Island 105489, 1983)

91 I Never Loved A Woman The Way I Love You-John Russell (NL, Negram NG 2096, 1976)