Het is allemaal op het juiste moment zoals het lijkt. Hoewel ik dolgraag in het muzikale verleden mag rondstruinen, heb ik het op een bepaald moment gehad met mijn eigen 'geschiedenis'. De diploma's moeten bijvoorbeeld ergens in een verhuisdoos liggen als ik ze nog heb. Ook met kinderfoto's heb ik lange tijd erg weinig. Op zichzelf hoef ik me daar niet druk over te maken want deze liggen in de kast bij de andere fotoboeken in ons ouderlijk huis. Als we in oktober 2022 Jutrijp leeg halen, komen we de fotoboeken tegen. Ze achteloos weggooien voelt niet fijn maar ik hoef ze ook (nog) niet thuis te hebben. Dan biedt broeder aan de fotoboeken voor me te bewaren totdat ik er wél aan toe ben. Niet wetende dat we over twee jaar bijkomen van zijn uitvaart. Schoonzus gaat verhuizen naar een kleinere woning en dus moet er heel veel weg. Zo ook de fotoboeken. Die komen bij mijn zus en die spoort me een jaar geleden aan met kerst om ze vooral eens mee naar Uffelte te nemen. En nu? Nu zou ik ze niet meer willen missen! Hoewel een foto nemen in de late jaren zeventig niet meer zo deftig is als in de decennia ervoor, komt de fotocamera maar zelden uit de kast. Het is altijd vader die de foto's neemt, ook al is hij niet de meest getalenteerde fotograaf.
Mijn fotoboek maakt daardoor sprongetjes in de tijd. Natuurlijk de nodige foto's van vlak na mijn geboorte. Dan volgt de doopdienst. Ik heb nog altijd heel goed contact met de nicht die me in de kerk mag brengen. Een paar vakantiefoto's met het mysterieuze meisje op de camping in Nunspeet (er is me verteld dat het de dochter van de uitbater was, maar mijn eigen herinnering zegt dat ze daar vakantie vierde met haar ouders. Hoe dan ook: Het is zwaar hervormd dus het gaat hem niet meer worden in 2026) en dan... beelden uit februari 1979. 'Wie 1979 heeft meegemaakt, weet dat het altijd erger kan'. Als knaapje van bijna vier is het vooral erg lollig, hoewel mijn associatie zegt dat ik het helemaal niks vind. Koude witte bende. Ik ben blij als ik weer bij de kachel mag zitten. De groene parka aan waar alle kinderen in het gezin een variant van hebben. Ik probeer ook nog de andere twee sneeuwfoto's op de digitale foto te krijgen maar dan is de batterij leeg. Deze twee beelden tonen echter wel hoe extreem het in 1979 is geweest.
Het is door menigeen onderschat. Ik weet van mijn buren dat die op 14 februari 1979 met de auto van Sneek terug naar Jutrijp willen rijden en halverwege komen vast te zitten. Er zit niets anders op dan de auto te laten staan en naar huis te lopen. Het enige dat ik zelf kan herinneren is een beeld waarvan ik nog altijd de rillingen krijg en dat zal zorgen voor een levenslange angst. In de vijver verderop vertoeven een paar zwanen. Omdat er sneeuw ligt en het water bevroren is, gaan deze op schooitocht langs de huizen voor eten. Ons huis is één van de eerste die ze tegenkomen. Ik sta op ooghoogte met de beesten als ze met hun grote oranje snavels tegen ons ruit tikken. Ik heb het sindsdien nooit op zwanen gehad. Ik ga binnenkort weer schrijven over de 'Monstertocht' van 2001. Op de terugweg staat een zwaan op het fietspad tussen Kampen en Ens. Om het beest te ontwijken moet ik vijf kilometer om fietsen en.... dat doe ik dan ook! Ik ben in de jaren negentig eens tegen een zwaan aan gebotst die besluit een middernachtelijke wandeling te maken op het fietspad. Het maakt dat ik anno 2026 nog altijd een bochtje om maak als er een zwaan op mijn pad komt.
Misschien dat ik dit jaar eens vaker een foto uit het fotoalbum in herinnering ga roepen. Met de nodige 'flashbacks' naar 1979 van de afgelopen dagen moet ik meteen denken aan de sneeuwfoto's. Deze zijn gemaakt bij het hekje op de Sinnewar. Er is ook nog een foto samen met zus op een gigantische bult stuifsneeuw aan de Riperwei. De andere twee foto's, die niet zijn gelukt, zijn gemaakt op ons erf. Dat toont sneeuw maar verder niets ernstigs. EDIT: De onderste foto is de tweede foto die ik beschrijf maar dan zonder mijn zus. Ik geloof dat er nog eentje is met haar en waarschijnlijk ook broeder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten