Singles round-up: januari 3

De codes met de kleurtjes zijn weer verdwenen en, naar het schijnt, rijdt de bus van Havelte naar Uffelte weer volgens het boekje. Ik zit nu dubbel en dwars door mijn boodschapjes heen en bovendien heb ik best zin om even naar buiten te gaan. Het wordt een enkeltje benenwagen naar Havelte en met de bus terug. Morgen en zaterdag schijnt er nóg meer te vallen dus ik moet zien het weekend te overleven. Ik heb net mijn laatste ontbijt gehad van wat ik momenteel in huis heb en geniet van een kop koffie. Wellicht het juiste moment om de apparatuur aan te zetten en een paar singles op te zetten? Er is overigens méér onderweg. Ik heb een nestje Engelse Stateside-singles gekocht en verder een Discogs-order uit Spanje. De laatste dealer heeft overigens nog niet gereageerd. Nu de laatste acht singles uit Meppel van afgelopen zaterdag. 

* Jaki Graham- Round And Around (UK, EMI, 1985)
Het is voornamelijk een duik in de jaren tachtig in deze aflevering. Bij platen van Jaki Graham heb ik vaak iets van herkenning zonder dat ik de liedjes meteen kan neuriën. Het heeft in de jaren tachtig voor mij vooral op de achtergrond gespeeld. Dat neemt niet weg dat het een uitstekende zangeres is en de platen zeker 'iets' hebben. 

* High Noon- Dragonfly (NL, CBS, 1970)
Ian McLintock en Bob Freeman zijn typische schaduwfiguren in de Engelse popmuziek. Ze zijn respectievelijk bassist en slaggitarist in Sands en vormen daarna de band Sun Dragon. Dat neemt in 1968 een cover op van The Lemon Pipers' 'Green Tambourine' dat een hit zal worden in Engeland. Later neemt het duo werk op met Jon Lord en Ian Paice voordat Deep Purple van de grond komt. In 1970 keert het duo terug als High Noon en daarmee maakt het een paar uitstekende commerciële singles. Het is de tijd dat Edison Lighthouse en White Plains hoog in de hitparade staan en dat kunnen de heren High Noon ook. 'Dragonfly' klinkt alsof het een hit had moeten zijn. De Nederlandse CBS is zelfs zo geduldig dat het de single een heruitgave geeft in 1974, maar helaas. Best een geinig plaatje!

* (Al) Jarreau- Boogie Down (Duitsland, WEA, 1983)
Weer terug naar de jaren tachiig. Dinsdagavond hoor ik 'Sign Of The Times' van Belle Stars op de radio en, bam, opeens zit ik terug in vroeg 1983. Dan is het eveneens winters weer. Ik zie het nummer voor het eerst in TopPop als ik met een buurtgenootje de hele middag op het ijs heb gespeeld. Eens kijken of Al Jarreau een herinnering kan ophalen. Eigenlijk moet ik bekennen dat ik beter bekend ben met 'Roof Garden' en 'Mornin'. Ik vermoed eveneens een Jaki Graham-verhaal. Het zegt me wel iets in de verte maar verder dan radiobehang is dit nooit gekomen in de jaren tachtig. 

* L.T.D.- Kickin' Back (NL, A&M, 1981)
Toch nog iets voor de Blauwe Bak? 'Kickin' Back' in geen geval. Het is vlotte maar ook o zo commerciële disco. Hoewel de plaat nooit op de hitparade gestaan is het plaatje veel gedraaid door Roadshow Muziekpresentaties en ongetwijfeld ten behoeve van een stampende dansvloer. De b-kant heet 'Now' en dat is een ballade, maar wel van het soort dat ik het erg goed vind. Als ik de plaat schoon kan krijgen mag deze het gaan proberen in de Blauwe Bak. 

* Off- Electrica Salsa (Duitsland, Zyx, 1986)
Ondanks dat ik de jaren tachtig beschouw als het decennium van broeder blijf ik in deze 'Singles round-up' op gepaste afstand. Hoewel? Ik weet dat broeder in 1987 helemaal 'fan' is van dit nummer van Off. Met het oog op zijn Trio-hobby natuurlijk geen verrassing. Het is zo'n geval als 'Da Da Da' van Trio. Ergens is het geniaal maar ongetwijfeld ook begonnen als een geintje met een elektronische beat. Je moet hem ook niet iedere dag horen. 

* Franck Pourcel- Je N'aurai Pas Le Temps (NL, Columbia, 1968)
Het thema uit de televisieserie 'Mens durf te leven'. Er rijst meteen een vraag. Ik zie wel dat in de periode van 1962 tot 1965 een programma van Wim Ibo over de geschiedenis van kleinkunst is uitgezonden. Deze single (en compositie) is echter van 1967-68. Hoe dan ook: De beeldbuis is in opmars in 1968. Deze melodie ken ik overigens beter als 'If I Only Had Time' van John Rowles. Origineel is het nummer van Michel Fugain, zo lees ik nu. 

* Afric Simone- Ramaya (NL, CNR, 1975)
Na code oranje van gisteren moet ik nu een code oorwurm afgeven. Natuurlijk een ontzettende novelty. Te leuk om te laten liggen voor een zuinige euro. 

* Phil Tate- El Adorno (UK, Oriole, 1963)
Ik heb meerdere platen van Phil Tate en allemaal in gezellig walstempo en cha cha. Deze single valt op vanwege de b-kant: 'Real Madrid'. Phil gaat op de toer van de paso doble met twee voorbeelden. Ik zie nu dat 'El Adorno' de offiiciële a-kant is. Eigenlijk vind ik 'Real Madrid' net even feestelijker en dus reken ik dat tot de a-kant. Is het 2,50 waard? Ach, het brengt het bedrag tot een tientje.