Singles round-up: januari 2

Vandaag weer even rustig aan doen? Ik merk in de afgelopen week iets van herstel maar het blijkt erg teer te zijn. Ik kan inmiddels probleemloos op mijn rug slapen en dat is iets waar ik ontzettend blij mee ben. Ik ben veel beter uitgerust dan wanneer ik op mijn zij moet slapen. Vrijdag en gistermiddag ben ik vrij druk geweest met de singles-bakken en gisteren vooral met het sjouwen van bakken. Dat vindt mijn achterwerk nog niet een puik idee en het geeft me een waarschuwing. Alleen het brood is bijna op en dus hoef ik vandaag niet beslist naar de winkel. Ik blijf binnen en ga maar bakken reorganiseren want er is nog meer dan genoeg te doen op dat vlak. Intussen kan ik ook wel een 'Singles round-up' publiceren, nu met de eerste acht uit Meppel van afgelopen zaterdag. Ik heb even geen inspiratie voor een 'gezellig' bericht dus mooi doorgaan met de singles. 

* Amphora- Timothy (NL, CNR, 1979)
Wellicht is het iets dat ik vooraf had kunnen checken, maar ik heb bij het zien van deze titel altijd gedacht aan een cover van het nummer van The Buoys. Amphora's 'Timothy' is echter niet geschreven door Rupert Holmes maar door een stel 'Ollanders. Timothy is ditmaal niet een mijnwerker die door collega's wordt opgepeuzeld maar een clown zoals Ben Cramer die reeds heeft bezongen. Muzikaal klinkt het als een geslaagd huwelijk tussen Pussycat en Champagne om het Hollands te houden. Erg gezellig voor op een vrijdag- of zondagavond. 

* Hugues Aufray- Hasta Luego (NL, Atlantic, 1973)
De eerste blik op de singles bij 'De Kring' is teleurstellend. Een paar klassieke en geestelijke singles en alles in een rampzalige staat. Bij navraag blijkt het twee bakjes te hebben met 'collectables' bij de kassa. Deze gaan weg voor 2,50 euro per stuk. De helft zou ook gewoon voor een euro of vijftig cent stof kunnen happen want nog altijd veel klassiek, geestelijk en kleinkunst. Deze single van Hugues Aufray smeekt me om hem mee te nemen. Wat is het? Het kan een regelrechte teleurstelling zijn? In gedachten sta ik weer voor de Club 2000-fruitautomaat in De Mangerie in Sneek. Ik gooi een losse rijksdaalder in de automaat en druk wat op de knoppen. Is het waar? Halen we zomaar vijfentwintig gulden uit de kast? Ach vooruit... het is een 'oddball' maar valt zeker niet tegen. Het is typisch zo'n ding uit het gebied van de Middellandse Zee dat zomaar opeens een hele grote hit had kunnen zijn, maar deze eer nooit heeft meegmaakt. Ik weet niet eerlijk of-ie de 2,50 waard is geweest maar het is een eigenwijs ding!

* Bourgeouis Tagg- I Don't Mind At All (Duitsland, Island, 1987)
Ik hoor dit plaatje eens in het Theater Van Het Sentiment en ik geloof dat hij een tijd op mijn zoeklijst heeft gestaan. Ik kan de plaat niet neuriën en dus moet ik hem opzetten. O ja, deze! Een heel klein barok popliedje zoals je ze weinig tegenkomt in de late jaren tachtig. Deze gaat zeker hoog eindigen in de Gele Bak Top 100 dit jaar. Erg gelukkig met deze single!

* Timothy Carr- A Stop Along The Way (US, The Hot Biscuit Disc Company, 1968)
Om een onverklaarbare reden sta ik te dralen met deze single. Zal ik hem gokken? Ik verwacht country, maar ach... voor een euro wagen we altijd een gokje met zo'n Amerikaanse persing. Wat als ik de plaat had laten liggen? Was er een man overboord geweest? Welnu, de b-kant heb ik zaterdag al even beluisterd via Youtube en dat is Deep Soul. De a-kant, 'A Stop Along The Way', schijnt Northern Soul-achtig te zijn. Die moet ik in ieder geval horen en daar begin ik mee. Ja, ik zie wel wat ze bedoelen maar het is 'anything goes'. De b-kant heet 'Let's Start All Over Again' en wordt genoemd als de betere kant. Het is een 'straight starter' en vanaf noot 1 een 'big hurter'. Met vlag en wimpel in de Blauwe Bak. Volgende keer niet weer twijfelen bij dit soort singles!

* Jim Croce- Workin' At The Car Wash Blues (NL, Philips, 1973)
'Those Were The Days' van Sandie Shaw komt eveneens van 'De Kring'. Dit is de derde single uit deze winkel en de hekkensluiter in de volgende aflevering is de laatste. Ik ken dit nummer van Jim Croce beter als 'Jantje's Blues', de onvolprezen vertaling van Cornelis Vreeswijk. Er moet gezegd worden dat deze single uitzonderlijk goed klinkt waardoor het bijna de gevraagde 2,50 euro goed maakt. 

* Distant Cousins- Boo Hoo Hoo (UK, The Ghetto, 1990)
Iets met Engelse persingen. Deze single oogt niet heel erg aantrekkelijk, maar de Engelse persing geeft de doorslag. Het heeft een sticker van de Record, Tape & Video Exchange aan Notting Hill Gate in Londen. 1.50 is door gekrast en ook 50. Tenslotte staat er 10. Dat moet dat tien pence zijn geweest. Een eerdere single, 'You Used To' heeft in december 1989 de 77e plek aangeraakt en 'Boo Hoo Hoo' is compleet geflopt. Wat is het? Het heeft iets van een 'vintage' sound en is redelijk soulvol maar daar houdt het voor mij dan ook wel mee op. De productie rammelt zo erg dat het niet als 'lo-fi' kan worden beoordeeld. Nee, de b-kant is het ook net niet. Gewoon voor de Gele Bak. 

* Esperanto- Last Tango (NL, A&M, 1975)
Ik moet altijd nog eens duiken in het vroege werk van Esperanto. Ik heb onlangs nog iemand gesproken die het me heeft aanbevolen. 'Last Tango' is het enige dat in de buurt komt van de hitparade van Esperanto Rock Orchestra, zoals de band oorspronkelijk heet. In een strikt tempo van een tango, zoals je zou verwachten bij de titel, maar qua zang krijg ik 'vibes' van Be Bop Deluxe en dat is een goed voorteken. Ik kan hier wel aan wennen!

* Dan Fogelberg- The Language Of Love (US, Full Moon, 1984)
Als ik de single uit de bak haal hangt het hoesje nog aan twee millimeter. Bij het tellen aan de kassa gaat de hoes door midden en heb ik een voor- en achterkant. Ach, vooruit maar! Dan Fogelberg heeft een fijne associatie en ik ga het komend weekend vast over hem hebben in het 'Rondje gebak'. 'The Language Of Love' rockt lekker maar is op zichzelf niet zo heel bijzonder. Gezellig genoeg voor een zondagavond!