Het besluit van gisteravond om Sheryl Lee Ralph te verwelkomen in de Blauwe Bak maakt dat het bijna de Week Spot zou zijn geworden. Het valt me pas op als ik de plaat wil invullen op de lijst van de Week Spots. Een jaar geleden heb ik 'Sexual Healing' van Marvin Gaye als Week Spot gedaan in 'de week', onder andere omdat het de enige soul-single is die broeder me heeft nagelaten. Op ene of andere manier zit ik met het genoemde Buze-optreden in mijn hoofd en meen ik me te herinneren dat ik tijdens de dagen in Hardenberg en omgeving heb geluisterd naar 'Do The 45' en daar Marvin Gaye als Week Spot heb gehad. Nee. Dat bestaat niet. Marvin Gaye is volgende week een jaar geleden. Sheryl Lee Ralph verhuist naar volgende week. Ik weet niet of broeder de single destijds heeft aangeschaft, maar denk wel dat het zijn goedkeuring zou kunnen weg dragen. Qua bericht ben ik snel klaar want ik heb Sheryl Lee in de 'Honderd achteruit' gehad. Dan ga ik weer tellen in de lijst en kom uit bij Madeline Bell. Ook deze heeft al eens de Week Spot gehad met 'Picture Me Gone' en daar ben ik in gegaan op haar levenswandel. Hier kunnen jullie dat bericht uit 2022 opnieuw lezen. Toch heeft het liedje zélf ook best een leuke geschiedenis en daar ga ik het vanavond over hebben. De Week Spot is 'I'm Gonna Make You Love Me' van Madeline Bell uit 1968.
Doorgaans worden de heren Kenny Gamble en Jerry Ross aangeduid als de songschrijvers. Er zijn bronnen die beweren dat ene Jerry Williams heeft mee geschreven. Wikipedia koppelt dat meteen aan Swamp Dogg, maar er zijn meerdere honden die Fikkie heten. Auteursrechtenfirma BMI beweert dat Leon Huff de derde schrijver is, maar het is waarschijnlijker dat alleen Gamble en Ross het nummer hebben geschreven. In 1966 is er nog geen sprake van een artistiek huwelijk tussen Gamble en Huff. Het nummer wordt geschreven voor Dee Dee Warwick, de zus van Dionne. Geproduceerd door Jerry Ross bereikt de single de Amerikaanse top twintig en dat is de tweede op rij voor Warwick. Het geeft haar de mogelijkheid om een langspeler op te nemen. Hoewel Warwick andere grotere hits heeft gehad, zal 'I'm Gonna Make You Love Me' altijd een bijzondere rol blijven spelen in haar loopbaan. Jerry Ross houdt eveneens zielsveel van het nummer en neemt het op met onder andere Jay & The Techniques. Een jonge en onbekende Melba Moore zingt dan in het achtergrondkoor.
Dee Dee Warwick zit op het Blue Rock-label dat gelieerd is aan Mercury Records. De Amerikaanse Mercury stuurt de opname naar haar Engelse evenknie in de vorm van Philips. Mercury zou graag willen zien dat Dusty Springfield het opneemt. Dusty ketst het af maa maar stelt dan voor om het aan een prettige collega uit het vak te geven en eveneens onder contract bij Philips: Madeline Bell. Dusty zingt overigens wel in het achtergrondkoor daar waar Ashford & Simplson in die rol bij Warwick zijn te horen. De opmame maakt diepe indruk bij de Amerikanen en enkele radiostations gaan actief de single promoten. Het bereikt op de Billboard plek 26 en 32 op de R&B. De b-kant in Amerika is overigens 'Picture Me Gone' dat in november 2022 de Week Spot is geweest. Na het Amerikaanse succes van de single verschijnt de plaat ook in Engeland en Europa waar het wonderwel helemaal niets doet. Madeline's album uit 1968 is de enige die in Amerika aanslaat. Ze heeft prettige herinneringen aan de single want het betekent dat ze Amerika mag bezoeken voor een tournee. Ze doet daarbij ook haar geboortegrond in Newark in New Jesey aan. Toch zal Bell geen vervolg kunnen geven aan het succes en eind 1969 voegt ze zich bij de band Blue Mink.
Diana Ross, The Supremes en The Temptations gaan in 1968 aan de slag. In december 1968, een maand na de release van de elpee 'Diana Ross & The Supremes Join The Temptations', treden de beide groepen samen op in een special voor het televisiestation TCB. Het is de bedoeling van Motown om 'The Impossible Dream' als eerste single uit te brengen en dit zit ook in de TCB-uitzending. De dj's kiezen echter massaal voor 'I'm Gonna Make You Love Me', hoewel dat nu juist niet in de special is te zien of te horen. De combinatie van Diana Ross, de oorspronkelijke Supremes en The Temptations met Eddie Kendricks hebben het nummer nooit gezamenlijk voor de camera opgenomen. The Temptations treedt 'solistisch' aan in de Ed Sullivan Show. Op Youtube schijnt wel een opname uit 1972 te staan. Diana Ross en Eddie Kendricks maken dan uiteraard niet meer deel uit van de groepen. Otis Williams is de mannelijke stem in het intro. Ashford en Simpson zitten opnieuw in het achtergrondkoor en worden bijgestaan door onder andere The Andantes. Die laatste groep zal in 1969 voor een goed deel de rol van The Supremes op zich nemen als het komt tot opnames met Diana Ross.
Zo'n lang verhaal als dat ik vanavond heb geschreven, zal het volgende week niet worden. Toch voelt het goed om in 'de week' op zijn minst even stil te staan met een Week Spot uit de jaren tachtig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten